Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2015

HOOVERPHONIC WITH ORCHESTRA - MAD ABOUT YOU.



Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα και καλή εβδομάδα!
Σήμερα σας έχω μια άκρως ενδιαφέρουσα ερμηνεία - παρουσίαση ενός διαχρονικού και γνωστού τραγουδιού απο μία άλλη όμως "πλευρά" που θεωρώ πως θα σας αρέσει πολύ, ίσως πολύ περισσότερο και απο την αρχική του εκτέλεση.
Για να μη σας κουράζω όμως, ακούστε μα και δείτε παράλληλα:


Τελικά όπου υπάρχει ένα βιολί και ένα πιάνο δεν έχεις παρά να αφεθείς και να απολαύσεις!


Υπενθύμιση στήλης "Μουσικοεκφράσεις":

"Σε αυτή τη στήλη δε θα υπάρχουν απλώς τραγούδια ή όμορφες συνθέσεις, θα υπάρχει μία μίξη της μουσικής και της έκφρασης, της έκφρασης απροσδιόριστα, όποιας μορφής κι αν είναι αυτή, που πηγάζει μέσα από τις ανθρώπινες ψυχές και μεταδίδει τα όποια συναισθήματά τους.

Να τραγουδάς είναι εύκολο έστω και κι αν δεν έχεις τη "τέλεια" φωνή, να εκφράζεσαι όμως μεσω της μουσικής, να απαγγέλεις και να  μπορείς να δημιουργείς στο κόσμο εικόνες και συναισθήματα μέσω της φωνής, των στίχων και της μουσικής είναι κάπως πιο ιδιαίτερο θα τολμήσω να πω. Είναι ένα βήμα παραπέρα απο ένα συμπαθητικό ή ένα αρκετά καλό τραγούδι.

Η μουσικοέκφραση στα "αυτιά" και στη ψυχή μου είναι σα να βαδίζεις επάνω στα πούπουλα. Μόνο έτσι μπορώ να τη φανταστώ και γι αυτό το λόγο δημιουργώ τη νέα αυτή στήλη."

Εσείς άραγε βαδίσατε επάνω σε "πούπουλα" αυτή τη φορά; Κι αν ναι πως αισθανθήκατε;
Σας άρεσε το βάδισμα; Αν ναι, να ευχηθώ πολλές "μετέωρες" διαδρομές μέσα στην εβδομάδα που ακολουθεί. Ονειροπόλες και πολυδιάστατες! :)

Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2015

AΥΤΟ ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ.



Έλα λοιπόν, σκούπισε τα μάτια σου, μην κλαις. Θεέ μου τι
όμορφα μάτια!
Θυμάσαι, αλήθεια, ένα βράδυ που καθόμαστε στο παράθυρο
μακριά ένα γραμμόφωνο, κι ακούγαμε δίχως να μιλάμε.
Είπες: Ας μην έχουμε γραμμόφωνο, κι ας μη βάλανε αυτή
την πλάκα του για μας.
Όμως αυτό το σιγαλό τραγούδι είναι δικό μας. Κι αυτό το
βράδυ είναι δικό μας.
Και κείνο το άστρο, εκεί, καταδικό μας. Έτσι είχες πει.
Μιλάς σαν ποιητής, αγάπη μου, έκανα ξαφνιασμένος.
Πέρασες τα όμορφα μπράτσα σου γύρω απ’ το λαιμό μου
και με φίλησες. Όπως εσύ μονάχα ξέρεις να φιλάς.
Έλα, λοιπό, μην κλαις.
Έτσι μπράβο, έτσι μ’ αρέσεις – να χαμογελάς.
Εμείς θα ζήσουμε, αγαπημένη μου, και θα νικήσουμε. Ό, τι
κι αν κάνουν
θα νικήσουμε.
Μια μέρα θα ξαναβρεθούμε.
Θ’ αγοράσουμε τότε κ’ εμείς ένα δικό μας γραμμόφωνο
και θα το βάζουμε να παίζει όλη την ώρα. Ναι, αγάπη μου,
θα κάτσουμε κιόλας στο παράθυρο, κοντά κοντά.
Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα.
Και τότε
όλα τα βράδια κι όλα τα άστρα κι όλα τα τραγούδια
θα ‘ναι δικά μας.

«Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας»
(απόσπασμα)
(Τάσος Λειβαδίτης, Ποίηση, τ. 1ος, Κέδρος)


Πριν δύο μέρες είδα ένα αστέρι να πέφτει, καιρό είχα να δω αστέρι να πέφτει, χάρηκα τόσο που δεν θυμάμαι αν πρόλαβα να κάνω ευχή, όχι πως με ένοιαξε δηλαδή αλλά νομίζω πως δε πρόλαβα..
Σαν κάτι να πήγα να ψελλίσω μα τα λόγια να "πνίγηκαν" μαζί με την τελευταία εκείνη λάμψη του αστεριού... όχι πως στεναχωρέθηκα, μου άρεσε που είδα ένα ένα αστέρι να πέφτει.
Στ' αλήθεια είχα καιρό να δω.
Ακόμη χαμογελάω, στη σκέψη και μόνο χαμογελάω.
Σας παρέσυρα;

Πριν πόσο καιρό είδατε αστέρι να πέφτει; Κάνατε ευχή; Θυμάστε την ευχή ή μόνο το αστέρι;
Μα ήταν ένα στέρι που έπεσε, μόνο ένα αστέρι που έπεσε, ικανό για να σε κάνει να ζήσεις ξανά και ξανά τη στιγμή.

Καλό βράδυ, απο ένα αστέρι που έπεσε, μα του αρκεί που κάποιος το θυμάται ακόμα.


Δε θα μπορούσα στο σημείο αυτό να μην αναφέρω το εκφραστικό φαινόμενο της βροχής των αστεριών, τα λεγόμενα πεφταστέρια ή αλλιώς Περσείδες.


