Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΦΕΝΕ: Η ΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ.

Εκφραστικοί μου φίλοι καλημέρα!
Τί μου κάνετε; Είστε όλοι καλά;
Καλως σας βρηκα και παλι!

Σήμερα επιστρέφω με μια ιστορία του Καφενέ και χαιρομαι πολύ.


Τι ειναι όμως για όσους δε ξέρουν οι Ιστορίες του Καφενέ. Ειναι μικρες, αυτοτελείς, ιστοριες που εξελίσσονται ή συσχετίζονται με κάποιο καφενεδάκι. Όπως το έχει φανταστεί και πλάσει ο καθένας μας.

Η δική μου ειναι η ακόλουθη και γράφτηκε γρήγορα μα αβίαστα για να προλάβω την προθεσμία μεχρι τέλος Αυγούστου. Για ενα περιεργο λογο, νοιωθω πολλη ομορφα γράφοντάς τη... :)


 Η ΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ.


Το εκτυφλωτικό φως του ήλιου ζέστανε κι άλλο τον ιδρωμένη επιδερμίδα του. Με δυσκολία μπόρεσε να αντικρίσει τον δρόμο. Κι αυτά τα αναθεματισμένα γυαλιά ηλίου πού είχαν καταχωνιαστεί και δε μπορούσε να τα βρει το πρωί;

Με μια απότομη κίνηση του δεξιού του χεριού απελευθέρωσε το τιμόνι και ψαχούλευσε για ένα μπουκαλάκι νερό στο διπλανό κάθισμα. Προσπέρασε δυο μπουκαλάκια άδεια και το τρίτο το έφερε κοντά στο στόμα του. Αναστέναξε όλο απογοήτευση όταν διαπίστωσε πως σταγόνα δεν κυλούσε στο λαιμό του. Με μανία το τσαλάκωσε στην παλάμη του δεξιού του χεριού και το πέταξε με δύναμη στο δίπλα κάθισμα για να το τιμωρήσει.

Κι αυτή η ζέστη…! Ανυπόφορη!
Μεσημεριάτικα. Ντάλα ο ήλιος. Να οδηγεί σε ένα μέρος που αντί να βλέπει πράσινο να συναντά καφέ και βράχους, να διψάει και αντί για νερό να πίνει ιδρώτα, δεν είχε χειρότερο. Το μόνο που έμελε να συμβεί τωρα ηταν μια βλάβη στο αμάξι και ένα κινητό δίχως σήμα. Είχε δει και μια ταινία το βράδυ…. Δεν ήθελε να σκέφτεται.

Οδηγούσε για ώρα όταν συνάντησε ένα μικρό, γραφικό χωριουδάκι.
Μα τι βλάκας! Ούτε το όνομά του δε πρόσεξε. Μόλις θυμήθηκε ότι είχε προσπεράσει μια ταμπέλα που δεν έκανε καν το κόπο να κοιτάξει.

Ο δρόμος ηταν ευρύχωρος. Χωμάτινος αλλά μεγάλος. Τα σπιτάκια δέσποζαν δεξιά και αριστερά σαν καλοί, ομοιόμορφα, στημένοι στρατιώτες. Όμορφα σπίτια, καλοδιατηρημένα, καθαρά, με προσεγμένες αυλές και κήπους.

Τον εντυπωσίασε αυτός ο μικρός οικισμός. Σαν ένας μικρός, ουτοπικός παράδεισος χαμένος πίσω από βράχια. Έντονη η βλάστηση στα σπίτια για έναν τοσο χωμάτινο δρόμο….

Έπιασε τον εαυτό του να στεναχωριέται  φθάνοντας στην έξοδο του χωριού. Μόνο τότε αντιλήφθηκε ότι κάτι του έλειπε. Άνθρωποι; Δε θυμάται να είδε ανθρώπους.
Συνοφρυώθηκε μα μουδιασμένος σκέφτηκε πως είναι μεσημέρι, οι νοικοκυραίοι θα κοιμούνται. Ή θα ηταν στις δουλειές τους.

