Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2013

ΜΑΤΩΜΕΝΗ ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ.

Καλημέρα για δεύτερη φορά σήμερα! :)

Επειδή έλειπα το ΣΚ, σήμερα με πολύ μεγάλη μου χαρά διαπίστωσα πως ο διαγωνισμός του όμορφου μπλοκ texnis stories έληξε και η οικοδέσποινα ανακοίνωσε τα αποτελέσματα των συμμετεχόντων και θα παρότρυνα όποιον επιθυμεί να ενημερωθεί σχετικά να πατήσει ΕΔΩ για να δει τα αποτελεσματα αλλα κυριως τις πανέμορφες νικητήριες ιστορίες.

Πριν σας παρουσιάσω και τη δική μου ιστορία θα ήθελα να ευχηθώ για άλλη μια φορά συγχαρητήρια σε όλους τους συμμετέχοντες που με την όμορφη ψυχή τους μας χάρισαν απλόχερα "διαμαντάκια" που γυαλίζουν στο σκοτάδι και να πω ένα μεγάλο μπράβο αρχικώς στη Φλώρα για την ιδέα και τον άψοχο σχεδιασμό του διαγωνισμού αλλά και στις τρεις νικήτριες διαγωνιζόμενες με την ευχή να μας χαρίζουν πάντα όμορφες ιστορίες αλλά κυρίως με την ευχή να βγαίνουν πάντα πρώτες στους "διαγωνισμούς" της ζωή τους! :)

Η δική μου ιστορία ονομάζεται όπως ηδη διαπιστώσατε στον τίτλο του ποστ "Ματωμένη Αδελφότης" και σας τη παρουσιάζω με την ίδια χαρά και τον ίδιο ενθουσιασμό που ένοιωσα όταν την πρωτοέγραψα. Για όσους θέλουν να θυμηθούν μπορούν να πατήσουν ΕΔΩ.

Ξεκινάμε λοιπόν:

ΜΑΤΩΜΕΝΗ ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ.

Ο διαπεραστικός ήχος μιας ντουφεκιάς τον ξύπνησε.
 Έντρομος πετάχτηκε από το κρεβάτι και πιάνοντας με την παλάμη το μέτωπό του διαπίστωσε πως κρύος ιδρώτας έσταζε από το πρόσωπό του.
Έβλεπε κι εκείνο το απαίσιο όνειρο σκέφτηκε πριν ακούσει και τον δεύτερο πυροβολισμό. Κι έπειτα ακολούθησε και τρίτος!
«Θεέ μου» φώναξε δυνατά!
«Τί μπορεί να συμβαίνει μέσα στη νύχτα;» αναρωτήθηκε.
Με μια σπασμωδική κίνηση του χεριού του έφερε το ξυπνητήρι εμπρός του.
Πάγωσε όταν διαπίστωσε πως η ώρα ήταν 3 το ξημέρωμα.
Κοκάλωσε στη σκέψη πως οι πυροβολισμοί προέρχονταν από την αποθήκη του σπιτιού του.
«Θα έκανα λάθος! Δε μπορεί! Δε μπορεί να ακούστηκαν από εκεί οι πυροβολισμοί!» συλλογιζόταν φωναχτά με τραυλή φωνή τη στιγμή που ντυνόταν σκεπτόμενος το τι πρέπει να κάνει από δω και πέρα.
 «Ποιός και γιατί; Κλέφτες; Να μπήκαν κλέφτες;» συνέχισε ο τραυλός μονόλογος και ξάφνου το βλέμμα του αγρίεψε.
Κατευθύνθηκε στο γραφείο του. Προσπέρασε τη βιβλιοθήκη που κοσμούσαν χιλιάδες βιβλία και βρέθηκε έξω από ένα μεγάλο ντουλάπι που έμοιαζε σαν αυτά που τακτοποιούν οι νοικοκυρές τα χαλιά τους.
Το άνοιξε βιαστικά!
Ένα δίκαννο χρώματος καφέ έκανε την εμφάνισή του!
Το άρπαξε ευθύς και ο τρόπος που το έσφιξε προμήνυε πως συσσωρευμένος φόβος και οργή ήταν έτοιμα να κάνουν το ξέσπασμά τους.
Με γοργά προσεκτικά βήματα βρέθηκε έξω από την πέτρινη αποθήκη.
Άκουσε θόρυβο!
Ήταν σίγουρος πως άκουσε θόρυβο!
Μια μικρή λάμπα που αναβόσβηνε του το επιβεβαίωσε.
Με τη πλάτη στο τοίχο και σχεδόν σερνόμενος κατευθύνθηκε προς το μικρό παραθυράκι που κοσμούσε  τη δεξιά πλευρά της αποθήκης.
Προσεκτικά και με βλέμμα γεμάτο φόβο κοίταξε από το παράθυρο. Έπρεπε να δει τουλάχιστον με πόσους θα ερχόταν αντιμέτωπος και πόσο βαριά οπλισμένοι ήταν.
Διεστάλη η κόρη του ματιού του όταν αντίκρισε τα όσα διαδραματίζονταν εντός της αποθήκης.
«Όχι ρε γαμώτο μου» Φώναξε δυνατά και αναστατωμένος καθώς ήταν έπιασε το κεφάλι του σα να ήταν έρμαιο ενός δυνατού πονοκέφαλου.
Κατευθείαν εισέβαλλε στην αποθήκη!
Το βλέμμα του διασταυρώθηκε με του ανθρώπου που στεκόταν όρθιος μπροστά του.
Το ματωμένο του πουκάμισο μαρτυρούσε πως πιθανό να ήταν δολοφόνος.
Κοίταξε τριγύρω με εξονυχιστική ματιά τους τοίχους. Υπήρχαν αίματα! Παντού αίματα!
Στους τοίχους αίματα!
          Στα εργαλεία αίματα!
          Στο πέτρινο δάπεδο αίματα!
          Στο τσουβάλι με το αλεύρι αίματα!
          Μα το χειρότερο όλων ήταν το άψυχο σώμα του επιστάτη τους που πλαισιωνόταν από μια λίμνη αίματος.
          «Τί έκανες ρε; Τί πήγες και έκανες ρε αλήτη;» Ούρλιαξε πιάνοντας τον αδερφό του από τους γιακάδες του πουκαμίσου.
          «Γιατί ρε κωλόπαιδο; Γιατί;» Κραύγασε με δάκρυα να βρέχουν το πρόσωπό του.
          «Του άξιζε! Σε όποιον μου εναντιώνεται αυτά αξίζουν!» Ακούστηκε μια απάνθρωπη σκληρή φωνή που συνοδευόταν από ένα κενό βλέμμα μιας άδειας ψυχής.
          «Καθίκι!» Φώναξε δυνατά και δίνοντάς του ένα δυνατό χαστούκι δάκρυσε ξανά.
Ο κενός άντρας τον κοίταξε με θολό βλέμμα.
          «Ξέρεις τώρα… Η αδελφική αφοσίωση πρέπει να δράσει», τον χλεύασε.
          Ο άκαρδος άνδρας άναψε τσιγάρο και με χαμόγελο ειρωνικό αποχώρησε από την αποθήκη.
          Ο άλλος έμεινε εκεί να τον βλέπει να απομακρύνεται από κοντά του.
Μέσα σε λίγα λεπτά κατέρρευσε.
Σπαρακτικός θρήνος διαπέρασε τα πέρατα της γης…



_____________________ ΤΕΛΟΣ_________________


Αυτή ήταν η ιστορία μου! Εύχομαι ολόψυχα να σας αρέσει!

Αν και δε τα πήγε καλά στο διαγωνισμό εξακολουθώ να την αγαπώ σα τη πρώτη μέρα!

Να είστε όλοι καλά! Φιλάκια πολλά πολλά! <3


Και για το τελος, το βραβειακι για τη συμμετοχη μου:



Τελειο ε;  

Να ειστε ολοι καλα!

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ... (ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΣΤΟ ΚΟΣΜΟ).

Τι να πει κανείς για μια τέτοια μουσικοέκφραση;




Καλημέρα, καλή εβδομάδα και προπαντώς με το καλό να μας βρει αυριο ο νέος μήνας! :)

Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΕΒΑΙΝΟΥΜΕ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ...

Πολύ πεσμένους σας βλέπω σήμερα στη μπλοκογειτονιά και στεναχωριέμαι...

Για ελάτε να ανεβαίνουμε σιγά σιγά, είναι και Σαββάτο άλλωστε! 

Το ΣΚ ήρθε, τι λέτε; 

Ακολουθούμε χαρωπά; ;)



Πολλά χαμόγελα στέλνω σε όλους! Να έχετε μία όμορφη μέρα! <3

Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013

Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΤΗΣ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ.

Και επειδή σήμερα είναι μέρα εγκαινίων στο μπλοκ, θα δημιουργήσω μία νέα στήλη (ετικέτα), στην οποία θα υπάρχουν οι αναρτήσεις του DIARY OF BLISS, που είναι μια όμορφη ιδέα-προτροπή της γλυκιάς και αξιαγάπητης φίλης Κατερίνας απο το POSITIVE THINKING GREECE.

Θα παρότρυνα με μεγάλη χαρά όποιον θέλει να συμμετάσχει ή να ενημερωθεί σχετικά να πατήσει ΕΔΩ και να μελετήσει τις περεταίρω λεπτομέρειες.

Εν ολίγοις, στην όμορφη τούτη στήλη ο καθένας μας μπορεί να γράφει κάποια πράγματα  που για κάποιον ιδιαίτερο λόγο είναι σημαντικά για εκείνον.

Θα ήθελα να επισημάνω πως χαίρομαι πολύ για τη πρώτη μου εγγραφή στο ημερολόγιο γιατί σα παιδί που ήμουνα δεν ειχα ποτέ ημερολόγιο. Δηλαδή είχα αλλά ήταν σαν να μην είχα διότι ποτέ δεν έγραφα, απλώς μου το έπαιρναν δώρο. Γενικά εγώ παλιά ούτε έγραφα, ούτε διάβαζα, χρόνια μετά μου βγήκε αυτή η αγάπη, οπότε όπως καταλαβαίνεται είναι η πρώτη μου ανάρτηση σε μορφή κανονικού ημερολογίου. (Εντωμεταξυ τωρα που το σκεφτομαι ένα μυθιστόρημα που έχω ξεκινήσει να γραφω απο το 2011 ειναι σε μορφη ημερολογιου, μαλλον ενδομυχα μου ελειπαν τα ημερολογια αλλα δε το ηξερα). :)

Και συνεχίζω λέγοντας πως η σημερινή μου ανάρτηση έχει να κάνει με κάτι που βίωσα και συμπερανα προσφατα ύστερα απο ενα συμβάν που έγινε και άκουσα τη πιο γελοία δικαιολογία που έχω ακούσει μέχρι στιγμής στη ζωή μου και μάλιστα απο ένα άτομο που ξερω καλά και το θεωρούσα πολύ έξυπνο για να σκέφτεται με αυτό το τρόπο.....

