Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

ΠΑΓΚΑΚΙ RESERVE - ΤΑ ΛΑΦΥΡΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ.





Αυτό το παγκάκι είναι Reserve.
Όχι, όχι μην κάτσεις!
Είναι Reserve.

Σαν χθες θυμάμαι ήτανε που πλήρωσα με τις «οικονομίες» των ονείρων μου για να το αποκτήσω.

Ήρθα και τοποθέτησα επάνω του θυσίες, κόπους μιας ζωής κι εκείνο σαν είρωνας άνθρωπος, αυταρχικός, με μούντζωσε, με χλεύασε, με έσπρωξε και με γονάτισε στο χώμα!

Δακρύζω!
Δεν συγκινούμαι!
Αναπολώ!

Θυμάμαι!
Ελπίζω!
Αυτοτιμωρούμαι που μπορώ ακόμη να ελπίζω!

Μια αυτοκαταστροφική κίνηση και να ’μαι πάλι εδώ!
Στη βάση μου! Στην αξία μου!
Στο παγκάκι Μου!

Αυτό το παγκάκι είναι Reserve.
Όχι, όχι μην κάτσεις!
Είναι Reserve.

Εχει το αίμα, τη σάρκα, τα όνειρα, τη «δήθεν» ζωή και το λυτρωτικό μου θάνατο επάνω!
Είναι χρεωμένο με την ανάσα μου και πιστωμένο με την αδικία της ψυχής μου!

Πρόσεξέ το καλά! Δως του λίγη πρέπουσα σημασία!
Δεν είναι ένα παγκάκι ξύλινο, ένα κάθισμα δίχως ουσία και «σκοπό».
Είναι το «τούβλο» του κορμιού και η φλόγα του «καντηλιού» της ζωής μου.

Έχεις προσέξει πόσο όμορφο είναι το παγκάκι μου;

Εσύ που περνάς καθημερινά και κοιτάς αποτροπιαστικά το δικό μου «σπιτικό» επιρρίπτοντάς μου τις ευθύνες που σου αναλογούν, έχεις αναρωτηθεί ποτέ σου πόσο κόπο και χρόνο μου πήρε για να το διακοσμήσω;

Μην κοιτάς εσύ!
Που πληρώνεις διακοσμητές για να στο ομορφύνουν!

Το δικό μου σπιτικό εχει αυτό το κάτι που το κάνει να ξεχωρίζει από το δικό σου!
Έχει κάτι που μόνο εγώ μπορώ να προσθέσω και να διακρίνω!

Και πίστεψέ με είναι εύκολο!

Λίγο οι καταιγιστικές μου σκέψεις, λίγο τα δεκάδες γιατί, λίγο η αδικία που σα σαράκι έχει σφηνώσει μέσα μου, λίγο το κρύο ή η ζέστη ενίοτε και έτοιμη η «μπογιά» και τα «στολίδια» των τοίχων μου!

Δες!
Δες εδώ!
Σε αυτό το σκαλιστό σημείο οι χαραγμένες γραμμές τι δείχνουνε!
Δες!
Τις βλέπεις;

Είναι σκαλισμένες σαν σπιρτόκουτα!
Μου θυμίζει κάτι από τα παιδικά μου χρόνια!
Κάπως έτσι δεν μάθαμε να μετράμε εσύ κι εγώ;



Απόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Παγκάκι Reserve", της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου"



Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα και καλή εβδομάδα να έχουμε.
Εύχομαι να είστε όλοι καλά.

Μόλις διαβάσατε ένα σχετικά μικρό απόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Παγκάκι Reserve", της ποιητικής συλλογής σε ελεύθερο στίχο "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου". 

Όπως σας είπα και πριν λίγες μέρες στην ανάρτηση με το Δελτίο Τύπου θα μοιραστώ μαζί σας με το καιρό τέσσερα χορταστικά αποσπάσματα του βιβλίου για να μπορέσετε και εσείς να κατανοήσετε το τί είδους "Λάφυρα" μπορεί να συναντήσει κανείς στη συλλογή αυτή.

Αυτό λοιπόν ήταν το τέταρτο απόσπασμα του βιβλίου και θέλω να μοιραστώ μαζί σας λίγα πράγματα για το τρόπο και το λόγο δημιουργίας του.

Μαζί με τα πράγματα αυτά θέλω να μοιραστώ μαζί σας και μία φωτογραφία με το βιβλίου που αποθανάτισε και μου έστειλε μία αγαπημένη ηλεκτρονική φίλη που  προμηθεύτηκε το βιβλίο και το αγάπησε τόσο πολύ ώστε να μπει απο μόνη της στη διαδικασία να το φωτογραφίσει και να μου στείλει υπέροχες φωτογραφίες, μία εκ των οποίων είναι και η ακόλουθη που για μένα ταιριάζει απόλυτα με το συγκεκριμένο ποίημα για τους λόγους που αναλύω παρακάτω.





Αγαπημένη μου Ειρήνη, ευχαριστώ θερμά, ακόμη μία φορά για όλα!


