Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ.



Η Εξέγερση του Πολυτεχνείου

Η Εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973 ήταν η κορυφαία αντιδικτατορική εκδήλωση και ουσιαστικά προανήγγειλε την πτώση της Χούντας των Συνταγματαρχών, η οποία από τις 21 Απριλίου 1967 είχε επιβάλλει καθεστώς στυγνής δικτατορίας στη χώρα.
Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε στις 14 Φεβρουαρίου 1973, όταν ξεσηκώθηκαν οι φοιτητές της Αθήνας και συγκεντρώθηκαν στο Πολυτεχνείο. Ζητούσαν την κατάργηση του Ν.1347, ο οποίος προέβλεπε την υποχρεωτική στράτευση όσων ανέπτυσσαν συνδικαλιστική δράση κατά τη διάρκεια των σπουδών τους. Η αστυνομία, παραβιάζοντας το πανεπιστημιακό άσυλο, εισήλθε στο χώρο του ιδρύματος, συνέλαβε 11 φοιτητές και τους παρέπεμψε σε δίκη με την κατηγορία της «περιύβρισης αρχής». Οι 8 καταδικάστηκαν σε διάφορες ποινές, ενώ περίπου 100 άλλοι αναγκάστηκαν να διακόψουν τις σπουδές τους και να ντυθούν στο χακί.
Επτά ημέρες μετά τα πρώτα γεγονότα του Πολυτεχνείου, στις 21 Φεβρουαρίου οι φοιτητές κατέλαβαν το κτίριο της Νομικής σχολής στην Αθήνα, προβάλλοντας τα συνθήματα «Δημοκρατία», «Κάτω η Χούντα» και «Ζήτω η Ελευθερία». Η αστυνομία επενέβη και πάλι για να καταστείλει την εξέγερση, αλλά η βίαιη εκδίωξη των φοιτητών από το κτίριο της Νομικής ενίσχυσε ακόμη περισσότερο την αγωνιστικότητά τους.
Η εξέγερση που ξεκίνησε στις 14 Νοεμβρίου του 1973 επρόκειτο να αποτελέσει την κορύφωση των αντιδικτατορικών εκδηλώσεων. Το πρωί εκείνης της ημέρας οι φοιτητές συγκεντρώθηκαν στο προαύλιο του Πολυτεχνείου και αποφάσισαν την κήρυξη αποχής από τα μαθήματα, με αίτημα να γίνουν εκλογές για τους φοιτητικούς συλλόγους τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους και όχι στα τέλη του επόμενου χρόνου, όπως είχε ανακοινώσει το καθεστώς.
Ακολούθησαν συνελεύσεις φοιτητών στην Ιατρική και στη Νομική σχολή. Μάλιστα, οι φοιτητές της Νομικής εξέδωσαν ψήφισμα, με το οποίο ζητούσαν την ανάκληση των αποφάσεων της Χούντας για τη διεξαγωγή των φοιτητικών εκλογών, εκδημοκρατισμό των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, αύξηση των δαπανών για την παιδεία στο 20% του προϋπολογισμού και ανάκληση του Ν.1347 για την αναγκαστική στράτευση των φοιτητών.
Όσο περνούσε η μέρα άρχισαν να μαζεύονται ολοένα και περισσότεροι φοιτητές στο Πολυτεχνείο, αλλά και άλλοι που πληροφορήθηκαν το νέο. Η αστυνομία αποδείχθηκε ανίκανη να εμποδίσει την προσέλευση του κόσμου. Το απόγευμα πάρθηκε η απόφαση για κατάληψη του Πολυτεχνείου. Οι πόρτες έκλεισαν και από τότε άρχισε η οργάνωση της εξέγερσης. Το πρώτο βήμα ήταν η εκλογή Συντονιστικής Επιτροπής, στην οποία μετείχαν 22 φοιτητές και 2 εργάτες, με σκοπό να καθοδηγήσει τον αγώνα. Επιπλέον, δημιουργήθηκαν επιτροπές σε όλες τις σχολές για να οργανώσουν την κατάληψη και την επικοινωνία με την ελληνική κοινωνία.
Για το σκοπό αυτό άρχισε να λειτουργεί ένας ραδιοφωνικός σταθμός, αρχικά στο κτίριο του Χημικού και αργότερα στο κτίριο των Μηχανολόγων, με εκφωνητές τη Μαρία Δαμανάκη και τον Δημήτρη Παπαχρήστου. Επιπλέον, στο Πολυτεχνείο εγκαταστάθηκαν πολύγραφοι, που δούλευαν μέρα - νύχτα, για να πληροφορούν τους φοιτητές και τον υπόλοιπο κόσμο για τις αποφάσεις της Συντονιστικής Επιτροπής και των φοιτητικών συνελεύσεων. Συγκροτήθηκαν συνεργεία φοιτητών, που έγραφαν συνθήματα σε πλακάτ, σε τοίχους, στα τρόλεϊ, στα λεωφορεία και στα ταξί, για να τα γνωρίσουν όλοι οι Αθηναίοι. Στο Πολυτεχνείο οργανώθηκε εστιατόριο και νοσοκομείο, ενώ ομάδες φοιτητών ανέλαβαν την περιφρούρηση του χώρου, ξεχωρίζοντας τους ενθουσιώδεις και δημοκράτες Αθηναίους από τους προβοκάτορες.
