Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

ΝΑ ΤΑ (ΞΑΝΑ)ΠΟΥΜΕ;;;

Καλημέρα εκφραστικοί μου φίλοι!!!


Χρόνια πολλά, με υγεία και χαρά!
Αγάπη, ειρήνη και τρυφερότητα πάντα να γεμίζουν τις ψυχές μας!


Τι κρατώ εγώ;;;







Να τα πώ;;;


Μόνο το Ναι, δέχομαι ως απάντηση, χαχαχα







Χρόνια Πολλά!
Και του Χρόνου με υγεία!


Σκάστε και το 50ευρω τώρα! χιχιχι


Kαλή Πρωτοχρονιά φίλοι!
Με υγεία και χαρά!


Να περάσετε όμορφα, να φάτε, να πιείτε, να διασκεδάσετε και πάνω απ' όλα να αγκαλιαστείτε!


Το 2014 να ειναι καλο και τυχερό για όλους!



Φιλακια πολλα πολλα! <3 <3 <3

Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2013

Η ΕΚΦΡΑΣΤΙΚΗ ΜΟΥ ΠΟΡΕΙΑ ΕΧΕΙ ΠΛΗΡΩΣ ΑΝΑΚΑΜΨΕΙ.

Εκφραστικοί μου φίλοι καλημέρα και καλή εβδομάδα να έχουμε!
Ωραία εβδομάδα αυτή ε;
Ανάμεσα της επικρατεί ένας χρόνος! Χαχαχα
Εντάξει όχι ακριβώς αλλα όπως και να εχει είναι ξεχωριστή!

Σας φαντάζομαι όλους να κινείστε στο «πυρετό» των ημερών και χαμογελώ.
Θα τρέχετε για τις αγορές δώρων για τα αγαπημένα σας πρόσωπα καθώς επίσης και για τις αγορές που αφορούν τη προετοιμασία του Πρωτοχρονιάτικου δείπνου.

Όπως και να έχει, όπου και να είστε να περάσετε όμορφα εύχομαι ολόψυχα!

Μιας και σήμερα είναι η προτελευταία μέρα του χρόνου βλέπω παντού τριγύρω μου ανασκoπήσεις και στόχους για το νέο έτος! Εύχομαι ολόψυχα να γίνουν πράξη!

Εγώ δε θα κάνω ανασκόπηση, ούτε πλάνο για τη νέα χρονιά γιατί άλλοτε που εκανα σχεδόν ποτέ δεν υλοποιούνταν, οπότε αυτή τη φορά λέω να το αφήσω στο φλου και ότι μου φέρει θα είναι δεκτικό, αρκεί να είναι καλό! Χαχαχα  Αν είναι κακό θα της το γυρίσω πίσω! Χαχαχα

Λοιπόν πάμε για το τρίτο και τελευταίο μέρος της εκφραστικής πορείας που εχει να κάνει καθαρά με μια σκέψη μου προς εσάς.

Όμως πριν από αυτό αν θέλετε να διαβάσετε για πρώτη φορά ή να θυμηθείτε πως φτάσαμε ως εδώ ακολουθήστε την εξής διαδρομή:

Για το πρώτο μέρος εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/11/h_30.html, για το δεύτερο μέρος εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/12/h.html., για το τρίτο μέρος εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/12/h_10.html., για το τέταρτο μέρος εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/12/blog-post_17.html, για το πέμπτο μέρος εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/12/blog-post_19.html.και για το έκτο μέρος εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/12/blog-post_21.html



Η ΕΚΦΡΑΣΤΙΚΗ ΜΟΥ ΠΟΡΕΙΑ (ΜΕΡΟΣ ΈΒΔΟΜΟ).



Φίλοι μου, όλη αυτή η εκφραστική πορεία μου δίδαξε πάρα πολλά πράγματα που θέλω να κρατήσω για μένα, μα επειδη είναι όλα τόσα όμορφα και εμψυχωτικά, με το χέρι στη καρδιά θέλω να σας καλέσω να κάνετε και εσείς το ίδιο για τα δικά σας μπλοκοσπιτάκια!

Κάντε λογοπαίγνιο με το όνομά σας και φτιάξτε μια στήλη με τη δική σας πορεία! Όση κι αν είναι αυτή! Αφήστε μας να περπατήσουμε δίπλα σας και να δείτε πόσο όμορφα θα αισθανθείτε και εσείς!

Θα θυμηθείτε, θα αναρωτηθείτε, θα νοσταλγήσετε μπορεί και να θυμώσετε μα πάνω απ όλα θα αισθανθείτε όμορφα και μοναδικά! Δοκιμάστε και θα με θυμηθείτε!

Σας καλώ λοιπόν όλους να με αφήσετε να περπατήσω δίπλα στις δικές σας πορείες και να μάθω από αυτές! Θα ηταν χαρά και τιμή για μένα!

Προσωπικά αγάπησα τοσο αυτή τη στήλη που θα την έχω κάτι σαν ορόσημο του μπλοκ! Θα προσπαθώ να γράφω σε αυτή κάθε τέλος του έτους της εκάστοτε εκφραστικής πορείας και κάθε φορά που κάτι με κάνει να αισθάνομαι πως είναι αποκλειστικά δικό της κομμάτι θα την επισκέπτομαι με χαρά!

Οι εκφραστικές πορείες του καθενός μας δε σταματούν ποτέ! Ας τις μοιραζόμαστε διότι απόσταση διπλή, πλέον ξεκούραστη θα τολμήσω να πω!

Να είστε καλα φίλοι και να πορεύεστε πάντα με ένα πράγμα στο νου! Να είστε ο εαυτός σας! Να μη σας νοιάζει τι θα πουν ή θα σχολιάσουν οι άλλοι!  

Να είστε εσείς όχι γιατί έτσι θα σας αγαπήσουν, αλλα γιατί έτσι θα μάθετε να αγαπάτε εσείς!


Καλό μεσημέρι! Φιλιά πολλά σε όλους!



 _______ΤΕΛΟΣ ΕΚΦΡΑΣΤΙΚΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ 2013______

Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2013

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ.

Kαλημερα φίλοι μου, τι κάνετε, είστε όλοι καλά;

Εγω μια χαρά!

Όσον αφόρα την ίωση αρκετά καλύτερα, αλλά είμαι αρκετά καλά διότι εκκλησιάστηκα, άκουσα έναν θαυμάσιο λόγο, παρακολούθησα μια μοναδική λειτουργία και έχω μια γαλήνη μα και μια χαρά μεσα μου που δε περιγράφεται!

Ειλικρινά και μεσα απο τη ψυχή μου εύχομαι σε όλους να αισθάνεστε τακτικά έτσι όπως αισθάνομαι εγω τώρα!

Δε λέω μεγάλη η χαρά που παίρνουμε απο μικροπράγματα αλλά αυτή η χαρά που παίρνουμε απο τη λειτουργία, την οποία  και είχα αναπολήσει πολύ, είναι απερίγραπτη!

Το θέμα της ανάρτησης μου φυσικα, όπως είδατε και στο τίτλο είναι άλλο αλλά δε μπορούσα να παραλείψω τα παραπάνω γιατι ότι αισθάνομαι το μοιράζω, το εκφράζω και το λέω με απεριόριστο ενθουσιασμό.

πάμε λοιπόν στα των Χριστουγεννιάτικων Ταινιών που θελω να σας παρουσιάσω σημερα!

Εντάξει, ξέρω πως η τηλεόραση έχει κατακλυστεί απο Χριστουγεννιάτικες Ταινίες αλλά μεταξύ μας τέτοιες μέρες λίγοι τις παρακολουθούν αλλά εμένα μου αρέσει ανάλογα την εποχή να βλέπω και ταινίες του είδους γιατι μου δίνουν μια επιπλέον γιορτινή ατμόσφαιρα - αίσθηση θα τολμήσω να πω.

Δε θα σας παρουσιάσω ταινίες που πιθανόν να είδατε αυτές τις μέρες στα κανάλια των τηλεοράσεων, που υπάρχουν πολύ καλές ανάμεσα τους, θελω να το πω αυτό, αλλά θα σας παρουσιάσω 3 χριστουγεννιάτικες ταινίες που θεωρώ εγω αρκετά καλές επιλογές για τον εκάστοτε λόγο η κάθε μια!

Α, και για το τέλος σας έχω κρατήσει μια μικρή έκπληξη!

Χιχιχι….

Την ταινία εκείνη που όταν ήμουν μικρή την είχα σαν την μασκότ των Χριστουγέννων! Δυστυχώς έχω χρόνια να τη δω αλλά οι παλιές και οι μεγάλες αγάπες δε ξεχνιούνται ποτε!

Ξεκινάμε φίλοι με μια ταινία την οποία είδα πέρυσι και για ταινία Ελληνικής παραγωγής τη θεώρησα καταπληκτική! Λυπάμαι που το λέω αλλά λίγες Ελληνικές ταινίες μου αρέσουν ιδιαίτερα…Η συγκεκριμένη λοιπόν είναι μεσα σε αυτές! Αναφέρομαι στο Ταγκό των Χριστουγέννων και  ας δούμε το τρέιλερ για να συνεχίσουμε με την ανάλυση.



  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Νίκος Κουτελιδάκης,  
  • ΣΕΝΑΡΙΟ: Γιάννης Ξανθούλης,  
  • ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Γιάννης Στάνκογλου, Βίκυ Παπαδοπούλου, Γιάννης Μπέζος, Αντίνοος Αλμπάνης, κ.α

 Λίγα λόγια για την υπόθεση του έργου:

Σ΄ ένα στρατόπεδο του Έβρου, ένας υπολοχαγός αναγκάζει ένα φαντάρο να του μάθει να χορεύει ταγκό προκειμένου να ζητήσει τη σύζυγο του Αντισυνταγματάρχη, με την οποία είναι ερωτευμένος, σε χορό. 

Βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Γιάννη Ξανθούλη, η ταινία φιλοδοξεί να αφηγηθεί την ιστορία ενός ανέλπιδου έρωτα και μιας παράδοξης αντρικής φιλίας, δημιουργώντας παράλληλα μια τοιχογραφία της δεκαετίας του `70, μέσα από την επαρχιακή στρατιωτική ζωή. 

Η προσωπική μου άποψη:

Η προσωπική μου άποψη φίλοι είναι παρα πολύ καλή! Τη θεωρώ μια μοναδική ταινία με ανεπανάληπτες ερμηνείες, με υπέροχο μουσικό πλαισίωμα, με σκηνές ιδιαίτερα έντονες και δυναμικές και το κυριότερο με ένα ατμοσφαιρικό γιορτινό κλίμα που της ταιριάζει παρα πολύ!