Θα ήθελα απο εσάς να εστιάσετε στις φθορές και κυρίως στις χαρακιές που φέρει το παγκάκι επάνω του διότι μοιάζει κατα πολύ με αυτό που περιέγραψα στο συγκεκριμένο ποίημα. Μοιάζει με πολλά παγκάκια και όχι μόνο..., που συναντάμε γύρω μας, μα μου αρέσει το συγκεκριμένο διότι έχει αυτό το πυκνό πράσινο πίσω του που συμβολίζει την ελπίδα.

Θα ήθελα να σας πω δυο λόγια για τη δημιουργία του ποιήματος "Παγκάκι Reserve". Η ιδέα συνελήφθη όταν σε μια συνέντευξη ενός άστεγου ακούστηκε η συγκεκριμένη φράση. Για να καταλάβετε, αντίκρυσα έναν άνθρωπο άστεγο ο οποίος διεκδικούσε το παγκάκι του από έναν άλλο συνάνθρωπό του, ο οποίος βρισκόταν στην ίδια ακριβώς κατάσταση με αυτόν.

Άκουσα τον ίδιο να λέει πως βλέποντας έναν άστεγο να κατευθύνεται στο παγκάκι του για να κοιμηθεί, του φώναξε: "Οχι σε αυτό το παγκάκι φίλε, αυτό το παγκάκι είναι Reserve" και μονολόγησε έπειτα στη συνέντευξη λέγοντας στο δημοσιογράφο. "Που φτάσαμε, να λέμε παγκάκι Reserve".

Όλο αυτό που σας περιέγραψα λοιπόν "σφήνωσε" μέσα μου κατα έναν περίεργο τρόπο και ήθελα να το βγάλω με μια μορφή δημιουργίας.

Σε ξέρω τι με σημάδεψε περισσότερο.. Το γεγονός πως ένας άνθρωπος διεκδικεί κάτι δικό του απο έναν άλλον άνθρωπο που είναι ακριβώς στην ίδια ας πούμε μοίρα; Το γεγονός πως ένας άνθρωπος υπερασπίζεται με τοσο πάθος κάτι που για μας είναι τόσο μα τόσο απλό και προβλέψιμο μα για αυτόν είναι ολότελα δικό του, άρα και πολύτιμο; Το γεγονός πως εγώ έχω σπίτι, ο άλλος όχι κι όμως το πάθος του είναι τόσο που δείχνει να αγωνίζεται περισσότερο για τα κεκτημένα του απο οτι πίστευα πως θα μπορούσα ποτέ να κάνω εγώ; Ειλικρινά δε ξέρω, αυτό που ξέρω όμως είναι πως χαράχθηκε μέσα μου και έγινε η αφορμή για τη δημιουργία του συγκεκριμένου ποιήματος.

Αυτά λοιπόν για το 12ο ποίημα της συλλογής των Λαφύρων. Καλή εβδομάδα σε όλους! Να είστε όλοι καλά!

Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2015

ΕΠΙΣΤΡΟΦΕΣ ΜΑ ΟΧΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ!


Που λέει και το γνωστό άσμα....


Εκφραστικοί μου φίλοι καλημέρα, Καλό Φθινόπωρο να έχουμε.

Καλά περάσαμε, ξεκουραστήκαμε, διασκεδάσαμε, κάναμε τον μίνι απολογισμό και τη περισσυλογή μας και όλα καλά και ωραία. Λίγο ήτανε, μα όσο κράτησε ήταν όμορφα.

Πώς το λένε; 

Α ναι! 

Όλα τα ωραία κρατάνε λίγο... ή μήπως βαριόμαστε και χάνουμε την ομορφιά τους; ;)

Επι ευκαιρίας, μιας και τις τελευταίες μέρες μονοπωλεί το ενδιαφέρον μας εκτός απο τη πολιτική και οι μετέπειτα σπουδαστές μας, να ευχηθώ καλή φοιτητική σταδιοδρομία στα νέα παιδιά που κατάφεραν να κάνουν μια νέα αρχή στο όνειρο και να πω επίσης σε όσους δε τα κατάφεραν να μη στεναχωριούνται και να μη πάψουν να πολεμούν για να επιτύχουν στη ζωή τους ότι πραγματικά θελήσουν, ανεξαρτήτως σπουδών και επαγγελματικής επιλογής. Στη ζωή ως άνθρωποι και ως πολίτες γενικότερα αναφέρομαι.

Περνάει γρήγορα όμως ο καιρός. Αναπολώ δικές μου περασμένες στιγμές τέτοιας εποχής και νοσταλγικά χαμογελώ με μια αφέλεια που μου αρέσει.

Λοιπόν, δε θα σας κουράσω άλλο για σήμερα μιας και που οι εκάστοτε προσαρμογές πρέπει να γίνονται σιγά σιγά και με σύνεση, θα σας ευχηθώ ολόψυχα ένα όμορφο και διασκεδαστικό Σαββατοκύριακο και σκεπτόμενη τους ανθρώπους που άφησαν την άδειά τους για τέλη του καλοκαιριού να περάσουν όμορφα και να χαλαρώσουν με το καλύτερο δυνατό τρόπο.

Καλό Φθινόπωρο σε όλους! Με υγεία! Να είμαστε καλά και να χαμογελάμε! Αυτό μένει! ;)


Τρίτη, 11 Αυγούστου 2015

ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΕΚΦΡΑΣΤΙΚΟΙ ΜΟΥ ΦΙΛΟΙ.