Δουλειές; Τί δουλειές; Σάμπως είδε μαγαζιά; Σάμπως είδε καλλιεργήσιμη γη; Αλήθεια πως πότιζαν τόσα λουλούδια σε έναν τοσο σκληροτράχηλο τόπο;

Θα βγάζουν μεταλλεύματα από τη γη σκέφτηκε. Σε όλους τους τόπους υπάρχει πλούτος. Αρκεί να τον  ανακαλύψεις.

Η έξοδος τον οδήγησε σε ένα μικρό σταυροδρόμι. Δεξιά κι αριστερά δρόμος, στη μέση ένα μεγάλο πεύκο και πινακίδα καμιά. Με μια βρισιά στο κράτος επέλεξε την δεξιά διαδρομή για να ανακαλύψει αδιέξοδο. Όπισθεν και πάλι στη βάση του! Επιλογή λοιπόν της άλλης διαδρομής. Της αριστερής. Κι η καρδιά του φτερούγισε. Το πρόσωπό του πάγωσε. Τί ηταν άραγε αυτό; Σύμπτωμα θυρεοειδή; Μήπως να το κοιτούσε;

Σε λίγα μέτρα, που το χώμα έμοιαζε φίλος και εχθρός του, είδε μια φιγούρα από μακριά να γίνεται όλο και πιο έντονη καθώς τη πλησίαζε. Όσο πλησίαζε κοντά της, τοσο εκείνη διογκονώταν.

Μόλις βρέθηκε σε απόσταση αναπνοής αντίκρισε ένα μικρό, παραδοσιακό καφενέ βγαλμένο από ασπρόμαυρη ταινία του παλαιού, βουβού κινηματογράφου.

Χαμογέλασε στην εικόνα του και επιτέλους ένοιωσε τη δίψα του να λυτρώνεται. Με σπασμωδικές κινήσεις έκλεισε το διακόπτη του αυτοκινήτου και κατέβηκε από αυτό.

Το μικρό καφενεδάκι είχε μόνο δυο τραπέζια που στόλιζαν το εξωτερικό του χώρο. Μέσα δε μπορούσε να διακρίνει τι βρισκόταν διότι η πόρτα ήταν κλειστή αλλά το ξύλινο παράθυρο που ηταν ανοιχτό μαρτυρούσε ανθρώπινη ύπαρξη στο χώρο. Η λευκή κουρτίνα όμως εμπόδιζε την όρασή του.

Για κάποιον απροσδιόριστο λογο, εστίασε στα δυο ξύλινα, στρογγυλά τραπεζάκια με τις δυο ξύλινες καρέκλες. Ένα εκ δεξιών και ένα εκ αριστερών της πόρτας.

Επάνω στα τραπεζάκια υπήρχε και από ένα μικρο, γυάλινο, στρογγυλό τασάκι. Αυτόματα σκέφτηκε τα τσιγάρα του στο αυτοκίνητο. Προβληματίστηκε βλέποντας πως από κάτω τους υπήρχαν κάποια μικρά, διπλωμένα χαρτάκια. Συγκεκριμένα, ένα διπλωμένο χαρτάκι κάτω από κάθε τασάκι.

Σκέφτηκε να μη δώσει σημασία και να χτυπήσει την πόρτα μα η περιέργεια ηταν τοσο έντονη που δε μπορούσε παρά να γίνει έρμαιό της.

Δίχως να το καλοσκεφτεί στάθηκε πάνω από το δεξιό τραπεζάκι. Το τασάκι ανασηκώθηκε και μια μικρή, λευκή, τσαλακωμένη επιφάνεια έκανε την εμφάνισή της. Σε λίγα λεπτά αυτή η επιφάνεια βρισκόταν στις παλάμες του. Με επιδέξιες κινήσεις την άνοιξε. Ήταν μια σελίδα τετραδίου. Μια μεγάλη μουτζούρα τη στόλιζε. Προσπάθησε να δει τι κρυβόταν πίσω απο τη μουτζούρα αλλα δε τα κατάφερε.