Έχει τα νοήματα της αλλά το σπουδαιότερο όλων για μενα είναι οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών! Γενικά μου άρεσε πολύ ως σύνολο! Φωτισμός, σκηνοθεσία, μουσική, ερμηνείες, σκηνές, εικόνες, τα πάντα όλα! Εξαιρετική δουλεια κατά τη γνώμη μου παντα!


Η πιο δυνατή σκηνή του έργου:

Θέλει και ρωτημα; Οταν οι δυο αντρες χορευουν τανγκο! Ο ενας διδασκει τον αλλο δηλαδη.


Αρνητική επισήμανση:

Ηθελα κατι περισσοτερο στο τελος, λιγη παραπάνω διαρκεια αν θελετε για να μαθω και αλλα πραγματα. Σαν κατι να μου ελειψε εκει....



Και συνεχιζουμε φιλοι στην επομενη ταινια που θελω να σας  παρουσιασω αλλα δε θα εχει την ανω αναλυση γιατι δε χρειαζεται. Ειναι μια κωμωδια κυριως για παιδια και για μεγαλα παιδια φυσικα, η οποια θα σας κανει να χαμογελασετε και σιγουρα θα σας θυμιζει κατι απο παλια.




Ο Χριστουγεννιατικος Μπετοβεν φιλοι ειναι σκετη απολαυση! Για γελιο και οικογενειακη στιγμη με ταινιουλα σας τη προτεινω ανεπιφυλακτα!

Oι Χριστουγεννιατικες γκαφες - περιπετειες του χαριτωμενου τετραποδου και της παρεας του θα σας κανουν να ξεκαρδιστειτε στα γελια!


Και παμε τώρα φίλοι μου στη τρίτη χριστουγεννιάτικη ταινία κινούμενων σχεδίων που σας τη προτείνω με πολυ χαρά και αγαπη!


Δείτε τη για εσάς, για τα παιδια σας, δείτε τη για να χαρείτε, να αναρωτηθείτε και κυριως δείτε τη για να ταξιδέψετε με αυτό το τοσο όμορφο τρένο που άμα σας παρει μαζι του ένα είναι σίγουρο! Θα γελάσετε, θα τραγουδήσετε, θα ονειρευτείτε μα πάνω απ όλα δε θα θέλετε να κατεβείτε!

Μιλαω για το The Polar Express (Το Πολικό Εξπρές), το οποιο μπορουν να το παρακολουθησουν και πολυ μικρα παιδακια γιατι υπαρχει μεταγλωτισση στα Ελληνικα.

Ας δούμε το τρέιλερ για να συνεχίσουμε με την ανάλυση.




 Λίγα λόγια για την υπόθεση του έργου:

Ο σκηνοθέτης Robert Zemeckis και ο ηθοποιός Tom Hanks συναντιούνται και δημιουργούν μια πολύ όμορφη Χριστουγεννιάτικη ιστορία. Ένα μικρό παιδί, την παραμονή των Χριστουγέννων, αμφισβητώντας την ύπαρξη του Άγιου Βασίλη, επιβιβάζεται σε ένα τρένο έξω από τα συνηθισμένα, με προορισμό τον Βόρειο Πόλο και το σπίτι του αγαπημένου αγίου των παιδιών. Με οδηγό του τρένου τον Tom Hanks, το παιδί ξεκινά μια υπέροχη περιπέτεια αυτογνωσίας και του θαύματος της ζωής, καθώς εμείς παρακολουθούμε μια από τις καλύτερες Χριστουγεννιάτικες ταινίες για μικρούς και μεγάλους. Για την ιστορία, ο Tom Hanks υποδύεται με διαφορετικές φωνές πολλούς χαρακτήρες της ταινίας, από τον οδηγό του τρένου και το πρωταγωνιστικό αγόρι μέχρι και τον Άι-Βασίλη.


Αρνητικη επισημανση δεν εχω αλλά ουτε και δυνατη σκηνη! Μαγικη ναι και εχει να κανει με ολο το story της ταινιας  και κυριως με το νοημα των χρυσων εισητηριων, που αξιζει να ειδωθει!


Και για τελος φιλοι σας εχω την εκπληξη που σας ανεφερα και στην αρχη της αναρτησης.
Η ταινια που για μενα οταν ημουν μικρη ηταν η μασκοτ της ελευσης των Χριστουγεννων ειναι:





Oχι, οχι πλακα σας κανω φιλοι, δεν ειναι αυτη. Δηλαδη ειναι και αυτη αλλα οχι της μικρης μου ηλικιας. Το μονος στο σπιτι 1 και 2 ηταν και ειναι αγαπημενες μου ταινιες τις οποιες εχω συνδυασει με τα Χριστουγεννα αλλα η μασκοτ των παιδικων μου χρονων ειναι μια και ειναι η ακολουθη:





Gremlins φιλοι!!!! Αγαπημενη ταινια και το 1 και το 2! Συνυφασμενη με τα Χριστουγεννα και με πολυ πολυ γελιο! Απορω γιατι δεν τη προβαλλουν ακομη στη τηλεοραση! Μου αρεσε πολυ ο Γκιζμο μα περισσοτερο ο Λωριδας. Θυμαστε τον Λωριδα και τη σκηνη στο τελος με το ηλεκτρικο πριονι στο καταστημα παιδικων παιχνιδιων; πολυ γελιο φιλοι! Θελω να ξαναδω τη ταινια! Ουφ τη θυμαμε και γελαω μονη μου αυτη τη στιγμη!


Και εφτασε  η αναρτηση αυτη στο τελος της και καπου εδω ακουω δεκαδες επιτελους χαχαχαχαχα αλλά να σας πω την αληθεια την ευχαριστηθηκα οσο αλλοτε!


Να ειστε καλα φιλοι! Αναμενω τις γνωμες σας! Καλο μεσημερι σε ολους! Φιλακια πολλα!

Σάββατο, 28 Δεκεμβρίου 2013

Ο ΖΗΤΙΑΝΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ (ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ).

Καλησπέρα εκφραστικοί μου φίλοι, τι κάνετε είστε όλοι καλά;
Εγω καλά είμαι, βήχα έχω και λίγο πόνο στους μυς αλλά εντάξει υποφέρετε πλέον.

Για σήμερα σας ανέβασα το τρίτο και τελευταίο μέρος της ιστορίας γιατι έτοιμο είναι, εύκολο να ανέβει, το πρόβλημα θα ήταν να το έγραφα τώρα αλλά εκτός απο αυτό φίλοι έχω σκεφτεί τη νέα χρόνια να σας καλωσορίσω με κατι άλλο δικό μου, το οποίο δημιουργήθηκε ως σκέψη σημερα το πρωί και θελω να ασχοληθώ λίγο με αυτό..

Δε ξέρω αν θα προλάβω να το ετοιμάσω για την ευχή της πρωτοχρονιάς αλλά σας υπόσχομαι πως θα προσπαθήσω.

Σε αυτό το σημείο να  υπενθυμίσω πως για το πρώτο μέρος του διηγήματος - παραμυθιού μπορείτε να πατήσετε εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/12/blog-post_26.html, για το δεύτερο μέρος εδώ:http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/12/blog-post_27.html   και πάμε για το τρίτο και τελευταίο μέρος που ακολουθει παρακάτω.


 Ο ΖΗΤΙΑΝΟΣ… ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ (ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ).