Περσείδες



Οι Περσείδες είναι βροχή διαττόντων (μετέωρα ή πεφταστέρια όπως είναι κοινώς γνωστά στην παράδοση, τα οποία, σύμφωνα με την λαϊκή δεισιδαιμονία, όταν τα βλέπεις να πέφτουν μπορείς να κάνεις μια ευχή που θα πραγματοποιηθεί). Στην πραγματικότητα δεν είναι αστέρια που «πέφτουν». Πρόκειται για μικρά κομμάτια (μέχρι και σε μορφή σκόνης) τα οποία είναι απομεινάρια του κομήτη Σουίφτ-Τάτλ (109P/Swift-Tuttle) και όταν εισέρχονται στην ατμόσφαιρα της Γης με τεράστιες ταχύτητες καίγονται εξαιτίας της τριβής με την ατμόσφαιρα μέσα σε δευτερόλεπτα. Όποια από αυτά είναι αρκετά μεγάλα ώστε να φτάσουν στην επιφάνεια της Γης ονομάζονται μετεωρίτες, ενώ όσα είναι τόσο λαμπρά που φαίνονται να σχίζουν τον ουρανό ονομάζονται βολίδες. Συνήθως στο μέγιστο της βροχής πέφτει ένα μετέωρο το λεπτό. Ονομάζονται Περσείδες, επειδή το ακτινοβόλο σημείο τους προβάλλεται στον αστερισμό Περσέα, φαίνεται δηλαδή σαν να έρχονται από την κατεύθυνση αυτή.
Το μεγαλύτερο μέρος του υλικού αυτού από τον κομήτη Σουίφτ-Τάτλ περιπλανάται στον διαπλανητικό χώρο εδώ και χίλια περίπου χρόνια αφότου εγκατέλειψε τον κομήτη. Υπάρχει ωστόσο και μία σχετικώς νέα συνιστώσα, μία λωρίδα υλικού που αποσπάσθηκε από τον κομήτη το έτος 1862. Ο ρυθμός των μετεώρων όταν η Γη συναντήσει αυτή την, πυκνή ακόμα, λωρίδα είναι πολύ υψηλότερος από ό,τι κατά την υπόλοιπη βροχή.

Αναφέρονται παρατηρήσεις των Περσείδων εδώ και περίπου 20 αιώνες, με αρχαιότερη αναφερόμενη από την Άπω Ανατολή. Μία λαϊκή ονομασία της βροχής αυτής σε Ρωμαιοκαθολικές χώρες είναι «Δάκρυα του Αγίου Λαυρεντίου», καθώς στις 10 Αυγούστου τιμάται η μνήμη του μαρτυρίου του.
Η αρχή της βροχής είναι ορατή από τα μέσα Ιουλίου κάθε χρόνο, με την κορύφωση μεταξύ 9 και 14 Αυγούστου, οπότε ο ρυθμός των μετεώρων φθάνει τα 60 και πλέον ανά ώρα. Εξαιτίας της τροχιάς του κομήτη, από την οποία εξαρτάται η θέση του ακτινοβόλου σημείου, οι Περσείδες παρατηρούνται κυρίως να διασχίζουν το Βόρειο Ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας. Καθώς συμβαίνει με όλους τους διάττοντες αστέρες, ο ρυθμός τους μεγιστοποιείται κατά το χρονικό διάστημα αμέσως πριν την αυγή. Το 2009, ο μέγιστος Ζενίθιος Ωριαίος Ρυθμός προβλέφθηκε σε περίπου 120.


ΤΑ ΛΑΦΥΡΑ ΣΤΗΝ ΖΑΚΥΝΘΟ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΧΑΡΑ.


Χαρά όνομα και πράγμα θα μου επιτρέψετε να πω!
Για όσους δεν γνωρίζετε ακόμη την άκρως δημιουργική Ζακυνθιά μας φίλη, μπορείτε να την επισκεφτείτε στο προσωπικό της ιστολόγιο και να ανακαλύψετε τόσο τις υπέροχες δημιουργίες της όσο και την τρυφερή και καλοσυνάτη προσωπικότητά της.

Εδώ γνωρίζετε την αγαπημένη μου φίλη: http://kantomagapi.blogspot.gr/, που όμως μας προτρέπει με την ονομασία του μπλοκ της, ότι κάνουμε να το κάνουμε με αγάπη, πάντα με αγάπη και επειδή έχει τύχει να μιλήσω πιο προσωπικά με τη Χαρά, σας βεβαιώνω πως ότι μας προτρέπει να κάνουμε εκείνη το κάνει ήδη πράξη στη ζωή της.

Θα μοιραστώ μαζί σας ένα τραγούδι που έβαλε εχθές βράδυ στο φατσοβιβλίο με τα λόγια που τα συνόδεψε και πιστεύω πως θα σας αρέσει πολύ η σκέψη να το μοιραστώ μαζί σας:



Πολλές φορές ανεβάζεις κάτι μόνο για σένα.
Τέτοια ώρα μόνο τέτοια ακούσματα θέλεις, μόνο σκέψεις και συναισθήματα στροβιλίζονται με τις νότες,λίγο πριν συντροφέψουν τα όνειρα!
Τι όμορφο είναι να ξέρεις...


Xαρουλίτα μου, εσύ ανέβασες κάτι για εσένα μα κατάφερες να με κάνεις να νιώσω πως  είναι και δικό μου και πραγματικά είναι όμορφο συναίσθημα αυτό.


Τα Λάφυρα ταξίδεψαν στην όμορφη Ζάκυνθο λοιπόν που στο παρελθόν έτυχε να την αγναντέψω απο μια καφετέρια στο Κάστρο Κυλλήνης και φωτογραφήθηκαν με πολλά ακόμη βιβλία 


Ιδού το όμορφο μπουκέτο βιβλίων - λουλουδιών που μας χάρισε η αγαπημένη μου φίλη:




Το οτι συνυπάρχουν τα Λάφυρα με τόσα καταπληκτικά βιβλία και κυρίως με τους αξιότιμους δημιουργούς τους με κάνει να χαίρομαι πολύ και να καμαρώνω.