Ένα ιδιαίτερο κάλεσμα, όχι αυτό της περιέργειας ή της εξερεύνησης, κάτι άλλο όμως πιο δυνατό, πιο αισθαντικό τον οδήγησε στο αριστερό τραπέζι. Με γρήγορες κινήσεις μιμήθηκε την προηγούμενη στάση του.

Τον παραξένευσε που αυτό το χαρτάκι δεν ηταν τσαλακωμένο αλλα αυτό πού τον παραξένευσε ακόμη περισσοτερο ήταν το περιεχόμενό του.

Με μεγάλα γουρλωμένα μάτια έστρεψε το βλέμμα προς τα πίσω, προς το χωριό που είχε διαβεί και είδε τα σπίτια να στέκουν σαν μαρμάρινο άγαλμα και να τον κοιτάνε. Τρόμαξε όταν διαπίστωσε πως ακόμη και τα λουλούδια τον χαμογελούσαν. Οι κόρες των ματιών του επέστρεψαν ξανά στη σελίδα τετραδίου που κρατούσε στο χέρι του.

«Μόλις διαβήκατε την οδό της Αγάπης», φανερώθηκαν καποια εντονα, καλλιγραφικά, κόκκινα γράμματα και η καρδιά του φτερούγησε όπως πριν.

Ένα έντονο τρίξιμο φυλάκισε το βλέμμα του.  Η πόρτα του καφενέ είχε μόλις ανοίξει…. Το άρωμα του μεθυστικού καφέ τον τράβηξε μηχανικά κοντά του. Μπήκε μέσα και η πόρτα  έκλεισε….

Ενα δυνατό αεράκι φύσηξε και η λευκή κουρτίνα στο παράθυρο ξεπρόβαλλε στο κενό χώρο. Διάσπαρτα άνθη είχαν κεντηθεί επάνω της... Ενας ήχος κρυστάλλων ακούστηκε να κουδουνάει στον αγέρα και η κουρτίνα "χόρεψε".

Ενα μικρό ταμπελάκι επιγραφής στην πόρτα του καφενέ που ορκιζόμουν πριν οτι δεν υπήρχε έγραφε:

Εκλεκτός και ο επόμενος που θα καταφέρει να τη διαβεί… και θα ξεδιψάσει!

Ο αέρας το κούνησε ελαφρώς κι αυτό υπάκουσε. Απλά! Λιτά! Άξια!
___________________________________________________


Αυτό ήτανε. Ευχομαι να σας άρεσε...
Για.οσους θέλουν να "σερβιριστούν" και άλλες ιστορίες μπορούν άνετα να "ξεδιψάσουν" εδω:


Δημήτρης Ασλάνογλου , Coffee time



Christina Andromeda, Καφεναί


Γλαύκη, Η ζωή δεν μας χωράει όλους
Μαρία Κανελλάκη , Το αυγό του Προέδρου

Γιώργος-Hengeo, το Παζλ των Ψυχών



Καλό φθινόπωρο σε όλους! Να περνάτε όμορφα εύχομαι και να αγαπάτε! Φιλάκια πολλά!

Πέμπτη, 21 Αυγούστου 2014

ΔΥΟ (ΙΣΙΑ) ΣΥΡΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΦΙΓΟΥΡΑ.

Ξέρεις…,
προσπαθώ να καταλάβω.

Μελετάω προσεκτικά τη μορφή σου αλλά δε διακρίνω καθαρά το τί μπορεί να είσαι.
Μοιάζεις με χελιδόνι, ίσως και με σπουργίτι δε το αρνούμαι αλλά η στάση σου μου μαρτυρά άνθρωπο σε άμυνα.
                      