-         Γιατί ασχολείστε με τόσο ζήλο μαζί μου; Τον ρώτησε χαμογελώντας αινιγματικά.
-         Ίσως γιατί ασχολείστε και εσύ με τον ίδιο ζήλο μαζί μου…
-         Δε καταλαβαίνω….
-         Κάποιες φορές δε χρειάζεται να καταλαβαίνουμε τα πάντα, χρειάζεται απλώς να καταλάβουμε το σωστό.
-         Το οποίο είναι; Ρώτησε όλο απορία.
-         Να κρατήσεις το μωρό, από τη στιγμή που το θελεις δε χρειάζεται να έχεις ενδοιασμούς για τους τρίτους. Το μωρό που κουβαλάς αυτή τη στιγμή στα σπλάχνα σου είναι ζωή και τη ζωή δεν έχει κανένας δικαίωμα να την αφαιρεί, πόσο μαλλον όταν πρόκειται για τη ζωή ενός αβοήθητου μωρού.
-         Και πώς θα αντιμετωπίσω τα προβλήματα που θα μου παρουσιαστούν;
-         Αυτή την  απάντηση θα τη βρεις μονάχα αν ψάξεις μέσα στη καρδιά σου… Εγώ θα σου πω μονάχα πως ο άνθρωπος παλεύει για τη ζωή του από τη στιγμή που γεννιέται, ποτέ δε θα πάψεις να πολεμάς με διάφορα προβλήματα στη ζωή σου, το θέμα είναι να έχεις τα σωστά εφόδια.
-         Πολύ φιλοσοφημένα μιλάτε, ρώτησε με διερευνητικό βλέμμα.
-         Το βλέμμα σου υπονοεί πως δε μου φαίνεται;
-         Όχι… όχι… δεν ήθελα να πω αυτό, απάντησε ταραγμένη η νεαρή κυρία.
-         Και που θα βρω τα σωστά εφόδια που είπατε πριν; Τον ρώτησε με λαχτάρα.
-         Θα στα δώσει απλόχερα καθημερινά η αίσθηση του παιδιού που θα μεγαλώνει μέσα σου και όταν γεννηθεί και το αντικρίσεις κατάματα είμαι σίγουρος ότι εκεί θα έχεις στα χέρια σου το μεγαλύτερο και δυνατότερο όπλο που χρειάζεται η κάθε μάνα για να προστατέψει τα παιδιά της.
Η κοπέλα χαμογέλασε γλυκά και το πρόσωπό της άξαφνα έλαμψε από ευτυχία. Σχεδόν ασυναίσθητα άγγιξε χαμηλά τη κοιλιά της και τη χάιδεψε απαλά για λίγα λεπτά. Απότομα γλύκανε το πρόσωπό της και όλη της η παρουσία γενικά.
Μηχανικά πήγε να ανάψει τσιγάρο και όταν έπιασε το πακέτο στα χέρια της, το κοίταξε και χαμογέλασε γλυκά τη στιγμή που το πέταξε στο καλαθάκι σκουπιδιών που βρισκόταν ακριβώς δίπλα της.
-         Πρέπει να φύγω τώρα! Με περιμένουν στο σπίτι και έχω ήδη καθυστερήσει! Τώρα, χάρη σε εσάς ξέρω τι θέλω και τι πρέπει να κάνω! Σας ευχαριστώ πολύ για όλα! Αποκρίθηκε ζεστά δίνοντάς του το χέρι της για χειραψία.
-         Καλή τύχη στη ζωή και των δυο σας εύχομαι! Αποκρίθηκε ζεστά ο μεσήλικας κύριος που έλαμπε από ευτυχία για δυο κυρίως λογους. Ο κυριότερος είχε να κάνει με την απόφαση της κοπέλας να κρατήσει το μωρό και ο δεύτερος είχε να κάνει με αυτή τη τόσο ζεστή και ανθρώπινη χειραψία.... καιρό είχε κάποιος να του σφίξει το χέρι...
Ο «ζητιάνος» κοίταξε το ρολόι του καμπαναριού της εκκλησίας και διαπίστωσε ότι η ώρα ήταν 7.  Είχε ήδη αρχίσει να σουρουπώνει και η κίνηση είχε λιγοστέψει αρκετά. Ξαφνιάστηκε όταν αντίκρισε μια ποδοσφαιρική μπάλα να συγκρούεται με τα πόδια του. Έπιασε τη μπάλα και ανασήκωσε το βλέμμα του. Ένα παιδάκι, γύρω στα 14 στεκόταν λαχανιασμένο και ιδρωμένο μπροστά του.
-         Συγνώμη αν σας χτύπησε η μπάλα. Μου ξέφυγε από τα χέρια καθώς επέστρεφα σπίτι μου.
-         Δε πειράζει αγόρι μου. Ορίστε, παρ’ τη και πήγαινε γρήγορα σπίτι να αλλάξεις γιατί θα κρυώσεις. Είσαι και ιδρωμένος απ’ ότι βλέπω…
-         Ναι έπαιζα μπάλα με τους φίλους μου, απάντησε ο μικρός.
-         Γιατί με κοιτάζεις αγόρι μου; Ρώτησε γλυκά ο σκυθρωπός κύριος.
-         Τραγιάσκα μαύρη σα τη δική σας φορούσε και ο δικός μου παππούς… πριν πεθάνει. Απάντησε μελαγχολικά ο μικρός.
-         Ωχ λυπάμαι αγόρι μου… θα σου λείπει πολύ ε;
-         Ναι πολύ αλλά κάθε φορά που κλείνομαι στο δωμάτιο μου και κλαίω, έρχεται η μαμά με αγκαλιάζει και μου λέει ότι ο παππούς με βλέπει από κει ψηλά και δε θέλει να κλαίω γιατί στεναχωριέται.
-         Έχει δίκιο η μαμά σου! Πρέπει να γελάς για να είναι ευτυχισμένος και ο παππούς σου!
-         Μοιάζετε λίγο! Έτσι γλυκά μιλούσε και εκείνος.
-         Πώς τον έλεγαν το παππού σου; Ρώτησε το μικρό χαμογελώντας.
-         Χαραλάμπη…. 
-         Εσένα μικρέ;
-         Μανώλη με λένε. Πήρα το όνομα του άλλου παππού. Εσάς;
-         Ντίνο με λένε, αποφάνθηκε χαμογελώντας τρυφερα.
-         Ντίνο λέω το σκύλο μου, είπε ο μικρός ξεσπώντας σε ξεκαρδιστικά γέλια στα οποία παρέσυρε μαζί και το μεσήλικα κύριο.
-         Δε κρυώνετε με τα τρύπια γάντια και τα τρύπια ρούχα; Ρώτησε ο μικρός.
-         Λίγο κρυώνω αλλά αντέχω ακόμα, απάντησε χαμογελαστά ο μεσήλικας κύριος.
-         Πού μένετε; Δε σας έχω ξαναδεί εδώ κοντά και ξέρετε εγώ τη ξέρω καλά αυτή τη γειτονιά.
-         Μένω λίγα τετράγωνα παρακάτω,
-         Κοντά στο φούρνο του κυρ Μιχάλη;
-         Ναι…
-         Φτιάχνει ωραία κουλούρια αυτός!
-         Δε ξέρω… δε τα έχω δοκιμάσει. Τονισε κουνωντας δυσπιστα τους ωμους.
-         Ορίστε, είπε ο μικρός βγάζοντας από το ποδοσφαιρικό του σάκο μια τσάντα με 4 κουλούρια από το φούρνο του κυρ Μιχάλη.
-         Τι είναι αυτά;
-         Είναι κουλούρια από το φούρνο του κυρ Μιχάλη. Εγώ τρώω κάθε μέρα σχεδόν, αυτά πάρτε τα εσείς να δοκιμάσετε και να μου πείτε τη γνώμη σας αύριο που θα ξαναπεράσω από εδώ.
-         Σ’ ευχαριστώ πολύ, είπε ο χαμογελαστός και λαμπερός πια κύριος!
-         Αύριο το απόγευμα θα σας φέρω και κασκόλ και γάντια του παππού μου για να σας κρατάνε ζεστό!
-         Όχι αγόρι μου δε χρειάζεται…. Εμένα πια με κρατάει ζεστό ο «καυτός» σου λόγος….
Το παιδί έδειχνε να μη καταλαβαίνει αλλά αδιαφόρησε. Τον καληνύχτισε θερμά και έκανε να φύγει όταν ο «ζητιάνος» κατά πολύ κόσμο, του είπε πως θέλει να του δώσει κάτι πολύτιμο γι’ αυτόν πριν φύγει για το σπίτι του.
Έβγαλε από τη χιλιομπαλωμένη γκρι τσέπη του παντελονιού του ένα μικρό βυσσινί κουτάκι από αυτά που συνήθως κρύβουν κοσμήματα. Το κοίταξε ευλαβικά και το προσέφερε στο μικρό παιδί.
-         Αυτό είναι για σένα! Να το προσέχεις με όλη σου τη δύναμη και αν κάποτε χρειαστεί να  το δωρίσεις και εσύ κάπου να ψάξεις να βρεις κάποιον που θα το αξίζει πραγματικά.
-         Τι είναι αυτό; Ρώτησε όλο απορία ο μικρός.
-         Άνοιξε το Μανώλη και θα δεις. Τον προετρεψε με τη κινηση των δαχτυλων του.
Ο μικρός Μανώλης άνοιξε βιαστικά το κουτί και άνοιξε ορθάνοιχτα το στόμα του όταν διαπίστωσε πως μέσα σε αυτό βρισκόταν ένα μικρό πράσινο πετράδι σε σχήμα κλειδιού.
-         Τι είναι αυτό; Αυτό λάμπει και μοιάζει να είναι πανάκριβο. Είπε εκστασιασμένος ο μικρός από τη λάμψη του πετραδένιου κλειδιού.  .
-         Πράγματι είναι πανάκριβο αλλά όχι λόγω της λάμψης του αλλά λόγω της ιδιότητάς του.
-         Δηλαδή;
-         Αυτό το «πολύτιμο» κλειδί υπάρχει για να ξεκλειδώνει τις καρδιές των ανθρώπων που είναι γεμάτες με καλά αγαθά, όπως είναι η δική σου αγόρι μου.
-         Δε καταλαβαίνω…, απάντησε με δυσφορία ο μικρός.
-         Κάποια στιγμή θα καταλάβεις, αποφάνθηκε  ο Ντίνος, χαϊδεύοντας απαλά το μάγουλο του μικρού και σηκώθηκε από το παγκάκι για να φύγει μιας και που τώρα η «αποστολή» του είχε εξετελεσθεί με απόλυτη επιτυχία.
-         Μα δε μπορώ να το κρατήσω, τόνισε ο μικρός.
-         Κι όμως μπορείς! Είπε γλυκά ο γλυκός και λαμπερός πλέον κύριος και έφυγε από το προαύλιο της εκκλησίας καθησυχασμένος πως το κλειδί βρισκόταν στο σωστό ιδιοκτήτη μιας που εκτός από τα βλέμματα μπορούσε να διαβάζει και τις καρδιές των ανθρώπων!
Ο μικρός Μανώλης έβαλε σα φυλαχτό το κουτάκι με το κλειδί στη τσέπη του και έμεινε εκεί να χαζεύει ευλαβικά το Ντίνο να απομακρύνεται από κοντά του. Μόλις τον έχασε από το οπτικό του πεδίο, πήρε τη μπάλα του και έφυγε για το σπίτι, έχοντας ανάμεικτα καλά συναισθήματα. 
Ήταν μικρός για να καταλάβει… αλλά μεγαλώνοντας θα καταλάβει και θα πράξει το ίδιο…!

Κι αν με ρωτάτε γιατι ο Ντίνος δεν επέλεξε να δωρίσει το κλειδί στη νεαρή έγκυο γυναίκα ή στη 18χρονη κοπέλα που φιλοτιμήθηκε να του δώσει λίγο από το χαρτζιλίκι της, τότε σας απαντάω πως τέτοια «πολύτιμα» κλειδιά πρέπει να δίνονται σε ανθρώπους που μπορούν να αφιερώσουν λίγο από το χρόνο τους για να ακουσουν και τα προβλήματα των άλλων, παρά να μιλάνε συνέχεια και μόνο για τα δικά τους.

Είναι λύτρωση να μπορείς να μοιράζεσαι το πόνο σου με άλλους ανθρώπους αλλά είναι ευλογία το να μπορείς να κανεις τους άλλους να θέλουν να μοιραστούν το πόνο τους μαζί σου.



___________________ΤΕΛΟΣ____________________


Αυτο ηταν φιλοι, ευχομαι να σας αρεσε και να σας κερδισε ειλικρινα! Νομιζω οτι καταλαβατε γιατι το θεωρησα επικαιρο και για την εποχη μας αλλα και για τις γιορτινες μερες που διανυουμε! Δεν ειναι τυχαιο οτι τις γιορτες οι ψυχες μας εχουν αναγκη να παραγουν μα και να δωσουν ζεστασια λιγο παραπανω απο το καθιερωμενο....

Βεβαια σημερα καταλαβα οτι εκανα ανισο μερισμο στα τρια μερη, με αποτελεσμα το χθεσινο να βγει μικρο και αυτο μεγαλο, αλλά ειναι λιγο αργα να το διορθώσω. Θα ειμαι πιο προσεκτικη στα οσα ακολουθησουν και ευχαριστω ιδιαιτερα για το χρονο, τα σχολια και το σημαντικοτερο ολων, την αγαπη σας!