Χαρουλίτα μου!!! Ευχαριστούμε όλοι μας πολύ! Ευχομαι να φανήκαμε άξιοι των προσδοκιών σου!

Και επειδή χάρη στα ταξίδια του βιβλίου αποφάσισα να γνωρίσω καλύτερα τα μέρη του τόπους μας, δε θα το αποφύγετε, θα τα γνωρίσετε κι εσείς μαζί μου αν πραγματικά το επιθυμείτε.


Η Ζάκυνθος, γνωστή διεθνώς και με το όνομα "Τζάντε", ή Φιόρο του Λεβάντε (= Άνθος της Ανατολής) κατά τους Βενετσιάνους, είναι ένα από τα νησιά των Επτανήσων. Είναι το ενδέκατο σε έκταση ελληνικό νησί και το τρίτο (μετά την Κεφαλονιά και την Κέρκυρα) και δεύτερο σε πληθυσμό νησί των Ιονίων νήσων. Η έκτασή της είναι 406 τ. χλμ και ο πληθυσμός ανέρχεται στους 40.758 κατοίκους (απογραφή 2011). Από την Πελοπόννησο απέχει 9,5 ναυτ. μίλια (από την Κυλλήνη του Νομού Ηλείας) και 8,5 ναυτ. μίλια από το πλησιέστερο βόρεια σε αυτή νησί, την Κεφαλονιά. Οι κάτοικοί της καλούνται Ζακύνθιοι, ή Ζακυνθινοί. "Υρία", ένα από τα αρχαία ονόματα του νησιού της Ζακύνθου.

 Το σχήμα της Ζακύνθου είναι ακανόνιστο τριγωνικό με το μεν βορειότερο άκρο του νησιού να καταλήγει στο ακρωτήρι Σκινάρι, ενώ στο νότιο-νοτιοανατολικό να σχηματίζεται ο κόλπος του Λαγανά μεταξύ των δύο ακρωτηρίων, Μαραθιά δυτικά και Γέρακας, ή Γεράκι, ανατολικό. Μέσα στον κόλπο του Λαγανά υπάρχουν τρία νησιά, το Μαραθωνήσι, ο Άγιος Σώστης και το Πελούζο, ενώ 37 ναυτικά μίλια νότια του Λαγανά βρίσκονται οι νήσοι Στροφάδες. Ο κόλπος του Λαγανά, με τη μαγευτική παραλία του, έχει ανακυρηχθεί από το 1999 Εθνικό Πάρκο καθώς είναι τόπος ωοτοκίας της υπό εξαφάνιση χελώνας Καρέττα-Καρέττα. Οι δυτικές ακτές έχουν μήκος περίπου 34 χλμ. είναι βραχώδεις και απότομες σχηματίζοντας πολλές σπηλιές και κολπίσκους. Αντίθετα οι ανατολικές ακτές που βλέπουν προς την Πελλοπόννησο και έχουν μήκος 37 χλμ είναι αμμώδεις με όμορφες παραλίες.

 Η Ζάκυνθος, την οποία ο Όμηρος αναφέρει σαν Υλήεσσα δηλαδή δασώδη, πήρε το όνομά της από τον πρώτο εποικιστή της τον Ζάκυνθο γιο του Βασιλιά της Φρυγίας Δάρδανου. Στην συνέχεια την κατέκτησε ο Αρκείσιος, απόγονος του βασιλιά της Κεφαλονιάς Κέφαλου, πατέρας του Λαέρτη, και παππού του Οδυσσέα. Έτσι περιήλθε η Ζάκυνθος στο Βασίλειο του Οδυσσέα ο οποίος συμμετείχε με δώδεκα πλοία στον Τρωικό πόλεμο. Μετά την επιστροφή του όμως και τον φόνο των μνηστήρων από τους οποίους είκοσι ήταν από την Ζάκυνθο, οι Ζακυνθινοί επαναστάτησαν και απέσπασαν το νησί τους από το Βασίλειο του Οδυσσέα. Με τα χρόνια ακολουθώντας το πνεύμα της εποχής εγκαθιδρύθηκε στη Ζάκυνθο νέο πολίτευμα, η Δημοκρατία. Ίσως κατά την εποχή εκείνη οι Ζακυνθινοί να ίδρυσαν ομώνυμη αποικία στην Ιβηρική χερσόννησο. Στους Περσικούς πολέμους η Ζάκυνθος έμεινε ουδέτερη ενώ στον Πελοποννησιακό πόλεμο εμπλέκεται σαν σύμμαχος των Αθηναίων. Η Ζάκυνθος υποτάχθηκε στους Μακεδόνες του Μεγάλου Αλεξάνδρου κι αργότερα στους Ρωμαίους, που της παραχώρησαν σχετική αυτονομία. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση ο χριστιανισμός διαδόθηκε στο νησί από την Μαρία Μαγδαληνή το 34 μ.Χ. όταν το πλοίο που την μετέφερε στην Ρώμη σταμάτησε για λίγο στην Ζάκυνθο. Στη διάρκεια των βυζαντινών χρόνων λεηλατείται από πειρατές και Βάνδαλους. Στα 1185 η Ζάκυνθος μαζί με την Κεφαλονιά καταλαμβάνονται από τους Νορμανδούς της Σικελίας (από το ναύαρχο Μαργαριτώνη του Βασιλιά της Σικελίας Γουλιέλμου Β') οι οποίοι αποσπώντας τις από την Βυζαντινή Αυτοκρατορία δημιουργούν την Παλατινή Κομητεία Κεφαλληνίας και Ζακύνθου κάτω από την ηγεμονία των Παλατινών Κομήτων Ορσίνι 1197 – 1325, Ανδηγαυών (d’ Anjou) 1325 – 1357 και Τόκκων 1357 – 1479. Στην συνέχεια την κατακτούν οι Βενετοί[1] και παραμένει κάτω από την Ενετική κυριαρχία έως το 1797. Αξιοσημείωτο γεγονός της περιόδου αυτής ήταν η λαϊκή εξέγερση (ή οποία είχε απλά χαρακτήρα απείθιας απέναντι σε αγγαρείες και πρωταγωνιστές όχι φτωχούς, αλλά πλούσιους εμπόρους) γνωστή με το όνομα Ρεμπελιό των Ποπολάρων.

