Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2014

ΠΑΕΙ ΚΙ Ο ΜΑΡΤΗΣ.

Εκφραστικοί φίλοι καλημέρα και καλή εβδομάδα να έχουμε.
Πότε μπήκε, πότε βγήκε ο μήνας τούτος, χαμπάρι δε πήρα.

Προσωπικά θα τον χαιρετήσω με λουλούδια που αγαπώ και μ αρέσουν ιδιαίτερα γιατί μου θυμίζουν το Πάσχα που πολύ μου αρέσει χρόνια τώρα.

Τι λέτε αρχικά για έναν κρίνο;




Επέλεξα τη συγκεκριμένη φωτογραφία γιατί μου θυμίζει τα κρινάκια που είχαμε και εμείς στην αυλή μας όταν ήμουν μικρή και μαντέψτε τί έβρισκα συνήθως επάνω στα συγκεκριμένα λουλούδια.



Πασχαλίτσες!!! Πανέμορφα και σούπερ πασχαλινά ζώα! :)


Και για το τέλος σας έχω ένα φυτό που όσοι το έχουν μυρίσει ξέρουν πως μοσχοβολάει όλος ο τόπος. Είναι πραγματικά υπέροχο!

Και μιλάω για.....




τις αγαπημένες μου Πασχαλιές φυσικά! Μα πόσο όμορφα μυρίζουν!!! Και από αυτά είχαμε κάποτε. Μετά δε θυμάμαι τι έπαθαν αλλά τώρα δεν έχουμε! Μάλλον ήρθε ο καιρός να αποκτήσουμε! ;)

Τι ωραία που έρχεται το Πάσχα!

Τι κρίμα που εχθές άρχισε το σούβλισμα των ανθρώπων!!!

Και μένοντας σε θετική διάθεση εύχομαι καλό υπόλοιπο μέρας και αύριο να υποδεχθούμε τον μήνα με ψέματα! ;)

Φιλάκια πολλά σε όλους!

Σάββατο, 29 Μαρτίου 2014

ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ ΤΡΩΓΟΝΤΑΣ. ;)

Εκφραστικοί φίλοι καλημέρα.
Σάββατο σήμερα, έτοιμος για βροχή ο καιρός και εγω θέλω να ξεκινήσω με μια ανάλαφρη ανάρτηση.
Ανάλαφρη και διασκεδαστική μαζί, γιατί όχι;

Ώρα να παίξουμε λοιπόν! ;)

Ο καλός μου φίλος hengeo με προσκάλεσε να συνεχιζω το παιχνίδι που ξεκίνησε η  μπλοκοφίλη Eλευθερία και στόχο εχει να μας κάνει να πεινάσουμε για τα καλα.

Κύριο θέμα του παιχνιδιού το φαγητό.
Ερωτήσεις που γυρεύουν απαντήσεις σχετικά με το φαγητό. Ε ρε πεινα που έπεσε…. :P

14 ερωτήσεις παρακαλώ, ποτέ δε περίμενα τόσες ερωτήσεις ότι μπορούν να σχετίζονται με το φαγητό αλλα να που διαψεύστηκα.

Πάμε λοιπόν να ερωτοαπαντηθούμε! ;)






1. Ποιό είναι το αγαπημένο σου φαγητό;
Μακαρόνια. Εχει ποικιλία το θέμα βρε παιδιά.


2. Ποιό είναι το αγαπημένο σου γλυκό;
Η καρυδόπιτα.


3. Ποιό φαγητό δε θα δοκίμαζες ποτέ;
Πατσά, οτιδήποτε τρώνε ζωντανό και φίδια, σκουλήκια και τέτοια συναφή ζώα. Α πα πα….
Τι θυμήθηκα τωρα! Υπήρχε παλιά ένα παιχνίδι στο εξωτερικό που οι παίκτες περνούσαν διάφορες δύσκολες και ενίοτε σιχαμερές δοκιμασίες για να κερδίσουν το έπαθλο και έτρωγαν κάτι τέτοια περίεργα. Μπλιαξ πρωινιατικα…


4. Ελληνική, ιταλική, mexican ή ασιατική κουζίνα;
Εδώ άλλοι δεν εχουν να φανε και θα κάνω και επιλογή; Δεν τίθεται σε μένα τέτοιο ζήτημα.


5. Έχεις αλλεργία σε κάποιο φαγητό;
Ναι, στο ληγμένο ;)


6. Σε ποιό φαγητό/γλυκό είσαι εξπέρ;
Εξπερ; Σε κανένα! Δυστυχώς είμαι εξπερ μονο στο να τρωω. Τώρα αν μαγειρεύω για φίλους βάζω όλη μου τη τέχνη αλλα στο τέλος παρατηρώ πως το τρώνε μονο επειδη πεινάνε! ;)


7. Ποιό είναι το φαγητό που έμαθες να μαγειρεύεις πρώτο;
Που να θυμαμαι πάνε και κάτι χρονια τωρα. Υποθέτω τα μακαρόνια.


8. Είσαι χορτοφάγος;
Όχι αλλα στο μέλλον θα θελα να γίνω.


9. Συνήθως τι παραγγέλνεις από έξω;
Συνήθως πίτσα ή σουβλάκια.


10. Είσαι γλυκατζής ή fan των αλμπυρών σνακ;
Ωραια ερωτηση. Στη ζωη μου δε ξερω ποτέ τι είμαι και δε μου βάζω «ταμπελίτσα». Είμαι ότι είμαι ανάλογα τη διάθεση και τους εξωτερικούς παράγοντες.


11. Αγαπημένο σνακ;
Εξαρτάται με ποιον θα είμαι στο σνακ. Αν πχ είμαι με τις κολλητές μου από το ΤΕΙ μιλάμε για γουρουνιασμα κανονικό. Αν είμαι μονη μου ότι έχω στο ντουλάπι.


12. Πώς τρως το σάντουίτς σου;
Ανάλογα βρε παιδιά τα κέφια και τα λεφτά. Σίγουρα όχι παραφουσκωμένο πάντως.


13. Σ'αυτή τη φάση της ζωής σου τρως υγιεινά ή το χεις ρίξει στη μάσα;
Τίποτα από τα δυο. Όπως έτρωγα πάντα. Άλλωστε το ένα δεν αναιρεί το άλλο. Θέλω να πω μπορει κάποιος να το χει ρίξει στη μάσα αλλα να τρωει μονο υγιεινά. Το καλύτερο δηλαδή.


14. Ποιός μαγειρεύει καλύτερα στην οικογένεια;
Η γιαγιά στο χωριό. Ψωμί αλειψό, πίτες και διάφορα αλλα. Λατρεύω γιαγιά έτσι κι αλλιώς αλλα δε μπορώ να μην αναφέρω κάποιες από τις σπεσιαλιτέ τις! :)

Καλέ έφτασα στο τέλος;
Πολύ γρήγορα.
Και το διασκέδασα αρκετά.
Εύχομαι το ίδιο και εσείς.

Αν και δεν αναφέρει πόσα άτομα πρέπει να καλέσουμε να συνεχίσουν αν θέλουν το παιχνίδι εγω θα καλέσω τα εξής πέντε άτομα με το σκεπτικό που αναλύω.


  1. Την Αριστέα γιατί θεωρώ πως αν εχει χρόνο και διάθεση να συνεχίσει το παιχνίδι, μπορεί να κάνει έναν τέλειο συνδυασμό παιχνιδιού και υγιεινής διατροφής που μας παρουσιάζει συχνά με σκοπο να πετύχει μια ανάρτηση που θα μας αρέσει πολύ.

  1. Τη συλλεκτική Μαρία που της αρέσουν τα παιχνίδια και μας αρέσει και εμάς ο τρόπος που μας απαντά.

  1. Την Αριαδνη που το ένα της μπλοκ σχετίζεται με το φαγητό και τη διατροφή.

  1. Τη Μάρθα γιατί θα μου άρεσε να δω να μας μιλάει για τροφές μια σχετικά νέα μανούλα.

  1. Τη Νάσια γιατί με ενδιαφέρει πολύ να δω τις απαντήσεις μιας μαμάς με πολλές ασχολίες και όχι μονο. Βασικά παρακολουθώ καιρό το μπλοκ της Νάσιας και τρελαίνομαι όταν μας διηγηθείτε στιγμές των παιδιών της. Θα ήθελα λοιπόν να δω πως θα μας τα συνδυάσει όλα αυτά στο παιχνίδι.