Καλο μεσημερι φιλοι! Να περνατε ομορφα και να μη ξεχνατε να ακουτε τους αλλους! 

Φιλια πολλα σε ολους! <3

Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2013

Ο ΖΗΤΙΑΝΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ (ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ).

Καλησπέρα εκφραστικοί μου φίλοι, τι κάνετε είστε όλοι καλά;
Εγω ως συνήθως πίνω τσάι, όταν γιανω για τα καλά, νομίζω πως δε θα θελω να ξαναδώ τσαγιέρα στα μάτια μου!

Επειδή είδα ότι σας άρεσε αρκετά ο ζητιάνος της καρδιας και χάρηκα ιδιαίτερα γι αυτό, σκέφτηκα να σας βάλω σημερα το δεύτερο μέρος και να εμβαθύνουμε λίγο στην ιστορία του η μαλλον στην ιστορία όσων είχαν τη τύχη και τη τιμή να τον συναντήσουν!

Θα ήθελα σε αυτό το σημείο να σας ζητήσω να με συγχωρήσετε που αργώ να απαντήσω στα σχόλια σας αλλά λίγο η ίωση και λίγο το ότι δε μπαινω συχνά στο ιντερνετ, με κρατανε πισω και προτιμώ όταν μπαίνω να σας επισκέπτομαι παρα να απαντώ στα σχόλια σας, θα γίνει και αυτό άλλωστε απο εβδομάδα. Υγεία να έχουμε και όλα γίνονται!

Ευχαριστώ πολύ όμως για το ενδιαφέρον σας καθως επίσης και για τις ευχές σας για περαστικά που όσο να ναι πιάνουν τοπο!

Να υπενθυμίσω πως για το πρώτο μέρος του διηγήματος - παραμυθιού μπορείτε να πατήσετε εδώ http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/12/blog-post_26.html και γρηγορα γρηγορα πάμε για το δεύτερο μέρος.



 Ο ΖΗΤΙΑΝΟΣ… ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ (ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ).


-         Συγνώμη… ειλικρινά συγνώμη…. Δεν ήθελα… Θέλω να πω… ψελλισε το κοριτσι κατακόκκινο λογω ντροπής.
-         Μη δικαιολογησε… δεν υπάρχει λόγος άλλωστε, ήθελες απλώς να με βοηθήσεις, μόνο που δε μπορείς να το κάνεις με χρήματα.
-         Αλλά πως μπορώ; Αναρωτήθηκε προβληματισμένα.
-         Με το να μου κάνεις παρέα. Μέρες έχω να μιλήσω με άνθρωπο και έχω ανάγκη από επικοινωνία, της είπε με μάτια όλο παράκληση.
-         Όχι… με συγχωρείτε πρέπει να φύγω, είπε τρομαγμένη και κατευθύνθηκε γρήγορα προς τη φίλη της την οποία τη πήρε άρον άρον και έφυγαν, αφήνοντας το γκριζομάλλη κύριο να της παρατηρεί με ματιά που προμήνυε βεβαιότητα μιας και ήταν σίγουρος από την αρχή για τη τροπή που θα είχε αυτή η κουβέντα.
Είχε μεσημεριάσει όταν μια κυρία γύρω στα 40, κάθισε δίπλα του και τηλεφώνησε στο γιόκα της όπου άρχισε να του λέει ένα σωρό άσχημα λόγια για τη μελλοντική νύφη της, κάνοντας το γιο της να της κλείσει το τηλέφωνο στα μούτρα, κάτι το οποίο εξόργισε τη σιδηρά κυρία.
-         Κι ύστερα λένε κάνε παιδιά να δεις καλό! Αναφέρθηκε στο «σκοτεινό» κύριο που καθόταν δίπλα της και τη παρατηρούσε με βλέμμα απορημένο.
-         Εγώ δεν έχω παιδιά… και τι δε θα ’δινα για να είχα αποκτήσει, απάντησε θλιμμένα.
-         Τα δικά μου πάλι με σκάσανε! Το τι βάσανα έχω τραβήξει μαζί τους δε λέγεται. Τόνισε κουνώντας ακαταλαβίστικα τα χέρια και το κεφάλι της.
-         Μακάρι να είχα και εγώ παιδιά και ας τραβούσα όλα τα βάσανα του κόσμου. Αποκρίθηκε με στενάχωρο βλέμμα.
-         Δυο γιους έκανα! Δυο παλικάρια δυο μέτρα, ψηλά και λυγερόκορμα σα τα κυπαρίσσια. Λεβέντες σου λέω, κούκλοι! Τα μεγάλωσα, τα σπούδασα, τους έκανα σωστούς ανθρώπους και το ευχαριστώ ποιό ήταν;
-         Ποιό; Ρώτησε με απορία.
-         Με παράτησαν μόνη μου και τα δυο και έφυγαν από κοντά μου. Πήγαν να ζήσουνε σε άλλες πόλεις μαζί με τις κοπέλες τους. Σε γιορτές και το καλοκαίρι με επισκέπτονται και φέρνουν μαζί και τις «αχώνευτες»… Δε τους βλέπω που δε τους βλέπω συχνά… μου κουβαλάνε και τις άλλες μαζί και δε μπορώ να τους χορτάσω με το τρόπο που εγώ επιθυμώ, αποφάνθηκε με δυσαρέσκεια και θυμό.
-         Μα παιδιά σας θα γίνουν ή μάλλον θεωρούνται από τώρα αυτές οι κοπέλες.
-         Ποτέ! Εγώ έχω δυο παιδιά και με δυο θα παραμείνω! Τόνισε πειραγμένη με ύφος θιγμένο.
-         Μα…
-         Δε σας επιτρέπω κύριε να μου μιλάτε άλλο για την οικογένειά μου. Πάτε εσείς να συμβουλεύσετε εμένα; Εσείς; Κοιτάξτε τα χάλια σας πρώτα και μετά συμβουλέψτε τους άλλους, του είπε με μίσος και οργή.
Ο κύριος αν και αισθάνθηκε πολύ προσβεβλημένος δε θέλησε να δώσει έκταση στη παράλογη συμπεριφορά της κατά τ’ άλλα καλής κοσμικής κυρίας και σηκώθηκε να αποχωρήσει από την θέση του για να κατευθυνθεί προς άλλο παγκάκι. Τότε η κυρία, πιο ήρεμη πια και αφού κατάλαβε την ανάρμοστη συμπεριφορά της του ζήτησε ντροπιασμένη συγνώμη και τότε ο μεσήλικας κύριος με ύφος λυπημένο γύρισε το κεφάλι του και της είπε σιγανά:
-         Όχι από εμένα.. από το Θεό!
-         Από το Θεό; Γιατί; Ρώτησε εμβρόντητη.
-         Γιατί ένας ενάρετος απάνθρωπος όπως εσείς που παρατήρησα πώς σταυροκοπιόσασταν για ώρα μέσα και έξω από την εκκλησία θα έπρεπε να είχε μάθει τουλάχιστον να φέρεται στους ανθρώπους σα να είναι άνθρωποι και όχι σα να είναι ζώα… που και τα ζώα φυσικά αξίζουν την αγάπη μας και τη στοργή μας.
-         Μα εγώ…, πρόλαβε να ψελλίσει μέχρι να συνειδητοποιήσει ότι ο «ζητιάνος» είχε ήδη αποχωρήσει από το οπτικό της πεδίο.
Είχε πάει απόγευμα, γύρω στις 5 και ο σκυθρωπός κύριος βρισκόταν ακόμη εκεί. Μια κυρία, γύρω στα 30 κάθεται στο διπλανό παγκάκι, ανάβει τσιγάρο και πίνει μια γουλιά από το ζεστό καφέ που μόλις αγόρασε από την απέναντι γωνιακή καφετέρια.
Δείχνει αρκετά στεναχωρημένη και ταραγμένη συνάμα. Ψάχνει με μανία να βρει κάτι μέσα στη τσάντα της αλλά δε το βρίσκει και δείχνει να χάνει τον έλεγχο του εαυτού της και πετά τη τσάντα της με μανία κάτω στο έδαφος. Ο μεσήλικας κύριος παίρνει τη τσάντα και της την επιστρέφει διαπιστώνοντας πως το πρόσωπο της κοπέλας είναι γεμάτο δάκρυα.
-         Ορίστε, ψιθύρισε επιστρέφοντας τη τσάντα.
-         Σας ευχαριστώ, ψέλλισε προσπαθώντας να κρύψει τα δάκρυά της.
-         Είστε καλά; Θέλω να πω… δείχνετε πολύ ταραγμένη… μήπως μπορώ να βοηθήσω;
-         Όχι, δυστυχώς δε μπορείτε, μακάρι να μπορούσατε αλλά δε μπορείτε.
-         Δοκιμάστε με! Τη προέτρεψε.
         -         Ορίστε;
         -        Λέω δοκιμάστε με να δείτε αν μπορώ να σας βοηθήσω… αν δε με δοκιμάσετε δε θα μάθετε ποτέ, απάντησε με ένα περίεργο μορφασμό που έκανε τη κοπέλα να χαμογελάσει και να δημιουργήσει μία μικρή ευχαρίστηση στο ήδη «πονεμένο» πρόσωπό της.
-         Είμαι έγκυος, είπε βιαστικά σα να είχε ανάγκη να βγάλει από μέσα της ένα μεγάλο κόμπο που είχε δημιουργηθεί στο στομάχι της από τη στιγμή πως έμαθε πως κουβαλάει μέσα της μια νέα ζωή.
-         Αυτό είναι πολύ ευχάριστο! Της είπε με δυο φανταχτερά μάτια που γυάλιζαν από ευτυχία.
-         Είναι όταν το θες, όταν δε το θες όμως δεν είναι, απάντησε εκεινη.
-         Κι εσύ δε το θελεις; Τη ρωτησε με μια αστειρευτη ηρεμια.
-         Το θέλω, νομίζω δηλαδή… αλλά δε το θέλει εκεινος.
-         Ο πατέρας του μωρού δε το θέλει; Γιατί; Συνεχισε να κοιτα με γαληνη.
-         Είναι μικρός ακόμα για τέτοια μου είπε. Έχει καριέρα μπροστά του και δε μπορεί να αναλάβει τα καθήκοντα του γονέα και πόσο μάλλον του συζύγου… λες και εγω θέλω να τον παντρευτώ.
-         Θελεις; Συνεχισε μιλωντας με ευλαβεια.
-         Θα ήθελα πολύ να κρυφτώ πίσω από το δάχτυλό μου αλλά δε μπορώ! Ναι θέλω, τον αγαπάω πολύ αλλά ξέρω πως αυτό δε θα γίνει ποτέ. Από την αρχή το ήξερα δηλαδή, απλά ήλπιζα.
-         Γιατί το λες αυτό;
-         Είναι νέος ανερχόμενος τραγουδιστής και μου είχε ξεκαθαρίσει από την αρχή της σχέσης μας ότι το παν γι αυτόν είναι η καριέρα και τίποτα άλλο.
-         Και εσύ δέχτηκες;
-         Ναι… Απάντησε με «θεοσκότεινο» βλέμμα.
-         Τότε; Τη κοιταξε με βλεμμα καθαρό και ολόφωτο.
-         Τότε τι; Αναρωτήθηκε προσπαθώντας να καταλάβει τι ελεγε με το βλεμμα του.
-         Τι σε κάνει να μην είσαι σίγουρη ότι εσύ δε θελεις αυτό το παιδί; Όταν σε ρώτησα πριν μου απάντησες υποθετικά, εγώ θέλω να ακούσω με σιγουριά την απάντησή σου.