Αυτο που έμαθα λοιπόν είναι το εξής:

" Καλύτερα να σε στεναχωρούν οι δικοί σου άνθρωποι παρά να σε απογοητεύουν. Γιατί η στεναχώρια "θεραπεύεται", "προσπερνάτε", "διορθώνεται", "συγχωρείται", η απογοήτευση όμως ένα πράγμα κάνει στην ουσία. Ρίχνει στα μάτια σου τους ανθρώπους που κάποτε είχες ψηλά! Και όσο και να προσπαθήσεις δύσκολα θα "ανέβουν" ξανά! "

Θα ήθελα να σας πω πως για μένα άλλο πράγμα είναι το πληγώνω και άλλο το στεναχωρώ. Γιατί το να σε πληγώνουν εννοείτε πως είναι πιο σοβαρό απο το να σε απογοητεύουν αλλά η στεναχώρια είναι κάτι που περνάει με τους τρόπους που ανέφερα και μπορεί να γίνει και κατα λάθος, η απογοήτευση όμως ποτέ. Οι άνθρωποι σε απογοητεύουν ενώ καταβάθος ξέρουν πως αυτό κάνουν! Και όπως είπα και πριν αν ένας άνθρωπος πέσει στα μάτια σου, η ψυχή σου κρυώνει και δε μπορείς για μεγάλο χρονικό διάστημα (μη πω για παντα δε θα ηθελα) να τον "δεις" και να τον "νοιωσεις" όπως παλιά.

Γιατί η απογοήτευση είναι σα να πέφτει κάτι ενώ η στεναχώρια είναι σα να έρχεται κάτι εκεί που είσαι και απλώς το βιώνεις, η απογοήτευση σε ρίχνει όμως και αυτό το ξέρω καλά.

Και θα ήθελα να προσθέσω και κάτι για το τέλος που για μένα συνδέεται άμεσα με το παραπάνω για λόγους που δε μπορώ να εξηγήσω.

"Σε έναν κόσμο που η υποΧΡΕωση μπαίνει πανω απο τη φιλία, την αγάπη, τις αναμνήσεις, τις στιγμές κ.α., τότε οι άνθρωποι μονο κενοί φαντάζουν στο μυαλό μου!"

Θα ήθελα πάρα πολύ η πρώτη ανάρτηση του Diary of Bliss να ήταν πιο θετική αλλά επειδή είναι άκρως αληθινή ίσως να τη κάνει πιο θετική απο οποιαδήποτε άλλη που θα μπορούσα να βάλω! 

Γιατί όπως είχα γράψει κάπου στο παρελθόν "Ευχαριστώ και όσους με πλήγωσαν διότι ακόμη και απο αυτούς μπορώ να μάθω".


Γιατί ανάμεσα σε τόσα, το πληγώνω μπορεί να σημαίνει και απογοητεύω.....


Για το τέλος να αναφέρω τα ιστολόγια που συμμετέχουν σε αυτή την όμορφη ιδέα:










Να είστε όλοι καλα! <3

ΜΟΥΣΙΚΟΕΚΦΡΑΣΕΙΣ.

Καλημέρα στην όμορφη μπλοκογειτονιά μου!
Εύχομαι να είστε όλοι καλά!

Σήμερα σκέφτηκα να εγκαινιάσω μία νέα στήλη στο μπλοκ με το τίτλο "Μουσικοεκφράσεις".

Σε αυτή τη στήλη δε θα υπάρχουν απλώς τραγούδια ή όμορφες συνθέσεις, θα υπάρχει μία μίξη της μουσικής και της έκφρασης, της έκφρασης απροσδιόριστα, όποιας μορφής κι αν είναι αυτή που πηγάζει μέσα από τις ανθρώπινες ψυχές.

Να τραγουδάς είναι εύκολο έστω και κι αν δεν έχεις τη "τέλεια" φωνή, να εκφράζεσαι όμως μεσω της μουσικής, να απαγγέλεις και να  μπορείς να δημιουργείς στο κόσμο εικόνες και συναισθήματα μέσω της φωνής, των στίχων και της μουσικής είναι κάπως πιο ιδιαίτερο θα τολμήσω να πω. Είναι ένα βήμα παραπέρα απο ένα συμπαθητικό ή ένα αρκετά καλό τραγούδι.

Η μουσικοέκφραση στα "αυτιά" και στη ψυχή μου είναι σα να βαδίζεις επάνω στα πούπουλα. Μόνο έτσι μπορώ να τη φανταστώ και γι αυτό το λόγο δημιουργώ τη νέα αυτή στήλη. 

Σήμερα θα προσθέσω δύο απο τα ομορφοτερα(ξεχωριστά) τραγούδια των τελευταιων καιρών που η μουσικοέκφραση ρέει άφθονη μέσα απο τις νοτες, τους στιχους και φυσικα απο την απίστευτη και αρμονική φωνή και χροιά θα έλεγα της ερμηνεύτριας.

Bασικά, η συγκεκριμένη κοπέλα θεωρώ πως είναι μια μουσικοέκφραση απο μόνη της!  Και δεν αναφέρομαι σε προσωπικό επίπεδο γιατί δε τη παρακολουθώ ιδιαίτερα, αναφερομαι όμως σε επιπεδο έκφρασης επάνω στη τέχνη που επέλεξε να ακολουθήσει.

Lana Del Rey λοιπόν και επειδή δεν ήξερα τι να πρωτοδιαλέξω (τα περισσότερά της είναι όμορφα μουσικά ακούσματα) επέλεξα τα εξής δύο. Εύχομαι να σας αρέσουν.






Nα έχετε μια όμορφη και πουπουλένια μέρα εύχομαι σε όλους ολόψυχα! :)

Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013

ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΚΑΙ ΕΓΩ.

Τώρα που το σκέφτομαι ο τίτλος του ποστ θα μπορούσε να πει κάποιος πως φέρνει κάτι σε παραμύθι ή διήγημα αλλά η αλήθεια είναι πως ο τίτλος αυτός περιγράφει μια ρεαλιστική χθεσινή μου στιγμή που με χαρά θέλω να μοιραστώ μαζί σας. 

Εχθές το μεσημέρι που λέτε η χαρωπή νοικοκυρά βγηκα στη βεράντα να απλώσω ρούχα. Μια χαρά όλα στην εντέλεια. Μετά από λίγο συνειδητοποιώ πως είχα επισκέπτη. Ένα λευκό και μαυρογκρι περιστέρι προσγειώθηκε στη βεράντα μου. 

Όμορφο, πολύ όμορφο θα έλεγα. Μου έκανε εντύπωση που έδειχνε πολύ εξοικειωμένο με την ανθρωπινη παρουσία δίπλα του και δεν έδειχνε να φοβάται. Ε δεν έδωσα σημασία, λέω θα φύγει, πολλές φορές συμβαίνει αυτό άλλωστε.

Ε μετά απο λίγη ώρα συνειδητοποιώ πως το περιστέρι έκοβε βόλτες κανονικά και με το νόμο. Κύριος - κυρία. δε ξέρω τι ήταν, πήγαινε πέρα δώθε απτότητο.

"Βρε, λεω περίεργο."

Βγαίνω έξω, το πλησιάζω κι αυτό τίποτα εκεί δε φοβότανε. Του κάνω ξουτ ξουτ , τιποτα αυτο. Βαραω το καγκελο να φοβηθει να φυγει παλι τιποτα.

"Αει λεω θα φυγει" και ξαναμπαινω μεσα.

Περναει κανα μισαωρο και παλι εξω ηταν αυτο. Ειχε παει κατω απο το τραπεζι της βεραντας και καθοταν. Το ειδα πως κατι τσιμπολογαμε μαλιστα. 

"Μπραβο λεω Κικη σουπερ νοικοκυρα εισαι"

Ε μετα ομως λεω κατι δε παει καλα εδω, δε μπορει το περιστερι να καθεται τοση ωρα εξω στη βεραντα, να το πλησιαζω και να μη φοβαται.

Ξαναβγαινω εξω και το πλησιαζω καλα αυτη τη φορα και συνειδητοποιω πως η μια φτερουγα "μπάταιρνε". Κατι μου φανηκε πως ειχα δει και νωριτερα αλλα δεν ημουνα σιγουρη. 

Αφου το εξακριβωσα πως ειχε προβλημα με τη φτερουγα πανικοβληθειν. Λεω τωρα τι κανουμε;

Σκεφτηκα να καλεσω φιλοζωική, μετα πυροσβεστική  ε και στο τελος πηρα τη Καιτη!! χαχαχαχα (παντα αυτο γινετε).

Η Καιτη που ναι και φιλοζωη (μια εκ των κολλητων μου φιλων που παντα με ηρεμει), μου ειπε να βγω να δω αν εχει αιματα στη φτερουγα. Της ειπα πως δεν εχει και μου ειπε πως μαλλον καπου χτυπησε τη φτερουγα του και εκατσε εκει μεχρι να γινει καλα, να ξεμουδιασει και μετα θα φυγει. Μου λεει αν δε φυγει θα δουμε τι θα κανουμε.
Ωραια λεω εγω, ηρεμησα και αραξα να δω τηλεοραση. Το περιστερι εκοβε βολτες εξω ανενοχλητο. Και ξαφνικα συνειδητοποιω πως υπαρχει περιπτωση να μου εχει γεμίσει "νάρκες" (όπου νάρκα βάλε κοτσιλιά) τη βεράντα και με βαρέσανε 100 εγκεφαλικά. 

Βγαίνω έξω δεν είδα κάτι περίεργο αυτό δρούσε ανενόχλητο και συνεχιζω να σκεφτομαι πως μαλλον θα χρειαστει να καλεσω φιλοζωική, πυροσβεστική ή κάποιον που να ξέρει τελος παντων.