Όπως καταλάβατε έχω ένα σκεπτικό περίεργο. Νομίζω πως θα κάνει το παιχνίδι εκτός το φαγητό να μας χαρίσει και πολλές άλλες ευχάριστες και όχι μόνο στιγμές.

Να είστε όλοι καλα!

Βροχερά φιλιά σε όλους και να έχετε ένα τέλειο ΣΚ!

Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2014

1... 2.... 3.... ΠΑΥΣΗ! (ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ).

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα!
28 Μαρτίου σήμερα και γουρλώνω το μάτι. Μα ποτέ κιόλας;
Νεράκι, ως γνωστών κυλάει ο χρόνος.

Εχθές είχα ένα μυνημα στο facebook που έλεγε το εξής:
1… 2… 3…. ΠΑΥΣΗ!

Ήταν από την αγαπημένη μου ξαδερφούλα και φυσικά έπιασα το νόημα. Ήθελε τη συνέχεια του διηγήματος το κορίτσι μου και σιγά μη της χαλάσω χατίρι. Όχι να το υπερηφανευτώ αλλα θα το υπερηφανευτώ. Έχω μια ξαδέλφη που στη καρδιά της εχει μονο καλούδια! Πολλά καλούδια για όλο το κόσμο! Γι αυτό άλλωστε της έχω αφιερώσει και έχω γράψει για εκείνη το Ζητιάνο της καρδιάς που μπορειτε να τον διαβάσετε εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/12/blog-post_26.html για το πρώτο μέρος, εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/12/blog-post_27.html για το δεύτερο και εδώ:  http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/12/blog-post_28.html για το τρίτο και τελευταίο. Ο λόγος που της το έγραψα και της το αφιέρωσα είναι προφανής λοιπόν! :)

Θα ήθελα να σας υπενθυμίσω πως αν θέλετε να θυμηθείτε την αρχή της ιστορίας ή να την διαβάσετε για πρώτη φορά θα πρέπει να πατήσετε εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2014/03/1-2-3.html και επίσης να πω ότι  είναι αφιερωμένη με πολλή συμπάθεια κι αγάπη στο τρελό Συριανό Κορίτσι που το έχω μέσα στην καρδιά μου! <3

Πάμε λοιπόν για τη συνέχεια.

Καλή ανάγνωση φίλοι!



1... 2.... 3.... ΠΑΥΣΗ! (ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ)


Ένας ξαφνικός ήχος σαν σύρσιμο, σαν ελαφρύ τρέξιμο επάνω σε άνθη, «κέρδισε» το ενδιαφέρον της.

Ξαφνικά τα δάχτυλά της σταμάτησαν να μετράνε και το πρόσωπό της στράφηκε ψηλά, στο παράθυρο.

Η αγωνία εμφανή στα μάτια της. Άνοιξε τα χείλη ως ένδειξη αμηχανίας και οι συσπάσεις του προσώπου και του σώματός της μαρτυρούσαν πως αισθάνεται άβολα μα και όμορφα μαζί.

Οι αγκώνες εδραιώθηκαν στα πλαϊνά της πολυθρόνας και τα μαύρα της μάτια καρφώθηκαν κάπου στο παρελθόν.

Ήχοι παιδιών που παίζουν και χαμογελούν έφτασαν ξάφνου στο μυαλό της και οι αριθμοί εξαφανίστηκαν.

Πόσο χάρηκε που εξαφανίστηκαν!

Χαχανητά παιδιών κάνουν τα μάτια της να γυαλίζουν από ευτυχία.
Ξάφνου τα ξεροσκασμένα χείλη της  γελούν από ανάγκη και όχι από αμηχανία.

Βλέπει παιδικά παπούτσια να τρέχουν και να αναβοσβήνουν οι σόλες τους επάνω σε καταπράσινο γρασίδι και ξαφνικά θέλει να τρέξει. Θέλει να τρέξει, να ελευθερωθεί, να παίξει, μα πάνω απ’ όλα να νικήσει! Θέλει να νικήσει και το θέλει πολύ!

Οι γυμνές πατούσες της στο έδαφος μαρτυράνε πυγμή.
Οι αγκώνες πιέζονται έντονα επάνω στα μπράτσα της κουνιστής πολυθρόνας.

Το πρόσωπό της αστράφτει. Τα μάτια της γλυκαίνουν και το μαύρο των ματιών της από κάρβουνο θυμίζει νύχτα με όμορφο φεγγάρι.

Κοιτάζει δεξιά και χαμογελάει.
Μοιάζει να θέλει να σηκωθεί από την καρέκλα, μα δε μπορεί.

Κάνει μια κίνηση προς την ελευθερία και η χειροπέδα της σκλαβιάς τη τραβάει πίσω.

Οι κινήσεις της μαρτυράνε ξεσηκωμό.
Η δύναμη στους μυς της μαρτυράει μάχη.

Προσπαθεί ξανά! Δεν το βάζει κάτω, παλεύει!
Μια απότομη κίνηση μπροστά και τσακ, η αλυσίδα την αιχμαλωτίζει και πάλι πίσω.

Δείχνει να αγχώνεται, το πρόσωπό της μαρτυράει πανικό μα η ψυχή της παλεύει, η έντονη σχισμή των φρυδιών της το φανερώνει άλλωστε.
Άλλη μια κίνηση μπροστά, πιο πετυχημένη από την αυτή τη φορά,  μα πάλι η συνήθεια της αιχμαλωσίας την κερδίζει.

Κλείνει τα μάτια δυο λεπτά, ίσα για να ηρεμήσει και φέρνει στο νου της εκείνα τα παιδικά χαχανητά που την κάνουν να ηρεμεί και να γαληνεύει.

Ανοίγει τα μάτια και ξάφνου οι τοίχοι μπογιατίζονται, ομορφαίνουν και γίνονται ροζ. Ροζ σαν τους τοίχους του δωματίου της.

Θυμάται, θυμάται!

Θυμάται τον εαυτό της σε μια ροζ κάμαρα που όμοια δεν είχε ματαδεί.
Θυμάται τα ακριβά φορέματά της, τα μακριά μαύρα μπουκλωτά μαλλιά της και κυρίως θυμάται τον Μπόμπι της! Τον ζωηρό της σκύλο που του άρεσε να κυλιέται στο φρεσκοποτισμένο γρασίδι και να λερώνεται σαν γουρουνάκι που παίζει ξέγνοιαστο στις λάσπες.

Ο Μπόμπι της. Ο λευκός της σκύλος. Πόσο της έλειπε!

Τα μάτια της λάμπουν! Το σώμα της δείχνει να εχει και πάλι ζωή!
Δίχως να σκεφτεί, δίχως καν να καταλάβει συνειδητοποιεί πως βρίσκετε όρθια.
Ναι! Είναι όρθια και κατευθύνεται προς το ψηλό παράθυρο
Προχωράει ακάθεκτη προς τη πλευρά του και κάθεται κάτω του σαν να περιμένει να τρέξει καθαρό νερό από το ντους  που βρίσκεται κρυμμένο κάπου στην κορυφή του.

Χρυσές ηλιαχτίδες με δυσκολία λούζουν το πρόσωπό της και ο εσωτερικός κόσμος γεμίζει αγγαλίαση.
Κλείνει τα μάτια και λούζεται ζεστασιά και ελαφρώς αγέρα.

Θέλει να δει! Θέλει να δει έξω από τα κάγκελα τι υπάρχει. Πρώτη φορά ένοιωσε την ανάγκη αυτή. Το σώμα της κολλημένο στον τοίχο προσπαθεί να φτιάξει γάντζους για να σκαρφαλώσει επάνω του.

Το σπινθηροβόλο βλέμμα της μαρτυρά κάποια ιδέα.

Κοιτάζει το ξεχαρβαλωμένο ράντζο και χαμογελά.

Με λαχτάρα βρίσκεται στη μεριά του και το σπρώχνει με όλη τη δύναμη του κορμιού της.
Το οδηγεί κάτω από το παράθυρο και σκαρφαλώνει επάνω του σαν πολεμιστής στο άλογό του.
Πάλι δε βλέπει. Προσπαθεί μα δε βλέπει τίποτα.

Κοιτάζει την πολυθρόνα. Σκέφτεται για ένα λεπτό να φέρει την πολυθρόνα μα ξέρει πως αυτή είναι η τιμωρία της. Η τιμωρία που η ίδια επέβαλλε στον εαυτό της.

«Όχι, όχι την πολυθρόνα γι αυτό το σκοπο! Όχι!» Δείχνει να σκέφτεται κουνώντας αρνητικά το κεφάλι της.