Η πρώτη αντίδραση του δικτατορικού καθεστώτος ήταν να στείλει μυστικούς πράκτορες να ανακατευθούν στο πλήθος που συνέρρεε στο Πολυτεχνείο και να ακροβολήσει σκοπευτές στα γύρω κτίρια. Στις 16 Νοεμβρίου μεγάλες αστυνομικές δυνάμεις επιτέθηκαν εναντίον του πλήθους που ήταν συγκεντρωμένο έξω από το Πολυτεχνείο, με γκλομπς, δακρυγόνα και σφαίρες ντουμ-ντουμ. Οι περισσότεροι διαλύθηκαν. Όσοι έμειναν έστησαν οδοφράγματα ανατρέποντας τρόλεϊ και συγκεντρώνοντας υλικά από νεοανεγειρόμενες οικοδομές, και άναψαν φωτιές για να εξουδετερώσουν τα δακρυγόνα. Αργότερα, η αστυνομία έκανε χρήση όπλων, χωρίς όμως να πετύχει το στόχο της, την καταστολή της εξέγερσης.
Ο δικτάτορας Παπαδόπουλος, όταν διαπίστωσε ότι η αστυνομία αδυνατούσε να εισέλθει στο Πολυτεχνείο, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το στρατό. Κοντά στο σταθμό Λαρίσης συγκεντρώθηκαν τρεις μοίρες ΛΟΚ και μία μοίρα αλεξιπτωτιστών από τη Θεσσαλονίκη. Τρία άρματα μάχης κατέβηκαν από του Γουδή προς το Πολυτεχνείο. Τα δύο στάθμευσαν στις οδούς Τοσίτσα και Στουρνάρα, αποκλείοντας τις πλαϊνές πύλες του ιδρύματος και το άλλο έλαβε θέση απέναντι από την κεντρική πύλη. Η Συντονιστική Επιτροπή των φοιτητών ζήτησε διαπραγματεύσεις, αλλά το αίτημά τους απορρίφθηκε.
Στις 3 τα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου το άρμα που βρισκόταν απέναντι από την κεντρική πύλη έλαβε εντολή να εισβάλλει. Έπεσε πάνω στην πύλη και την έριξε, παρασέρνοντας στο διάβα του μία κοπέλα που ήταν σκαρφαλωμένη στον περίβολο κρατώντας την ελληνική σημαία. Οι μοίρες των ΛΟΚ, μαζί με ομάδες -μυστικών και μη- αστυνομικών, εισέβαλαν στο Πολυτεχνείο και κυνήγησαν τους φοιτητές, οι οποίοι πηδώντας από τα κάγκελα προσπάθησαν να διαφύγουν στους γύρω δρόμους. Τους κυνηγούσαν αστυνομικοί, πεζοναύτες, ΕΣΑτζήδες. Αρκετοί σώθηκαν βρίσκοντας άσυλο στις γύρω πολυκατοικίες, πολλοί συνελήφθησαν κα μεταφέρθηκαν στη Γενική Ασφάλεια και στην ΕΣΑ.
Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση της Αστυνομίας, στις 17 Νοεμβρίου συνελήφθησαν 840 άτομα. Όμως, μετά τη Μεταπολίτευση, αξιωματικοί της Αστυνομίας, ανακρινόμενοι, ανέφεραν ότι οι συλληφθέντες ξεπέρασαν τα 2400 άτομα. Οι νεκροί επισήμως ανήλθαν σε 34 άτομα. Στην ανάκριση που διενεργήθηκε το φθινόπωρο του 1975 εναντίον των πρωταιτίων της καταστολής εντοπίστηκαν 21 περιπτώσεις θανάσιμου τραυματισμού. Ωστόσο, τα θύματα πρέπει να ήταν πολύ περισσότερα, διότι πολλοί βαριά τραυματισμένοι, προκειμένου να διαφύγουν τη σύλληψη, αρνήθηκαν να διακομιστούν σε νοσοκομείο.
Ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος κήρυξε στρατιωτικό νόμο, αλλά στις 25 Νοεμβρίου ανατράπηκε με πραξικόπημα. Πρόεδρος ορίστηκε ο αντιστράτηγος Φαίδων Γκιζίκης και πρωθυπουργός της νέας κυβέρνησης ο Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος. Όμως ο ισχυρός άνδρας του νέου καθεστώτος ήταν ο διοικητής της Στρατιωτικής Αστυνομίας, ταξίαρχος Δημήτριος Ιωαννίδης, που επέβαλλε ένα καθεστώς σκληρότερο από εκείνο του Παπαδόπουλου.
Η δικτατορία κατέρρευσε στις 23 Ιουλίου του 1974, αφού είχε ήδη προηγηθεί η τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Ο Γκιζίκης και ο αντιστράτηγος Ντάβος, διοικητής του Γ' Σώματος Στρατού, κάλεσαν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να επιστρέψει στην Ελλάδα για να επαναφέρει τη δημοκρατική διακυβέρνηση.
Εκφραστικοί μου, καλημέρα.
Μεγάλη γιορτή σήμερα.
Εύχομαι μονάχα να μην "αμαυρωθεί".

