Πέμπτη, 17 Φεβρουαρίου 2011

ΣΚΙΕΣ ΤΗΣ ΒΙΚΥΣ ΔΕΡΜΑΝΗ

      Θέλω να ευχαριστήσω μέσα από τη καρδιά μου το ΛΥΧΝΟ ΚΑΙΟΜΕΝΟ που μου επέτρεψε να αναδημοσιεύσω και εγώ στη προσωπική μου σελίδα ένα ποίημα το οποίο με το που το διάβασα  το πρωί με έκανε να γουρλώσω τα μάτια απο ικανοποίηση! Ναι... από ικανοποίηση για μια τέτοια σπουδαία γραφή γιατί αγαπημένη μου ΛΥΧΝΕ πρέπει να σου πω ότι όλα σου του ποιήματα είναι εξαιρετικά αλλά το συγκεκριμένο με μαγνήτισε, με προσήλωσε πριν καν καταφέρω να ολοκληρώσω την ανάγνωσή του. Ειλικρινά είναι ένα ποίημα που μπορεί να δώσει στον αναγνώστη βαθιά συναισθήματα, αρκεί να αφήσει τον εαυτό του για άλλη μια φορά να ψάξει και πίσω από τις λέξεις!


                                      
                                       ΣΚΙΕΣ.


                           Ίχνος φωνής δεν θα μείνει
                          στη σκιά που απλώνει σκιές

                          η θέληση άνισο επιφώνημα
                         σε γέφυρα ελπίδας
                         στην ανάσα που διαφεύγει
                         απ’ τα χείλη επιθυμώντας
                         να γλιστράει μες στο άπειρο

                         τροχός η ζωή που εκτροχιάζεται
                         υφάδι των φευγαλέων αντιθέσεων
                         ο δρόμος τραχύς
                         της εύπλαστης ψυχής


                         να πέφτω να σηκώνομαι
                         να τινάζω τη σκόνη από μέσα μου
                         να σκάνε οι ρίζες μου
                         τις πληγές ν’ αλείφω
                         με βάλσαμο από δάκρυα
                        να βηματίζω με την νύχτα
                        άυπνη άπνοη ανώλεθρη
                        μα πάντα πεινασμένη
                        τρέχω τρέχω τρέχω
                        τρέχω με την ανελέητη απληστία
                        της πορείας μου στο άχρονο

                        πέφτω πέφτω πέφτω  
                        σε μια πείνα που την τρέφω
                        με τους μαστούς της φαντασίας
                        με κομμένη ανάσα
                        στην γεύση της φωνής

                        έρημα τα δάχτυλα μένουν
                        ν’ αμφιρρέπουν στο κενό…
                        μπρος στα ύστερα της μύχιας ροής
                        τι να την κάνω την αγάπη, αγάπη μου;
                        μπρος στον χείμαρρο του ανελέητου αίματος
                        τι να το κάνω το λεπίδι;





signature












     * Σε ευχαριστώ πολύ που μου επέτρεψες αυτή την αναδημοσίευση που τόσο πολύ ήθελα και ζητώ συγνώμη που άλλαξα το χρώμα γραμματοσειράς και το μέγεθος αλλά το έκανα γιατί με το φόντο του blog μου η συγκεκριμένη γραμματοσειρά με το χρώμα που είχες δε θα το καθιστούσαν καθόλου ευανάγνωστο με το δικό μου backround! :)

4 σχόλια:

  1. δεν έχω λόγια να σ' ευχαριστήσω... ούτε να περιγράψω την συγκίνησή μου που τούτο το πόνημα, το κυρίως της ψυχής, βρήκε ανταπόκριση και στην δική σου…
    τα επαινετικά σου λόγια, το ίδιο με συγκίνησαν…

    καθόλου μη ζητάς συγνώμη για την γραμματοσειρά και το χρώμα! άλλωστε το ξέρεις πολύ καλά, ότι, η ουσία των πραγμάτων δεν βρίσκεται στο φαίνεσθαι αλλά του είναι!

    όποτε το θέλεις μπορείς να πάρεις, ότι θέλεις…

    σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΕΚΦΡΑΣΟΥ να σου πω αρχικά ότι μου αρέσει απίστευτα το nickname σου γιατί έχει από μόνο του μια ελευθερία!!
    Το ποίημα του Λύχνου υπέροχο αλλά μπράβο και σε σένα που το δημοσίευσε με τόσο σεβασμό προς τον συγγραφέα του!!
    Καλημέρα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. * Λύχνε θα στο πω για άλλη μια φορά: Εγώ σε ευχαριστώ που μου επέτρεψες αυτή την αναδημοσίευση που τόσο πολύ ήθελα αλλά και γιατί μέσω των ποιημάτων σου με έμαθες να διαβάζω πέρα από αυτά που μπορεί να αντικρίσει ένα γυμνό μάτι!


    * Μοντέρνα Σταχτοπούτα σε ευχαριστώ πολύ για τα τόσο καλά σου λόγια! Ειλικρινά σε ευχαριστώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πράγματι πολύ ωραίο..πάω για επίσκεψη στο Λύχνο..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