Με μια κίνηση αιλουροειδούς αρπάζεται από τα βρώμικα σίδερα που κάποιοι ονομάζουν κάγκελα.
Τα δάχτυλα της πλέκουν φωλιές χελιδονιών τριγύρω και δεν έχουν σκοπό να αποκοπούν λεπτό από αυτά.
Με πολλή δύναμη και προσπάθεια καταφέρνει να κρατηθεί και να ισορροπήσει. Τα πόδια της κρέμονται στον αέρα με δεν τη φοβίζει πλέον αυτό.
Οι σφιγμένες παλάμες της την πονάνε μα ούτε αυτό θα την εμποδίσει να δει τι υπάρχει στον έξω κόσμο.

Κοιτάζει δεξιά, κοιτάζει αριστερά και το φως την θαμπώνει. Ανοιγοκλείνει τα μάτια και μετα από λίγα λεπτά συνηθίζει. Τώρα μπορεί να βλέπει πιο ξεκάθαρα.

Βλέπει γαλάζιο, βλέπει πράσινο, βλέπει καφέ και το κυριότερο βλέπει ανθρώπους. Ανθρώπους τοσο ίδιους μα και τοσο διαφορετικούς από εκείνη.

Ακούει χαχανητά και στρίβει το βλέμμα της σε ένα πράσινο σημείο. Τρία παιδάκια παίζουν κυνηγητό και ένας σκύλος τα ακολουθεί γαβγίζοντας.

Γελάνε τα παιδιά, γελάει και εκείνη!
Γαβγίζει ο σκύλος, γαβγίζει και εκείνη!
Ξεκαρδίζονται τα παιδιά, ξεκαρδίζεται κι εκείνη.
Κάνει τούμπα στο χορτάρι ο σκύλος και εκείνη στριμώχνει τις παλάμες τις στα κάγκελα για να χειροκροτήσει όπως μπορεί το σκύλο. Επειδή της είναι δύσκολο το χειροκρότημα παύει και συνεχίζει να τον ενθαρρύνει με επιφωνήματα.

Τα μπράτσα της δεν αντέχουν άλλη πίεση και τρέμουν. Τρέμουν τοσο πολύ που δεν αντέχουν άλλο το βάρος τους, ανοίγουν και σε ένα λεπτό βρίσκεται επάνω στο ράντζο με βλέμμα τρομοκρατημένο και απερίγραπτο.

Κοιτάζει τριγύρω και βλέπει καταχνιά.
Όλα είναι τοσο αλλιώτικα πλέον.
Τα χαχανητά παύουν και στη σκέψη εισβάλλουν δυο αντρικά χεριά που βίαια απέκοψαν τον Μπόμπι από την αγκαλιά της.

«Μη, σε παρακαλω, όχι» Θυμάται να λέει και τα αντρικά χέρια απομακρύνουν με ευκολία τον λυπημένο σκύλο από κοντά της.

«Γιατί;» Αναρωτιέται το μικρό κορίτσι και τα πανάκριβα παπούτσια του άντρα κάνουν μια στάση για να παραδώσουν το σκύλο σε κάποιον άλλο κύριο.

Η νεαρή κοπέλα σηκώνεται και σαν τιμωρημένο παιδί οδηγείτε στην πολυθρόνα.
Κάθεται επάνω της φοβισμένη και ανεβάζει μονομιάς της πατούσες της επάνω.
Αγκαλιάζει τα πέλματά της και το μικροσκοπικό της σώμα γίνεται για άλλη μια φορά ένα μπερδεμένο κουβάρι που λικνίζεται σε έναν  ακανόνιστο δικό του ρυθμό.

Σηκώνει το βλέμμα και δάκρυα γλύφουν το πρόσωπό της.

1…
2…
3…

Παύση!

1…
2…
3…

Παύση!

Οι αριθμοί εισβάλλουν και πάλι βάναυσα στο μυαλό της.



________________ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ _______________



Ουφ, πάει κι αυτό.
Εμένα φίλοι με ξέρετε πια, γράφω σα να σας μιλάω, σα να μιλάω σε φίλους δηλαδή οπότε δε μπορώ να μη παραδεχτώ πως γράφοντας αυτή τη συνέχεια με έπιασε η ψυχή μου.
Οι άνθρωποι που με ξέρουν καλά γνωρίζουν πως αποφεύγω να γράφω σκληρά για μένα πάντα πράγματα γιατί εσωτερικά ταράζομαι και δε θέλω, όμως για προσωπική μου λύτρωση έχω βρει καποια τεχνάσματα όπως οι αλληγορίες για να μου βγαίνουν πιο εύκολα απο μέσα μου.
Οκ, δικο μου θεμα αυτό απλώς ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας.

Τώρα όμως που το διάβασα ομολογώ πως χαίρομαι. :)

Να είστε όλοι καλά!

Καλή συνέχεια σε όλους! <3

Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2014

ΕΙΣΤΕ ΝΑ ΧΟΡΕΨΟΥΜΕ; ;)

Εκφραστικοί φίλοι, καλημέρα.
Μετά την "κατραπακιά" με τα σχόλια που έσβησα (σε καλό μου βγήκε τελικά, θα μάθετε άμεσα γιατί το λέω αυτό), έχω πάλι ανεβασμένη διάθεση και λέω να μοιραστώ μαζί σας 4 αγαπημένες μου χαρούμενες "Μουσικοεκφράσεις".

Δε λέω, καλά τα τραγούδια που μας συγκινούν, μας ταξιδεύουν, κτλ, αλλά και τα ξεσηκωτικά έχουν τη χάρη τους!
Επέλεξα ξένα τραγούδια γιατί αυτά μου φτιάχουν συνήθως τη διάθεση. H μουσική τους είναι κάπως πιο διασκεδαστική.
Ελπίζω να τα απολαύσετε!
Και άμα λάχει ρίξτε και κάνα χορό, γιατί όχι; ;)










Πάρτυ κανονικό σας έκανα ε;
Δε νομίζω να έχετε παράπονο! :)
Αχ που ειναι τα χρονια τα καλα που κάναμε πάρτυ και χορεύαμε!
Διασκεδάστε φίλοι!

Καλή συνέχεια σε όλους!

Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2014

ΤΑ ΜΑΘΗΤΙΚΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΔΕΝ Τ' ΑΛΛΑΖΩ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ.

Εκφραστικοί φίλοι, καλημέρα.
Χρόνια πολλά σε όλους για την χθεσινή ημέρα.
Χρονιά πολλά με έμφαση στους εορτάζοντες.
Να τους χαιρόμαστε!

Εχθές δε μπόρεσα να σας επισκεφτώ γιατί καταλαβαίνεται, που να άφηνα το μπακαλιάρο και το κρασί, σήμερα όμως σας ευχαριστήθηκα όλους!

Είδα αφιερώματα, είδα τραγούδια, είδα εικόνες, είδα πολλά πράγματα και σας ευχαριστήθηκα όλους τοσο πολύ.

Για σήμερα σας έχω ένα θέμα που είναι ιδέα της αδυναμίας μου (πετροκόριτσο) και εχει σκοπο να μας  γυρίσει πίσω στο παρελθόν και συγκεκριμένα στα μαθητικά μας χρονια.

Πολύ μου άρεσε η ιδέα της και φυσικά δήλωσα με χαρά συμμετοχή.
Η αδυναμία λοιπόν πρότεινε να μοιραστούμε καποια ανάμνηση μας από τα μαθητικά τα χρόνια και προσωπικά γέλασα με τη δική της ανάμνηση που μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ: http://pistos-petra.blogspot.gr/

Λοιπόν, προσπαθώντας να θυμηθώ κάποιο δικό μου παιδικό, σχολικό, βίωμα ομολογώ πως μου έρχονται στο νου διαφορά μικρά βιώματα σαν παζλ που αν τα συνθέσω όλα μαζί κάνουν ένα βίωμα ολόκληρο.

Σας μπέρδεψα; Ελπίζω πως όχι γιατί δε μπορώ να σας το εξηγήσω κάπως διαφορετικά για να καταλάβετε.

Ας αρχίσουμε και βλέπουμε τη θα βγει στη πορεία.

Η πρώτη ανάμνηση που μου άρχεται τωρα στο νου είναι οι τούμπες που έτρωγα γιατί έτρωγα αρκετές. Είχαμε και παιδική χαρά μέσα στο σχολείο και καταλαβαίνεται. Είχα «φάει» θυμάμαι και μια γερή τούμπα στο προαύλιο που μου είχε μαυρίσει το μισό μάγουλο και το μισό μάτι. Κλάμα, κακό, καταλαβαίνετε.