________________ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ_______________



Αυτά φίλοι για σημερα! Εύχομαι να σας άρεσε, να σας κράτησε το ενδιαφέρον και κυριως να συνεχίσατε να τα αγαπάτε όπως μου δείξατε ότι συνέβη στο πρώτο μέρος!

Καλό βράδυ σε όλους! Να περνάτε όμορφα! Φιλάκια πολλά! 

Πέμπτη, 26 Δεκεμβρίου 2013

Ο ΖΗΤΙΑΝΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ (ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ).

Καλησπέρα φίλοι μου! Χρόνια πολλά! Με υγεία και χαρά! Εύχομαι ολόψυχα ότι επιθυμείτε να το αποκτήσετε και να το τιμήσετε δεόντως!

Πώς περάσατε στις γιορτές; Φάγατε; Ήπιατε; Γλυκαθήκατε;

Εγω αν και άρρωστη και έφαγα και ήπια αλλά ειδικά εχθες φίλοι μου ήμουν τέζα στο κρεβάτι διότι η ίωση με βάρεσε στα κόκαλα και πονούσα παρα πολύ! Μέση, πλάτη, μπράτσα και αυχένας μου έδωσαν και κατάλαβα.

Απο τη μια στεναχωρήθηκα διότι κρίμα τέτοιες μέρες να τις περνάς τάβλα στο κρεβάτι αλλά απο την άλλη είμαι ευγνώμων που είναι περαστικό και σημερα μπορω να αναπνεύσω ξανά! Ναι ναι αναπνέω ξανά! Χαχαχα

Λοιπόν φίλοι κάθισα και σκέφτηκα με ποιον τρόπο θελω να σας ευχηθώ και ο πιο αντιπροσωπευτικός για μενα είναι αυτός της γραφής, δηλαδή όχι της γραφής καθαρά, αλλά αυτός των ιστοριών που ανα διαστήματα γράφω.

Αποφάσισα λοιπόν να μοιραστώ μαζι σας μια ιστορία που θα μπορούσα να ονομάσω και παραμύθι, το οποίο έχω γράψει το 2011 και θεωρώ πως ταιριάζει πολύ με τις μέρες που διανύουμε!

Το γιατί θα το ανακαλύψετε κατά την ανάγνωση!

Θα ήθελα όμως πριν σας το παρουσιάσω να σας πω λίγα λόγια για τη δημιουργία του. Γράφτηκε αβίαστα, με πολύ αγάπη και χαρά για να το αφιερώσω σε μια πολύ καλή ψυχή που ζει ανάμεσα μας και έχω την τύχη-ευλογία να την έχω ξαδέρφη!

Το είχα ανεβάσει και αυτό στο blog αλλά το κατέβασα μαζι με τα υπόλοιπα. Σημερα επιστρέφει ξανά σε συνέχειες λογω όγκου και εύχεται να σας κερδίσει και να το αγαπήσετε όσο εγω.

Ιωάννα μου και πάλι για σένα με πολύ αγάπη και με μια ευχή για όλους εσάς για ότι καλύτερο στις ζωές σας!!!



Ο ΖΗΤΙΑΝΟΣ… ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.
                                                                              

            Ένας κύριος, γύρω στα 60, γκριζομάλλης με δυο πανέμορφα ζεστά πράσινα μάτια, τριγυρίζει αμέριμνος έξω από το προαύλιο μιας εκκλησίας.
            Δείχνει γερασμένος, καταβεβλημένος, σκυθρωπός και πεινασμένος. Φοράει μια μαύρη μακριά καμπαρτίνα, δυο μισοσκισμένα μαύρα γάντια, δυο παπούτσια επίσης μαύρα με σκισμένες σόλες και ένα γκρι βρώμικο χιλιομπαλωμένο παντελόνι. Φοράει επίσης μια μαύρη τραγιάσκα και ένα γκρι βρώμικο κασκόλ.
            Είναι φθινόπωρο, κάνει κρύο αλλά για έναν άνθρωπο που ζει στους δρόμους και ένας Θεός ξέρει από πότε έχει να κάνει μπάνιο και να ζεσταθεί σίγουρα αυτό το κρύο αν και ανελέητο έχει γίνει κάτι σα συνήθεια γι αυτόν.
            Τα δέντρα έχουν ξεκινήσει να ρίχνουν τα φύλλα τους και ο σκυθρωπός κύριος δείχνει να τα κοιτάζει μαγνητισμένα. Ένα καφέ φύλλο που μόλις έπεσε από το κλαράκι που στόλιζε κερδίζει τη ματιά του και ταξιδεύει μαζί του με την ίδια ακριβώς ταχύτητα που ταξιδεύει και το φύλλο μέχρι να πέσει κάτω στο πάτωμα.
            Η ματιά του σκυθρωπού κυρίου καρφώνεται στο έδαφος μαζί με το πέσιμο του φύλου. Ανασηκώνει βαρετά τα βλέφαρά του και κρυφοκοιτάζει τον ήλιο που προσπαθεί να φανεί πίσω από ένα μεγάλο γκρι σύννεφο αλλά δυστυχώς δε τα καταφέρνει… Το σύννεφο νικά και με μια απότομη «λαβή» στέφεται νικητής και καταφέρνει να αρπάξει μέσα από τα «χέρια» του ήλιου το τρόπαιο, κερδίζοντας έτσι τη μεταξύ τους μάχη.
            Ο «σκοτεινός» αυτός κύριος χαμογελάει στη θέα του «νικητή» και χαμηλώνει ξανά το βλέμμα του, στρέφοντάς το αυτή τη φορά προς τα παγκάκια που υπάρχουν στο μεγάλο προαύλιο της εκκλησίας.
            Το πανέμορφο φθινοπωρινό τοπίο που επικρατεί τριγύρω του, «κερδίζει» έντονα το ενδιαφέρον του και αρχίζει να το παρατηρεί όσο πιο αισθαντικά μπορεί.
            Μια συννεφιασμένη μέρα, με κρύο και λίγο δυνατό αέρα να κάνει απότομα την εμφάνισή του. με πολλά φύλλα να ταξιδεύουν στον αέρα μέχρι να βρεθούν στο έδαφος, με δεκάδες περιστέρια που τσιμπολογούν οτιδήποτε φαγώσιμο βρουν κάτω, κυρίως τυροπιτοειδή προϊόντα που τους ρίχνουν ή πέφτουν από τους περαστικούς και τους ανθρώπους που κάθονται για λίγο στα παγκάκια και δεκάδες άλλους περαστικούς, οι οποίοι περνοδιαβαίνουν βιαστικοί το δρόμο δίχως να γυρνούν το κεφάλι τους για να ρίξουν μια απλή ματιά στο τοπίο που επικρατεί δίπλα τους.
            Μια καλοντυμένη κυρία, γύρω στα 50, μαζί με το μικρό της εγγονάκι περίπου 5 χρόνων κάθεται σε ένα παγκάκι στο προαύλιο της εκκλησίας και βγάζει από μια πλαστική σακούλα ένα κουλούρι γι αυτή και μία τυρόπιτα για το μικρό. Το παιδάκι αντί να το φάει το κάνει τρίματα και τα ρίχνει στα περιστέρια τα οποία αρχίζουν να κάνουν «πάρτυ» στη θέα του φαγητού και μαλώνουν μεταξύ τους για το πιο θα φάει περισσότερο, χαρίζοντας χαμόγελο στο μικρό και κακία στη γιαγιά του, η οποία το μαλώνει, το χτυπά απαλά στα χέρια και το παίρνει με το ζόρι να φύγουν από κει κάνοντας το μικρό να βάλει τα κλάματα.
-         Μη το μαλώνετε, παιδάκι είναι, αποκρίθηκε ο γκριζομάλλης κύριος.
-         Εάν δε το μαλώσω τώρα που είναι μικρό, κάποια μέρα θα καταντήσει σα κι εσάς, τόνισε ψυχρά η ξινή κυρία, χαρίζοντας απλόχερα στο κύριο ένα βλέμμα σιχαμάρας και αηδίας.
Όχι, δε τον πείραξε το συγκεκριμένο βλέμμα, το είχε συνηθίσει άλλωστε. Είχε συνηθίσει τους ανθρώπους να τον κοιτάνε άλλοτε με βλέμμα αηδίας, άλλοτε με βλέμμα λύπησης, άλλοτε με βλέμμα απορίας, άλλοτε με φοβισμένο βλέμμα και άλλοτε να μη τον παρατηρούν καθόλου….
Κοίταξε το παιδάκι να απομακρύνεται από κοντά του κλαίγοντας δυνατά επειδή η «καλή» κατά τ’ άλλα γιαγιά του το τραβούσε από το μανίκι με μανία και το μάλωνε δυνατά, χωρίς να τη νοιάζουν τα έντονα γεμάτα δυσφορία βλέμματα των περαστικών.
Πλησιάζει ένα παγκάκι που βρίσκεται στο τέλος δεξιά της εκκλησίας και κάθεται δίπλα σε ένα συνομίληκο του κύριο που δείχνει να απολαμβάνει το καφέ του με τη συντροφιά της εφημερίδας και ενός μεγάλου πούρου. Δείχνει πολύ καλοστεκούμενος κύριος για την ηλικία του και τα πανάκριβα ζεστά ρούχα του μαρτυρούν τη πολύ καλή οικονομική του κατάσταση.
Με την  άκρη του ματιού του αντιλαμβάνεται τη παρουσία του «ζητιάνου» δίπλα του και αμέσως τραβάει με αργές κινήσεις την άκρη του παλτού του προς τη μεριά του ενώ εντελώς αυθόρμητα κρατάει σφιχτά τη τσέπη του, μέσα στην οποία έχει καταχωνιάσει το πορτοφόλι του. Μέσα σε λίγα μόνο λεπτά, σηκώνεται διακριτικά και φεύγει εντελώς από το προαύλιο της εκκλησίας, όχι φυσικά γιατί ήθελα να φύγει, απλά γιατί φοβήθηκε πως ο «βρωμιάρης ζητιάνος» κατ’ αυτόν, είχε σκοπό να τον κλέψει ή να του κάνει κακό ή ακόμα και να τον απαγάγει…
Είναι περίεργο που όσοι τον κοιτάνε βλέπουν σε αυτόν έναν άνθρωπο βρωμιάρη, ένα μέθυσο, ίσως ένα τοξικομανή και ίσως έναν ζητιάνο και κλέφτη. Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι βλέπουν στο πρόσωπό του ένα σωρό άσχημα και υβριστικά επίθετα αλλά μόνο λίγοι είναι αυτοί που βλέπουν απλά έναν άνθρωπο που απλώς τον λυπούνται και τον συμπονούν και δυστυχώς ακόμη πιο λίγοι είναι αυτοί που βλέπουν απλώς έναν άνθρωπο με σάρκα, οστά και ψυχή, σα κι αυτά δηλαδή που έχουν κι αυτοί. Είναι απλά ένας άνθρωπος, ο οποίος δε διαφέρει και πολύ από τους υπολοίπους απλά τυχαίνει να μην  είναι τόσο καθαρός, όμορφος και καλοντυμένος όσο αυτοί.
Κι όμως παρόλο που δε ζητιάνεψε, όλοι τους τον θεωρούν ζητιάνο. Ίσως γιατί έτσι έχουν συνηθίσει. Παρόλο που δεν αντιμίλησε σε κανέναν, δεν έκανε καμία περίεργη κίνηση, δεν επιτέθηκε σε κανέναν και γενικά δεν είχε αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά, για το περισσότερο κοινωνικό σύνολο αυτός ήταν ένας άνθρωπος που ή θα τον φοβόντουσαν ή θα τον λυπόντουσαν. Ένα από τα δύο! Καμιά ενδιάμεση κατάσταση.
Δεν ήταν χαζός, αντίθετα ήταν πανέξυπνος και μπορούσε με μια μόνο ματιά να διακρίνει τι αισθάνεται ο καθένας γι’ αυτόν αλλά η αλήθεια είναι πως δε τον ένοιαζε, όχι πως αδιαφορούσε απλά κατανοούσε. Ήξερε πως οι άνθρωποι δεν είχαν και άδικο να φοβούνται με τόσα που συμβαίνουν στις μέρες τους απλά θεωρούσε πως οι άνθρωποι ήταν ακόμη σε θέση να κατανοούν τους ανθρώπους. Τελικά είχε πέσει πολύ έξω… Οι άνθρωποι είχαν συνηθίσει να ομαδοποιούν και να κατονομάζουν τους ανθρώπους….
Δυο νεαρά κορίτσια, γύρω στο 18ο έτος της ηλικίας τους κάθονται στο απέναντι παγκάκι από αυτό που κάθεται αυτός και συζητούν για τη κοπάνα που έκαναν από το σχολείο και για τους εφηβικούς τους έρωτες. Η μια κοπέλα, η ξανθιά, κοιτάζει το σκυθρωπό κύριο έντονα, με λύπηση και αμέσως βγάζει από τη τσάντα της το πορτοφόλι της. Το ανοίγει βιαστικά και βγάζει από μέσα λίγα λεπτά. Κατευθύνεται προς τη μεριά του, τον πλησιάζει και του λέει προσφέροντας τα χρήματα:
-         Ορίστε κύριε, αυτά είναι για σας. Δεν είναι πολλά βέβαια αλλά φτάνουν για να αγοράσετε κάτι να φάτε και να πιείτε.
-         Μα δε τα χρειάζομαι, της απαντά κοιτώντας τη έντονα στα μάτια.
-         Με συγχωρείτε… αλλά… υπέθεσα πως τα χρειάζεστε περισσότερο από εμένα και εγώ… ήθελα απλώς να βοηθήσω, είπε κατακόκκινη από ντροπή.
-         Μα δεν είμαι ζητιάνος, ψέλλισε απαλά και γλυκά συγχρόνως.