Εκφραστικοί μου φίλοι καλημέρα.
Σήμερα και για δύο εβδομάδες θα σας αφήσω στην ησυχία σας και δε θα σας ξαναπώ τίποτα για τα Λάφυρα και για όσα τα αφορούν.

Εύχομαι σε όλους καλό υπόλοιπο καλοκαιριού, καλή διασκέδαση - ξεκούραση, ευλογημένο Δεκαπενταύγουστο και με το καλό να επιστρέψουμε και να τα πούμε ξανά!

Ευχαριστώ πολύ για όλα! Να είστε καλά και να χαμογελάτε.

Την αγάπη μου και τα φιλιά μου σε όλους!

Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2015

ΑΔΙΚΟΧΑΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΤΑ ΛΑΦΥΡΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ.




Είναι λεπίδες κοφτερές τα θέλω και τα αναγκαστικά  όχι των άλλων.
Μια συνουσία κάτω από δρακόντεια μέτρα μπορεί να ανατρέψει τα μέτρα και τα σταθμά τους.

Πανοπλία τα πρέπει και κράνη τα όχι και τα μή.
Για ασπίδες ας μη μιλάμε.
Καλοστεκούμενα πλαστικά γυαλιά που αν σπάσουν μπήγονται στο σώμα και πονάνε.

Μια μάχη είναι τα πάντα, μια αβεβαιότητα σε ένα αιματοβαμμένο αύριο που πολλοί εβάφτισαν χρυσό!

Μη γελιέσαι!
Το ότι δίνεις ένα όνομα – μία χάρη - μία αρετή σε κάτι δε σημαίνει πως του ανήκει πάραυτα εντέλει.

Δανεικά είναι όλα σε αυτή τη ζωή! Ακόμη και τα αγορασμένα είναι δανεικά. Δεν αγοράζεις τα πάντα, αγοράζεις το επιφανειακό τους περιτύλιγμα. Την τιμή ενοικίου που όρισαν κάποιοι ανόητοι εξουσιαστές.

Με ένα κίτρινο διαβατήριο θέλω να τρέξω στη λασπωμένη θάλασσα και να τη γεμίσω  με χρώμα!

Τι κρίμα…

Όσους κουβάδες κι αν κουβαλήσω… κάθε φορά το γαλάζιο που ρίχνω μέσα της αίμα και λάσπη γίνεται θαρρώ.
Βρωμάει!
Μυρίζει σάρκες ανθρώπων. Πονεμένων ψυχών που κάποιοι ονομάτισαν λαθραίο!
Λαθραίο! Λες και μιλάμε για εμπόρευμα!
Εμπόρευμα ανθρώπων; Ψυχών; Προϊόντων!

Κανείς δε μιλάει για αξία ανεκτίμητη! Πουθενά δε φαίνεται η διαχρονικότητά τους. Μόνο λίγοι, όσοι ξέρουν τί θα πει αγώνας, δάκρυα, ιδρώτας, πληγιασμένα πόδια και κόκκινα, πρησμένα δάχτυλα μπορούν να καταλάβουν, να θρηνήσουν, να σιωπήσουν με άλλο ένα τρανταχτό τους ΟΧΙ!

Κι ύστερα τί;

Μπορείς να βάψεις τη θάλασσα; Τον ουρανό; τα αστέρια; Μπορείς να σχηματίσεις και πάλι το φεγγάρι; Τη πανσέληνο; Τα βουνά; Τα όρη; Τις κοιλάδες;

Τί μπορείς να κάνεις καημένε άνθρωπε που θαρρείς πως μπορείς να κάνεις τα πάντα σε έναν κόσμο που μόνος σου κατάντησες ένα τίποτα;


Απόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Αδικοχαμένη κοινωνία", της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου" 


Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα και καλή εβδομάδα να έχουμε.
Εύχομαι να είστε όλοι καλά.

Μόλις διαβάσατε ένα σχετικά μικρό απόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Αδικοχαμένη Κοινωνία", της ποιητικής συλλογής σε ελεύθερο στίχο "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου". 

Όπως σας είπα και πριν λίγες μέρες στην ανάρτηση με το Δελτίο Τύπου θα μοιραστώ μαζί σας με το καιρό τέσσερα χορταστικά αποσπάσματα του βιβλίου για να μπορέσετε και εσείς να κατανοήσετε το τί είδους "Λάφυρα" μπορεί να συναντήσει κανείς στη συλλογή αυτή.

Νομίζω πως για το συγκεκριμένο ποίημα τα λόγια είναι περιττά, αναλύω με το δικό μου φανταστικό και συμβολικό τρόπο την άποψή μου για τη κοινωνία που ζω και για τη κοινωνια που ονειρεύομαι και που πιστεύω πως συμπίπτει με την άποψη πολλών απο εσάς.

Αυτά απο μένα για σήμερα. Καλό υπόλοιπο μέρας φίλοι! Να περνάτε όμορφα και να διασκεδάζετε.

Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2015

ΕΛΕΥΘέΡΙΑ ΠΟΡΕΙΑ - ΤΑ ΛΑΦΥΡΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ.




Θέλω να φωνάξω μα δε βγαίνει φωνή.
Θέλω να κλάψω μα δεν κυλάει δάκρυ.
Θέλω να μιλήσω μα δεν μπορώ να αρθρώσω λέξη.
Θέλω να πω όσα δε τόλμησα ποτέ μου μα τα κλειδώνω στο μαύρο σεντούκι της ψυχής μου!