Έπειτα θυμαμαι να έρχονται γιατροί να μας εμβολιάσουν και να τσιρίζω. Πάντα στο τέλος μου εκαναν το εμβόλιο γιατί προφανώς φοβόμουν περισσοτερο από τα αλλα παιδάκια.

Τώρα μου ήρθε η σκηνή στο νου που μαζευόμασταν πολλά παιδιά και παίζαμε χαλασμένο τηλέφωνο. Πολύ μου άρεσε. Επίσης παίζαμε η μικρή Ελένη που ποτέ δε μου άρεσε όταν ήμουνα εγω η μικρή Ελένη που έκλαιγε και έπειτα θυμαμαι τα αγαλματάκια ακούνητα που τρελαινόμουνα. Από τα αγαπημένα μου παιχνίδια, όπως και ένα άλλο που δε θυμαμαι πως λέγεται αλλα ηταν κάπως έτσι: Ήταν δυο παιδιά και επιλέγανε κάτι από μια κατηγορία. Μετά κάτι τραγουδάγανε, περνάγανε τα υπολοιπα από κάτω και όταν τελείωνε το τραγούδι και πιάνανε κάποιο το βάζανε να επιλέξει από τα δυο αυτά πράγματα και όπου επέλεγε πήγαινε πίσω από τον άλλο και στο τέλος τραβιόντουσαν οι δυο ομάδες για το ποιά θα νικήσει την άλλη. Κάτι τέτοιο νομίζω γινόταν. Πολλά παιχνίδια παίζαμε αλλα δε θυμαμαι ονόματα.

Άλλη μια ανάμνηση είναι κάποιοι παιδικοί τσακωμοί που ηταν όντως παιδικοί. Προσωπικά δε τσακωνόμουνα αλλα παρακολουθούσα τους άλλους. Χαχαχα

Α και κάτι άλλο που θυμαμαι εντονα είναι τα μεγάλα γράμματα που εκανα. Πιάνανε όλη τη γραμμή του τετραδίου. Και μεγάλα γράμματα εκανα και αργούσα πάντα να τελειώσω τις ασκήσεις. Γενικότερα μου άρεσε το διάλλειμα και όχι το μάθημα. Σε αυτό έμοιασα στον μπαμπά μου που έλεγε πως το καλύτερο μάθημα για εκείνον ηταν το διάλλειμα. Το ίδιο έλεγα κι εγω. Χαχαχα

Και για το τέλος κάτι που θυμαμαι είναι πως επειδη δε διάβαζα, δεν έγραφα και όλα τα συναφή, μια δασκάλα που είχα σε μια τάξη που δε θυμαμαι ποια τάξη ηταν τότε, είχε πει στη μαμά μου,  εν ολίγης σας το λέω τωρα γιατί δε θυμαμαι ακριβώς πως της το είχε πει αλλα το νόημα ηταν αυτό: πως δε θα προκόψω στη ζωή μου σαν τα αλλα παιδιά που διάβαζαν, ηταν συγκεντρωμένα και εκαναν τις ασκήσεις τους.

Ε δε με ένοιαξε ποτέ γιατί τι μου λέγε αυτή από το ένα αυτί έμπαινε από το άλλο έβγαινε. Γενικότερα δεν την είχα και σε πολύ εκτίμηση γιατί κάτι με ενοχλούσε στη φάτσα και στο χαμόγελό της.

Αυτά από μένα.

Αχ ωραία είναι να θυμάσαι τα παλιά. Είχα καλα παιδικά, σχολικά χρόνια, δεν έχω παράπονο!

Να είστε καλα φίλοι!

Θα περιμένω με χαρά και άλλων τα βιώματα.

Συμμετέχουν οι:


Κική από το blog http://ekfrastite.blogspot.gr/
Πεταλούδα από το blog http://butterfly-butterflysworld.blogspot.gr/
Μαρία από το blog http://pnoestexnis.blogspot.gr/
Κατερίνα από το blog http://followkoko.blogspot.gr/
Άννα/Πάρος -Άστεγη Καταληψίας- θα φιλοξενηθεί από μένα
Νάσια από το blog http://nasiasblog2012.blogspot.gr/
Κανελλάκη από το blog http://toapagio.blogspot.gr/
Αριστέα από το blog http://princess-airis.blogspot.gr/
Πέτρος από το blog http://akivernitos.blogspot.gr/
Μαρία από το blog http://mytripssonblog.blogspot.gr/
Αγριμιώ από το blog http://agrimio.wordpress.com/
Μαρία από το blog  http://swanocean.blogspot.gr/


Και όποιος άλλος θέλει να δηλώσει συμμετοχή μπορεί να το κάνει στο μπλοκ της αδυναμίας: http://pistos-petra.blogspot.gr/

Φιλάκια πολλά σε όλους!

Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

UPDATE: ΈΝΑΣ ΛΑΘΟΣ ΧΕΙΡΙΣΜΟΣ - ΠΑΝΕ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 100 ΣΧΟΛΙΑ!

Ένας λάθος γυρισμός φίλοι που έκανα μόλις μου διέγραψε όλα τα σχόλια που μου είχατε αφήσει το Σαββατοκύριακο.... :(

Στεναχωρέθηκα τόσο πολύ αλλά όταν κατάλαβα πως πατούσα πεδία που δεν έπρεπε ήταν πλέον αργά!

Προσπάθησα να το διορθώσω αλλά δεν τα κατάφερα. Μου σβήστηκαν όλα τα σχόλια στο 1... 2... 3... Παύση και ότι άλλο σχόλιο μου αφήσατε στις άλλες αναρτήσεις τις δύο αυτές ημέρες.

Πρόλαβα να διαβάσω κάποια στην εποπτεία αλλά ήταν ελάχιστα.

Σας ευχαριστώ πολύ όλους που με επισκεφθείκατε και αφήσατε κάτι από τη σκέψη και τα αισθήματά σας αλλά δυστυχώς τα διέγραψα.

Δε σας ζητάω να τα ξαναγράψετε γιατί δε θα τα θυμάστε κιόλας, ζητάω όμως συγνώμη που δε μπορώ να σας απαντήσω και να σας ευχαριστήσω προσωπικά.

Μια μαζική συγνώμη και ένα ευχαριστώ για το χρόνο σας φίλοι!

Και επειδή υπάρχουν και χειρότερα δε λέτε πάλι καλά που δεν έσβησα όλα τα σχόλια; :P

Nα είστε καλά!

Φιλιά πολλά σε όλους!


UPDATE: 

Και το πιο άσχημο όλων είναι πως τώρα συνειδητοποίησα οτι τα πρωτα 100 σχολια που εμφανιζονται στην πρωτη σελιδα της καρτελας τα εσβησα ολα. Δηλαδη δεν εσβησα τα σχολια του ΣΚ, εσβησα τα 100 τελευταια σχολια σε συνολο αναρτησεων και το χειροτερο ειναι πως σβηστηκαν ολα τα σχολια της αναρτησης Ενα τριανταφυλλο για τη μαμα μου που περιμενα πως και πως να τη δω και να της τα διαβασω. Αυτο με πονεσε πολυ! Γιατι ρε γαμώτο μετά απο μια Κυριακή με τόσο γέλιο να έπρεπε να στεναχωρηθώ έτσι; Δεν είναι κρίμα;

* Επίσης θέλω να προσθέσω κάτι σε μια φίλη που μου άφησε σχόλιο σαν Βικυ και τη ρώτησα αν είναι η Βικυ απο Αμερικη. Θελω να της πω πως χαιρομαι πολυ περισσοτερο που ηταν η Βικυ απο Αθηνα ! Απλως σβηστηκε και το δικο της σχολιο και θελησα να της απαντησω εδω. Ευχομαι να το δει!

ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΛΟΓΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗ.

Εκφραστικοί μου φίλοι καλημέρα και καλή εβδομάδα να έχουμε.

Λοιπόοοον, θυμαστε που πριν λίγα ποστ σας είχα πει πως θα δημιουργήσω κάποια πράγματα για το bazzar της Φλόγας στη Ναύπακτο; Αν δε θυμάστε ή δεν το έχετε διαβάσει πατήστε εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2014/03/blog-post_20.html.