Μμμ….
Μπορεί να είσαι και άνθρωπος έτοιμος για επίθεση!

Ναι, γιατί όχι;
Το ότι δε βλέπω το όπλο που πιθανό να κρύβεις ή να κρατάς δε σημαίνει πως δεν υπάρχει πάνω σου κιόλας.

Εξάλλου τα καλά κρυμμένα μυστικά ειναι αυτά που πονάνε. Ακριβώς δηλαδή σαν τα «καλά κρυμμένα όπλα» που είναι αυτά που σκοτώνουν, διαλύουν ή δημιουργούν μια εφεδρεία πολέμου σε ένα αρχέγονο, σκληρό καθεστώς.

Δε ξέρω.. δεν έχω κατασταλάξει ακόμη.
Ίσως να χρειάζομαι κιάλια, ίσως πάλι να ειναι τόσο ξεκάθαρη η μορφή σου που καταντά να με αφήνει αδιάφορη.

Δεν ειναι πως η πρώτη ματιά ειναι λανθασμένη, ειναι που έχουμε μάθει να υπεραναλύουμε τα πάντα, χάνοντας έτσι τη χαρά της εξερεύνησης και του ενθουσιασμού.

Κι έπειτα εστιάζω στα σύρματα.
Αυτά ναι, είναι σύρματα!

Ηλεκτροφόρα;
Μπορεί;
Νομίζω πως θα μου άρεσε!
Δίνει έτσι μία νότα, πιο επικίνδυνη αν θες αλλά και πιο μυστηριώδες.
Κάνει πιο θεαματική την εικόνα και πιο ευεργετική την επίδρασή της επάνω μου.

Μπα!
Εύκολα τα ηλεκτροφόρα σύρματα.
Βαρετά.
Όσο κι αν πίστευα πως θα με βάλουν σε σκέψεις, δε με βάζουν.
Υπό άλλες συνθήκες ίσως να τα ονομάτιζα κάγκελα, φυλακή, αιχμαλωσία, όμως το κενό που υπάρχει ανάμεσά τους ειναι υπέρ αρκετό για να διαβείς.

Ναι, εσύ που στέκεις πίσω τους.
Μπορείς άνετα να τα διαβείς.

Δε με ενθουσιάζει η εύκολη αντιμετώπιση. Ίσως μόνο η εύκολη προτροπή.

Τελικά, ξέρεις τί μου θυμίζει αυτό το κενό;
Μου θυμίζει στιγμιότυπο σκηνής σε θίασο τσίρκου.

Έχει τύχει να δεις ένα στρογγυλό, πυρωμένο στεφάνι που υψώνεται ψηλά και κάποιος ακροβάτης ή κάποιο ζώο τρέχει και περνάει μέσα του δίχως να πάθει το παραμικρό έγκαυμα;

Τελικά ναι! Αυτό μου θυμίζει το κενό των συρμάτων.
Μπα! Βαρετό, δε μου αρέσει. Πάμε παρακάτω.

Άραγε που να βρίσκεσαι; Να είσαι πάνω σε κάποιο κτίριο; Σε κάποιο μισοχαλασμένο κτίσμα; Κι αν είσαι πάνω σε κάποιο σημείο ενός περιφραγμένου κήπου με πολλά λουλούδια και δέντρα;

Γιατί όχι; Γιατί να σκέφτομαι αρνητικά; Επειδή με κοιτάζεις μέσα από ένα γκρίζο φόντο σημαίνει πως είσαι το αρνητικό φιλμ της φωτογραφίας;

Όχι βέβαια! Κανείς δε ξέρει το χρώμα της φωτογραφίας αν αντικρίσει μόνο τα «αρνητικά» της.
Ίσως μόνο αυτός που δεν εχει φαντασία και όραμα να στέκει στην επιφάνεια. Οι άλλοι όλοι εχουν «λάβα»!