________________ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ_______________

Ευχομαι να σας τραβηξε τη προσοχη και να αναμενεται τη συνεχεια!

Καλο βραδυ σε ολους! Να ειστε καλα!

Φιλια και ευχες σε ολους! <3

Τρίτη, 24 Δεκεμβρίου 2013

ΝΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ;;;

Όχι όχι εγώ με τη βραχνή φωνή μου!
Τα παιδάκια φυσικά!






Αφήστε φίλοι, μέσα στις γιορτές βρήκα να αρρωστήσω και έχω γίνει λιώμα!
Δε μιλάμε για ένα απλό κρυολόγημα, μιλάμε για ίωση κανονική!

Σα να μιλάω απο τη κλειστή μου μύτη αισθάνομαι φίλοι! Απο την οποία δεν παίρνω και ανάσα!
Βρήκα και εγώ να αρρωστήσω! Και δε θα μπορώ να βγώ και δε θα έχω διάθεση να κάνω τίποτα.

Εντάξει, μεταξύ μας δε πολυπαραπονιέμαι, όλα στο πρόγραμμα είναι. Χειμώνα έχουμε άλλωστε και Χριστούγεννα! Κρύο, χιόνι, ευχές, φαγητό, κρασί και πάει λέγοντας!

Να περάσουμε ομορφα φίλοι! Όμορφα και άκρως εκφραστικά με καλή συντροφιά και με υγεία!

Εύχομαι ολόψυχα Χρόνια Πολλά με Υγεία και όμορφα αγαθά στις ψυχές σας! Η γέννηση του Θεανθρώπου ας τις φωτίσει ζεστά!

Θα τα λέμε βέβαια αλλά μέχρι τότε να περνάτε όμορφα και να διασκεδάζετε! <3

Φιλιά Πολλά σε όλους! <3

Σάββατο, 21 Δεκεμβρίου 2013

Η ΕΚΦΡΑΣΤΙΚΗ ΜΟΥ ΠΟΡΕΙΑ ΑΠΟΚΤΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.

Εκφραστικοί μου φίλοι καλημέρα!

Έμειναν 4 μέρες για τα Χριστούγεννα; Βλέπω καλα;;;
Το πώς περνάνε οι μέρες είναι απερίγραπτο!

Για σήμερα φίλοι έκατσα να γράψω τη συνέχεια της εκφραστικής πορείας γιατί πρέπει να «κλείσει» πριν την έλευση της νέας χρονιάς γιατί αλλιώς τί «σόι» ανασκόπηση θα είναι;

Εντάξει, η ανασκόπηση συνήθως είναι ετήσια αλλα εγω την εκανα τριετή αλλα δε πειράζει… ανέσυρα από τις μνήμες μου πολλά πράγματα και το καλό είναι πως μονο θετική γεύση έχω πια και καθόλου αρνητική..

Σε αυτό το σημείο φίλοι για οποιον θέλει να θυμηθεί ή να διαβάσει για πρώτη φορά την εκφραστική πορεία πρέπει να ακολουθήσει την εξής διαδρομή:

Για το πρώτο μέρος εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/11/h_30.html, για το δεύτερο μέρος εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/12/h.html., για το τρίτο μέρος εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/12/h_10.html., για το τέταρτο μέρος εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/12/blog-post_17.html και για το πέμπτο μέρος εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/12/blog-post_19.html.



Η ΕΚΦΡΑΣΤΙΚΗ ΜΟΥ ΠΟΡΕΙΑ (ΜΕΡΟΣ ΈΚΤΟ).


Και κάπως έτσι φίλοι φτάσαμε στο έτος 2013 και όπως μπορειτε και εσείς να διαπιστώσετε από την αρχειοθήκη του ιστολογίου για σχεδόν μισό χρόνο δίνω το παρών με μία , άντε δύο και άντε στο τσακίρη κέφι με τρεις αναρτησεις το μήνα, στις οποίες δε προλαβαίνω καν να απαντήσω στα σχόλια, αλλά περνάω μια βόλτα από τα στενά της μπλοκογειτονιάς για να βεβαιωθώ πως οι αγαπημένοι μου φίλοι είναι στη θέση τους και το σημαντικότερο πως είναι καλα! Τους χαιρετώ και μετα φεύγω γρήγορα γρήγορα για αλλα «σπίτια» εκτός μπλοκοσφαιρας.

Θα ήθελα να πω σε αυτό το σημείο πως όταν απέχεις για μεγάλο καιρό από τη μπλοκοσφαιρα είναι λογικό να χάνεις κάποιους συχνούς μπλοκογειτονες αλλα με εμένα δε συνέβη αυτό, τουλάχιστον όχι σε μεγάλο βαθμό. Μάλλον για να είμαι πιο σωστή δε συνέβη με τους ανθρώπους που είχα και τότε πολύ κοντά μου!

Όταν έμπαινα πάντα ηταν εκεί για μένα και αυτό φαίνεται και στα σχόλια τους και στο ότι και σήμερα έχουμε κρατήσει καθημερινή επαφή! Δε χρειάζεται να αναφέρω ονόματα, οι παλιοί μου μπλοκοφιλοι ξέρετε άλλωστε ποιοι είστε και σας ευχαριστώ παρά πολύ γι αυτό!

Να … είναι αυτό που λέμε πως αν δε θέλεις να χαθείς δε χάνεσαι! Και εάν θέλεις να κρατήσεις επαφή μπορείς! Δεν εχει σημασία το πόσο συχνά μιλάς με κάποιον,  σημασία έχεις όταν συζητάς να ξέρεις να ακούς και όχι μόνο να μιλάς και ότι λες να το λες μέσα από τη καρδιά σου και να είναι η αλήθεια και η ευχή σου! Όταν λες κάτι με αγάπη σημαίνει πως αισθάνεσαι αγάπη και όταν λες κάτι απλώς για να το πεις σημαίνει πως δεν αισθάνεσαι τίποτα!

Θυμαμαι μάλιστα και αυτή την ανάρτηση http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/01/2013.html που την εννοούσα πέρα για πέρα (ότι γράφω το εννοώ) και μετα από καιρό έγινε πραγματικότητα σε τοσο μεγάλο βαθμό που δε μπορούσα καν να φανταστώ!