Ε, όλα έτοιμα φίλοι. Τα έφτιαξα, τα καμάρωσα, τα φωτογράφισα, τα πακέταρα, τα έστειλα και τώρα σας τα παρουσιάζω με καμάρι και χαρά:



Μα δεν είναι πανέμορφα; Και στη φωτογραφία "χάνουν" πολύ. Εγώ πάντως καλού κακού τα έφτυσα για να μην τα ματιάσω. χαχαχα
Πλάκα κανω εννοείται, αν και να σας πω το άγχος μου έχω ένα φόβο για τον αν θα φτάσουν σωα στον προορισμό τους γιατί εγώ ούτε να τα πακετάρω σωστά ήξερα, ούτε κατάλληλα εργαλεία είχα για να κολλησουν ολα σωστα αλλά ξέρω βαθιά μέσα μου πως εκεί που θα πάνε αν κάτι ξεκόλλησε στη διαδρομή, τα άτομα που θα τα παραλάβουν θα τα ξανακολλήσουν. Βέβαια, φρόντισα να βάλω τις λαμπάδες μέσα σε ειδικά κουτάκια αλλά και πάλι φοβάμαι τους μεταφορείς γιατι τα ψιλοπετάνε..... Είμαι θετική όμως, έτσι;

Αλήθεια, σας άρεσαν; Εμένα πάντως μου άρεσε περισσότερο η λευκη λαμπαδα  που με το κοκκινο στολισμό που της έκανα θα πάει ασορτί με το κόκκινο πασχαλιάτικο αυγουλάκι χαχαχα και επίσης μου άρεσε πάρα πολυ η θήκη στικ με τα στικ με άρωμα βανίλιας που έχει μέσα της.

Αχ βρε παιδιά, τι ωραία που είναι να φτιάχνεις κάτι για άλλους. Πολύ όμορφο συναίσθημα. Το εύχομαι σε όλους!

* Επισης αγόρασα και τέσσερα κοριτσίστικα τσιμπιδάκια με ροζ λουλούδια που μου άρεσαν πολύ και τα έστειλα γιατί λέω όλο και κάποια μικρή μπουμπού που θα είναι με τη μαμά ή τη γιαγιά της θα τα δει και θα τα θέλει. :)

Δεν τα έβαλα στη φωτογραφία τα κοκκαλάκια γιατί δεν τα έφτιαξα εγώ. Ήταν πολύ παιχνιδιάρικα πάντως.
Να ειστε καλα!

Φιλακια πολλα πολλα σε ολους!

Σάββατο, 22 Μαρτίου 2014

1... 2.... 3.... ΠΑΥΣΗ! (ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ).

Εκφραστικοί φίλοι, καλημέρα!
Τί όμορφη μέρα και σήμερα.
Λένε πως το ΣΚ αυτο είναι μια χαρά για εξορμήσεις οπότε εκμεταλλευτείτε το δεόντως! :)

Για σήμερα σας έχω ένα διήγημα που ξεκίνησα να γράφω πριν λίγο και θα συνεχιστεί από εβδομάδα.
Εμένα με ξέρετε, ότι νοιώθω το λέω, οπότε θα σας πω πως το σκέφτηκα.

Βασικά δανείζομαι μια φράση απο την ιστορία και θα καταλάβετε:

" Σαν τέμπο οι αριθμοί κάνουν  για άλλη μια φορά «διάδρομο» στο μυαλό της."

Εντάξει, εμένα αυτοί οι αριθμοί δεν έχουν ξανακάνει διάδρομο στο μυαλό μου αλλά σήμερα αντηχούσαν πράγματι εκει μέσα και επειδή το παθαίνω συχνά αυτό με διάφορες λέξεις, ξέρω πως  σημαίνει οτι κάτι πρέπει να γράψω με αυτό.

Ε μετά μου ήρθε η συνολική ιστορία στο νου και θέλω να την αφιερώσω κάπου με πολλή πολλή αγάπη.

Το αφιερώνω λοιπόν στο αγαπημένο μας Συριανό Κορίτσι γιατί σε κάποιο άλλο μπλοκόσπιτο είδα σε σχόλιό της κάποια λόγια για μένα που με χαροποίησαν, με συγκίνησαν και με έκαναν να θέλω να ανταποδώσω με κάτι πιο δικό μου! :)

Για σένα λοιπόν Γιάννα μου! 

Εντάξει δεν είναι και απο τις πιο χαρούμενες ιστορίες που έχω γράψει αλλά τι σήμασία εχει; Άλλωστε πίστεψέ με,  την δημιουργώ με πολλη χαρά κι αγάπη.

Εύχομαι να σας αρέσει!

Καλή ανάγνωση!


1... 2.... 3.... ΠΑΥΣΗ! (ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ)


1….
2….
3….

Παύση!

1….
2….
3….

Σαν τέμπο οι αριθμοί κάνουν  για άλλη μια φορά «διάδρομο» στο μυαλό της.

«Πάλι αυτοί οι καταραμένοι αριθμοί» σκέφτηκε και το πρόσωπό της αποτροπιάστηκε.

Κοίταξε τριγύρω το χώρο και έμοιαζε σα να παρατήρησε για πρώτη φορά στη ζωή της το πόσο μικρός ηταν.

Ένα δωμάτιο μικρό, μουντό, στενάχωρο που ο ήλιος έμοιαζε να το χει εγκαταλείψει προ πολλού.

Οι τοίχοι της φάνηκαν μεγάλοι στο ύψος μα της ηταν τοσο αδιάφορο αυτό. Δεν ηταν πως τους παρομοίαζε με τοίχους φυλακής που την κρατούσαν μακριά από τον έξω κόσμο και την ελευθερία της, ήταν πως της θύμιζαν τοίχους προστασίας και αυτό ηταν ότι χειρότερο για εκείνη.

4 τοίχοι!
4 τοίχοι, απλοί, λιτοί, απέριττοι, μα το χειρότερο όλων, αδιάφοροι!

4 τοίχοι, ένα μισοχαλασμένο ράντζο, μια κουνιστή καρέκλα, ένας νιπτήρας και ένα παράθυρο μικρό και σε ψηλό για εκείνη σημείο που το στόλιζαν 4 μικρά σκουριασμένα σίδερα που κάποιοι τα αποκαλούσαν κάγκελα.

Αυτή ηταν όλη κι όλη η περιουσία της.
Τίποτε άλλο!

Αυτό ηταν το σπίτι της, αυτή ηταν η ζωή της, αυτό ηταν εκείνη πλέον!

1….
2….
3….

Παύση!

1….
2….
3….

«Όχι πάλι» σκέφτηκε και με δύναμη έφερε τις παλάμες τις στο λοβό των αυτιών της.
Τα πίεσε δυνατά για να πάψει να ακούει.

1….
2….
3….

Παύση!

1….
2….
3….

«Όχι» σκέφτηκε, δεν τους ακούω μονο, τους προφέρω συνάμα.
Η μια παλάμη ελευθέρωσε τον λοβό του αυτιού και κατευθύνθηκε στο στόμα.
Αμέσως έκανε την δουλειά της. Χρόνια τωρα τη χρησιμοποιούσε σαν μονωτική ταινία. Το ίδιο έκανε και σήμερα. Απλώς σιώπησε.

Ανασήκωσε τα γόνατά της και τα κόλλησε τόσο δυνατά επάνω της που το πρόσωπό της μπορούσε άνετα να κρυφτεί στο εσωτερικό των γονάτων της.

Μια κουνιστή καρέκλα! Μια κουνιστή καρέκλα στραμμένη στον ορίζοντα, στο φως που προσπαθούσε να εισβάλλει απ το παράθυρο στο δωμάτιο, μα μια μάζα άχρηστων σιδερικών έκαναν τα πάντα για να θυμίζουν πως αυτά κυριαρχούν και επιβάλλονται στο χώρο.

1….
2….
3….

1….
2….
3….

Συνέχισε να επαναλαμβάνει με φωνή που δυνάμωνε και την έκανε να γυρίζει στο παρελθόν.

Το σώμα της, ακολουθώντας το τέμπο που είχε διαρκώς στο μυαλό της, άρχισε να λικνίζεται στον ρυθμό του και να κάνει την καρέκλα να πηγαινοέρχεται ολοένα και με ταχύτερο ρυθμό.

1….
2….
3….

1….
2….
3….

Επανέλαβε για άλλη μια φορά με βαθιά φωνή και ξάφνου το βλέμμα της μετατράπηκε σε ματιά άγριου αρπαχτικού.

Το πρόσωπό της στράφηκε προς τα δεξιά
Ένας ήχος που θύμιζε κόψη ξυραφιού την έκανε να θυμώσει μα και να τρομάξει παράλληλα.