Προσπαθώ να περπατήσω μα μένω κολλημένη, στάσιμη στον συνήθη Εαυτό μου.
Προσπαθώ να κουνήσω τα δάχτυλα μα σαν αντικείμενα κέρινου ομοιώματος μένουν εκεί άπραγα να στολίζουν την επιφανειακή μου βιτρίνα.

Νιώθω τη βαριά ανάσα μου μα δεν ακούω τον χτύπο της καρδιάς μου.
Ακούω ήχους από γύρω μου μα δεν αισθάνομαι τον κόσμο που δραστηριοποιούμαι.
Είναι σα να είμαι άνθρωπος αλλά και σα να μην είναι κιόλας!
Σα να έχω σάρκα με οστά μα σα να μην έχω εγκέφαλο και νεύρα για να κινήσω το σώμα μου.

Δεν είναι πως νιώθω ρομπότ! Είναι που οι άλλοι με ανάγκασαν να γίνω! Κι εγώ απλώς υπάκουσα!

Κι όχι πως τους χρεώνω τα λάθη μου! Τους πιστώνω όμως την ώθησή μου σε αυτά!

Είμαι άνθρωπος;
Δεν είμαι;

Είμαι μια φιγούρα;
Μια μαριονέτα;
Ένα ριγμένο κουτάλι στον ωκεανό;

Είμαι ένα τίποτα;
Είμαι τα πάντα, όλα;
Είμαι ο αληθινός μου εαυτός;
Ή μήπως το ορόσημο κάποιου άλλου;

Είμαι;
Αισθάνομαι;
Ζω;
Αναρωτιέμαι;

Γιατί αναρωτιέμαι!

Ο ζωντανός οργανισμός ρωτάει;
Απαντάει;
Αναλώνεται;
Ελπίζει;
Ορίζει;
Γεννά;
Αγαπά;

Ένα είναι σίγουρο!
Αισθάνεται!

Κι εγώ αισθάνομαι!
Καταπλακωμένη από χιλιάδες μίτους Αριάδνης μπορώ ακόμη να αισθάνομαι.


Απόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Ελευθέρια Πορεία", της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου"

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλησπέρα.
Εύχομαι να είστε όλοι καλά.

Μόλις διαβάσατε ένα σχετικά μικρό απόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Ελευθέρια Πορεία", της ποιητικής συλλογής σε ελεύθερο στίχο "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου". 

Όπως σας είπα και προχθές στην ανάρτηση με το Δελτίο Τύπου θα μοιραστώ μαζί σας με το καιρό τέσσερα χορταστικά αποσπάσματα του βιβλίου για να μπορέσετε και εσείς να κατανοήσετε το τί είδους "Λάφυρα" μπορεί να συναντήσει κανείς στη συλλογή αυτή.

Το συγκεκριμένο ποίημα μιλάει για την πνευματική κυρίως Ελευθερία του κάθε ανθρώπου και τις προσπάθειες που καταβάλλει για να μπορέσει να τη βρει και να τη κρατήσει για παντα στο διάβα της ζωής του.

Φανταστείτε την Ελευθέρια Πορεία σαν ένα τούνελ προσωπικό του κάθε ανθρώπου και το τρόπο διαφυγής ή μάλλον το τρόπο διαβήματος του συγκεκριμένου "αδιάβατου" δρόμου.

Η Ελευθέρια Πορεία με μεγάλη μου χαρά δημοσιεύθηκε στο λογοτεχνικό, ιντερνετικό περιοδικό "Ανθρώπων Έργα" και πατώντας ΕΔΩ, μποτείτε να διαβάσετε τη σχετική ανάρτηση που είχα κάνει τότε και ακολουθώντας τις οδηγίες να ξεφυλλίσετε το περιοδικό και να διαβάσετε το συγκεκριμένο ποίημα.

Αυτά απο μένα για σήμερα. Να είστε όλοι καλά και να έχετε ένα υπέροχο τριήμερο.

Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2015

Η ΦΥΓΗ - ΤΑ ΛΑΦΥΡΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ.


Φοβάμαι!
Τρέμω στην ιδέα πως θα μου φύγεις, πως θα σε χάσω!
Πως θα ξυπνήσω ένα πρωί και το σεντόνι θα εχει πάνω του χαραγμένο και τσαλακωμένο το γκρίζο της σκιάς σου.

Νιώθω σαν ένα σκληρό όνειρο με χαμένες αυταπάτες που φεγγοβολάει ανελέητα πίσω από ένα πυρακτωμένο και συνάμα θαμπό χθες.

Μια κλειδαρότρυπα ο φόβος μου, μια κλειδωνιά με ένα χιλιοσπασμένο αύριο, που επίμονα αποζητούσες μα ο κουτός, δεν κατάλαβες ότι στο είχα ήδη δώσει!

Ακόμη το  θυμάμαι! Σαν ένα απατηλό όνειρο που διήρκησε μόλις χθες!