Μετά τη Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο ακολουθεί η Γαλλοκρατία των Επτανήσων (1797-1799), όπου Γάλλοι δημοκρατικοί αρχικά και στη συνέχεια με την Συνθήκη Ρωσοτουρκικής Συμμαχίας (1799) οι Ρώσοι με σύμμαχους τους Τούρκους κατέλαβαν το νησί προσωρινά μέχρι ότου συστάθηκε με την Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης (1800) η Επτάνησος Πολιτεία (το 1800) στην οποία μετείχε η Ζάκυνθος μαζί με τα άλλα νησιά του Ιονίου απαρτίζοντας το πρώτο αυτόνομο Ελληνικό κρατίδιο υπό την σκιώδη επικυριαρχία του Σουλτάνου, με ουσιαστικό κυβερνήτη τον Ζακυνθινό κόμη Γεώργιο Μοτσενίγο, γόνο επιφανούς οικογένειας του νησιού και διπλωμάτη στην υπηρεσία της Ρωσίας. Το 1807 επανήλθαν οι Γάλλοι Αυτοκρατορικοί τούτη τη φορά και το 1815 δημιουργείται το Ενωμένο Κράτος των Ιονίων Νήσων που τέθηκε κάτω από την προστασία των Άγγλων (στην ουσία αποικιοκρατία) έως το 1864. Το όνειρο των Ζακυνθινών να ενωθούν με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε ύστερα από σκληρούς αγώνες, στις 21 Μαΐου 1864, ύστερα από συνολικά 680 χρόνια ξένης κατοχής.


Το ξακουστό Ναυάγιο της Ζακύνθου:



To Ναυάγιο, όπως αποκαλείται, της Ζακύνθου, είναι ένα ναυάγιο πλοίου που ξεβράστηκε σε μια απομονωμένη παραλία της Ζακύνθου, και σήμερα αποτελεί ένα από τα πιο ενδιαφέροντα αξιοθέατα του νησιού. Το ναυάγιο συνέβη το 1982, όταν το πλοίο Παναγιώτης ,το οποίο ανήκε σε έναν Κεφαλλονίτη μετέφερε παράνομα τσιγάρα, από την Τουρκία σε διεθνή ύδατα, όπου θα τα πουλούσε σε προσυμφωνημένο σημείο. Καπετάνιος και πλήρωμα ήταν επίσης από την Κεφαλλονιά, ενώ το παράνομο φορτίο συνόδευαν κάθε φορά και δύο Ιταλοί λαθρέμποροι, οι οποίοι και επέβλεπαν την παράδοση. Το πλοίο, ωστόσο, λόγω εξαιρετικά δυσμενών καιρικών συνθηκών και χαλασμένης μηχανής, βρέθηκε εκτός πορείας και σύντομα έπεσε στα βράχια της βορειοδυτικής πλευράς της Ζακύνθου. Μέχρι τότε, η παραλία ονομαζόταν Άγιος Γεώργιος.
Στην αρχή οι κάτοικοι είχαν θορυβηθεί εξαιτίας της περιβαντολλογικής καταστροφής που πίστευαν πως θα δημιουργούσε το συγκεκριμενο καράβι με το φορτίο του, και κατ επέκταση και στον τουρισμό του νησιού. Όμως λίγο καιρό μετά αποτέλεσε πόλο έλξης για τουρίστες εγχώριους και μη. Δεν είναι τυχαίο πως διεθνείς εφημερίδες την συγκαταλέγουν μέσα στις 23 ομορφότερες παραλίες του κόσμου[1].
Σήμερα, το ναυάγιο έχει προσαράξει στο κέντρο μιας απρόσιτης παραλίας, με αμμοχάλικο την οποία μπορεί να επισκεφθεί κανείς μόνο δια θαλάσσης και ελικοπτέρου καθώς είναι ένα από τα πιο διάσημα αξιοθέατα του νησιού. Χάρις στο δύσβατο της περιοχής, τα νερά της παραμένουν κρυστάλλινα και διάφανα μέχρι και σήμερα.
 Το Ναυάγιο μπορεί να είναι δύσβατο, όμως, οι μικρές κρουαζιέρες που γίνονται καθημερινά στη Ζάκυνθο και κάνουν τον περίπλου του νησιού, με αφετηρία, είτε το λιμάνι της πόλης της Ζακύνθου, είτε τις Αλυκές, είτε τον κόλπο του Λαγανά, είτε το λιμανάκι του Πόρτο Βρώμη (που είναι και η πιο σύντομη διαδρομή)[2], κάνουν την παραλία προσιτή στον καθένα. Ωστόσο, η παραλία του Ναυαγίου μπορεί να προσεγγισθεί και οδικώς, καθώς βρίσκεται σχετικά κοντά στο χωριό της Αναφωνήτριας, 30 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πρωτεύουσας του νομού. Για όσους θέλουν δουν την παραλία από ψηλά, πρέπει να φτάσουν μέχρι το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου των Γκρεμνών. Κάτω από το μοναστήρι υπάρχει μια σιδερένια εξέδρα που βρίσκεται κυριολεκτικά στον αέρα, με θέα παραλία και τις γύρω ακτές.