Και ευτυχώς μέσα στις σκέψεις μου το περιστέρι δίνει μια και φευγει! Μάλλον σου λέει αυτή έτσι όπως πάει στο τέλος θα με βγάλει και στη τηλεόραση, κάτσε να τη κάνω με ελαφρά. 

Και έτσι που λέτε πάει το περιστέρι! Έγινε λούης. Τελικά κρίμα γιατί έφυγε όταν είχα αρχίσει να συνηθίζω τη παρουσία του! Βέβαια χάρηκα που πέταξε και ελπίζω να είναι σήμερα εντελώς καλά!

Σήμερα θα σφουγγαρίσω τη βεράντα, επλίζω να μη δω κεράσματά του! :P

Aυτά που λέτε με το περιστέρι.

Και μέσα σε όλα αυτά εμένα μου ρθε στο μυαλό πως απο τις πρώτες ιστορίες που είχα γράψει κάποτε στο μπλοκ ανέφερα μέσα τα περιστέρια. Στα γενέθλια του μπλοκ, σε κάνα δίμηνο δηλαδή, θα βρω την ιστορία και θα την αναρτήσω.

Να είστε όλοι καλα!

Φιλάκια πολλα!

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΜΕ ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΚΑΙ ΜΕ ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΧΘΕΣ.

Τελικά νομίζω πως είναι ωραίο να σας καλημερίζω απο το τίτλο με τους τρόπους που μου σκαρφίστηκαν στο μυαλο... :)

Καλημέρα με ένα υπέροχο τραγούδι λοιπόν που θα παρότρυνα όποιος δε το ξέρει να το ακούσει. Εντάξει είναι ιδιαίτερο αλλά πολύ πολύ μελωδικό! Σε γαληνεύει, σε ταξιδεύει, σου δίνει κάτι καλό τελος πάντων.


Αναφέρομαι στο  Forever απο τους Stratovarious και θέλω να πω πως το γνώρισα από τη φίλη μου τη Καίτη που είναι λάτρης τέτοιων ακουσμάτων και τόσα χρόνια κολλητές κληρονόμησα πολλές αγάπες τους!

Αφιερωμένο σε σένα Καιτούλα μου! :*




Και συνεχίζω τη καλημέρα μου με κάτι που θα ήθελα να προσθέσω σχετικά με τη χθεσινή ανάρτηση με το παιχνιδάκι με τους όμορφους άντρες. 

Γελασα πολυ με τις αντιδρασεις σας στον Ψαλτη (και ειδα επισης πως και καποιες αλλες φιλες συμφωνησαν) αλλα νομιζω πως κανενας αλλος ανθρωπος με το σωματοτυπο του συγκεκριμενου δεν ειναι τοσο γοητευτικος οσο αυτος και επισης ειχα δει προσφατα στη τηλεοραση μια ταινια του πολυ παλια και πραγματικα εξεπλαγην με το ποσο ομορφος ηταν. Ειχε και καποια κιλα επιπλεον ομως, ισως γι αυτο! ;)

Πάντως αντικειμενικά θα πω, νομιζω πως απο τους ομορφοτερους άντρες που είχαμε ποτε στην Ελλάδα είναι οι εξής 2 και αποτελούν κατηγορία απο μόνοι τους! :)


2. Νίκος Κούρκουλος.




 (απο τις καλυτερες και δυνατοτερες κατα τη γνωμη μου σκηνες του ελληνικου κινηματογραφου)

και 

1.  Άλκης Γιαννακάς.




και μια σκηνη απο τη ταινια το Ρεμαλι της Φωκιωνος Νεγρη που εχω να δω πολλα χρονια και λεω συντομα να την δω στο youtube. :)


Nα είστε όλοι καλά και να εχετε μια όμορφη μέρα! :)

Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΜΕ ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ - ΕΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΕΙΔΑ, ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΕΧΙΖΩ.

Μεγάλος τίτλος ε;;;

Φαντάσου η ανάρτηση θα μπορούσε να πει κάποιος και δε θα έχει και άδικο αν και επειδή τη κάνω χαριτωμένα δε νομίζω να σας κουράσω, θέλω απλώς να την ευχαριστηθείτε οσο εγώ γιατί η αλήθεια ειναι πως οτι γραφω, καλό η κακό το απολαμβάνω στο έπακρο γιατί βγαίνει κατευθείαν από τη ψυχή μου, έστω κι αν αυτό για κάποιος είναι ασήμαντο... αν και μεταξύ μας από τους δικούς μου φίλους στο μπλοκ δεν έχω αισθανθεί ποτέ έτσι απο κανέναν και χαίρομαι ιδιαίτερα γι αυτό.  Και επειδή έχω ανάγκη να το πω, ευχαριστώ που με τιμάτε πάντα με όμορφο και θερμό τρόπο! :)

Λοιπόν, σήμερα θα πούμε καλημέρα με τους τρόπους που ανέφερα στο τίτλο του ποστ. Και ξεκινάμε:

Καλημέρα λοιπόν με μια πολυ δυναμική και καίρια για μένα ανάρτηση που διάβασα το πρωί και μου άρεσε πάρα πολύ. Η γραφή και η φωνή που έβγαινε απο εκεί ήταν πλήρως κατανοητή, δυναμική, ξεκάθαρη και θα θελα να την τιμήσω προτίνοντας το άρθρο αυτό και στους δικούς μου φίλους, αν και νομίζω πως οι περισσότεροι θα το έχετε δει ήδη. Αναφέρομαι στο μπλοκ του φιλου apokalipsis999 και οσοι θελουν να δουν το συγκεκριμενο ποστ μπορουν να πατησουν ΕΔΩ!

Και συνεχίζουμε την καλημερα μας με ενα παιχνιδι που με καλεσε το πρωι η φιλη selcouth να συνεχισω. Την ευχαριστω παρα πολυ για τη σκεψη και εννοειται πως θα την ακολουθησω. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το παιχνίδι μπορείτε να βρείτε ΕΔΩ.

Η αρχή του παιχνιδιού είναι να αναφέρεις έξι άντρες που θεωρείς όμορφους. Απ ότι κατάλαβα το επόμενο ποστ θα συμπεριλαμβάνει το αντίστοιχο για τις γυναικες αλλά μέχρι τότε θα περιμένουμε..

Λοιπόν η ομορφία είναι κάτι πολύ ιδιαιτερο και ξεχωριστό για κάθε άνθρωπο. Δε μπορούμε να την κλείσουμε σε καλούπια, ούτε να την αναλύσουμε, οπότε και τα κριτήρια που επέλεξα εγώ για να σας παρουσιάσω τα έξι άτομα που θέλει το παιχνίδι έχουν να κάνουν αποκλειστικά με γνώμονα όχι το ποιον θεωρω εγω ομορφο αλλά ποιον θεωρω ξεχωριστό και ιδιαιτερο για κάποιο λόγο σε σχέση με κάποια εμφανή χαρακτηριστικά του. Τώρα αν ειναι φυσικά αυτά τα χαρακτηριστικά δεν ξέρω αλλά δε θα σταθώ εκεί ιδιαίτερα...

Και ξεκινάμε από το Νούμερο 6 πάντα για φτασουμε επειτα στο Νουμερο 1 που θα ειναι και το καλο.

Στο νούμερο 6 επέλεξα έναν Έλληνα ηθοποιό που πραγματικά τον βρίσκω όμορφο ακόμη και σήμερα. 

Στάθης Ψάλτης λοιπόν  και βάζω και ένα απόσπασμά από μία ταινία που συμμετείχε.




Στο νούμερο 5 επέλεξα επισης έναν Έλληνα ηθοποιό που ηταν ειναι εξακολουθει να ειναι το ιδιο ομορφος.

Πανος Μιχαλόπουλος και δε νομιζω να διαφωνησετε μαζι μου! 




(πολυ καλή ταινία, την ξαναείδα πρόσφατα)


Στο νούμερο 4 συνεχιζω με εναν ακομη Ελληνα ηθοποιο που θαρρω πως θα συμφωνησετε πως ηταν και ειναι το ιδιο γοητευτικος οσα χρονια και αν περασουν 


 Σταμάτης Γαρδέλης και το λόγια είναι περιττά! 




Στο νούμερο 3 επελεξα τον

Σάκηηηη, ε τετοια μυτη και τετοια λακακια δεν τα εχουν πολλοι....




και πάμε και κατα το εξωτερικό τώρα....

Στο νούμερο 2 επελεξα τον

 Jim Carrey γιατί ακόμη και με τη πράνιση μάσκα είναι πανέμορφος και αυτή η φάτσα μπορεί να κάνει υπέροχες γκριμάτσες.





και παμε στο Νουμερο 1 που ειναι ο μοναδικος Johnny Depp που οπως και να μεταμορφωθει σε καθε ταινία του παραμένει το ίδο ταλαντούχος και πανέμορφος!




Kαλώ να συνεχίσουν το παιχνίδι όποιοι από τους φίλους μου το επιθυμούν!!!



Και για το τέλος, θα καλημερισω συνεχιζοντας ενα πολυ ομορφο ποστ που ειδα στο σπιτακι της φιλης Αριστεας και θα πω πως αν φωτογραφιζομουνα με ενα βιβλιο θα ηθελα να φωτογραφηθω με ενα δικο μου γιατι αυτο θα σημαινε πως μια ευχη μου ειχε μολις πραγματοποιηθει. :)

Μη σας φανει ψωνιστικο απλως ειμαι ειλικρινης!

Να είστε όλοι καλά και να έχετε μια όμορφη μέρα! <3

Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2013

E.... Έψιλον....




Έψιλον, όπως λέμε Ευγνωμοσύνη...

Έψιλον, όπως λέμε Ειρήνη... (by nikos mous)

Έψιλον, όπως λέμε Ευτυχία.... (by christina)

Έψιλον, όπως λέμε Ελευθερία....

Έψιλον, όπως λέμε Ευχαριστώ...

Έψιλον, όπως λέμε  Εκφράσου...

Έψιλον, όπως λέμε Ελλάδα....

Έψιλον, όπως λέμε Έρωτας...

Έψιλον, όπως λέμε Επιμονή...

Έψιλον, όπως λέμε Ελπίδα.....

Έψιλον, όπως λέμε Εγώ...

Έψιλον, όπως λέμε Εσύ...

Έψιλον, όπως λέμε Εμείς...

Μα πάνω απ' όλα Έψιλον όπως λέμε ΕΛΑ!    