Έφερε τα γόνατα της ακόμα πιο κοντά στο σώμα της και οι κινήσεις τους σώματός της θύμιζαν ένα κουβάρι που θέλει να εμπλακεί με το υπόλοιπο σώμα που μοιάζει μετέωρο.

Το πρόσωπο της έψαχνε απεγνωσμένα να κρυφτεί κάπου ανάμεσα σε αγκώνες και γόνατα.

1….
2….
3….

1….
2….
3….

1….
2….
3….

Και το ξυράφι μοιάζει όσο ποτέ άλλοτε κοντά της….!

«Όχι» πρόλαβε να πει και το σώμα της ηταν πλέον μια άμορφη μπλεγμένη μάζα που έμοιαζε να βρίσκεται σε άμυνα μα το ρίγος του κορμιού της μαρτυρούσε πως κάτι μέσα της την έκανε να θέλει να πολεμήσει.

1….
2….
3….

1….
2….
3….

1….
2….
3….

Έλεγε εν συνεχεία και ξεφυσούσε προσπαθώντας να αυτοκυριαρχήσει σε όσα μισούσε πάνω της!

1….
2….
3….

Παύση!

Ξεφύσηξε!


1….
2….
3….

Παύση!

Ξεφύσηξε!


Ηρεμία!
Επιτέλους ηρεμία!

Άνοιξε τα χέρια της διστακτικά και από μέσα της ξεπρόβαλλε ένα μικρό κεφάλι αρκετά νεανικό και όμορφο.

Τα μαλλιά της κοντά. Κοντά και μαύρα με ανακατεμένες, μικρές αφέλειες τραβηγμένες στο πλάι που στόλιζαν το κατάλευκο μα και ωχρό πρόσωπό της.

Τα μάτια της μαύρα, μεγάλα, μπιρμπιλωτά. Όμορφα πολύ και κάπως οικεία!

Τα χείλια της ελαφρώς φουσκωμένα και αρκετά ξεροσκασμένα που μαρτυρούσαν λόγια ανείπωτα μα εσωτερικά χιλιοειπωμένα.

Το σώμα της χαλάρωσε. Το ίδιο και οι συσπάσεις του προσώπου της.

Το βλέμμα της μαρτυρούσε πως πλέον είχε αλλάξει κατεύθυνση και εκεί που οδηγούταν υπήρχε επιτέλους κάτι καλό για εκείνη.

Η μια πατούσα κατέβητε στο πάτωμα. Η δεύτερη ακολούθησε.
Το ένα χέρι κρεμάστηκε δεξιά, στο πλαϊνό της πολυθρόνας και το άλλο κατευθύνθηκε ψηλά στο πρόσωπό της.

Χάιδεψε απαλά το αριστερό της μάγουλο και ξαφνικά σαν κεραυνός που απείλησε τη γη το βλέμμα της αντάριασε και πείσμωσε συνάμα.

Ένας θόρυβος σαν ξυράφι!. Ένας θόρυβος κοφτερός, δυνατός κι απότομος εισβάλλει για άλλη μια φορά στο μυαλό της και το καταστρέφει.

1….
2….
3….

Χαστούκι στον εαυτό της.

1….
2….
3….

Κι άλλο χαστούκι στο αριστερό της μάγουλο.

Πονάει! Πονάει πολύ! Οι συσπάσεις του προσώπου μαρτυρούν τον πόνο που προσπαθεί να κρύψει.

Και πάλι ηρεμία!

Για άλλη μια φορά ηρεμία μέσα στο πλήγμα το βαθύ!

Δείχνει να χαμογελάει με το βλέμμα καρφωμένο στον ορίζοντα.

Το αριστερό της χέρι στηρίζει τον αγκώνα του επάνω στο μπράτσο της πολυθρόνας.

Σηκώνεται όρθιο και τα δάχτυλα πάλλονται σε έναν ακανόνιστο ρυθμό.

1….
2….
3….

Ψελλίζει απαλά και τα δάχτυλα αρχίζουν να μετράνε!



________________ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ _______________



Αυτό ήταν! :)
Καλό ΣΚ σε όλους!

Να περάσετε όμορφα εύχομαι! <3

Φιλάκια πολλά! <3

Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2014

ΕΝΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΜΑ ΜΟΥ!

Θα μου επιτρέψετε ε;




Διότι σήμερα έχει γενέθλια και θέλω ακόμη και μέσα από εδώ να της πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για όσα μου έχει προσφέρει! Να τη χαίρομαι, να είναι γερή - δυνατή και πάντα να τη βλέπω ευτυχισμένη!

Δε θα το δει σήμερα αλλά πάντα θα υπάρχει εδω μέσα και θα είναι για εκείνη! :)

ΟΔΗΓΟΣ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ - SILVER LININGS PLAYBOOK.

Εκφραστικοί φίλοιεπανηλθα για να σας παρουσιάσω μία ταινία την οποία την είδα πριν λίγες μέρες και μου άρεσε πάρα πάρα πολύ. Να πω μάλιστα πως την είδα μετά την προτροπή της καλής μου μπλοκοφίλης Δήμητρας!

Δε θα πω περισσότερα, πάμε να δούμε το τρέιλέρ της:

ΟΔΗΓΟΣ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ - SILVER LININGS PLAYBOOK.



ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ντέιβιντ Ο' Ράσελ,  
  • ΣΕΝΑΡΙΟ: Ντέιβιντ Ο'Ράσελ,  
  • ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Μπράντλεϊ Κούπερ,  Τζένιφερ Λόρενς,  Ρόμπερτ Ντε Νίρο,  Τζάκι Γουίβερ,  Τζούλια Στάιλς,  Κρις Τάκερ 

Λίγα λόγια για την υπόθεση του έργου: 

Ο Οδηγός Αισιοδοξίας είναι αμερικανική αισθηματική κομεντί παραγωγής 2012 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Ντέιβιντ Ο. Ράσελ. Η ταινία είναι βασισμένη στην ομότιτλη νουβέλα του Μάθιου Κουίκ και αφηγείται την ιστορία του πρώην καθηγητή Πατ Σολιτάνο, ο οποίος επιστρέψει στο πατρικό του σπίτι και μένει με τους γονείες του αφού πέρασε οχτώ μήνες σε ψυχιατρικό ίδρυμα καθώς πάσχει από διπολική διαταραχή. Ο Πατ έχει χάσει τα πάντα. Το σπίτι του, τη δουλειά του και τη σύζυγό του. Είναι αποφασισμένος να φτιάξει από την αρχή του ζωή του, να παραμείνει θετικός και να τα ξαναβρεί με τη σύζυγό του ενάντια των δύσκολων συνθηκών που οδήγησαν στο χωρισμό τους. Τα πράγματα όμως περιπλέκονται όταν ο Πατ γνωρίζει την Τίφανι, μια μυστηριώδης κοπέλα με τα δικά της προβλήματα. Η Τίφανι προσφέρεται να βοηθήσει τον Πατ να τα ξαναβρεί με τη σύζυγό του, αλλά μόνο αν της κάνει κι αυτός κάτι πολυ σημαντικό ως αντάλλαγμα. Αφού συμφωνήσουν, ένας απροσδόκητος δεσμός αρχίζει να αναπτύσσεται μεταξύ τους. 


Η προσωπική μου άποψη:

Κοιτάξτε δε θα είμαι πλήρως αντικειμενική γιατί μου αρέσει πάρα πάρα πολύ η πρωταγωνίστρια και πάντα αγαπώ τις ταινίες της παραπάνω απ ότι ίσως και να έπρεπε. Όμως ειλικρινά είναι πολύ καλή ταινία, βλέπετε ευχάριστα και σου δίνει και βαθιά νοήματα.


Αρνητική επισήμανση:
Δεν εχω κατι να γραψω εδω.


Δυνατό κομμάτι του έργου:

Εντάξει, εγώ γέλαγα πάρα πολύ με έναν μαυρούλη ηθοποιο που εμφανιζόταν συνήθως στα ξαφνικα ήταν αρκετά αστείος. Το δυνατό όμως σημείο του έργο είναι τα μυνήματα που δίνει μέσα από αστείες και όχι μόνο σκηνές.


Όσοι απο εσάς έχετε δει τη ταινία θα χαρώ να μάθω τη γνώμη σας και όσοι απο εσάς τη δείτε, αν θέλετε ελάτε εδώ να μου καταθέσετε τις απόψεις σας.


Για περισσότερες Ταινιοεκφράσεις πατήστε εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/search/label/%CE%A4%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CE%B5%CE%BA%CF%86%CF%81%CE%AC%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82.