Όσοι τύχει και διαβείτε σήμερα, αύριο, μεθαύριο από εκεί αφήστε ένα γαρύφαλλο κι απο μένα.
Ευχαριστώ!!!
 

Σχόλια

  1. Καλημέρα Κικίτσα μου.
    Χαίρομαι που τιμάς την ημέρα, αν και πολλοί την πούλησαν και τη ημέρα και την εξέγερση και τα ιδανικά!
    Πολλά φιλιά !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα γλυκιά μου Αριστέα.
      Όντως, πολλοί την πούλησαν, ευτυχώς πολλοί την τιμάμε και δεν ξεχνάμε.
      Φιλια πολλα

      Διαγραφή
  2. Ένα μόνο Κική μου ...τα γαρύφαλλα μαραίνονται
    την επόμενη ...εκείνο που μένει ζωντανό είναι
    η παρακαταθήκη κι υπόσχεση...

    φιλί

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ σωστό Ελένη μου
      Έχεις απόλυτο δίκιο
      Φιλί κι απο μένα

      Διαγραφή
  3. Σημασία έχει να λήξει χωρίς τους γνωστούς "μπαχαλάκηδες" η σημερινή ημέρα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ημέρα μνήμης, σκέψης και ενδοσκόπησης....ελπίζω να μην αμαυρωθεί.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό το ελπίζουμε κάθε χρόνο Κλαυδία μου
      Τους αξίζει δόξα και τιμή, τίποτε άλλο

      Διαγραφή
  5. Φίλη μου εγώ όλα ΑΥΤΑ τα έζησα, τέτοια μέρα ήμουν στα κρατητήρια της ασφάλειας στο Παγκράτι!!Άστα να πάνε φίλη μου, χαμένες θυσίες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχτιδούλα μου, αγωνίστηκες κι εσύ
      Έβαλες το λιθαράκι σου
      Λυπάμαι που οι σημερινές καταστάσεις σε κάνουν να το ονομάζεις χαμένη θυσία.
      Δεν ήταν, αυτό πρέπει να θυμίσουμε σε όλους.
      Φιλια πολλά

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ ΜΑΖΙ ΜΟΥ! :)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΣΟΦΑ ΛΟΓΙΑ

Βρήκα τη παρακάτω ανάρτηση, μου άρεσε και σας τη παρουσιάζω και μέσω του δικού μου blog. Έξυπνα σοφα λόγιαΕάν το περιβάλλον ήταν τράπεζα... οι κυβερνήσεις θα το είχαν σώσει προ πολλού.