ΕΛΑ, ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ!!!

ΤΟ ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΤΗΝ ΜΟΙΡΑΣ.

Καλημέρα στην όμορφη μπλοκογειτονιά μας!
Ευχομαι να είστε όλοι καλά!

Σήμερα βγήκε ήλιος στα μέρη μου και ο κόσμος πιο χαρούμενος και αμέριμνος βλέπω να περπατά. Φταίει ο ήλιος, φταίει η αρχη της μέρας; Δε ξερω τι ευθυνεται αλλα το καλο ειναι πως οτι κι αν φταιει αυτη τη φορα ειναι για καλο! ;)

Έχω παρατηρήσει πως στις τελευταίες αναρτήσεις μου, ανέφερα και σκεφτόμουν συνάμα τη λέξη ζωή και όλα όσα περιφέρονται γύρω της. Ύστερα θυμήθηκα πως πριν χρόνια, ερχόμενη στο κόσμο των μπλοκ είχα γράψει ενα διήγημα που είχε να κάνει με τη ζωή και πολύ το αγάπησα γράφοντάς το. Έβγαινε έντονα απο μέσα μου, ίσως γι αυτό αισθάνομαι και τώρα όπως τότε...

Νομίζω πως μια καλή συνέχεια των τελευταίων ποστ μου και προς το παρόν ένα σχετικά καλό κλείσιμο για τις αναρτήσεις περι ζωής θα μπορούσε να είναι αυτή η ιστορία την οποία και θα σας παροτρύνω να μη βαρεθείτε να διαβάσετε, είναι λίγο μεγάλη, θα χρειαστεί να πατήσετε επάνω στο διαβάστε περισσότερα για να τη δείτε ολοκληρωμένη αλλά ξέρετε τώρα εσείς, με έχετε μάθει.

Όσοι από εσάς τη θυμάστε από παλιά θα χαρώ να της κάνετε ένα "φρεσκάρισμα!" ;)

Εύχομαι να σας αρέσει και να ταξιδέψετε μαζί της.

Να έχετε μια όμορφη μέρα! Φιλιά Πολλά σε όλους!



          ΤΟ ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ.


           Μια νεαρή, γοητευτική, μελαχρινή γυναίκα γύρω στα 28, βαδίζει παραπατώντας ελαφρά επάνω σε μια κίτρινη πεζογέφυρα.    
            Τα μακριά, πυκνά, μαύρα και ολόισια μαλλιά της ανεμίζουν ελεύθερα στο δροσερό αέρα και κάνουν επιβλητική τη παρουσία της σε όποιον τύχει να υψώσει το βλέμμα του επάνω στη πεζογέφυρα.
            Δείχνει ταραγμένη, θυμωμένη, πονεμένη μα και οργισμένη συνάμα… Οργισμένη με τον ίδιο της τον εαυτό….
            Ξαφνικά σταματάει σχεδόν στη μέση της πεζογέφυρας και ακουμπά με μανία τα χέρια της επάνω στα προστατευτικά κάγκελά της.
            Κοιτάζει σα χαμένη το κενό και δείχνει σα να μη μπορεί να παρατηρήσει τα αυτοκίνητα που τρέχουν με ιλλιγιώδη ταχύτητα μα και τους περαστικούς που βαδίζουν επάνω στο πεζοδρόμιο του κεντρικού δρόμου που απλώνεται μεγαλειωδώς κάτω από τη μικρή αλλά επιβλητική κίτρινη πεζογέφυρα.
            Για πρώτη φορά αφήνει τα δάκρυα που τόση ώρα συγκρατούσε με δυσκολία να κυλήσουν στα μάγουλά της και  στη συνέχεια να καλύψουν το πρόσωπό της.
            Μοιάζει ανακουφισμένη… ναι ανακουφισμένη… μα ξαφνικά, ύστερα από μερικά δευτερόλεπτα το θολό και σκοτεινό της βλέμμα υποδηλώνει πως η σκέψη της τρέχει κάπου πίσω στο παρελθόν σε κάτι που τη πλήγωσε και τη πονά ακόμη πολύ.
            Και ξαφνικά το μισόκλειστο βλέφαρό της δείχνει πως αρχίζει να θυμώνει πολύ….
            Ναι θυμώνει και εξαγριώνεται!
            Σφίγγει με ακόμη περισσότερη μανία τα δάχτυλά της γύρω από τα κάγκελα της γέφυρας και με μία έντονη σπασμωδική κίνηση σκουπίζει τα δάκρυα που συνεχίζουν να κυλάνε στο πρόσωπό της και το βλέμμα της σκοτεινιάζει και αφήνει ένα παγερό και σκληρό «κρύο» να ξεχυθεί από μέσα του.
            Σφίγγει ακόμη πιο δυνατά τα ιδρωμένα της χέρια γύρω από τα κάγκελα της πεζογέφυρας, με μια απότομη κίνηση κολλάει επάνω της όλο της το σώμα και ανεβάζει αποφασιστικά τα πόδια της επάνω στο κάτω μέρος του προστατευτικού κεκλειδώματος και δείχνει αποφασισμένη για να πέσει στο κενό.
            Καταπίνει με δυσκολία… λες και κάποιος κόμπος συγκρατεί το σάλιο της. Κλείνει τα μάτια της σα να προσεύχεται και αφού ανοίγει τα χέρια της σε ευθεία γραμμή, δείχνει έτοιμη για να κάνει μια βουτιά στο κενό.
            Το τρεμάμενο κορμί της μοιάζει υπνωτισμένο, έτοιμο να υπακούσει στις επιθυμίες της για να «αιωρηθεί» στο κενό… μέχρι τη στιγμή που αρχίζει να δονείται σαν κάποιος να το ξύπνησε…
            Μια χοντρή, κοφτή γυναικεία φωνή της λέει γεμάτη δυναμισμό:
-      Μαρία τί πας να κάνεις;
Η Μαρία ανοίγει έκπληκτη τα μάτια της σα να ξύπνησε μόλις από ένα  κακό όνειρο και καθώς γυρίζει το κεφάλι της προς τα δεξιά, συνειδητοποιεί πως δίπλα της στέκεται μια μαυροφορεμένη γυναίκα γύρω στα 40, της οποία τα χαρακτηριστικά δε μπορεί να τα διακρίνει μιας και που το μεγάλο μαύρο μαντήλι που φοράει στο κεφάλι της αφήνει λίγες πλευρές του προσώπου της να φανούνε.
      Το βλέμμα της… ναι το βλέμμα της είναι το μόνο που μπορεί κάποιος εύκολα να διακρίνει!
      Μέσα από δυο όμορφα, μικρά, στρογγυλά, πράσινα μάτια διακρίνεται μια ανείπωτη παγωνιά και σκληράδα….
Η Μαρία κατεβαίνει εκστασιασμένη από τα κάγκελα και πλησιάζει μηχανικά τη μαυροφορεμένη γυναίκα που συνεχίζει να τη κοιτά παγερά μένοντας αμίλητη μα και ακούνητη στη θέση της.
-    Τι θέλετε; Τη ρωτά ευγενικά.
-    Ήρθα να σου δώσω αυτό, αποκρίθηκε σκληρά δίνοντάς της ένα δυνατό και εκκωφαντικό χαστούκι με όλη τη δύναμη του κορμιού της.
                                    -  Γιατί; Ρωτά με τρεμάμενη φωνή, χαϊδεύοντας παράλληλα το κόκκινο πονεμένο μάγουλό της.
-        Τί έκανα; Συνεχίζει να ρωτά με παράπονο.
-        Πας να χαραμίσεις ότι πολυτιμότερο είχες για κάτι που δεν αξίζει! Απάντησε με πυγμή η μαυροφορεμένη κυρία.
-         Δε καταλαβαίνω, αποφάνθηκε έτοιμη να μπήξει τα κλάματα.
-         Ντροπή σου που πας να σπαταλήσεις τόσο εύκολα αυτό που έχεις εσύ τη στιγμή που πολλοί συνάνθρωποί σου παλεύουν καθημερινά για να το αποκτήσουν. Τόνισε ψυχρά η σκληρή φαινομενικά γυναίκα.
-         Τι θέλετε από εμένα; Ποιά είστε; Ρώτησε με λυγμό αφήνοντας τα δάκρυα να κυλήσουν ανέμελα στο πρόσωπό της.
-         Να καταλάβεις, απάντησε για άλλη μια φορά ψυχρά.
-         Να καταλάβω τι; Ακούστηκε μια φωνή γεμάτη απόγνωση.
-         Πώς θα έπρεπε να ντρέπεσαι που πας να σπαταλήσεις τη ζωή σου που είναι γεμάτη υγεία με αυτό τον απαίσιο τρόπο! Ξέρεις πόσοι συνάνθρωποί σου πασχίζουν καθημερινά να αποκτήσουν  αυτό που εσύ έχεις και είσαι αποφασισμένη να το πετάξεις τόσο εύκολα;
-         Ντροπή σου Μαρία! Συνέχισε να μιλά απότομα κοιτάζοντας τη ψυχρά και παγερά στα μάτια.
-         Εγώ δεν… πρόφερε με δυσκολία.
-         Έλα μαζί μου, της είπε και πιάνοντάς τη σφιχτά από το χέρι τη πλησίασε ξανά κοντά στα κάγκελα της πεζογέφυρας και με μια απαλή κίνηση του χεριού της τη προέτρεψε να ρίξει μια ματιά σε ότι απλωνόταν κάτω από αυτή.
Ο τρόπος που κοιτούσε η Μαρία ήταν παράξενος… Έδειχνε σα να παρατηρεί πρώτη φορά τα αυτοκίνητα και τους ανθρώπους που υπήρχαν κάτω από αυτή τη γέφυρα.
Όντως ένιωθε σα να ήταν η πρώτη φορά που είδε πραγματικά τι επικρατούσε κάτω  από τη πεζογέφυρα. Προηγουμένως κοιτούσε.. μα δεν έβλεπε τίποτα!

Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2013

ΕΡΩΤΗΣΗ - ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ.

Mα που πήγε ο σεβασμός προς την ανθρώπινη ζωή; 
Όποιος – όποια τόνε βρει, ας μας τον φέρει πισω!!

ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ!




Τώρα μπορεί και να σας μπερδέψα. 