Καλή συνέχεια φίλοι! :)

Να είστε όλοι καλά και να περνάτε όμορφα ευχομαι!

ΧΑΜΟΓΕΛΑΤΕ ΛΕΜΕ.

Εκφραστικοί μου φίλοι καλημέρα.
Τι όμορφη μέρα σήμερα! Είναι Παρασκευή και εχει ήλιο έξω! ;)
(Τι πρωτότυπο ε; ;) )

Λοιπόν σήμερα θέλω να σας καλημερίσω με κάτι που έγινε εχθές και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας με την ελπίδα να μοιραστείτε και εσείς κάτι αντίστοιχο μαζί μου.

Για να καταλάβετε, εχθές το βραδυ που ήμουν σε μια φάση τρελής αϋπνίας άρχισα να κάνω ζάπινγκ στα κανάλια για να βρω κάτι να περάσει η ώρα. Ε κάπου εκεί ανάμεσα έπεσα επάνω στην ελληνική ταινία νηsos που όπως έχω ξαναπεί στο παρελθόν είναι ανάμεσα σε εκείνες τις λίγες ελληνικές που μου εχει αρέσει με την έννοια του ότι γελάω σε φάσεις που δε βρίζονται μεταξύ τους οι ηθοποιοί και δεν κάνουν καφρίλες. Οι καλές κωμικές παραγωγές σπανίζουν κατά πολύ τα τελευταία χρονια και όλες τις βρισιές και τις καφρίλες μας τις περνάνε ως κωμωδία. Τέλος πάντων ας μην ασχοληθώ με αυτό γιατί έχω καλή διάθεση και δε θέλω να μου τη χαλάσω.

Που λέτε φίλοι, έτυχε να πετύχω στη μέση το έργο και να πέσω επάνω σε μια σκηνή που με έκανε να ξεκαρδιστώ στα γέλια. Μιλάμε γελούσα τοσο δυνατά (μετα τις 11 το βραδύ) που είμαι σίγουρη πως τα αλλα διαμερίσματα με ακούγαν και ή γελούσαν μαζί μου ή με έβριζαν που δεν μπορούσαν να κλείσουν μάτι.

Αλήθεια σε εσάς εχει συμβεί κάτι ανάλογο; Θέλω να πω γελάτε συχνά μονοι σας; γιατί έχω να σας πω την αλήθεια πολλές φορές θυμαμαι κάτι και γελάω εντονα μονη μου. Και σε λεωφορεία να είμαι με κόσμο πολύ αν μου ρθει να γελάσω θα γελάσω και επειδη παρατηρώ πολλά πράγματα γύρω μου τυχαίνει αρκετές αγορές να βλέπω ανθρώπους που το πρόσωπό τους κατά κάποιο τρόπο φανερώνει τι μπορεί να σκέφτονται, αν  είναι κάτι εύθυμο, λυπητερό, νοσταλγικό, κ.α τέτοια δηλαδή. :)

Για το τέλος θα σας βάλω τη σκηνή του έργου και ελπίζω να γελάσετε κι εσύ. Εγώ πάντως την καταευχαριστήθηκα. (μετα απο λιγα δευτερολεπτα θα ξεκινησει το καλο γελιο, οχι με το τσακ του κουμπιου που θα κανετε και επίσης δεν είναι ολοκληρωμένη ολοκληρωμένη στο βίντεο)



Χαχαχαχαχα
Δε ξερω για εσας αλλα εγω ακομη γελαω.

Να ειστε καλα φιλοι!
Φιλακια πολλα! <3

Πέμπτη, 20 Μαρτίου 2014

ΕΝΤΑΞΕΙ, ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ΜΕΓΑΛΟΥΡΓΗΣΩ.

Εκφραστικοί μου φίλοι καλημέρα.

Ισημερία Άνοιξης και ο ήλιος μοιάζει να σύμμαχός μας.

Εντάξει, για να είμαι ειλικρινής για μένα η Άνοιξη έχει ήδη έρθει οπότε δε με νοιάζει και πολύ η σημερινή, εαρινή ισημερία.

Εχω ξαναδηλώσει πως είμαι παιδί της Άνοιξης (έχω γεννηθεί άλλωστε στη δική της διαδρομή) και αγαπώ λίγο παραπάνω αυτή την εποχή από τις υπόλοιπες γιατί η φύση (άρα και εμείς) είναι στα καλύτερά της! 

Θές χρώμα; Θές μοσχοβολιές; Θες ατμόσφαιρα; (ε ναι εδω οι αλλεργικοι εγκαταλλείπουν). Θες πεταλούδες; Θές ζώα; Θές διάθεση; Δε ξέρω τι θές αλλά η Άνοιξη ενδείκνυται για να στα δώσει.

Νοιώθω μια χαρά βρε φίλοι που από τη μία με ανησυχεί γιατί έχουμε μάθει πάντα να φοβόμαστε για το τι ακολουθεί αλλά είναι τόσο μεγάλη που με κάνει να θέλω να μεγαλουργήσω.

Ώπ! Μεγαλουργήσω είπα; Ε ενταξει οχι ακριβως αλλα να προσπαθησω τουλαχιστον.

Για να καταλαβετε και εσεις τι θέλω να πω ακούστε:

Στο παραμύθι της μωβ πεταλουδας μια αγαπημενη μπλοκοφιλη μου πρότεινε να το κάνω βιβλίο και να το στείλω στο bazzar της Φλογας που θα γινει στη Ναύπακτο.

Εντάξει, τέλεια ιδέα, Ενθουσιάστηκα (όπως κάνω πάντα στη ζωή μου), μετά που τα "έβαλα" κάτω και  είδα ότι είναι δύσκολα προσγειώθηκα. Ε μη σας τα πολυλέω εμφανίστηκε κάποια κυρία και μιλήσαμε μέσω μαιλ αλλά δυστυχώς δεν τα καταφέραμε. Εγώ είχα όλη τη καλή διάθεση να δώσω αφιλοκερδώς το έργο μου, η κυρία επίσης θα έφτιαχνε σκίτσα και σελιδοποίηση αλλά στα τυπογραφεία φάγαμε πόρτα. Κοινώς κανένας δε δεχόταν αφιλοκερδώς και το κόστος ήταν υψηλό λόγω μελανιού. Ε όπως καταλαβαίνεται δεν τα καταφέραμε. Δε πειράζει όμως, η πρόθεση μετράει.

Εγώ όμως απο τότε "κόλλησα" και λέω ε όχι αφού δεν τα κατάφερα ετσι θα τα καταφέρω αλλιώς. Αποφάσισα λοιπόν να ασχοληθώ (στο περίπου δηλαδή) με κάποια χειροτεχνία. Εντάξει, επειδή είμαι άσχετη με αυτά, δε μπορώ ούτε μια ευθεία γράμμη να κάνω, δε μπορώ ούτε ένα κορδόνι να δέσω ομοιόμορφα μη φανταστείτε πως θα κάνω κάτι υπερπαραγωγή αλλά τουλάχιστον θα προσπαθήσω.

Σήμερα θα τα ετοιμάσω και θα τα στείλω στη Ναύπακτο. Δε ξέρω πότε θα βρω φωτογραφική μηχανή να σας τα δείξω αλλά θα σας τα δειξω με πολλή καμάρι, αυτό είναι σίγουρο.

Το ένα μάλιστα το έφτιαξα και πραγματικά το κοιτάζω και καμαρώνω. Αγόρασα μία θήκη (λινάτσα) που μέσα έχει ένα σακουλάκι κλειστό με καμιά εικοσαριά αρωματικά στικ χώρου και την στόλισα απ έξω με κάτι πεταλούδες που αγόρασα και ένα πράγμα σαν κορδέλα ας πουμε. Εγινε πολλή όμορφη.

Και σήμερα αγόρασα τρία κεριά σκέτα λαμπάδες, τρία κουτάκια για να μπει η κάθε λαμπάδα μέσα και το μεσημέρι αναλαμβάνω δουλειά! :)

Τώρα τι θα βγει δε ξέρω αλλά εγώ χαίρομαι και πιστεύω πως όλα θα πάνε καλά!

Επι ευκαιρείας να σας δώσω εδώ το λινκ: http://drasigreekblogger.blogspot.gr/2014/01/2014.html για την Δράση Ελληνίδων Blogger που μπορείται να ενημερωθείτε για όλα τα σχετικά και να σας πω πως μέχρι τις 26/03 μπορούμε να στέλνουμε τα έργα μας. Εμένα λογικά θα φύγουν αύριο. 