Και κάπου εκεί στο καλοκαίρι φίλοι, κάπου εκεί στον Ιούλιο άρχισε να φουντώνει μέσα μου εντονα η ανάγκη και η θέληση για μπλοκοσερφάρισμα και για μπλοκοανταλλαγή και ηταν τοσο έντονη αυτή η επιθυμία, που απλώς την υπάκουσα!

Ε και μετα ξέρετε. Κάπου εκεί στον Αύγουστο σκαω μούρη στην μπλοκοσφαιρα και γίνομαι ένα με τις γειτονιές σας!

Η μπλοκογειτονια εχει μεγαλώσει κατά πολύ, εχει νέους (εννοώ πρωτοεμφανιζόμενους) ανθρώπους, πολλά ενδιαφέροντα θέματα, παιχνίδια, διαγωνισμούς,  βραβεία!
Εχει γέλια, χαρές, λύπες, απογοητεύσεις, συγκινήσεις!
Έχει τα πάνω της! Έχει τα κάτω της!
Εχει τα καλα της! Εχει τα ασχημα της!
Εχει τις ανθρωπινες αλυσιδες της! Εχει τις διαφωνιες της! Εχει τα κινήματά της!
Εχει τις αποψεις της! Εχει τις γνωμες της! Εχει τις προτροπές της! Μα το κυριότερο εχει αυτό πού εχουν όλες οι γειτονιές του κόσμου μας!

Εχει Ανθρώπους και αυτό είναι το κυριότερο όλων! Με όσα αυτή η λέξη μπορεί να συνεπάγει και να περικλείει, που δεν είναι απαραιτήτως θετικά…. Αλλά όπως και να το κάνεις, όταν μέσα σε κάθε μπλοκοσπιτι κατοικεί ένας άνθρωπος και όχι μια «μηχανή» που απλώς παράγει κάτι , το οτιδήποτε κι αν είναι αυτό, είναι μεγάλη ελπίδα να ξέρεις πως κάπου εκεί έξω υπάρχουν Άνθρωποι! Όμορφοι άνθρωποι (και δεν αναφέρομαι εξωτερικά), καλοί άνθρωποι, αγνοί άνθρωποι, άνθρωποι που είναι σαν εσένα και προσπαθούν! Προσπαθούν να προσφέρουν ότι μπορούν, όπως μπορούν μα επίσης μπορούν και να αναγνωρίσουν! Και αυτό είναι η αλληλουχία που λέω συχνά!

Το να προσφέρεις είναι υπέρτατο αγαθό, μα και το αναγνωρίζεις τη προσφορά του άλλου και να την ενισχύεις όπως μπορείς είναι εξίσου υπέρτατο και τίμιο αγαθό! Για μένα τουλάχιστον!

Και να σας πω κάτι φίλοι; Κερδισμένος στην ουσία δεν είναι μόνο αυτός που προσφέρει κάτι, είναι και αυτός που μπορεί να το αναγνωρίζει, γιατί συνήθως όταν αναγνωρίζουμε κάτι, ενώ πρέπει να του δίνουμε μεγαλύτερη αξία του δίνουμε μικρότερη για διάφορους λογους που δε θα αναλύσω.

Να εγω για παράδειγμα. Προσφέρω ενίοτε κάποιες εκφράσεις, αυτό που λαμβάνω όμως είναι πολύ μεγαλύτερο και κυρίως είναι ανεκτίμητο!

Ναι, προσφέρεις κάτι από τη ψυχή σου (1 ψυχή), όμως λαβαίνεις πολλά περισσότερα από άλλες ψυχές (αναρίθμητος αριθμός ψυχών). Ποιός λοιπόν είναι ο πραγματικά κερδισμένος;

Κερδισμένοι είναι και οι δύο ως ένα σημείο, ο πιο ολοκληρωμένος όμως είναι αυτός που είναι αποδέκτης πολλών αγαθών από αναρίθμητες ψυχές και όχι αυτός που δίνει κάτι από μία ψυχή!

Και το λέω αυτό γιατί θέλω να το τονίσω, διότι είναι σημαντικό για εμένα!

Βλέπω τακτικά γύρω μου ανθρώπους που επειδη για τον άλφα βήτα λογο μπορούν ή έτυχε να μπορούν στο τομεα του ο καθένας, να παράγουν πράγματα, να θεωρούν πως όλοι οι άλλοι είμαστε μηδαμινοί μπροστά τους!

Βλέπω ανθρώπους που παράγουν έργο, σε οποιοδήποτε τομέα υπάρχει, να θεωρούν πως είναι κάτι το σπουδαίο, πως είναι ανώτεροι των άλλων και πως επειδη προσφέρουν κάτι σημαντικό στο κόσμο μας όλοι οι υπόλοιποι είμαστε υποχείρια και κατώτεροί τους.

Δε ξέρω εαν μονο εγω βλέπω τέτοιους ανθρώπους αλλα η αλήθεια είναι ότι τους συναντώ συχνά πίσω από ανέκφραστα πρόσωπα και παγερές εκφράσεις. Βλέπω την αλαζονεία να φουντώνει και να παγώνει το αίμα τους αλλα μέσα μου λυπάμαι γι αυτούς γιατί ξέρω πως δε μπορούν να αισθανθούν τί σημαίνει να εισπράττεις αγάπη και αυτό είναι πολύ άσχημο!

Οι αλαζόνες άνθρωποι νομίζουν πως εισπράττουν αγάπη γιατί ο κόσμος τους τη χρωστάει για ότι παράγουν και προσφέρουν. Οι απλοί άνθρωποι καταλαβαίνουν πως εισπράττουν αγάπη γιατί και αυτός είναι ένας λόγος που ήρθαμε στη ζωή! Είναι απλό! Παράγουμε αγάπη γιατί γεννηθήκαμε με αγάπη! Και ακόμη και όσοι γεννηθήκαν χωρίς αγάπη την συνάντησαν κάποια στιγμή στη ζωή τους! Το θέμα είναι να μη τη κλωτσήσεις μετα! Γι αυτό λοιπόν μη κλωτσάς τη αγάπη! Πάσαρέ τη παντού!

Ποιός είναι κερδισμένος; Σε αυτά τα πράγματα δεν εχει σημασία το τί είσαι! Σημασία εχει να μπορείς να είσαι και για να είσαι πρέπει να αισθάνεσαι!

Και εγω μέσα από τη μπλοκοσφαιρα αισθάνομαι όμορφα πράγματα και αυτό είναι κάτι που το εύχομαι σε όλους! Αν και για να είμαι ειλικρινής βλέπω πως αυτό συμβαίνει σε όλους σας! Βλέπω πως όλοι αισθάνεσαι ευχαριστημένοι στη μπλοκοσφαιρα και αισθάνεστε όμορφα διότι είστε ο εαυτός σας! Βλέπω τις ευχαριστίες σας! Βλέπω τον ενθουσιασμό σας!  Βλέπω την έκφρασή σας μα το κυριότερο βλέπω πόσο σημαντικό μου είναι το ότι μου επιτρέπεται να τα δω όλα αυτά! Και σας ευχαριστώ ολόψυχα γι αυτό!

Πώς να το πω… κάνετε τη ζωή μου πιο όμορφη, πιο ανέμελη μα και πιο εκφραστική! Ένα ευχαριστώ είναι λίγο μα είναι αληθινό! :)

Ευχαριστώ για όλα φίλοι! Η εκφραστική πορεία του καθενός αξίζει όχι για όσα αφήνει πίσω της αλλα για όσα χαράζει με τους διπλανούς της παρέα! Έτσι θαρρώ πως αξίζει εγω!

Το να κάνεις κάτι μόνος σου είναι αξιοσημείωτο, το να καταφέρνεις να κάνεις κάτι με τον άλλο είναι ανεκτίμητο. Χαρά που μοιράζετε διπλή χαρά δε λένε; Πορεία που ενισχύεται απόλαυση θα πω! :)

Και κάπως έτσι εκφραστικοί φίλοι η πορεία αυτή φτάνει….. στο τέλος της…..;;;

Ε;;;       ;)



_____________________ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ___________________



Καλό Σαββατοκύριο φίλοι! Να περάσετε όμορφα και να εμεις εδώ θα είμαστε, δε χανόμαστε πια! ;) 

Φιλιά πολλά σε όλους! <3 <3 <3

Πέμπτη, 19 Δεκεμβρίου 2013

Η ΕΚΦΡΑΣΤΙΚΗ ΜΟΥ ΠΟΡΕΙΑ ΕΚΑΝΕ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΜΠΗ.

Εκφραστικοί μου φίλοι καλημέρα!
Εύχομαι να μου είστε όλοι καλα!

Σεργιάνισα στα «στενά» της μπλοκογειτονιας και τους περισσότερους σας βρήκα καλα, στις θέσεις σας και στους εκάστοτε προβληματισμούς σας!

Βασικά έχω χάσει μια καλή φίλη από τη μπλοκογειτονιά και αρχίζω να ανησυχώ… θα κάνω λίγο υπομονή και βλέπουμε…..

Πάμε στα δικά μας τωρα!

Έκατσα και έγραψα το πέμπτο μέρος της εκφραστικής πορείας που με στεναχώρησε εχθές γιατί κατά λάθος το εσβησα και ηταν τοσο εκφραστικό…. αλλά τι να κάνουμε συμβαίνουν και αυτά…

Σε αυτό το σημείο να θυμίσω πως όποιος θέλει να θυμηθεί ή να διαβάσει για πρώτη φορά τα παλαιοτέρα μέρη της εκφραστικής πορείας μπορεί να κάνει την εξής διαδρομή:

Για το πρώτο μέρος εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/11/h_30.html, για το δεύτερο μέρος εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/12/h.html., για το τρίτο μέρος εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/12/h_10.html. και για το τέταρτο μέρος εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/12/blog-post_17.html

Και πάμε τωρα στο πέμπτο μέρος που εχει να κάνει με το λόγο ή μαλλον τους λογους που με οδήγησαν να «κατεβάσω» αρκετά από τα κείμενά μου από το μπλοκ και να σας πω πως αισθάνομαι πλέον για αυτό!


Η ΕΚΦΡΑΣΤΙΚΗ ΜΟΥ ΠΟΡΕΙΑ (ΜΕΡΟΣ ΠΕΜΠΤΟ).