Από τη μια ο τίτλος της ανάρτησης και από την άλλη ένα τραγούδι από τη φετινή διοργάνωση της eurovision, όχι όμως ένα οποιοδήποτε τραγούδι, το αγαπημένο μου θα έλεγα εδώ και πολλών ετών που διοργανώνεται ο συγκεκριμένος διαγωνισμός.

Το πόσο μου άρεσε δε λέγεται... (και μη μου πει κανένας τον τραγουδιστή δράκουλα.... χαχαχαχα)

Λοιπόν, πέρα από αυτό και πέρα από το τίτλο που υποθέτω πως πολλοί απο εσάς θα γνωρίζεται και το επίσης υπέροχο τραγούδι με τον ομώνυμο τίτλο και ερμηνευμένο από τον Bon Jovi, με το ευφιέστατο για μενα video clip που μπορειτε να το απολαύσετε πατώντας ΕΔΩ!!!, μου αρέσει παρα πολυ αυτη η φράση (που συνήθως γίνεται moto για λάθος σκοπούς) επειδή μου υπενθυμιζει πως ειναι η ζωή μου και πρέπει να τη ζήσω οπως επιθυμώ δίχως να βλάπτω κανέναν και δίχως να στερούμε και να σταματώ να προσπαθώ για όσα θέλω να αποκτήσω.

Δε θέλω να επεκταθώ περεταίρω, όχι σήμερα τουλάχιστον, θα πω όμως και θα μιλήσω αποκλειστικά για μένα πως αυτή η ανάρτηση γίνεται για  να θυμήσω στον εαυτό μου πως καθε μερα που κυλα ειναι η ζωή μου και πρέπει να τη ζήσω. Κι αυτό θεωρώ πως είναι κάτι που δεν το ξεχνάμε απλώς το "σκεπάζουμε..."

Όποιος κατάλαβε κατάλαβε....

Να έχετε μια ομορφη εβδομαδα και να θυμάστε πως κάθε μερα ή μάλλον καθε λεπτό της μέρας που κυλά είναι η ζωή μας και είναι δώρο και πανω απ ολα της οφείλουμε να ειμαστε παντου και παντα εμεις! Μην αφήσετε κανέναν να σας αλλάξει! Να σας συμβουλεύσει, να σας μάθει ΝΑΙ, να σας αλλάξει για να μοιάσετε κάποου αλλού ή για να κάνετε τα θελήματά του ποτε!!! Γιατί η ζωή αγαπάει τη προσωπική υπογραφή του καθενός και όχι τις αντιγραμμένες ταυτότητες των άλλων....

Να είστε όλοι καλά! Φιλιά πολλά σε όλους!

ΚΑΛΗΜΕΡΑ! ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΜΕ ΔΡΟΣΟΥΛΑ.

Καλημέρα στην όμορφη γειτονιά μας, μάλλον λάθος, στη δροσερή μπλοκογειτονιά μας!

Στα μέρη μου έχει δροσούλα σήμερα, αυτή τη γλυκιά δροσούλα θα έλεγα που δε μας κάνει να παγώνουμε αλλά να δροσιζόμαστε και να έχουμε την ανάγκη να σκεπάσουμε με κάτι σχετικά ψιλό τους ώμους μας. Μου αρέσει πολύ αυτού του είδους η δροσούλα που έχει στενή σχέση με τη ζακετούλα, τη κουβερτούλα και κάποια άλλα υποκοριστικά που αντιχούν τόσο μα τόσο γλυκά και ζεστά στα αυτιά μας.

Πέρα από τη σκοτεινιά της ημέρας που δεν μου καλοαρέσει, θα έλεγα με σιγουριά πως αυτός ο καιρός μου είχε λείψει. Είδη τις προάλλες ήπια το πρώτο μου ζεστό ρόφημα και το απόλαυσα στο έπακρο. Όπως και να το κάνουμε η ζακετούλα με τη σοκολατούλα ταιριάζει... :)

23 Σεμπτεβρίου σήμερα και ομολογώ πως δε κατάλαβα πόσο γρήγορα κύλησε τούτος ο μήνας. Βέβαια αυτό είναι κάτι που συμβαίνει συχνά και μένουμε "πισω" κοιτάζοντας το χρόνο να κυλά και μεις να αναρωτιόμαστε μα πότε κιολας. 

Μεταξύ μας, χαίρομαι που κυλά γιατί κάθε μέρα που περνά πρέπει να είμαστε ευγνόμων που είμαστε ζωντανοί και γενικά μέχρι στιγμής χαίρομαι να μεγαλώνω γιατί αυτό σημαίνει πως ζω και ονειρεύομαι. Δε μιλάω γενικά, μιλάω προσωπικά και για το μέχρι τώρα διάστημα της ζωής μου. Απλά να... απορώ όταν βλέπω ανθρώπους που δε θέλουν να μεγαλώσουν και κυρίως όταν είναι σε μικρή ηλικία και το χειρότερό μου είναι όταν τους βλέπω να αγχώνονται γι αυτό και δε μπορώ να το κατανοήσω πλήρως. Καταλαβαίνω να είσαι 60 και αλλα οχι να εισαι 30 και και να αγχωνεσαι, δε ξερω, κατι δε μου κολλαει...., τελος παντων ο καθε ανθρωπος ειναι μοναδικος και μπορει να κανει και να αισθανεται οπως επιθυμεί, κυριως οταν δε κάνει κακό σε άλλους, όμως να, για μένα θα ήθελα να τους πω να μην ασχολούνται με αριθμους αλλα με στιγμες....

Σήμερα θα ήθελα να σας μιλήσω για το σαββατοκύριακό μου και να μάθω πως ήταν και το δικό σας. Όχι πως συνέβει κάτι το ιδιαίτερο απλά επειδή νοιώθω πως έχω φίλους εδω μέσα θα ήθελα να μοιραστώ και κάτι διαφορετικό μαζί σας πέρα από τα καθιερωμένα, γιατί η προσωπική έκφραση για μένα οφείλει και πρέπει να είναι πάνω απ όλα.

 Εμένα το σκ μου ήταν ήσυχο, πολύ ήσυχο θα πω αλλά το είχα ανάγκη. Πέρα από το οτι ξεκουράστηκα χαλάρωσα και πάρα πολύ. Έμεινα μόνη, "κατεβασα το ρολά μου" (έχω γράψει ένα δοκίμιο με αυτό το τίτλο, να το βρω γιατί γινεται και χαμος στον υπολογιστη μου και θα σας το αναρτησω καποια στιγμη), διάβασα ένα βιβλίο, άκουσα τη μουσική μου, είδα και μια φίλη και το κυριότερο έκανα κάτι που είχα καιρό και συνειδητοποίησα πως μου είχε λείψει. Είδα ταινία σε dvd. Ελληνική, κωμωδία και μάλιστα μου άρεσε πολύ. Δύσκολο για μένα γιατί αν και βλέπω ελληνικές ταινίες σπάνια αγαπώ ιδιαίτερα κάποια.

Παλαιότερα. κυρίως όταν ήμουν φοιτήτρια αδιαφορούσα παντελώς για τις ταινίες και το σινεμά διότι θεωρούσα πως με έκαναν να χάνω πολύτιμο χρόνο από τη φοιτητική ζωή, χρόνια τώρα μετά μπορώ να πω πως πέρασα το στάδιο του σινεφιλ που είχε πόρωση με τις ταινίες και άποψη επάνω σε όλα.

Τώρα διανύω τη φάση του βλέπω καμια ταινία που και που αλλά οχι με το ιδιο παθος οπως παλια. Παρ ολα αυτά επειδή έχω δει αρκετές ταινίες έχω σκεφτεί κάποια στιγμή να δημιουργήσω και μια νέα στήλη εδώ για να έχουν και κεινες το δικο τους χορο στο "κοσμο" της έκφρασής μου. Να σας προτείνω δηλαδή καμία, να μου προτείνετε και εσεις και γενικα να ανταλλαζουμε αποψεις. Ταινιες που μου έκαναν καλή εντύπωση θα βάζω και όχι αρνητική γιατί δε βρίσκω κανένα λόγο στο να γράψω για μια ταινία (την οποια εχω ονοματισει κιολας) που δε μου άρεσε. Άλλο να εκφέρεις θετικές και αρνητικές απόψεις σε μια ταινία και άλλο να τη χαντακώνεις ολοσχερώς, αν και τώρα που το σκέφτομαι μία ήταν η ταινία που έχω μόνο άσχημα λόγια να πω και ειναι ελληνική. Λυπάμαι γι αυτό αλλά με έκανε βλέποντάς τη να αισθανθώ το τίποτα. Κι όταν λέω το τίποτα εννοώ τίποτα, κανένα συναίσθημα και ήταν και πολυδιαφημισμένη τρομάρα της... Όνομα δε θα πω αλλά λυπάμαι για το οτι ηταν ελληνικη.... γιατί έχουμε τις δυνατότητες (πέρα απο το οικονομικό στοιχείο) να δημιουργουμε υπέροχα θεάματα και γενικά νομίζω πως οι τέχνες είναι στο στοιχείο μας από παλιά.

Θα σας αφήσω για τώρα ευχόμενη να έχετε μια όμορφη και δροσερή εβδομάδα! Να είστε όλοι καλά!

Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2013

Η ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΠΑΕΙ;






Μα τί όμορφο τραγούδι που είναι αυτό; Όσοι δε το ξέρετε και μπορείτε ακούστε το!!!

Πού να πάει αυτή η αγάπη άραγε;;; 
Και δε μιλάω για την αγάπη που μπορεί να συνδέει δύο ανθρώπους μιας και που περισσότεροι στη λέξη αγάπη σκέφτονται σχεδόν κατα αποκλειστικότητα τα ζευγάρια, αλλά αναφέρομαι στην αγάπη με την πλήρη και ουσιώδη έννοιά της!
Αυτή την αγάπη που εχει να κάνει με όλο τον κόσμο. Πού δε ξεχωρίζει ή μάλλον δε διαχωρίζει ζευγάρια, οικογένειες, παιδιά, ηλικιωμένους, αντικείμενα και άλλες άχρηστες κατηγορίες που κάποιοι άμυαλοι δημιουργούν αναίτια θα έλεγα. Μιλάω για εκείνη την αγάπη που θα έπρεπε να πλαισιώνει και να αγκαλιάζει όλους μα όλους τους ανθρώπους ανεξαιρέτως φύλου, ιδιότητας, χρώματος κτλ κτλ.