Να είστε όλοι καλά! Όμορφη μερα σε ολους! Φιλάκια πολλά! <3

Τρίτη, 18 Μαρτίου 2014

Η ΑΛΜΥΡΑ.

Εκφραστικοί φίλοι, καλησπέρα.
Σήμερα και απογευματινή. ;)

Ευχαριστώ πάρα πολύ που στην ερώτησή μου σπεύσατε να με βοηθήσετε και να σας πω πως αύριο που θα έχω χρόνο θα προσπαθήσω να κάνω όλα όσα μου είπατε για να βγάλω μία άκρη με αυτό το πρόβλημα.

Για σήμερα σας έχω ένα μακροσκελές ποίημα που έγραψα πριν λίγο και δεν είμαι σίγουρη αν το έχω ολοκληρώσει αλλά η αλήθεια είναι πως θέλω να το μοιραστώ μαζί σας, οπότε οι "ιδιάζουσες" σκέψεις μου πάνε για "ύπνο" και παίρνουν το "τηλεκοντρόλ" οι "αυθεντικές" μου σκέψεις που λένε "Κάνε παιχνίδι Κική"  ;)

Όποιος θέλει να διαβάσει και δυο παλιότερα ας πατήσει για την Γαλήνη εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2014/01/blog-post_10.html και για τον Φιλωτάκο εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2014/01/love-filotas.html

Εύχομαι να σας αρέσει και να το απολαύσετε.

Καλό βραδυ σε όλους!

Φιλάκια πολλά!

Η ΑΛΜΥΡΑ.

Με γυμνές πατούσες χαράζω τη πορεία μου στην άμμο
και σέρνω ξοπίσω μου ένα ξεφτισμένο σάλι
για να μου θυμίζει το δρόμο του γυρισμού.

Αεράκι δροσερό, σαν ήχος από παλαμάκια 
αντηχεί στα αυτιά μου
και στο βάθος νερό αλμύρας αναζητώ
θέλοντας να φέρω τη λησμονιά κοντά μου.

Τόνους γαλάζιου , άγριου και λευκού
η κόρη οφθαλμών αντικρίζει
Ένας πόλεμος επιβίωσης ξεσπά
και το στόμα ως ένδειξη αποτροπιασμού ξινίζει.

Ένας βρόντος ξαφνικά,
ήχο καϊκιού θυμίζει
και ένας γλάρος απ’ το πουθενά,
ψαρί ζωντανό, βουτάει για να κυνηγήσει.

Παίρνω το βλέμμα απ' τη θάλασσα,
στην λευκή αλμύρα που χτυπάει το χώμα εστιάζω
και σκέφτομαι αν το αλάτι της εχει τη γεύση τη πικρή
που από τη ψυχή κυλάει στο στόμα και το στάζω.

Περπατώ προσποιητά
πως τη διαδρομή απολαμβάνω
και ξάφνου ένα δάκρυ μαρτυρά
πως τον ελέγχω αρχίζω εγω να χάνω.

Δεύτερο δάκρυ το πρόσωπο κατακτά
και μια γλυκιά σταγόνα
υγρό μέτωπο μαρτυρά,
 φιλί μάνας που αγωνιά ακόμα.

Κλείνω τα μάτια, σκέφτομαι,
την αγκαλιά της μάνας
μα είναι δάκρυ του Ουρανού
και νοιώθω μετα από καιρό
πως είμαι κάτω από τη σκέπη του Θεού.

Μια αστραπή ακούγεται
καταιγίδας μήνυμα φέρνει
μα η καρδιά προστάζει εμμένανε
δίπλα στην αλμύρα να μείνει για να ανασαίνει.

Πλησιάζω πιο κοντά,
στην άκρη που σκάει το κύμα
Βρέχω τις πατούσες μου
και ονειρεύομαι πως όλα πάνε πρίμα.

Κλείνω τα μάτια για άλλα δυό λεπτά
στο παιδί που ήμουν κάποτε γυρίζω
ξάφνου ενέργεια θετική,
αφέλεια παιδική, στις φλέβες μου κυλάνε
κι όταν ανοίγω βλέφαρα,
παιδικές σκανδαλιές, οι κόρες μαρτυράνε.

Γελώ με μια χαρά που όμοια
δε θυμάμαι άλλοτε να είχα
κι όταν ένα κύμα σκάει πλάι μου
αναπηδώ κι αναπολώ όλα όσα
έχασα ευθύς σε μία νύχτα

Δεύτερο κύμα έρχεται
αναπηδώ με φόρα προς τα πάνω
αφρός κάτω από τα δάχτυλα
μαρτυρά πως παιχνίδι με τη θάλασσα
επέλεξα εγώ να κάνω.

Στρατιά κυμάτων βγαίνουνε
στην αμμουδιά με φόρα
κοιτώ έναν ήλιο που νομίζω αχνοφαίνετε
χαμογελώ και παίζω σα παιδί ακόμα.

Ξάφνου θεριό κυμάτων έρχεται
μάστιγα άσχημης ίωσης θυμίζει
Ξάφνου στο σώμα με χτυπά
και παντού λευκός αφρός αναβλύζει

Αλμύρα σκεπάζει το πρόσωπο
τα μάτια τσούζουν, τα κλείνω για λίγο μόνο
Όρθια προσπαθώ να σηκωθώ
μα μου είναι δύσκολο, νοιώθω ακόμη πόνο.

Τα πέλματα μπήγονται σαν σίδερο στη λασπωμένη γη
οι αγκώνες όλο το βάρος σπρώχνουν προς τα επάνω
όρθια επιτέλους στέκομαι και για λάφυρο 
μια κραυγή ψυχής, μου χαρίζω για να καταλάβω!

Προχωράω ευθεία μούσκεμη
δε με νοιάζει που κρυώνω
αλμυρό νερό στολίζει τους ώμους μου
τις άκρες των δάχτυλων μου ενώνω.

Ξάφνου ένα κύμα  που σκάει στα ακροδάχτυλα
ήχο έντονο, βαρύ θυμίζει
γυρνώ το βλέμμα βιαστικά
κοιτάζω χαμηλά και βλέπω κάτι να κρυφογιαλίζει

Ένας μπόγος πρασινοκαφέ,
σα θήκη δώρου μοιάζει
η ψυχή αναταράσσετε 
μα το μυαλό οργιάζει

Σκύβω με φόβο - έρμαιο
να δω τι κρύβει  μέσα αυτός ο μπόγος
και στο νου ξάφνου έρχεται
στρατός μαινόμενος ο όχλος.

Κουνάω το κεφάλι μου
θέλοντας να καθαρίσει
και επιστρέφοντας στη βάση μου
αφήνω τον μπόγο να μ' αποπλανήσει.

Προσεκτικά σηκώνω τρόπαιο
στη παλάμη μέσα βάζω
και κάπου ανάμεσα  σε φύκια, σε βρωμιές
ένα όμορφο, γυαλιστερό κοχύλι
νέα όνειρα με κάνει να χαράζω.

Το παίρνω στα χέρια μου προσεκτικά
το κλείνω ευλαβικά στη χούφτα
του ξαρμυρίζω τη μια πλευρά
και νοιώθω πως κρατώ αγκαλιά
το παιδί που κάποτε ήμουν κι αγαπούσα.

Λένε πως η αλμύρα της θάλασσας
όλα τα μικρόβια μπορεί να καίει
κοιτώντας το κοχύλι εύχομαι
να σβήσει τη φωτιά στα σωθικά
που χρόνια πλέον σιγοκαίει.

Κοιτώντας το τρόπαιό μου εύχομαι
σήμα νέας ζωής να κάνω
κι ως τήρηση υπόσχεσης
το ξεφτισμένο σάλι πετώ στη θάλασσα
και με χαρά συνειδητοποιώ πως χάνω.

Νέα πορεία - οδηγό
θέτω στη ζωή μου
κι αν το δάκρυ είναι αλμυρό
είναι γιατί κρύβει λίγη από τη δύναμή μου. 

Οι γυμνές πατούσες με έφεραν εδώ
οι ίδιες θα με γυρίσουν πίσω
με την αλμύρα και το κοχύλι φυλαχτό
όλους και όλα θα τα νικήσω.


________________ ΤΕΛΟΣ ________________


* Αν καταφέρατε να το διαβάσετε είστε ήρωες! ;)

Φιλάκια πολλά και μη νομίζετε πως δεν είμαι στα καλύτερά μου και γράφω έτσι, μια χαρά είμαι. Το λέω για να μην σας ανησυχήσω.

Καλό βράδυ εκφραστικά μου τυπάκια!