Θα κλείσω την ανάρτηση τούτη με τα λόγια που πραγματικά έχουν αγγίξει τη ψυχή μου, με τα οποία η Χαρά μου, περιγράφει τον εαυτό της καθώς επίσης και τα ιστολόγιά της, να πω μάλιστα πως την υπέροχη αυτή οικοδέσποινα μπορείς κανείς να τη συναντήσει και σε άλλα δύο μπλοκς:



Απο το περιέχομενο μη σας πω και απο την ονομασία των επάνω μπλοκς μπορεί κανείς να καταλάβει το πόσο δοτικός άνθρωπος είναι η γυναίκα αυτή!


Και κλείνω με τα λόγια της, τα γνήσια αυτά της λόγια:


"Χρώμα" Τριγύρω σου είμαι, παντού στον ορίζοντα, δες με. Εγχέομαι στην ψυχή σου, ενδύω το βλέμμα σου. Οι μύριες μορφές μου για σένα εναλλάσσονται και παρελαύνουν, δες με. Εγώ είμαι κάθε μέρα μια γιορτή, μια πανδαισία είμαι. Πετάω, απλώνομαι, φοριέμαι, κοσμώ, διακοσμώ, ευφραίνω. Δες με, μην προσπερνάς κοιτώντας με απλανώς, χωρίς να βλέπεις οτι υπάρχω. δεν είμαι ένα, είμαι πολλά, και ένα είμαι πάλι. Δεν μ έπλασες εσύ, η φύση μ' έπλασε, μα εγω για σένα υπάρχω. Δες με.
 

Σε ευχαριστώ!!!
Καλημέρα σε όλους!

Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2015

XΑΜΟΓΕΛΑ... ΚΙ ΑΝ ΟΛΑ ΠΑΝΕ ΣΤΡΑΒΑ, ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΣΤΡΑΒΑ!


Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα.
Καλημέρα με πολλά "ίσια ή στραβά" χαμόγελα, δεν έχει καμία σημασία, αρκεί να είναι εγκάρδια και μεταδοτικά.

Φυσικά και δεν είναι τυχαίος ο τίτλος της ανάρτησης.
Σήμερα θα ασχοληθούμε με το χαμόγελο, αυτή την τόσο εύηχη λέξη που και μόνο στην ακοή της θέλεις απλώς να χαμογελάσεις.

Το χαμόγελο λοιπόν, το έχουν χαρακτηρίσει ζωγραφιά της ψυχής, ήχο της ψυχής, ξίφοςτης ομορφιάς, διεθνή γλώσσα καλοσύνης και άλλα πολλά και διάφορα όμορφα πράγματα που σε κάνουν να αισθανθείς όμορφα που κάποιος σκέφτηκε να δώσει έναν τόσο τρυφερό επεξηγηματικό χαρακτήρα σε κάτι που απλά σε κάνει να νιώθεις ευτυχισμένος γιατί το χαμόγελο είναι κάτι, έστω κάτι μικρό απο την γλυκιά και ανέξοδη ευτυχία μας και η ευτυχία για μένα μπορεί να αρχίζει και να τελειώνει με ένα απλό χαμόγελο αρκεί το ίδιο, να είναι αληθινό. 

Επέλεξα πριν μπούμε στο "ζουμί" της σημερινής ανάρτησης να μοιραστώ μαζί σας κάποια αγαπημένα μου γνωμικά που αν δε τα γνωρίζατε νιώθω πως θα αισθανθείτε όμορφα διαβάζοντάς τα.

Είναι τα ακόλουθα:


Ο Ιησούς δάκρυσε. Ο Βολταίρος χαμογέλασε. Από εκείνο το θείο δάκρυ κι εκείνο το ανθρώπινο χαμόγελο προέρχεται η χάρη του σημερινού πολιτισμού.


Ανάμεσα σ’ αυτούς που μου αρέσουν και που θαυμάζω δεν μπορώ να βρω έναν κοινό παρανομαστή. Ανάμεσα σ’ αυτούς που αγαπώ όμως, μπορώ: όλοι με κάνουν να γελάω.


Οι ρυτίδες θα έπρεπε απλώς να υποδεικνύουν από πού έχουν περάσει χαμόγελα.


Το χιούμορ είναι το όπλο των άοπλων ανθρώπων. Βοηθάει ανθρώπους που καταπιέζονται να χαμογελούν με την κατάσταση που τους κάνει να υποφέρουν.


Γέλα παλιάτσο!
“Ridi, pagliaccio!”
(Από άρια της όπερας Pagliacci)


Πάρε μου το ψωμί, αν θέλεις,
πάρε μου τον αέρα, αλλά
μη μου παίρνεις το γέλιο σου.


Θα μπορούσαμε σε κάθε περίπτωση να πούμε πολλά λόγια αλλά σήμερα έχω πρόθεση να σας γνωρίσω ένα νέο χαμόγελο που δειλά μα ευγενικά και με πολλή λαχτάρα και χαρά έκανε την είσοδό της στην ζεστή μας μπλοκογειτονιά.

Το χαμόγελο αυτό, το γνωρίζω δεκατέσσερα περίπου χρόνια. Το πρωτοσυνάντησα σε ένα μάθημα ενός εργαστηρίου στη σχολή που φοιτούσα και το έχω δει να προσαρμόζεται σε πάρα πολλές καταστάσεις που κλήθηκε να αντιμετωπίσει στη ζωή του.

Το χαμόγελο αυτό ανήκει σε μία αγαπημένη μου φίλη που ακούει στο όνομα Χριστίνα.. Όσοι απο εσάς είστε φίλοι μαζί μου στο φατσοβιβλίο, έχετε δει πολλές φωτογραφίες με αυτό το όμορφο κορίτσι και εμένα, οπότε κατα κάποιον τρόπο τη ξέρετε και ήρθε η στιγμή να την γνωρίσετε και σαν μπλοκοοικοδέσποινα.