Τελικά μήπως αυτή η αγάπη δεν υπήρξε ποτέ στους ανθρώπους; Μήπως ποτέ δε την άφησαν να εξαπλωθεί και να κυριαρχήσει γιατί ήξεραν τη δύναμή της και φοβήθηκαν πως σε ένα κόσμο με αγάπη το μίσος θα συρρικνωθεί και θα εξαθλιώσει όσους ονειρεύτηκαν να κατακτήσουν τα πάντα; Κι όταν λέω τα πάντα εννοώ τα πάντα, τίποτα λιγότερο!

Οι άνθρωποι γεννήθηκαν για να κυριαρχήσουν. Έτσι πιστεύουν κάποιοι και οι υπόλοιποι ακολουθούν. Αγέλες καταντήσαμε και ενώ όλοι το καταλαβαίνουν, όλοι συνάμα ακολουθούν και αυτοί που νομίζουν πως ψάχνουν τρόπο διαφυγής στην ουσία να γίνουν αρχηγοί άλλων αγελών επιδιώκουν.

Και για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα, αυτή η ανάρτηση δεν έχει να κάνει με τα τελευταία γεγονότα και ούτε γράφτηκε για αυτά, έχει να κάνει με αυτό που λείπει απο τη ζωή όλων μας και είναι η κύρια πηγή για όσα άσχημα συνέβησαν παγκοσμίως ανα αιώνες τώρα, όσα άσχημα συμβαίνουν καθημερινά και όσα θα συνεχίσουν να συμβαίνουν για πάντα θα τολμήσω να πω και αυτο δεν ειναι τιποτα άλλο πέρα από το αγνό, το όμορφο και το θείο δώρο συναισθήματος που ονομάζεται αγάπη και θα έπρεπε να προσφέρεται απλόχερα από όλους τους ανθρώπους σε όλους τους ανθρώπους! Και πέρα από το ότι είναι ανέξοδο (πράγμα που θα έπρεπε να οδηγεί σε ραγδαία εξάπλωση) είναι και κάτι που όποιος το νοιώσει πραγματικά μόνο με ηρεμία, γαλήνη και χαρά θα γεμίσει τη ψυχή του!

Και αγαπώ δε σημαίνει αγαπώ μόνο όσους με αγαπούν και με κάνουν να αισθάνομαι όμορφα, αντίθετα θα πω, σημαίνει είμαι ικανός και μπορώ να μοιραστω με το κόσμο τα όμορφα αγαθά που έχω στη ψυχή μου.

Και ξερω πως η αγάπη όπως και ολα τα συναισθήματα και οι αξίες των ανθρώπων δεν επιδέχονται ανάλυση αλλά νοιώθονται, εξαπλώνονται και προσφέρονται απλόχερα αλλά θαρρώ πως όλα τα άσχημα πράγματα αρχίζουν να συμβαίνουν όταν ο άνθρωπος απο το εμείς και το εμείς δεν είναι εγώ και η οικογένειά μου αλλά ο κόσμος που ζω, αναπνέω και μεγαλώνω, άρχισε να πιστεύει πως η αγάπη είναι αυτό που πρέπει να τρέφεται ανάμεσα σε λίγους μονο ανθρώπους και μάλιστα σε όσους ξέρουν να το ανταποδίδουν με το τροπο που ο εκάστοτε άνθρωπος το αποζητά.

Και ερωτώ εγώ. Ποιός είμαι εγώ, εσύ και ο άλλος παραπέρα που θα κρίνει ποιος είναι ο σωστός τρόπος αγάπης  σε έναν κόσμο που όλοι την αγαπη την εχουν ως ενα υπεροχο συναίσθημα μα καθημερινά χιλιαδες άνθρωποι τη τσαλαπατάνε με χιλιους δυο τρόπους!

Και αγαπώ δε σημαίνει φιλώ και αγκαλιαζω το κόσμο ολο. Σημαίνει κατανοω, δε κρινω, προσπαθω, προσφέρω, συγχωρώ και πανω απο ολα σημαινει εχω μάτια να δω και κάτι άλλο πέρα από τη μύτη μου, αυτια να ακουσω το πονο του άλλου, στομα να μιλησω, να συμβουλέψω και να παρηγορήσω, χερια να προσφέρω και να πιασω τον αλλο οταν με εχει αναγκη, ποδια να βαδιζω συντροφια με ανθρωπους που για καποιο λογο με χρειαζονται δίπλα τους και κυριως εχω μια καρδια γεματη με όμορφα συναισθήματα για να προσφέρω στους ανθρώπους και να λαβω χαρα μέσα από αυτή τη πράξη την ίδια στιγμή που η καρδιά θα γεμίζει ξανά με όμορφα συναισθήματα. Και τη χαρα δε θα τη λαβω γιατι θα εχω δωσει κατι καλο αλλα γιατι με τετοιες πραξεις μονη της θα θεριεύσει.

Ξερω πως αυτα για καποιους μπορεί να είναι λογια και να υπαρχουν εκατομμυρια ακομη λογια σαν αυτα και καλυτερα απο αυτα, ομως ξερω επισης πως τα λογια κάποιοι τα ονομάζουν αερολογίες, κάποιοι άλλοι ψιθύρρους, κάποιοι άλλοι φωνές και κάποιοι άλλοι προσευχές. Το τί τα ονομαζει κανείς ίσως να έχει να κάνει με το τι μπορεί εκείνος να προσφέρει και με το τί μπορεί εκείνος να πει. Τα πάντα έχουν να κάνουν με τον άνθρωπο που τα δημιουργεί αλλά και με τον άνθρωπο που τα ακούει. Καμιά φορά αυτά που λέμε εμείς τα αντιλαμβάνονται οι άλλοι σαν αυτά που δε θα ήθελαν ή δε θα έβρισκαν ποτέ το κουράγιο να πουν.

Αλλά επειδή πήρα φόρα και το μυαλό αρχίζει να κατευθύνεται σε άλλη πλευρά ανθρώπων θα κλείσω το θέμα περι αγάπης ως εξης:

Όταν ενας ανθρωπος διαχωριζει το εγω απο το εμεις μαλλον αγαπαει περισσοτερο απο οτι θα επρεπε τον ιδιο του τον εαυτο και σε καμια περιπτωση δεν ειναι κακο να αγαπας τον εαυτο σου, κακο ομως ειναι να τον αγαπας εις βαρος αλλα και υπονομευοντας καποιον αλλο.

Όταν εμεις (ολοι μαζι) ζουμε σε μια κοινωνια  και λεμε στις άσχημες καταστάσεις πως δε πρέπει να γενικεύουμε τα πράγματα και πως δεν ευθυνόμαστε όλοι για τα λάθη άλλων, τότε για μένα ένα πράγμα συμβαίνει. Ή ζουμε σε άλλο κόσμο ή σε αυτό το κόσμο δε ζήσαμε ποτέ μαζί.....οπου στην ουσια το ιδιο πραγμα αντιστοιχει...

Και ξερω πως δε μπορουμε να μιλησουμε για ελευθερια κινησεων και γενικα για ελευθερη βουληση μιας και που τα κρατη διαφερουν και μαλιστα πολυ στη νομοθεσία μα και στο πολιτισμό τους όμως μιλώντας αποκλειστικά για το συναίσθημα της αγάπης θα πω με σιγουριά πως με αυτό όλοι γεννηθήκαμε, τι συνέβει αργότερα δε ξέρω και τείνει να χαθεί, όμως θαρρώ πως θα ρθει η μερα που θα ανθισει ξανα! Τετοια συναισθηματα ανθιζουν δε διαγραφονται, δε σβηνονται ολοσχερως! Ισως να πρεπει να δουμε και λιγο περα απο οτι βλεπει η κορη των ματιων μας και ισως να πρεπει να ακουσουμε λιγο περα απο το χτυπο της προσωπικης μας καρδιας.

Γιατι αγαπω σημαινει ΔΙΑΔΙΔΩ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! και ενας ανθρωπινος παλμος μπορει ακομη και τωρα να διαδοθεί. Δεν είναι αργά, ποτέ δε θα είναι αργά για όσους ζήσουν αύριο, για όσους όμως ζούνε τώρα, το αύριο θα είναι αργά αν δεν αρχίσει η διάδοση απο σήμερα. Και για να διαδόσεις την πράξη της αγάπης δε χρειάζεται να κάνεις πολλά, ούτε να κάνεις κάτι που δε μπορείς αυτή τη στιγμή, το να βγεις όμως και να πεις καλημέρα στον ηλικιωμένο που κάθεται στο παγκάκι της γειτονιάς, το να δώσεις λίγο από το ψωμί σου στο παιδί που πεινά, το να προσφέρεις ένα τριαντάφυλλο σε όποιον αγαπάς και να χαρίσεις ένα χαμόγελο σε κάποιον που δείχνει να το έχει ανάγκη είναι μια αρχή αυτής της διάδοσης!

Και πιστέψτε με όταν διαδίδεις κάτι καλό, εξαπλώνεται γρήγορα ως κάτι καλο!!!!

Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2013

ΚΑΙ ΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ ΘΑ ΕΠΑΝΕΛΘΕΙ.