Ξέρεις για ποιά λάβα μιλάω;
Αυτή που μπορεί να κάνει την εικόνα σου κόκκινη. Όχι για να θυμίζει μάχη, αίμα η οτιδήποτε άλλο μπορεί να σχετίζεται με πόλεμο αλλά για να θυμίζει κάτι από Χριστούγεννα.

Κι αν είναι νωρίς να μιλάμε από τωρα για Χριστούγεννα σου ξαναλέω. Μη κρίνεις τις εύκολες λέξεις. Δες μονάχα το τί μπορεί να «μεταφέρουν».

Διότι τα Χριστούγεννα μεταφέρουν ερχομό – γέννηση – ζωή - αγάπη - ελπίδα, μεταφέρουν παιδικά χαμόγελα κι αυτά είναι τα κυριότερα έστω κι αν ζούμε σε έναν κόσμο που ο μισός σκοτώνει παιδιά και ο άλλος μισός τα γεννά προσπαθώντας να τα μεγαλώσει δίχως να τους λείψει τίποτα.

Αλλά ναι! Στα δικά μας παιδιά να μη λείψει τίποτα, για των άλλων όμως τί μας νοιάζει;

Κι ύστερα μιλάμε για ισότητα. Σωστά, μόνο μιλάμε! Από πράξεις ξέρεις εσύ, τα γνωστά σου λόγια.

Βρε, μπας και τα ηλεκτροφόρα σύρματα δεν είναι σύρματα, δεν είναι « πυρωμένο στεφάνι» αλλά είναι η ισότητα;

Πού δένει ή πού χωρίζει τις αποστάσεις;!
Κι όταν λέω αποστάσεις να είσαι σίγουρος πως δεν αναφέρομαι σε χιλιόμετρα και σε ανθρώπινες διαφοροποιήσεις.

Αναφέρομαι από το Εδώ μέχρι το Εκεί που αύριο θα είναι το δικό μας Εδώ. Γιατί θα είναι!
Και το ξέρεις!
Πολύ καλά μάλιστα!

Και εσύ το ξέρεις.
Και εγώ το ξέρω.
Και όλοι μας.

Αλλά ναι. Που καιρός για αλλαγές. Όλα είναι διαγεγραμμένα.
Άσε, που να ξεκινάς μια μάχη τωρα αφού ξέρεις ότι την έχεις ήδη χάσει;

Ε ναι! Είναι και καλοκαίρι.
Καταλαβαίνω, πως δε καταλαβαίνω.

Παρατηρητές! Απλοί  αλλά ευτυχώς ορισμένοι από εμάς φαινομενικοί παρατηρητές που παρακολουθούν και όταν πρέπει να επέμβουν επεμβαίνουν. Κι αντί να είμαστε αχάριστοι ας είμαστε ευγνώμονες που κάποιοι μπορούν ακόμη να διεκδικούν και για το δικό μας συμφέρον.

Αλλά ναι! Ξέχασα! Είναι πιο εύκολο να αδικήσεις κάποιον παρά να τον επαινέσεις. Όμως εγω στη ζωη μου έχω να μάθει να επαινώ ακόμη κι αν δε το κάνω κατ’ ιδίαν.

Τελικά ναι! Τώρα ξέρω! Δεν είσαι ένα σπουργίτι, είσαι ένας μικρός αετός, που μεγαλώνεις, παρατηρείς και όπου να ναι θα ανοίξεις τα φτερά σου!

Κι όταν τα ανοίξεις και διαβείς τα σύρματα, αλίμονο σε αυτούς που έβαψαν και πότισαν το χώμα που πατάς με κόκκινο!

Ξέρεις εσύ!
Ξέρω εγω!

Ξέρουμε όλοι!


_______________________
Eκφραστικοι μου φιλοι καλημερα! Δεν εχω χρονο να σας επισκεφτω και να απαντησω στα σχολια σας αλλα θελω να σας πω οτι οι μερες κυλανε γρηγορα και ομορφα. 

