Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2012

ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ - ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ

         Σήμερα θα σας καλημερίσω με ένα διαφορετικό τρόπο από οτι σας έχω συνηθίσει. Θα σας καλημερίσω με ένα αγαπημένο παραμύθι ενός αγαπητού ανθρώπου.
       Θέλω να σας πω πως το παραμύθι το ξέρω εδώ και χρόνια αλλά δε ξέρω γιατί δεν έτυχε να το δημοσιεύσω εδώ, πάντως είναι σχεδόν σίγουρο πως λίγο πολύ όλοι το γνωρίζεται και κάπου θα έχει πέσει στην αντίληψή σας αφού στον ίντερνετ υπάρχουν σε πολλά σαιτ αποσμάσματά του αλλά και ολόκληρο το παραμύθι δημοσιευμένο.
        Όσοι δεν είχατε τη τύχη να το διαβάσετε στο παρελθόν μη διστάσετε να το κάνετε σήμερα και όσοι πάλι από εσάς το γνωρίζετε, νομίζω πως μια επανάληψη μόνο καλό θα σας κάνει.
          Και ξεκινάμε:

"     Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα Συναισθήματα.
      Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.
     Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.
      Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.
     Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
     Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό.
     Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»,
    «Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα»
    Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.
      «Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη.
    «Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία.
      Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.
     «Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου».
     «Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.
     Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία.
     Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.
     Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή: «Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!».
   Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.
     Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.
     Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε την Γνώση:
    «Γνώση, ποιος με βοήθησε»;
    «Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.
    «Ο Χρόνος;;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε o Χρόνος;»
     Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με τη βαθιά σοφία της είπε:
«Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη». "

 Δεν είναι υπέροχο;
 Καλή σας μέρα!


16 σχόλια:

  1. καλημερα
    πολυ συγκινητικη ιστορια την ειχα ξαναδιαβασει παλιοτερα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. καλημερα και απο εδω δελφινακι μου! πραγματι συγκηνιτο και γενικως υπεροχο!

      Διαγραφή
  2. πολύ ωραίο και μπράβο που μου το θύμισες!θα το πω το βράδυ στα μικρά!!καλό απόγευμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ναι να τους το πεις! ειναι υπεροχο παραμυθι!

      Διαγραφή
  3. Την έχω διαβάσει αυτή την ιστοριούλα και με έχει συγκινήσει κι εμένα πολύ!!!

    Να σαι καλά που τη "φιλοξένησες"...:-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. αγαπημενο παραμυθι φιλεναδα μου! φιλακια πολλα!

      Διαγραφή
  4. Με έκανες ν' αναλογιστώ μ' έναν πολύ ευχάριστο τρόπο!
    Να είσαι καλά! Καλή δύναμη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ευχαριστω πολυ για το σχολιο σου ευαγγελε. χαιρομαι που σου αρεσε! καλη δυναμη και σε σενα!

      Διαγραφή
  5. υπέροχο... ελπίζω να μην χρειαστεί χρόνος για να πάρω την αγάπη μαζύ μου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. κι εγω το το ιδιο ελπιζω για μενα. χιχιχιχι

      Διαγραφή
  6. Καμιά φορά, ούτε και ο χρόνος καταλαβαίνει την αξία της αγάπης. Αυτός μόνο να κυλά ατέρμονα ξέρει... Τα μυαλά των ανθρώπων μένουν τόσο κλειστά που όσος χρόνος και να περάσει...
    Παραταύτα, είναι ωραίο το παραμύθι, όπως πολλά παραμύθια που ενεργοποιούν τη μηχανή της φαντασίας.
    Την καληνυχτοκαλημέρα μου! (Τέτοιες ώρες που ασχολούμαι και εγώ με τα blogs... τι να ευχηθώ;!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. καληνυχτοκαλημερα! χαχαχαχα. υπεροχη λεξη! μου αρεσε πολυ!

      συμφωνω σε οσα προειπες φιλε μου!

      Διαγραφή
  7. Καλημερα! Αχ λατρεμενο παραμυθι! Δεν ειναι κριμα να πρεπει να περασει καιρος για να καταλαβουμε την αγαπη? Μερικες φορες κιολας περναει πολυυυυυυυυυυυυυυς χρονος...

    Μαρουλοφιλακια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. καλημερα αγαπημενο μου Μαρουλάκι. ξέρεις σκέφτομαι πως ο χρόνος είναι λογικό να μας βοηθάει να καταλάβουμε αν μια αγάπη ηταν βαθεια και οχι πλατωνικη γιατι μονο ανα κρατησει στο πέρασμά του μπορουμε να ειμαστε σιγουροι για το ειδος της αγαπης που ζησαμε και λαβαμε.

      φιλακια και σε σενα καλη μου.

      Διαγραφή

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