           " Από μικρή θυμάμαι με μάγευε το ουράνιο τόξο. Καθόμουν και το χάζευα από το παράθυρο του σπιτιού μου και δεν μπορούσα να ξεκολλήσω το βλέμμα μου από πάνω του. Με μαγνήτιζαν τα πολλά και πανέμορφα χρώματά του. Με παραξένευε που δεν μπορούσα να δω την αρχή και το τέλος του. Επίσης θυμάμαι ότι μου είχαν πει οι γονείς μου ότι εμφανίζεται συνήθως ύστερα από μια μεγάλη κακοκαιρία. Δεν ρώτησα να μάθω περισσότερες λεπτομέρειες, δεν ήθελα να χαλάσω όλο αυτό το μυστήριο που με γοήτευε πάνω του. Από τότε το θεώρησα σαν  ένα δώρο που κάνει η φύση στους ανθρώπους ύστερρα από τις μεγάλες καταιγίδες που προκαλούνε τις πολλές καταστροφές.
          Δυστυχώς όμως το ουράνιο τόξο δεν εμφανίζεται υστερα από κάθε καταιγίδα, εκτός αν βγαίνει αλλά δεν το βλέπουμε πάντα. Εγώ πιστεύω ότι εμφανίζεται πάντα ύστερα από μια μεγάλη καταιγίδα, αλλά το βλέπουνε κάθε φορά και διαφορετικοί άνθρωποι. Άλλωστε η γη είναι τόσο μεγάλη που είναι σίγουρο ότι δεν θα μπορώ να δω την ύπαρξη του πάντοτε, όμως θα ξερω ότι υπάρχει και θα κάνει κάποιους ανθρώπους να χαμογελάνε κοιτάζοντας το, όπως έκανα εγώ από μικρό παιδάκι. Το έδειχνα με το δάχτυλο μου και γελούσα, όχι μονο εγώ, αλλά και όλοι όσοι το έβλεπαν μαζί μου. Ίσως να μην χαμογελούσαν με τη μορφή του, αλλά με τα δικά μου γέλια. Εμένα πάντως με ευχαριστεί και μόνο η σκέψη ότι υπάρχουνε στον κόσμο άνθρωποι που χαμογελάνε με το ουράνιο τόξο. Όπως είπα μπορεί να μην το βλέπουμε πάντα οι ίδιοι, αλλά είναι πολύ όμορφο να ξέρεις ότι υπάρχει και δίνει χαρά σε ανθρώπους που την έχουν περισσότερο ανάγκη από εμάς τη δεδομένη χρονική στιγμή. Είναι ωραίο να ξέρεις ότι μετά από μια καταστροφική καταιγίδα, θα ακολουθήσει κάτι τόσο μαγευτικό, το οποίο θα θεραπεύσει τις καταστροφές που προκληθήκαν.
          Νομίζω ότι όλοι καταλάβατε τι εννοώ. Να καταλάβατε τις παρομοιώσεις που έκανα. Πρέπει να πιστεύουμε ότι μετά από κάθε αποτυχία που πιθανό να έχουμε στη ζωή μας, πρέπει να περιμένουμε και την επιτυχία, η οποία θα εμφανιστεί όπως και το ουράνιο τόξο και θα είναι τόσο αξιοθαύμαστη και μεγαλειώδης, όσο και αυτό. Εάν αργήσει κάποιες φορές να εμφανιστεί μην απογοητευτείτε. Υπάρχει αλλά δεν την βλέπετε ακόμα. Έχει εμφανιστεί σε κάποιους άλλους ανθρώπους που την είχαν περισσότερο ανάγκη από εσάς. Κάντε λίγο υπομονή και να είστε σίγουροι ότι θα εμφανιστεί και σε εσάς τη στιγμή που θα την έχετε απόλυτη ανάγκη και θα την χρειάζεστε πραγματικά. "
          

Το παραπάνω κείμενο είναι ένα απόσπασμα από ένα δοκίμιο που έχει γραφτεί για το ουράνιο τόξο. Δε μπορώ να σας το παρουσιάσω ακόμη διότι δεν έχει πλήρως ολοκληρωθεί, θέλω να σας πω όμως πως κάνω αυτή τη δημοσίευση τώρα γιατί το δικό μου ουράνιο τόξο δε ψάχνει να βγει ύστερα από το τέλος μιας καταιγίδας, αντίθετα θα μπορούσα να πω, πολεμάει για να βγει πριν αυτή ξεσπάσει.....

Το ουράνιο τόξο, το προσωπικό ουράνιο τόξο όλων μας αξίζει να προσπαθεί να φωτίσει δρόμους, στενά, γειτονιές, χωράφια άλλων που για διάφορους λόγους ξέχασαν πως έρχεται χειμώνας και τα πρωτοβρόχια έχουν ήδη κάνει τη σεμνή θα έλεγα εμφάνισή τους.


Ελπίζω να μη σας μπέρδεψα με όσα λέω και να καταλάβετε γιατί ακόμη και εγω που αναλύω πολλά, πολλές φορές έχω ανάγκη να μοιραστώ τη σιγή, όπως η σιγή δε μοιράζεται, διαδίδεται και εγώ μόλις που το κατάλαβα. Τελικά γράφοντας κατανοώ πολλά, αυτό βλέπω πλέον.



Να είστε όλοι καλά! Να έχετε ένα όμορφο βράδυ και τα προσωπικά σας ουράνια τόξα να στολίζουν πάντα το δρόμο σας και να υπάρχουν εκεί για σας έστω κι αν για λίγο δε τα βλέπετε!


Φιλιά Πολλά σε όλους! Καλό βράδυ με όνειρα που θα έχουν φωσφορουχα χρωματα σαν αυτά που απαρτιζουν την ομορφιά του ουράνιου τόξου μας!

ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΔΗΛΩΝΕΙ ΠΑΡΟΝ!

Ποιός δηλώνει και πάλι παρόν; 
Ή έκφρασή μου τότε, στις 17 Ιουνίου 2011. Δυο χρονια σχεδόν μετά και είναι πάλι εδώ και πολύ φοβάμαι πως θα είναι για πολλά χρόνια ακόμη....

Σας τη παρουσιάζω ατόφια όπως τότε και νομίζω πως όλοι θα καταλάβετε για ποιο λόγο εμφανίσθει ξανά!  




Νομίζω πως αυτό το τραγούδι εκτός από επίκαιρο για διάφορους λόγους, (λόγους που όλοι σας γνωρίζετε και δε θα αναλύσω περαιτέρω), όμως εκτός από επίκαιρο είναι και διαχρονικό συνάμα και το χειρότερο απ' όλα... θα συνεχίσει να είναι διαχρονικό για πολλά χρόνια ακόμη. 

Και είναι κρίμα ένα τόσο όμορφο μελωδικά  τραγούδι να θεωρείτε πως είναι ότι χειρότερο που το νόημά του θα συνεχίζει να είναι διαχρονικό για πολλά ακόμη χρόνια.

Είναι άσχημο να γυρνάμε τις πλάτες μας στο μέλλον επειδή άλλοι μας ανάγκασαν να τις γυρίσουμε αλλά πάνω απ' όλα είναι τραγικό το οτι εμείς οι ίδιοι, όλοι μας, όλοι μαζί και καθένας μας ξεχωριστά είχαμε γυρίσει τις πλάτες μας στο μέλλον μας πολύ πρωτίτερα μας αναγκάσουν κάποιοι άλλοι να προβούμε σε αυτή την άχαρη κίνηση.

Γιατί κακά τα ψέματα όλοι μας φταίμε που στο συγκεκριμένο παρόν προσπαθούμε να σώσουμε οτιδήποτε κι αν σώζετε!!!



Αυτά είχα εκφράσει τότε και συνεχίζω να θέλω να εκφράσω και σήμερα. Το ήξερα και τότε πως θα ερχόταν πάλι αυτή η στιγμή μα ήλπιζα πως ισως και να κανα λάθος.... Δεν έκανα όμως... Ένα απλό λυπάμαι είναι λίγο για να εκφράσει όσα νοιώθω μα όσες φωνές διάβασα και αντιλήφθηκα στα οργισμένα μπλοκοσπιτάκια σας με κάνουν να θέλω να πιστέυω πως θα έρθει και κάτι για καλό...

Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2013

ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΥΡ ΒΑΣΙΛΗ.

Ξέρω... πως δεν σας έχω συνηθίσει σε τέτοιου είδους θέματα αλλά σήμερα ένοιωσα την ανάγκη να το κάνω. Εξάλλου αν δε μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας στο μπλοκ και ειδικά στο δικό μου που προέρχεται καθαρά από λογους έκφρασης, πού αλλού θα μπορούμε να είμαστε; Θέλω να πω πως σε έναν κόσμο που λίγοι ενδιαφέρονται για το αληθινό πρόσωπο του άλλου (μιας και που οι περισσότεροι το αναζητούν μετέπειτα πολλών καταστάσεων), ας προσπαθουμε να είμαστε οι εαυτοί μας παντού και πάντα! Ποτέ δε πρέπει να είμαστε και να λέμε κάτι λιγότερο από αυτό που μας προτρέπουν οι εαυτοί μας! Προσέξτε δεν είπα να είμαστε αγενείς αλλά να είμαστε εμείς, εχει μεγάλη διαφορά το ένα από το άλλο. Θεωρώ πως πρέπει να λέμε και γενικώς να εκφράζουμε τα όσα αισθανόμαστε γιατί αν το αφήσουμε για μετέπειτα μόνο σε κακεντρέχεια και οργή θα μας βγει. Αν θέλεις να πεις κάτι πες το εκείνη τη στιγμή εκτός κι αν νοιώθεις ιδιαίτερα εξοργισμένος και ξέρεις πως τα οσα πεις θα ειναι αποτέλεσμά του θυμικού σου και όχι του καθάριου εαυτού σου!

 Και επανέρχομαι στο θέμα μου μετά από αυτή τη μικρή παράκαμψη. Σήμερα, η ανάρτηση αυτή γίνεται γιατί θέλω να τιμήσω; να αποχαιρετήσω; να μοιραστώ; δε ξέρω, ίσως να θέλω να κάνω όλα αυτά και άλλα τόσα επιπλέον. Σιγουρα παντως εχω την αναγκη να το κανω και χαιρομαι που μπορω. 

Όπως θα διαπιστώσατε απο το τιτλο της αναρτησης το σημερινό μου θέμα έχει να κάνει με έναν άνθρωπο, τον κυρ Βασίλη, το δικό μας κυρ Βασίλη που χάθηκε εχθές. Όσοι διαβάσατε τη βραδινή μου ανάρτηση θα είδατε πως είχα στεναχωρηθεί απλώς δεν ήμουν σε θέση να γράψω όσα ένοιωθα. Σήμερα που μπορώ, το κάνω.

Ο κυρ Βασίλης λοιπόν είναι (να αυτός ο ενεστώτας), ήταν λοιπόν ένας συμπαθητικός γεράκος (85 ετών - το έμαθα εχθές) που είχα τη τύχη και τη τιμή να τον γνωρίσω σχεδόν πριν από 4 και κατι χρόνια που ήρθα στη πολη μου για δουλεια. 

Γείτονας, αγαπητός γείτονας που τον έβλεπα σχεδόν καθημερινά και ένας άνθρωπος για μένα εξαίρετος. Για να είμαι ειλικρινής γνώρισα ένα γεράκο που έπινε και έμαθα ένα γεράκο που δεν ήταν αυτά που νόμιζα ή είχα ακούσει να λένε. Άλλαξε βέβαια στα 4 αυτά χρόνια αλλά ο άνθρωπος που γνώρισα με τον άνθρωπο που εμαθα είχε μια μεγάλη διαφορά στα δικά μου τουλάχιστον ματια.