Που λέτε φίλοι, κάπου εκεί στις αρχές του 2011 άρχισα να γράφω διάφορες ιστορίες, παραμύθια, δοκίμια και όλων των ειδών εκφράσεις που είχα τέλος πάντων στο κεφάλι μου και να τις αφιερώνω σε οποιον/όποια φίλο/φίλη ηταν η αιτία να δημιουργηθούν!

Έγραφα αρκετά συχνά και ανέβαζα τις ιστορίες σε μέρη αλλα πλέον το μπλοκ είχε πάρει μια άλλη μορφή, μια μορφή που δεν ηταν καθαρά προσωπική. Θέλω να πω πως είχε χάσει το δικό μου σημάδι, το προσωπικό σημάδι της Κικής αν θέλετε και ηταν απλώς ένα μπλοκ με ιστορίες που δε μπορώ να πω, αγάπη έπαιρνα αλλα δεν ήμουν εγω, διότι όλοι μας δεν είμαστε μονάχα ένα πράγμα, είμαστε πολύπλευρες οντότητες και καλό είναι όταν δίνουμε κάπου το παρών να το δίνουμε με όλο μας το είναι!

Στη πορεία κατάλαβα πως δε μου αρκούσε να ανεβάζω μονο αυτών των ειδών εκφράσεις και άρχισα να απελευθερώνομαι, να γίνομαι περισσοτερο ο εαυτός μου. Κάπου εκεί άρχισα να δηλώνω και πιο εύκολα αν θέλετε το όνομα μου. Άρχισα να εμπιστεύομαι και να απελευθερώνομαι και γενικώς άρχισα να εκφράζομαι ως άνθρωπος και όχι ως το προσωνύμιο που έκρυβε μια ας πούμε ιδιότητα που ήθελα να περάσω για να προτρέψω το κόσμο να εκφράζεται.

Κάπου εκεί άρχισα να γνωρίζομαι μα και να δένομαι περισσοτερο με ανθρώπους της μπλοκοσφαιρας μα το κυριότερο να εμπιστεύομαι!

Θυμαμαι πως σε εκείνο το σημείο που εγω πλέον «υμνούσα» το μπλοκ για διάφορους λογους άρχισα να βλέπω αγαπημένα μπλοκοσπιτακια που προΰπήρχαν από το δικό μου να δηλώνουν πως ηρθε η ώρα να τερματίσουν τη πορεία τους στο χώρο των μπλοκ ή να άρχιζαν να δηλώνουν ενα ειδος αποχης.

Μου φαινόταν περίεργο! Πολύ περίεργο! Ξέρετε άλλωστε όλοι πόσο αγαπάμε και πόσο δενόμαστε με τα μπλοκοσπιτάκια μας! Μου φαινόταν πολύ περίεργο που έβλεπα ανθρώπους να σκέφτονται να τα εγκαταλείψουν και έπειτα να κάνουν τις σκέψεις τους πράξεις είτε διαγραφοντάς τα, είτε παραμελώντας τα αρκετά!

Τότε βέβαια δε μπορούσα να καταλάβω πόσο αναγκαίο τους ήτανε αυτό αλλα τελικά η σχέση που έχουμε με το μπλοκ δε διαφέρει και πολύ με τις εκάστοτε προσωπικές μας σχέσεις! Εάν ριχτείς κυριολεκτικά με τα μούτρα η φθορά δεν αργεί να επέλθει! Βέβαια στο μπλοκ λίγο πολύ όλοι επηρεαζόμαστε και από το τι συμβαίνει την εκάστοτε στιγμή στη προσωπική μας ζωή.

Κάπου εκεί πολλοί «συνοδοιπόροι» μου εγκατέλειψαν αλλα εγω συνέχισα με την ίδια χαρά γνωρίζοντας άλλους «συνταξιδιώτες» παρακατω που πάλι αναπτύχθηκε μια μπλοκοφιλική αν θέλετε σχέση!

Και η πορεία του μπλοκ συνεχιζόταν… όχι με τον ίδιο ρυθμό αλλα συνεχιζόταν! Έκανα και δυο εβδομάδες να δηλώσω παρών….. Ο ναι…. ;)

Και καποια στιγμή φίλοι ήρθε η φθορά που λέγαμε παραπάνω!

Στην αρχή ήρθαν οι ενδοιασμοί και οι σκέψεις που λίγο πολύ όλοι τις «περνάμε»!

Είναι καλό το μπλοκ; Να του αλλάξω μορφή; Να του αλλάξω νόημα και θεματολογία; Να αλλάξω το εκφραστικό μου προφίλ; Τι να του κάνω;

Νομίζεις πως φταίει το μπλοκ γιατί δε θέλεις να παραδεχτείς πως ίσως και να το βαρέθηκες λίγο!

Εγώ κάτι τέτοιο είχα πάθει… Είχα κουραστεί… είχα βρει άλλες ασχολίες… το είχα βαρεθεί και λίγο… δε ξέρω… περνούσα τη «φάση» που είχα δει αλλα μπλοκοσπιτάκια να περιγράφουν και δε το πίστευα!

Μετά φίλοι γίνεται κάτι που δε κατάλαβα και τί ακριβώς έγινε και χάνονται 3 αγαπημένες μου ιστορίες που είχα γράψει για να τις αφιερώσω σε 3 αγαπημένες μου κυρίες και εκεί «τρώω» τη πρώτη μεγάλη μου στεναχώρια!

Βέβαια αυτό δε συνέβη μονο σε μένα αλλα σε πολλούς φίλους και όλοι λένε να αρχίσουμε να παίρνουμε μπακ απ ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων.

Χάνω που λέτε τη χαρά και τον ενθουσιασμό μου (και εγω άμα τα χάσω αυτά χάνω το παρορμητισμό μου (μεγάλο ελάττωμα μα και πλεονέκτημα) και δεν είμαι πλέον ο εαυτός μου.

Μπαίνω μία στις τόσες ίσα ίσα για να επισκεφτώ ορισμένους μπλοκοφίλους και ξαφνικά ανακαλύπτω πως πολλά από τα κείμενα μου σεργιανίζουν ανέμελα στο διαδίκτυο χωρίς πηγή, χωρίς τίποτα και τη μεγάλη «κατραπακιά» τη «τρωω» όταν βλέπω κείμενο μου, την Αγκαλιά συγκεκριμένα, να την εχουν σε ένα σαιτ και να λένε πως τη μετέφρασαν από τα αγγλικά, που όλοι ξέρουμε πως μετάφραση αυτολεξεί δε γίνεται.

Δε λέω χαρά μου και τιμή μου να προωθούν κάτι δικό μου αλλα ας το κάνουν σωστά και ας μου το πούνε να το δω, να χαρώ και να ανταποδώσω! Και καλα πηγή δε γράφεις, μη λες όμως ότι το μετέφρασες!

Τέλος πάντων…

Πολλοί την έχετε «πατήσει»… ξέρετε πως αισθάνθηκα….

Στεναχωρεθηκα, θύμωσα, δεν το συζήτησα με κάποιον… ενέργησα παρορμητικά και σκέφτηκα να εγκαταλείψω το μπλοκ, διαγράφοντάς το οριστικά!


ΣΥΜΒΟΥΛΗ: Αν ποτέ αισθανθείτε πως θέλετε να διαγράψετε το μπλοκ σας μη το κάνετε, το πιο πιθανό είναι να περνάτε μια φρίκη της στιγμής, δώστε του καιρό και με αυτό το τρόπο θα δείτε τί πραγματικά θέλετε να κάνετε μαζί του! Όμως μη το διαγράψετε εν βρασμώ ψυχής.


Τα «παίρνω» που λέτε στη «κράνα» και διαγράφω το μεγαλύτερο μέρος των εκφραστικών, προσωπικών μου κειμένων!

Μεγάλο λάθος φίλοι! Πολύ μεγάλο λάθος φίλοι! Αλλά βλέπετε δε σκέφτηκα καλα τι ήθελα να κάνω!

Τώρα το καταλαβαίνω καλύτερα από ποτέ! Αυτά τα κείμενα γράφτηκαν για ανθρώπους, για οποιον τουλάχιστον ηταν δεκτικός στο να τα διαβάσει και εγω φίλοι εκανα το λάθος να τα τοποθετήσω σε ένα ψυχρό αρχείο του υπολογιστή!

Αλλά αυτό το ψυχρό αρχείο του υπολογιστή υπάρχει ακόμη και είναι γεμάτο και σιγά σιγά όλα θα επιστρέφουν στη βάση τους!

Τα κείμενα θα επιστρέψουν με το καιρό στη πατρίδα τoυς! Στο εκφραστικό τους μπλοκοσπιτο! Δημιουργήθηκαν γι αυτό και θα επιστρέψουν σε αυτό! :)


Και κάπου εκεί φίλοι εγκαταλείπω το μπλοκ με αποχή…. Μια και δυο φορές το μήνα παρών τίποτα για μένα… Μεγάλη αποχή… Και αυτό γίνεται για μήνες… Κυρίως το 2012 όλο και αρχές του 2013 το μπλοκ για μένα είναι μια ανάμνηση, καλή μεν αλλα μακρινή δε!

Όμως μπορείς να εγκαταλείψεις κάτι που αγαπάς πολύ;

Κι αν αγαπάει κι «αυτό»; Κι όταν λέω «αυτό» εννοώ τους μπλοκογείτονες που ανά πάσα στιγμή είναι δίπλα σου, με τις συμβουλές τους, το καλό τους λογο και γενικά με όσα σου δίνουν  με τις αναρτησεις τους και τα εκάστοτε θέματά τους!

Είναι αλληλουχία αυτή η σύνδεση και η αλληλουχία είναι σημαντικό, υπέρτατο αγαθό και σπουδαία αξία! Ανεκτίμητη και διαχρονική θα πω αξία!

Πώς λοιπόν μπορείς να εγκαταλείψεις κάτι που σου προσφέρει τόσα πολλά και καλά πράγματα;;;;

Είναι απλό….. δε μπορείς…… ;)




_____________________ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ___________________



Ευχαριστώ για το χρόνο σας φίλοι! Την επόμενη φορά φτάνουμε στο καλοκαίρι του 2013 που κυριολεκτικά «σκάω» μούρη στη μπλοκόσφαιρα και από τότε «ζω» ανάμεσά σας! (σα διαφήμιση ταινίας θρίλερ ακούστηκε αυτό!) χαχαχα


 * Είδα και δυο καλές ταινίες πρόσφατα! Θα σας τις παρουσιάσω μετά τις γιορτές!


Να είστε καλα φίλοι! Καλό μεσημέρι σε όλους! Φιλάκια πολλά! <3