Έκλεισα σφιχτά στις χούφτες μου ένα λευκό σπίτι με μια πόρτα θαλασσιά, τόπος κατοικίας μόνο για τους δυο μας και όταν στο προσέφερα προσεκτικά, άνοιξες διάπλατα τη χούφτα σου και εκείνο δίχως να καλοσκεφτεί, «πήρε» τη μορφή λευκού περιστεριού και πέταξε ψηλά!

Σε έναν απέραντο ουρανό το είδαμε να ξεμακραίνει….

Προσπάθησα να το φέρω πίσω μα ήταν τόσο περήφανο και ευτυχές στον ουρανό που σκέφτηκα ότι εκεί ανήκει.

Εξάλλου εξαγνισμός δεν είναι ο Έρωτας;
Ευφορία και πίστη δεν είναι η Αγάπη;

Ας μείνει για πάντα εκεί ψηλά, σαν Ύψιστος που βρήκε τον δρόμο του επάνω σε ένα και μοναδικό αστέρι.

Ένα αστέρι, λυχνάρι και οδηγός για όσους έχασαν το δρόμο τους παρακινούμενοι από ψεύτικους και άκαρπους χάρτες.

Ώρες ώρες θα ’θελα να «κλέψω» ένα διθέσιο αεροπλάνο και να ’ρθω να σε βρω και να σε φέρω πίσω, όμως η καρδιά μου σφίγγετε όταν ξέρει πως στην ουσία το μόνο που θέλω είναι να σε αιχμαλωτίσω.

Θέλω να σε κάνω το προσωπικό μου περιστέρι, τον αποκλειστικό μου «ταχυδρόμο», εκείνον που θα γράφω ραβασάκια και δένοντάς τα με λεπτή, κόκκινη κλωστή στο λεπτοκαμωμένο, μικροσκοπικό σου πόδι θα τα αφήσω να ταξιδέψουν και  «ραντιστούν» από τις στάλες του Αιγαίου, του Ουρανού και ενός βαθιού πελάγους που ο άνθρωπος δεν εχει ακόμη ανακαλύψει!

Τι εγωιστικό Θεέ μου! Να θέλω να κάνω «ταχυδρόμο» την Αγάπη όταν ακόμη δεν έμαθα να «γράφω»! Να τη βάζω να ταξιδεύει σε πολιτείες μακρινές, αψηφώντας όλους τους κινδύνους μεταφέροντας τα γράμματά μου, όταν μόλις εχθές έμαθα να κρατώ την πένα.

Γιατί ναι, για να μάθεις να γράφεις πρέπει πρώτα να μάθεις να μιλάς και εγώ είχα την απαίτηση να προλαβαίνεις ότι θέλω να σου πω πριν καν αρθρώσω λέξη.

Αλλά έτσι είμαστε οι άνθρωποι. Άρπαγες όλων, όπως πάντα!

Είμαστε ένας βαθύς λάκκος από άμμο που το μόνο που θέλει δίπλα του είναι μια γούρνα με νερό, αδιαφορώντας αν η γούρνα αυτό πού αποζητάει είναι ένα φυλλοβόλο και ένα αειθαλές δέντρο.


Απόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Η Φυγή", της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου"


Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα.
Εύχομαι να είστε όλοι καλά.

Μόλις διαβάσατε ένα σχετικά μικρό απόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Η Φυγή", της ποιητικής συλλογής σε ελεύθερο στίχο "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου". 

Όπως σας είπα και εχθές στην ανάρτηση με το Δελτίο Τύπου θα μοιραστώ μαζί σας με το καιρό τέσσερα χορταστικά αποσπάσματα του βιβλίου για να μπορέσετε και εσείς να κατανοήσετε το τί είδους "Λάφυρα" μπορεί να συναντήσει κανείς στη συλλογή αυτή.

Η Φυγή λοιπόν αποτελεί το 8ο ποίημα της συλλογής και την αγαπώ ιδαίτερα για πολλούς λόγους.

Θα ήθελα να σας ενημερώσω πως διαβάσατε μόνο την αρχή της και πραγματικά είναι αρκετά μικρή σε σχέση με την έκταση και τους συμβολισμούς της.

Συνομιλώντας πάντα με τους αναγνώστες μου και ακούγοντας τα όσα έχουν να μου πουν εχω παρατηρήσει πως η Φυγή κατάφερε να ξεχωρίσει και να μπει στις καρδιές των περισσότερων μα και να τις αγγίξει συνάμα, φέρνοντάς τους στη μνήμη δικές τους προσωπικές εμπειρίες.

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να μοιραστώ κάτι μαζί σας που το ξέρουνε μόνο λίγοι φίλοι μου. Η Φυγή  είναι το τελευταίο ποίημα που γράφτηκε για τη συλλογή αλλά πήρε τη θέση της κάπου στη μέση διότι όλα στο βιβλίο έχουν ένα υπόβαθρο και είναι ταξινομημένα όπως θα έπρεπε να είναι για τους λόγους που δε μπορώ να αναλύσω τώρα, μπορείτε όμως να κατανοήσετε διαβάζοντάς το.

Η Φυγή λοιπόν είναι ένα ποίημα που μιλάει για ανθρώπινες απώλειες - απουσίες - αρπαγές των ανθρώπων από τη ζωή μας.