Γνώρισα έναν συμπαθητικό γεράκο και έμαθα στη πορεία έναν σοφό γερακο!
Γνώρισα έναν άνθρωπο δυνατό και έμαθα στη πορεία έναν άνθρωπο ταλαιπωρημένο μα δυνατό μέσα από τη ταλαιπωρία του.
Γνώρισα έναν άνθρωπο που πορεύτηκε στη ζωή με λάθη και άσχημες επιλογές μα εμαθα έναν άνθρωπο που πέρα απο το οτι αναγνωριζε τα λάθη του δε τα δικαιολογουσε.
Γνώρισα έναν άνθρωπο που έδειχνε κάπως σκληρός συναισθηματικά και έμαθα έναν άνθρωπο που πριν κάποιες εβδομάδες που μίλησε τρυφερά για τη γυναίκα του που είχε χάσει πριν κάποια χρόνια.
Γνώρισα έναν άνθρωπο που μέθαγε και μάλιστα πολύ και έμαθα έναν άνθρωπο πολύ καλύτερο από αυτόν που μπορούσα να φανταστώ πως έκρυβε μέσα του.
Έμαθα έναν άνθρωπο που αγαπούσε τα ζώα και κυρίως τις γάτες!
Έμαθα έναν άνθρωπο που φοβόταν τη μοναξιά μα πάλεψε να την αντέψει!
Έμαθα ένα άνθρωπο που αγαπούσε τα λουλούδια! Η αυλη του γεμάτη απο δέντρα και λουλούδια, περιποιημένα δέντρα και λουλούδια.
Έμαθα έναν άνθρωπο που αγαπούσε τη καθαριότητα. Το σπίτι του πεντακάθαρο και ο δρομος που παιρνουσε μπροστά απο το σπιτι του καθε φορα που γεμιζε εστω και φυλλα μεσα σε λιγα λεπτα ηταν πεντακαθαρος.
Έμαθα εναν άνθρωπο που καθε μερα καθοταν στα σκαλοπατια του σπιτιου του και επινε το ελληνικο καφεδακι του!
Έμαθα έναν άνθρωπο που αγαπουσε τη γειτονια του και τα βραδια "αραζε" με τους γειτονους τους!
Έμαθα έναν άνθρωπο που ηταν πολυ καλυτερος απο οτι ειχα πιστεψει πως μπορει και να ηταν!
Και όλα αυτα τα έμαθα γιατί είχα τα μάτια μου ανοιχτά για να δω και να μη κρίνω και το στόμα μου για να μιλήσω και όχι να κουτσομπολέψω.

Έμαθα έναν άνθρωπο που θα μου λειψει! Που θα μου λειψει πολυ! Έμαθα ένα γεράκο που όταν τον γνώρισα ήταν σχεδόν καθημερινά μεθυσμένος και μέχρι εχθές, 4 χρονια και κατι μετά έμαθα ένα γεράκο βουτηγμένο στη σοφία μα και στη γνώση της ζωής. 

Θυμάμαι πως στην αρχη, το πρωτο καιρο τον εβλεπα να περπαταει σα να ηταν ετοιμος να πεσει χαμω απο το ποτο και με το καιρο (αφου εκοψε το ποτο) τον εβλεπα να περπαταει με τη μαγκουρα του και να με χαιρεταει χαμογελωντας.

Δε θα ξεχασω τις κουβεντες μας, μικρης διαρκειας μα μεγαλης σημασιας και δε θα ξεχασω τα πρωινα που περναγα εξω απο το σπιτι του και τον εβλεπα να καθεται μπροστά στη μεγάλη τηλεόραση με τέρμα τη φωνή προσπαθώντας να ακούσει τι λένε. (χαχαχα. σκεφτομαι την εικονα και γελαω γλυκα)

Αυτός ο άνθρωπος θα μου λειψει και μαλιστα πολυ! Αυτη τη στιγμη κοιταζω τα σκαλακια που καθοτανε και βουρκωνω. Ξέρετε πιο είναι το περίεργο; Πως δε μου φαίνονται άδεια.... 

Και δε θα είναι άδεια... για μένα πάντα θα στέκει εκεί να με χαιρετάει κάθε φορά που περνάω απο εκει... γιατι εκεινο τουλαχιστον το μερος δικαιωματικα του ανηκει στο κοσμο μας! Ηταν η γωνια του, η φωλια του, ηταν εκεινος!

Και επειδη θα μου λειψει πολυ αυτη η αναρτηση εγινε γιατι ηθελα να τον αποχαιρετησω με εναν μοναδικα δικο μου τροπο και ο μονος τροπος που ξερω και νοιωθω καλα ειναι αυτος, της εκφρασης. Ετσι θελω να ζητησω να αναπαυθει η ψυχη του διοτι ολες οι ψυχες εχουν δικαιωμα σε τουτη την αναπαυση.

Και ξερω πως ευτυχως ηταν μεγαλος και εζησε τη ζωη του αλλα οπως και να εχει για μενα ηταν και θα ειναι ο κυρ Βασιλης και οχι ο κυριος "ταδε" ετων 85.

Να έχετε μία όμορφη ημέρα και συγνώμη αν σας στεναχώρησα, όμως έτσι αισθάνθηκα κι έτσι ήθελα να κάνω. 

Να είστε όλοι καλά! <3

Τρίτη, 17 Σεπτεμβρίου 2013

Ο ΝΤΕΝ ΚΑΙ Η ΕΛΙΟΤ! ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΔΕΛΦΙΝΑΚΙΑ! :)

Καλησπέρα στη βραδινή μου μπλοκογειτονιά. 
Είπα να σας αποχαιρετήσω και να ευχηθώ καλό βράδυ συντροφιά με ένα παιδικό παραμυθάκι που είχα γράψει πριν πάρα πολύ καιρό στο μπλοκ και επειδή είναι το πρώτο που είχα γράψει και ανεβάσει τότε, το άφησα δίχως να του κάνω καμία αλλαγή γιατί για μένα η αυθεντική ουσία των πραγμάτων μπορεί να κρύβεται πίσω απο λάθη αλλά δε παύει την ίδια στιγμή να φαίνεται!
Θέλω να πω πως θα μπορούσα άνετα να του κάνω κάποιες αλλαγές και να το εμπλουτίσω κάνοντάς το ομορφότερο, όμως η αξία που έχει τώρα για μένα δε θα είναι η ίδια και λογω του οτι το αγαπώ πολύ θέλω να το αφήσω έτσι μέχρι κάποια στιγμή να νοιώσω πραγματικά την ανάγκη να το επεξεργαστώ.
Γενικά κάνω ότι μου "κατέβει" οπότε "μη μασάτε" που σας μιλάω έτσι, αν δε το κάνω δε θα είμαι εγώ και τότε θα έχω νευρα με τον εαυτο μου. Για να ειμαι καλά θα γράφω μιλώντας και όποιος μπορεί ας καταλάβει!
Το παραμυθάκι αυτό έλεγα να το αναρτήσω αύριο αλλά γιατί να το αφήσω για αύριο αφού μπορώ να το κάνω σήμερα; (Μα τι παράξενος άνθρωπος που είμαι).
Εντάξει, πέρα απο τους αστειεισμους μου γιατι μεσω της γραφής νοιωθω καλα πριν λιγο εμαθα μια ασχημη ειδηση που με στεναχωρησε. Παρ ολα αυτα η ζωη συνεχιζεται και οσο πιο γλυκια τη κάνουμε τόσο περισσότερο την απολαμβάνουμε!
Τουτη την ιστοριούλα των δυο μικρων μου δελφινιων θα τη αφιερωσω, μα που αλλου φυσικά; Στο αγαπημενο μας ΔΕΛΦΙΝΑΚΙ με την ευχη να τα αγαπησει οσο αγαπώ εγω το μπλοκοσπιτακι της μα και τον ανθρωπο, το γλυκο μαλλον ανθρωπο που φαινεται πως εχει ως σπιτονοικοκύρη! :)
Να έχετε ένα όμορφο και άκρως παραμυθένιο θα έλεγα βράδυ! 

* Επειδή είναι λίγο μεγάλο πατήστε πάνω στο Διαβάστε Περισσότερα! (Ξέρετε τώρα εσείς!)



Ο Ντεν και η Έλιοτ:
Τα δελφίνια των ανθρώπων.


            Μια φορά κι ένα καιρό μέσα σε μια τεράστια γαλάζια λίμνη κατοικούσαν δυο πανέμορφα δελφίνια, ο Ντεν και η Έλιοτ. Τους άρεσε πάρα πολύ να κολυμπούν παρέα στα κρυστάλλινα νερά της γαλάζιας λίμνης και πολλές φορές όταν έβλεπαν κάποιο πλοίο να περνάει από τα λημέρια τους έβγαιναν τρέχοντας στη επιφάνεια της λίμνης και άρχιζαν να κάνουν κωλοτούμπες από τη χαρά τους που έβλεπαν από κοντά ανθρώπους που τόσο πολύ τους αγαπούσαν.
            Μια ημέρα που φαινομενικά δεν είχε καμία διαφορά από τις υπόλοιπες, ένα μεγάλο υπερπολυτελές καράβι που πέρναγε από εκεί, δέσποζε καμαρωτό επάνω στην επιφάνεια της θάλασσας.
            Ο Ντεν και η Έλιοτ που κοιμόντουσαν εκείνη την ώρα στο βυθό της θάλασσας, άκουσαν το γνώριμο για αυτούς ήχο σφυρίγματος του καραβιού και αμέσως πετάχτηκαν χαρούμενα από τον ύπνο τους για να ανέβουν να δώσουν το παρών στην επιφάνεια της θάλασσας θέλοντας να συναντήσουν τους ανθρώπους, οι οποίοι πάντοτε έδειχναν πολλοί χαρούμενοι όταν τα κοιτούσαν και τους πετούσαν λίγο ψωμάκι για να τα ταΐσουν θέλοντας να τα ευχαριστήσουν για τις πανέμορφες κωλοτούμπες τους.
            Έτσι λοιπόν και εκείνη την ημέρα ανέβηκαν τρέχοντας στην επιφάνεια της λίμνης για να συναντηθούν με τους ανθρώπους που τόσο πολύ τους είχαν λείψει μιας και είχε πολύ καιρό να περάσει από εκεί κάποιο καράβι…