Πρόσφατα συζητούσαμε πίνοντας καφέ στην παραλία για το μπλοκ, συγκεκριμένα μου έλεγε πόσο πολύ θα της άρεσε να δημιουργήσει ένα μπλοκ και να ασχοληθεί με τα φιλοζωικά της αισθήματα, που και λόγω παλιάς της εργασίας, γνωρίζει πάρα πολλά επάνω σε αυτό το τομέα μα το κυριότερο είναι η αγάπη της προς τα ζώα και το περιβάλλον.

Υποστήριξα πάρα πολύ την πρόθεσή της αυτή και περίμενα πως μετά απο μερικές εβδομάδες θα υλοποιούσε την σκέψη της.

Ελάχιστες μέρες αργότερα και χωρίς να το γνωρίζω  βλέπω στο φατσοβιβλίο της φίλης μου, να έχει κοινοποιηθεί ένας σύνδεσμος από έναν ιστότοπο που δεν είχε τύχει να τον συναντήσω μέχρι στιγμής και να αναφέρει "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου" ως βιβλίο του μήνα. Ένιωσα τόσο όμορφα που πραγματικά δε μπορώ να σας το περιγράψω. Είναι αυτή η ξαφνική χαρά, το αναπάντεχο και απρόσμενο, αυτό το δυνατό που σε κάνει να νιώθει παιδί που βρέθηκε μπροστά σε ένα μεγάλο λουνα παρκ.

Όταν μάλιστα έμαθα πως αυτό το μπλοκ είναι δικό της και ανάμεσα στις πρώτες αναρτήσεις της υπήρχε και κάτι δικό μου, το οποίο ξαναλέω πως δεν το γνώριζα γιατί πίστευα πως το μπλοκ θα δημιουργηθεί εβδομάδες αργότερα και θα έχει οικολογικό και φιλοζωικό χαρακτήρα, ένιωσα πάρα πάρα πολύ όμορφα και θέλησα να την υποδεχτώ σήμερα στη μπλοκογειτονιά μας με τον εκφραστικό τρόπο που έχω, το να μιλάω σα να απευθύνθομαι σε φίλους δηλαδή και επειδή στην ουσία είστε οι ηλεκτρονικοί μου φίλοι, το διαδικτυακό παρεάκι μου, θα ήθελα να ζητήσω απο όλους σας να καλωσορίσετε τη χαμογελαστή μου, Χριστίνα με τον ένθερμο τρόπο που αγκαλιάσατε και στηρίξατε και εμένα τόσα χρόνια στη μπλοκογειτονιά.

Θα ήθελα να της δώσετε λίγο χρόνο ώστε να μάθει τα απαραίτητα και να απολαύσετε με τη ψυχή σας τις αναρτήσεις της. Στο μπλοκ της λοιπόν Χαμογέλα, που τελικά είναι ένα ποικιλόμορφο και πολύπλευρο μπλοκ, μπορείτε να συναντήσετε πολλά πράγματα που αρέσουν και αγαπά, η Χριστίνα.

Χαρακτηριστικά και όπως εκείνη μου είπε εχθές, θέλει το μπλοκ της να γίνει μια συντροφιά στους ανθρώπους και μια φιλική συμβουλή για όσους έχουν την ανάγκη εκείνη τη στιγμή και μπορεί με τον  τρόπο και τα όσα έχει ζήσει στη ζωή της να προσφέρει απλόχερα και θερμά την προσωπική της συμβουλή - γνώμη.

Σας προσκαλώ λοιπόν με αστείρευτη χαρά κι αγάπη να καλωσορίσετε τη Χριστίνα μου εδώ: http://xamogelaaaaaa.blogspot.gr.

Χριστινάκι μου καλωσόρισες στην μπλοκογειτονιά μας!
Εύχομαι το μπλοκ σου καθώς επίσης και οι άνθρωποι που θα γνωρίσεις εδω μέσα να σου προσφέρουν πολλά εφόδια ψυχής και ζωής παράλληλα! 

Όμορφη και χαμογελαστή μέρα σε όλους!

Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015

OI ΔΙΚΕΣ ΜΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΕΣ.





Στη μεγάλη φωτογραφία, η ξαφέρφη μου Κατερίνα.
Επάνω δεξιά η επι δεκατέσσερα χρόνια φίλη και κουμπάρα Κατερίνα (Καίτη)
Κάτω δεξιά η σχετικά πρόσφατη μα εξίσου πολύ καλή φίλη Κατερίνα

Μα τη πιο ξεχωριστή και αγαπημένη μου Κατερίνα σας την άφησα για το τέλος:



Η Γιαγιά μου!
Η καλύτερη γιαγιά του κόσμου όλου, Κατερίνα! 


 Να σας χαίρομαι όλες!
Χρόνια σας πολλά και ευτυχισμένα!

Χρόνια πολλά σε όλες τις εορτάζουσες! Να τις χαιρόμαστες!

ΑΧ, ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΥΡΙΑΝΟ ΜΑΣ ΚΟΡΙΤΣΙ.


Μα τι πήγε και έκανε και φέτος το αγαπημένο μας μελαχρινό κορίτσι;
Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες να είναι εκεί για όλους εμάς, να μας σκέφτεται, να δημιουργεί και να μας χαρίζει κάτι απο την όμορφη ψυχή της.
Ειδικά το φετινό της μήνυμα πιο αναγκαίο απο ποτέ.

Τα δωράκια, απο τα χεράκια της, καρτούλα χειροποίητη ευχών άκρως ευρηματική και πλεκτό σουπλά για την κούπα μας, το οποίο θα χρησιμοποιούμε παρακαλώ μόνο για το προσωπικό τους μπλοκ μιας και που είναι ο Γιάννης και η Γιάννα, διότι αλλιώς θα αυτοκαταστραφεί! :P

Άκουσον άκουσον δηλαδή, 
Α πα πα, σκανταλιάρα το Συριανό μας κορίτσι.