Μιλάει με έναν αρκετά ευαίσθητο και ρομαντικό τρόπο για τις  απώλειες εκείνες που σημάδεψαν και χάραξαν βαθιά τη ψυχή μας μα οι άνθρωποι αυτοί που υπήρξαν πολύτιμοι και σημαντικοί στην ζωή και στην καρδιά μας, φρόντισαν όσο καιρό υπήρξαν δίπλα μας (όσο ελάχιστος ή μακροχρόνιος ήταν αυτός) να μας κληροδοτήσουν με τα πιο καθάρια, αγνά, άδολα αγαθά (εφόδια) που τότε δε τα καταλάβαμε ή απλώς τα προσπεράσαμε αλλά έπειτα στη θύμησή τους και στο πόνο μας ενίοτε για την όποια - άκαρπη - φυγή τους, τα ανάσυρουμε, τα μετατρέπουμε σε "όπλα" και δύναμή και προχωράμε στη ζωή με όλες τις αναμνήσεις μα και με τη δύναμη που ανέκαθεν φώλιαζε στη ψυχή μας.

Δε θα πω περισσότερα, θα πω μόνο πως η φυγή δε μιλάει μόνο για τον Έρωτα, ούτε αποκλειστικά για την Αγάπη, μιλάει για κάτι πιο βαθύ που πολύ απλά δε μπορώ να εξηγήσω με λέξεις, μιλάει για τα πιο απόκρυφα συναισθήματων των ανθρώπων που πονανε μα παρ' όλα αυτά συνεχίζουν. Χαρακτηριστική παράγραφός αυτών που ανεφερα μόλις η εξής:


"Δεν φεύγουνε οι άνθρωποι! Δεν φεύγουνε! Κάπου πάνε και ξαναγυρνάνε! Μέσα από εμάς! Μέσα από τα έργα, την αγάπη, τις πράξεις, την πίστη, τη δύναμή μας! Εκείνη τη δύναμη που λέει «ύψωσε ψηλά το κεφάλι και προχώρα»! Προχώρα ακόμα κι αν χρειαστεί να συρθείς και να ματώσεις το σώμα όλο! Προχώρα, όχι γιατί δεν έχεις άλλη επιλογή, αλλά γιατί μόνο αυτό μπορείς να κάνεις! Γεννήθηκες για να προχωράς, η ροή της ζωής αυτό μας δείχνει! Δεν πάει πίσω η ζωή, δεν πάει, τη ροή της μπορείς να ακολουθήσεις! Όσο κουράγιο κι αν χρειαστεί, εσύ αυτό συνέχισε να κάνεις! Προχώρα! Με το κεφάλι ψηλά, σύρσου μα προχώρα! "

Με το κεφάλι ψηλά, σύρσου μα προχώρα!
Με το κεφάλι ψηλά, σύρσου μα προχώρα!

Δε νομίζω πως χρειάζεται να πω περισσότερα, καταλάβατε ήδη αρκετά....

Εμπευσμένη η Φυγή απο μία νεαρή κοπέλα που έφυγε νωρίς και άδικα απο το κόσμο μας....
Εμπνευσμένη η Φυγή απο το φόβο απώλειας σε κάτι που ήθελα πολύ αλλά κι εκείνο έφυγε...
Εμπνευσμένη η Φυγή απο το πόνο και τα δάκρυα ανθρώπων που δεν ήξερα πως να απαλύνω, να γιατρέψω...
Εμπευσμένη η Φυγή απ' όσα χάνω κάθε μέρα μα μέσα και δίπλα μου, ζούνε ακόμα....!

Ειλικρινά, για όλους τους παραπάνω και άλλους τόσους λόγους ήξερα πως η Φυγή δε γίνεται παρά να αγαπηθεί! Και της αξίζει!


Θα κλείσω την ανάρτηση αυτή με ένα τραγούδι που ανακάλυψα μετά την έκδοση του βιβλίου, αναζητώντας τραγούδια για να τα συνοδεύω όταν τα προωθώ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το τραγούδι λοιπόν είναι το εξής και για μένα φαντάζει υπέροχο.

 

Τίτλος: Φυγή
Στίχοι: Εκείνος κι Εκείνος
Μουσική: Εκείνος κι Εκείνος
Ερμηνεία: Εκείνος κι Εκείνος


Όποιος ενδιαφέρεται λοιπόν να αποκτήσει τη ποιητική συλλογή "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου" μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μου μέσω μυνήματος στη σελίδα μου στο facebook που θα βρείτε στο πλαι δεξιά ή μέσω του e - mail μου που είναι το kikh_k@hotmail.com, για να μιλήσουμε και να βρούμε τρόπο για να έρθει το βιβλίο σύντομα κοντά σας.

Αυτά απο μένα μέχρι στιγμής εκφραστικοί φίλοι. Να είστε καλά εύχομαι!

Τετάρτη, 5 Αυγούστου 2015

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΛΑΦΥΡΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ‏.


  • ISBN-13: 978-960-93-6807-0
  • Μάρτιος 2015, 1η έκδ. Θεσσαλονίκη
  • Ιούνιος 2015, 2η έκδ. Θεσσαλονίκη
  • Χαρτόδετο
  • 21.0 x 14.0 cm, 94 σελ.