Εάν ο Γαλιλαίος έλεγε με στίχους ότι "η γη κινείται" δεν θα είχε κατηγορηθεί για βλακεία - Χάρντυ, Τόμας

Βλάκες... μμμμ... οι αγαπημένοι μου. Πάντα με εκπλήσσουν μαθαίνοντας με αρκετά για την πονηριά και τον απρόσμενο χαρακτήρα που κρύβουν μέσα τους αυτά τα συμπαθητικά αλλά πανούργα πλάσματα.

Ο μαλάκας είναι ανίκητος. Θα σε τραβήξει με κόλπο στο επίπεδο του και παίζοντας εντός έδρας θα σε νικήσει με μεγάλη διαφορά μη μπορώντας να κάνεις τίποτα.

Η μέθη δεν παράγει ελαττώματα, τα αποκαλύπτει !!!

Φτιάχνεις όμορφο μέλλον, αν ζεις όμορφο σήμερα. Γιατί το σήμερα γίνεται δυνατό
παρελθόν που επιστρέφει και επηρεάζει το αύριο.

ΣΟΦΕΣ ΑΤΑΚΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ.

Τα κοινά σημεία είναι αυτά που κάνουν μία σχέση ευχάριστη,
αλλά οι μικρές διαφορές είναι αυτές που της δίνουν ενδιαφέρον.
------ Ποτέ δεν θα μάθεις την αληθινή χαρά,
έως ότου έχεις αληθινά αγαπήσει,
και ποτέ δεν θα καταλάβεις
τι είναι ο πόνος,
έως ότου την χάσεις.

------
Ανόητος στον έρωτα δεν είναι κανείς. Είσαι ανόητος όταν απλά δεν τον έχεις γνωρίσει..

------
Άραγε αγάπησε ποτέ η καρδιά μου έως τώρα?
Τώρα που βρίσκεται αυτή μπροστά μου..
Ποτέ δεν γνώρισα την αληθινή ομορφιά έως αυτή τη νύχτα.
( Από τον Ρωμαίο και Ιουλιέτα ) .

------

ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΑ ΤΑ ΑΠΡΟΣΜΕΝΑ ΔΩΡΑΚΙΑ.

Έτσι δεν είναι, εκφραστικοί; Δεν είναι όμορφες οι εκπλήξεις; Τα αναπάντεχα, απρόσμενα γεγονότα;
Κι εγώ έζησα ένα απο αυτά το Σάββατο, που συναντήθηκα με τηνσυλλεκτική Μαρία αλλά αυτά θα τα μοιραστώ μαζί σας άλλη στιγμή.
Για την ώρα, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάτι άλλο, κάτι που έκανα και πέρυσι και συνέχισα και φέτος.
Μου αρέσουν τα ξαφνικά πράγματα πιστεύω το ίδιο και εσάς.
Πέρυσι λοιπόν, ξαφνικά, είχα δύο νικήτριες σε δύο διαγωνισμούς, που δεν ήξεραν οτι συμμετείχαν.  Ήταν η Μαρίνα,η διπλανή μας, που είχε κερδίσει το χειροποίητο ΕΚΦΡΑΣΟΥ, από τα χέρια του μπαμπά μου και ήταν καιη Συριανή, η Γιάννα μας, που είχε κερδίσει "τα Λάφυρα", χαρίζοντάς μας έπειτα πανέμορφες φωτογραφίες από το υπέροχο νησί της Σύρου.
Φέτος λοιπόν και χωρίς να το γνωρίζετε, μιας και αναφέρω ξανά οτι αγαπώ τις εκπλήξεις, διοργάνωσα δύο διαγωνισμούς και δύο δώρα. Δεν είπα τίποτα γιατί δεν ήθελα να υπάρχει κάποιο σχόλιο μόνο και μόνο για να μπει στο διαγωνισμό, αγαπώ κάθε αληθινό και εγκάρδιο, οπότ…