Σημερα κανω αυτη την αναρτηση για να μοιραστω μαζι σας τη συμμετοχη μου στη στηλη <<Μια εικονα.. χιλιες λεξεις!>> του διαδικτυακου τοπου το βιβλιο νετ.

Ευχαριστω θερμα τον κ. Kωστα Θερμογιαννη για τη συνεργασια και σε οσους θελουν να λαβουν μερος τους  παραπεμπω εδω: http://tovivlio.net/%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1-%CF%87%CE%AF%CE%BB%CE%B9%CE%B5%CF%82-%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B5%CE%B9%CF%82/

Να ειστε ολοι καλα και να χαμογελατε!

Σάββατο, 9 Αυγούστου 2014

Η ΕΚΦΡΑΣΤΙΚΗ ΜΟΥ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΑΜΑΤΑ ΓΙΑ ΔΙΑΚΟΠΕΣ.

Καλημέρα σε όλους τους εκφραστικούς μου φίλους!

Που λέτε φίλοι θυμάμαι πως τέτοια περίπου περίοδο εμφανίστηκα το καλοκαίρι που μας πέρασε στη μπλοκόσφαιρα μετά απο μία μεγάλη θα έλεγα διακοπή.

Εδώ και ένα χρόνο είμαστε μαζί. Μιλάμε, γελάμε, συγκινουμαστε, ανταλλάσουμε απόψεις, γνώμες, κτλ και γενικώς είμαστε μια ευχάριστη παρέα! Συμπάσχουμε τους μπλοκογείτονες και αυτό μου θυμίζει την ομορφιά της Ανθρωπιάς.

Πότε κιόλας πέρασε ένας χρόνος δε ξέρω αλλά ξέρω με σιγουριά πως απο το καλοκαίρι του 2013 μέχρι το καλοκαίροι του 2014 γνώρισα υπέροχους ανθρώπους και τους αισθάνθηκα κοντά μου έστω κι αν έτυχε να είναι σε μεγάλη χιλιομετρική απόσταση μακριά απο εμένα.

Έλαβα δώρα, ανταπέδωσα δώρα, έπαιξα μαζί σας, διαγωνίστηκα ή μάλλον συναγωνίστηκα μαζί σας, εμπνεύστηκα μαζί σας, εμπνεύστηκα απο εσάς, θέλησα να κάνω ότι μπορώ για εσάς και ναι κάποιες φορές μπορεί και να τσακώθηκα με εσάς αλλά έχει κι αυτό τη πλάκα του. Δηλαδή δε τσακώθηκα απλώς διαφώνησα και εγω τη γνωμη μου πολλες φορες τη "πεταω" ολιγον ακομψα αλλα επειδη νοιωθω οτι μιλάω σε φιλους ειναι σα να ξερω πως δε παρεξηγιέμαι. Κάτι τέτοιο τελος πάντων! Επίσης αν άθελά μου στεναχώρησα κανέναν - καμία ζητώ συγνώμη! Αν με νευρίασε και του τα έχωσα δε ζητώ συγνώμη γιατί σημαίνει πως αυτό ένοιωσα πραγματικά ανάγκη να κάνω.

Συνοψιζω λοιπόν στο οτι  γενικώς έζησα στιγμές με ανθρώπους που ήταν δεκτικοί  να κάνουν  λίγο χώρο στη καθημερινότητά τους και για μένα. Και αυτο ηταν και ειναι πολυ σημαντικο! Το εκτιμαω πολυ! Να το ξερετε αυτο!

Δε θέλω να πω πολλά και να σας κουράσω (αν και ξέρετε πως εύκολα μπορώ να παρασυρθώ) όμως θα ήταν άδικο να μην εκφράσω ακόμη ένα Ευχαριστώ και ακόμη ένα Χαμόγελο.