Κυκλοφόρησε - Εξαντλήθηκε - Επανακυκλοφόρησε με την υποστήριξη της δημιουργικής ομάδας των εκδόσεων mystory.gr


Το παραπάνω βιβλίο είναι μία ποιητική συλλογή που περιλαμβάνει 13 μοντέρνα, στοχαστικά, ανθρωποκεντρικά ποιήματα ποικίλης θεματολογίας που στρέφονται γύρω από τον άξονα των ανθρώπινων συναισθημάτων και προσπαθούν με τον δικό τους τρόπο να συλλάβουν και να αποδώσουν το θαύμα και το μεγαλείο του Ανθρώπου και της Ζωής.

Προσφιλείς εκφραστικοί μου τρόποι με τους οποίους επιτυγχάνεται ζωντάνια και παραστατικότητα είναι η θεατρικότητα (αποστροφή του ποιητικού υποκειμένου σε β ενικό, κινητικότητα των ηρώων και μια γενικότερη σκηνοθετική οργάνωση του χώρου και των προσώπων), η εικονοπλασία, το πεζολογικό ύφος, η απλή και καθημερινή σύνταξη και λεξιλόγιο.


Σημεία Διανομής
Μπορείτε να προμηθευτείτε τη ποιητική συλλογή από το Βιβλιοπωλείο Παπαποστόλου, οδό Κριεζώτου 76 - Χαλκίδα Ευβοίας ή να επικοινωνήσετε μαζί μου για να βρούμε τρόπο να έρθει το βιβλίο άμεσα κοντά σας. Επίσης μπορείτε να πείτε στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς σας να επικοινωνήσει μαζί μου ή να μου δώσετε το τηλέφωνό του για να έρθω εγώ σε επαφή μαζί τους.

Θα ακολουθήσουν εν καιρώ τέσσερα  "χορταστικά" αποσπάσματα της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου", τα οποία απέστειλλα ως συνημμένο αρχείο (στα μαιλ που είχα στις επαφές μου) λόγω της μεγάλης έκτασής τους, για να τα διαβάσουν οι ιντερνετικοί και όχι μόνο φίλοι, όταν μπορέσουν και να μη χαθεί το νόημα του δελτίου τύπου για το βιβλίο ανάμεσα στα αποσπάσματά του.

Θα μοιραστώ  λοιπόν  και μαζί σας με ιδαίτερη χαρά και ενθουσιασμό τέσσερα ξεχωριστά αποσπάσματα τεσσάρων διαφορετικών ποιημάτων του βιβλίου με σκοπό να σας δείξω τι είδους "Λάφυρα" μπορεί κανείς να συναντήσει μέσα σε αυτή τη ποιητική συλλογή. Μέχρι τότε βέβαια αν δεν σας έρθει μαιλ με το δελτίο τύπου, στην ετικέτα "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου" που υπάρχει στο μπλοκ μπορείτε να βρείτε όσα αφορούν το βιβλίο και έχω ανεβάσει έως τώρα.

Τα ποιήματα είναι αρκετά μεγάλα σε έκταση, χαρακτηριστικό γνώρισμά τους πως παρόλο που σε αριθμό ανέρχονται μόλις τα 13, σε σελίδες κατάφεραν να αγγίξουν τις 90, αν εξαιρέσει κανείς τις πρώτες σελίδες που είναι οι εισαγωγικές. Θέλω να πω με αυτό πως τα άφησα να ζήσουν, να αναπνεύσουν, να εξελιχθούν, να αφήσουν τη διαδοχή όσων διαπραγματεύονται να ξεχειλίσει ανάμεσά τους και να ταξιδέψουν τα ίδια με το τρόπο που επιθυμούν στον κόσμο για τον οποίο υλοποιήθηκαν.

Ενα είναι σίγουρο, "Τα Λάφυρα της Ψυχή μου" γράφτηκαν με αγάπη, με πολλή αγάπη και το μόνο που ζητάνε είναι να λάβουν πίσω έστω και λίγη απο αυτή.

Μέχρι στιγμής και θέλοντας να πω για ακόμη μία φορά ένα μεγάλο Ευχαριστώ σε όσους συνέβαλλαν με το τρόπο τους σε αυτό, είμαι πλήρως ικανοποιημένη με την αγάπη και τη στήριξη όλων σας και εύχομαι ειλικρινά την ώθηση που μου δώσατε στο όνειρο να τη λάβετε πίσω εις διπλούν ακολουθώντας τα δικά σας φωτεινά όνειρα που θα γίνουν στο μέλλον όμορφες, ευχάριστες αναμνήσεις.


Με τις πιο θερμές μου ευχαριστίες και την πιο βαθιά μου εκτίμηση,
Κωνσταντίνου Κική

www.ekfrastite.blogspot.com
https://www.facebook.com/kikh.konstantinou
https://www.facebook.com/pages/%CE%9A%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%9A%CF%89%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%85/464747013672794?ref=settings
https://www.facebook.com/pages/%CE%95%CE%9A%CE%A6%CE%A1%CE%91%CE%A3%CE%9F%CE%A5/207191509441486
https://twitter.com/kikh_konstantin
http://www.lakako.com/profile/kikh_konstantinou (instagram)


______________________________________________________


Ναι, ξέρω!
Άργησα λίγο να συντάξω το δελτίο τύπου αλλά άπειρη είμαι, πρωτοεμφανιζόμενη στο χώρο είμαι, η γνωστή Κική είμαι, οπότε συγχωρήστε με. :P
 

ΤΟ ΓΡΑΜΜΟΦΩΝΟ PROJECT.


Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα.

Σήμερα θα σας μιλήσω για ένα νέο λογοτεχνικό πρότζεκτ, στο οποίο έλαβα μέρος, δε ξέρω ακόμη πότε θα ανέβει η δική μου ιστορία μιας και που κάθε μέρα ανεβαίνει μία συμμετοχή και η απήχηση σε αυτό το όμορφο εγχείρημα είναι μεγάλη, θα σας παρότρυνα όμως να λάβετε και εσείς μέρος γιατί αξίζει για πάρα πολλούς λόγους, ο μεγαλύτερος για μένα είναι η χαρά της συμμετοχής και της δημιουργίας
 
Μετά το πρότζεκτ της 25ης ώρας, το οποίο τελείωσε πανηγυρικά πριν λίγο καιρό, έρχεται ένα νέο εγχείρημα, το οποίο είμαι σίγουρη πως θα έχει τεράστια απήχηση και επιτυχία.

Για όσους δε γνωρίζουνε το πρότζεκτ της 25ης ώρας  ή θα ήθελα να θυμηθούνε τί ακριβώς είναι και με τί ιστορία συμμετείχα εγώ θα τους παρότρυνα να πατήσουν πρώτα ΕΔΩ και έπειτα ΕΔΩ για να ενημερωθούν και να διαβάσουν.

Για πάμε λοιπόν να μάθουμε τι περιλαμβάνει η νέα ιδέα του Γιώργου (σας τη παρουσιάζω όπως την έλαβα στο e mail μου)

Το γραμμόφωνο  www.grammophono.tumblr.com

Η μουσική εμπνέει τη λογοτεχνία



Κλέψε άφοβα τίτλους από τραγούδια και σύνθεσε με λέξεις το δικό σου κείμενο. Δώσε λοιπόν πλοκή, στην πλοκή των στίχων. Ντύσε με προτάσεις και σημεία στίξης τις παρτιτούρες. Πάτα πάνω στα μουσικά μέτρα και γράψε τη δική σου ιστορία!

Θεματική-είδος: κανένας περιορισμός
Έκταση: από 50-1500 λέξεις
Διάρκεια: από 1/7/2015 – 31/12/2015 (ίσως και παραπάνω)
Επικοινωνίαgiorgos.iatridis@gmail.com
Όλα τα κείμενα θα αναρτηθούν εδώ: http://grammophono.tumblr.com/

Όλοι οι συμμετέχοντες θα ειδοποιούνται με email όταν ανεβαίνει το κείμενό τους. Όλες οι συμμετοχές θα κοινοποιούνται στο facebook, αλλά και στο twitter.  


Επίσης, μπορείς να συμμετέχεις όσες φορές θες!


Πιο αναλυτικά, όλες οι συμμετοχές πρέπει να έχουν απαραίτητα για τίτλο ένα υπάρχον τραγούδι. Είτε ελληνικό, είτε ξένο. Ουσιαστικά, ο συγγραφέας θα κληθεί να γράψει μια ιστορία εμπνευσμένος από ένα τραγούδι. Τέλος, μπορείς αν θέλεις να εντάξεις στο κείμενό σου και στίχους από το τραγούδι της επιλογής σου.

Ακόμα, για καλύτερη ομοιομορφία στις συμμετοχές, καλό θα ήταν μέσα στο email να υπάρχει:
  1. φωτογραφία (που να ταιριάζει με την ιστορία)
  2. πληροφορίες (στιχουργός, μουσικός, πρώτη εκτέλεση, youtube link)
  3. βιογραφικό (ένα πολύ μικρό bio του συγγραφέα)

Τέλος, τα δικαιώματα των ιστοριών παραμένουν στους συγγραφείς.

Σκοπός του εγχειρήματος είναι η διάδοση της ανοιχτής λογοτεχνίας, να δώσει βήμα σε νέες φωνές να εκφραστούν, αλλά και η προσπάθεια σύνδεσης πολλών Τεχνών μαζί.


Γιώργος Ιατρίδης

Αυτά λοιπόν μέχρι στιγμής σχετικά με αυτή την ωραία ιδέα και αυτό το όμορφο αντικείμενο μουσικής. 

Να έχετε μία όμορφη μέρα, να τραγουδάτε και να δημιουργείτε ότι σας δίνει χαρά και δύναμη.

Τρίτη, 4 Αυγούστου 2015

KAI TA ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΛΑΦΥΡΩΝ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΑΚΑΘΕΚΤΑ.




Απόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Η Φυγή", της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου".




Απόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Το Κυνήγι", της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου"




Απόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Η Σελήνη", της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου"




 Απόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Η Σελήνη", της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου"


Όποιος ενδιαφέρεται να αποκτήσει τη ποιητική συλλογή "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου" μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μου μέσω μυνήματος στη σελίδα μου στο facebook που θα βρείτε στο πλαι δεξιά ή μέσω του e - mail μου που είναι το kikh_k@hotmail.com, για να μιλήσουμε και να βρούμε τρόπο για να έρθει το βιβλίο σύντομα κοντά σας.

Καλή συνέχεια εκφραστικοί μου φίλοι! :) <3