Γιατί Ναι! 
Με κάνατε να εισπράξω αγάπη και να χαμογελάω σκεπτόμενη εσάς!
Μου χαρίσατε τόσο όμορφες στιγμές που δε χρειάζετει να τις περιγράψω διότι τις ξέρετε και τις ξέρω. Κι ειναι μοναδικές!

Κάπου εδώ, λεω και εγω να απέχω για λίγο απο το μπλοκ διότι η αυτοσυγκέντρωση επιβάλλεται! Μετά απο μία όμορφη αλλά κουραστική και ενίοτε ψυχοφθόρα αλλά κυρίως εκφραστική χρονιά τόσο στο blogging, όσο και εκτός με κάνουν να θέλω να φωνάξω Ζήτω! Επιτέλους ξεκούραση και διασκεδαση! Κι αυτά τα δυο έχω σκοπό να τα τηρήσω!

Θα τα πούμε σύντομα! Μέχρι τότε να περνάτε καλά και να προσέχετε τους εαυτούς σας!

Φιλάκια πολλά πολλά  και να εκφράζεται πάντα τα όσα νοιώθετε! Ελευθερία ειναι! :)

Παρασκευή, 8 Αυγούστου 2014

ΓΙΑ ΤΟ "ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ" ΜΟΥ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ! :)


Σήμερα, αν και δεν είναι ευρέως γνωστή η συγκεκριμένη εορτή, έχουν τη τιμητική τους τα ανθρώπινά μας τριαντάφυλλα!
Χρόνια Πολλά λοιπόν στους εορτάζοντες και κυρίως στη μητέρα μου με το τόσο υπέροχο όνομα!
Διότι Ναι! Της ταιριάζει "γάντ" κι ας μη της το λέω συχνά!

Πέμπτη, 7 Αυγούστου 2014

ΚΑΡΑΒΙΑ ΑΔΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΓΙΑΛΙΑ.

                                                            (πηγή εικόνας: google)

Κι αν νομίζεις πως τα καράβια στέκουν μόνα, ξεχασμένα στην έρημη ακρογιαλιά, σκέψου πως μπορεί να "αισθάνονται" οι πέτρες... !
Είχαν συνηθίσει πολύ περισσότερο τους ανθρώπους δίπλα..., πάνω τους...!
Κι όμως ποτέ δε παραπονέθηκαν!
Πάντα ήρεμες,
μοναχικές,
δεχτικές,
σε έναν κοσμο που πάντα θα κουβαλάει ένα "βαρύ" Χειμώνα που έχει τις ρίζες του στο πιο "καυτό" Καλοκαίρι..!

Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2014

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ: ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα!
Καλό μήνα να έχουμε!
Με υγεία, χαρά και δημιουργία!

Αύγουστος λοιπον!
Ο μήνας των διακοπών, της ζέστης αλλά και των μελτεμιών, κάπου εκεί προς το τέλος του.

Μου αρέσουν τα μελτέμια και μου αρέσει που στο τέλος δροσίζει και ξεκινάει το φθινόπωρο. Εκείνες οι μεταβατικές μέρες είναι απο τις αγαπημένες μου. Ο καυσωνας βεβαιαπου επικρατεί στην αρχή τοιυ μήνα, όχι. Ε τι να κανουμε, δε μπορει να μας αρεσουν όλα το ίδιο σε αυτή τη ζωή! ;)

Ξέρετε οτι τα μελτέμια είναι τούρκικη λέξη; Ετισίαι τα ονομάτιζαν οι Αρχαίοι Έλληνες. Ή αν προτιμάτε Ετήσιο στον ενικό αλλά εμένα αυτό το ετήσιο με παραπεμπει σε κάτι άλλο. χαχαχα

Δεν εχω να πω πολλα!
Ευχες μονο μεσα απο τη καρδια μου για να περασετε ομορφα!

Kαι φυσικά καλό Δεκαπενταύγουστο! :)

Φιλακια πολλα σε ολους!