Ευχαριστούμε πολύ όμορφο και ξεχωριστό πλάσμα του κόσμου μας!
Μου άρεσε πάρα πολύ η συλλογική σκέψη, να υπάρχουν κοινές ευχές για όλους αλλά μου άρεσε ιδιαίτερα το γεγονός πως κάτω κάτω υπήρχαν λίγα λόγια - ευχές, για καθέναν απο εμάς ξεχωριστά.

Δεν έχω λόγια, είσαι καταπληκτική.
Το πόσο δύσκολο, απαιτητικό και χρονοβόρο είναι να τα φτιάξεις όλα αυτά είναι αδιανόητο για εμένα που δε τα πάω καλά ούτε με το προγραμματισμό μα ούτε και με την οργάνωση.

Να προσαρμόζεσαι λοιπόν το μήνυμα της φετινής κάρτας στις οποιεσδήποτε αλλαγές και να βάζεις τον εαυτό σου μέσα σε αυτές. Να μη σε παρασέρνουν, να τολμάς να τις ζεις και να τις γεύεσαι. 

Επι ευκαρίας, θα μοιραστώ μαζί σας μία φωτογραφία bonus, όπως την χαρακτήρισε και μου χάρισε η Γιάννα από τον δεύτερο γύρο φωτογράφισης των Λαφύρων που δεν έχω ανεβάσει ακόμη στο μπλοκ να τις μοιραστώ μαζί σας αλλά θα το κάνω άμεσα και είναι η ακόλουθη:



Τι έκανε λοιπόν το Συριανό κορίτσι; Τοποθέτησε μέσα στο Θέατρο Απόλλων τα Λάφυρα, με την ευχή κάποια στιγμή να δει ένα μονόπρακτό τους εκεί.

Το Θέατρο Απόλλων κατασκευάστηκε το 1862-1864 σε σχέδια του διάσημου Ιταλού αρχιτέκτονα Πιέτρο Σαμπό και η σχεδίαση του είναι επηρεασμένη από τέσσερα τουλάχιστον ιταλικά πρότυπα.
Η λειτουργία του άρχισε στις 20 Απριλίου 1864, με το Ριγκολέττο του Βέρντι.

Είναι ένας εκπληκτικός και επιβλητικός χώρος 150 ετών και το αποκαλούν μικρογραφία της Σκάλας του Μιλάνο!
"Τί το καλύτερο από το να μπουν τα Λάφυρα εκεί, ε???!"

Με αυτή ακριβώς τη "τσαχπίνικη" ερώτηση έκλεισε τα λόγια της η Γιάννα και εγω ακόμη χαμογελάω.
Αλήθεια, πόσο τυχερή μα και πόσο ευγνώμων αισθάνομαι για όλους εσάς; Το ευχαριστώ μου λίγο μα αληθινό. Ευχαριστώ μέσα απο τη καρδιά μου για όλα! Απόλαυσα ιδιαίτερα όλο αυτό το ταξίδι, εύχομαι το ίδιο και εσύ. Τα φιλιά και την αγάπη μου όλη στο κοριτσι αυτό, που με τόσο ενθουσιασμό και χαρά, μου χάρισε κατι τόσο όμορφο, ιδιαίτερο και άκρως τιμητικό προς εμένα. 

Να είσαι πάντα καλά αγαπημένη και πάντα οι άνθρωποι να σου προσφέρουν εις διπλούν την αγάπη και την χαρά που τόσο απλόχερα τους δίνεις.

Καλημέρα σε όλους τους εκφραστικούς μου φίλους.
Να είστε πάντα καλά!

Χρόνια πολλά σε όλες τις Κατερίνες μας! 
Να τις χαιρόμαστε και να τις αγαπάμε πάντα!

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2015

ΚΑΙ ΣΤΑΖΟΥΝ ΟΙ ΣΟΦΑΔΕΣ ΣΑΝ ΜΕΛΙ ΠΑΝΩ ΑΠO ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΟΥ.



Σαπίλα, σαπίλα παντού.
Σαν μαυσωλείο της νεκρής ψυχής ενός ανθρώπου.
Και στάζουν οι σοφάδες σαν μέλι πάνω από το κεφάλι μου.
Τις γεύομαι και το φως, αργοπεθαίνει.
 
 
___________ 

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα και καλή εβδομάδα.
Μόλις διαβάσατε τη συμμετοχή μου στο λογοτεχνικό δρώμενο των "25 λέξεων" που διοργανώνει η αγαπημένη Μαρία από το λογοτεχνικό ιστολόγιο τοκείμενο.
Πατώντας εδώ μπορείτε να δείτε το νικητήριο ολιγόλεκτο καθώς επίσης και όλες τις υπέροχες συμμετοχές μαθαίνοντας επίσης και το που ανήκει η κάθε μία.
Μαριλένα μου συγχαρητήρια, το αγάπησα εξαρχής πάρα πολύ.
Μαρία μου ευχαριστούμε για τις φωτογραφίες - έμπνευση που μας δίνεις.
Ενα μεγάλο μπράβο σε όλους τους συμμετέχοντες.
Να είστε πάντα καλά!
Φιλιά πολλά σε όλους.

Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2015

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΛΑΦΥΡΩΝ.


Εκφραστικοί μου, καλημέρα.

Μιας και μου έχουν μείνει ορισμένα αποσπάσματα απο αυτά που έχω ανεβάσει στο φατσοβιβλίο μα θέλω συνάμα και να μοιραστώ μαζί σας, ανεβάζω τα εξής:


Απόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Το Κυνήγι", της πρώτης μου ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου".



 Απόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Μέρα", της πρώτης μου ποιητικής συλλογής " Τα Λάφυρα της Ψυχής μου".


 
Απόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Παγκάκι Reserve", της πρώτης μου ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου".





Απόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Αλαζονεία", της πρώτης μου ποιητικής συλλογής " Τα Λάφυρα της Ψυχής μου".

Και σε εικονίτσες:



Απόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο " Η Φυγή", της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου".



 Απόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Ελευθέρια Πορεία", της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου".





Απόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Ο Ήλιος", της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου".

Απόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Η Σελήνη", της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου"


Όμορφη μέρα να έχετε εκφραστικοί μου. Να περνάτε πάντα καλά!

Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2015

TA ΛΑΦΥΡΑ ΣΤΗ ΣΕΡΙΦΟ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΜΕ ΤΗ ΧΡΥΣΑ.


Τα Λάφυρα ταξίδεψαν στην όμορφη Σέριφο συντροφιά με την αγαπημένη μου Χρύσα!

Αν και η όμορφη Χρύσα κατοικεί στην Αθήνα, στις καλοκαιρινές τις διακοπές την συνόδεψαν τα Λάφυρα με αρκετά όμορφο τρόπο θέλω να πιστεύω.

Οι όμορφες και καθαρά νησιώτικες φωτογραφίες που ακολουθούν με χαροποίησαν και με ξάφνιασαν πολύ. Την ευχαριστώ κι απο εδώ για όλα κι ας μην είναι μπλοκερ, δεν έχει καμία σημασία, το ταξίδι της ειναι και δικό μας, μιλώντας συλλογικά, το ελπίζω! :)

Φιλιά πολλά στο μελαχρινό, σγουρομάλλικό μου κορίτσι! Ευχαριστώ θερμά! <3




Η Σέριφος είναι νησί του Αιγαίου Πελάγους που ανήκει στις Κυκλάδες. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η ΧώραΣέριφος), η οποία είναι χτισμένη σε υψόμετρο 200 μ. Επίνειο είναι το Λιβάδι, ενώ άλλοι μεγάλοι οικισμοί είναι ο Κουταλάς, το Μεγάλο Λιβάδι και ο Κένταρχος. Η επιφάνειά της Σερίφου εκτιμάται στα 75,207 τ.χλμ. ενώ έχει μήκος ακτών 83 χιλιόμετρα. Στην απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 1.420 άτομα. Το νησί άκμασε στα τέλη του 19ου - αρχές του 20ου αιώνα, όταν εγκαταστάθηκαν μεταλλευτικές εταιρίες που εκμεταλλεύονταν το πλούσιο υπέδαφός του. Αργότερα όμως τα μεταλλεία εγκαταλείφθηκαν, επειδή η εξόρυξη κρίθηκε ασύμφορη, και αρκετοί οικισμοί ερημώθηκαν.

Από την αρχαιότητα είναι γνωστή σαν άγονο νησί. Η ψηλότερη κορυφή είναι ο Τούρλος και έχει 585 μ. υψόμετρο. Το υπέδαφός της έχει κοιτάσματα αιματίτη (Fe2O3) και μαγνητίτη (Fe3O4) που σχηματίσθηκαν από μεταμόρφωση επαφής στα όρια μίας γρανιτικής διείσδυσης και είναι κοιτάσματα τύπου skarn πλούσια σε διάφορα ορυκτά. Στη νοτιοδυτική περιοχή της νήσου, θέση Κούνδουρο, υπάρχουν κοιτάσματα χαλκού καθώς και υπολείμματα  εκκαμίνευσης μεταλλευμάτων χαλκού στην θέση με το εύγλωττο τοπωνύμιο "Σκουριές".  Οι σκουριές χαλκού στη θέση αυτή πάνω από τον παρακείμενο κόλπο του Αβεσσαλού, στέκουν εκεί αψευδείς μάρτυρες μεταλλουργικών δραστηριοτήτων από την προϊστορική εποχή έως την ύστερη αρχαιότητα[1].

Στην περιοχή Μούτουλα,στο Βόρειο τμήμα του νησιού, κοντά στον οικισμό Γαλανή, είναι γνωστή μία μικρή εμφάνιση μικτών θειούχων ορυκτών,όπου κατά το παρελθόν έγινε περιορισμένη εκμετάλευση. Το 2004 κατασκευάστηκε φράγμα χωρητικότητας 700.000 μ3 στην τοποθεσία Στενό κοντά στο Λιβάδι για την ύδρευση και άρδευση του νησιού [2].

Γνωστές παραλίες είναι τα Λιβαδάκια, το Καλό Αμπέλι, το Γάνεμα και η Βαγιά στον νότο, το Μαλλιάδικο, το Μεγάλο Λιβάδι και ο Αβεσσαλός στα δυτικά, η Συκαμιά, ο Πλατύς Γιαλός και τα Δυο Γιαλούδια στα βόρεια και η Ψιλή Άμμος, ο Άγιος Σώστης, ο Άγιος Ιωάννης και η Λια στα ανατολικά. Το νησί έχει τρεις κύριους ασφαλτοστρωμένους δρόμους. Ο πρώτος οδηγεί από το Λιβάδι στη Χώρα. Μετά τη Χώρα ο δρόμος διακλαδίζεται. Ένας δρόμος καλύπτει το βόρειο και το ανατολικό τμήμα του νησιού (βόρειος περιφερειακός) και ο άλλος το νοτιοανατολικό (νότιος περιφερειακός). Και οι δύο διακλαδώσεις επιστρέφουν κυκλικά από τα νότια στο Λιβάδι. Κοντά στη Σέριφο βρίσκονται οι νησίδες Σεριφοπούλα στον Βορρά και Βους στα ανατολικά.
Τοπικό φαγητό θεωρείται η ρεβυθάδα, η λούζα και το ντόπιο τυρί.




Σύμφωνα με τις αρχαίες μαρτυρίες πρώτοι κάτοικοι της Σερίφου ήταν Αιολείς από τη Θεσσαλία, ενώ αργότερα στο νησί έφτασαν Ίωνες άποικοι από την Αθήνα. Μεταλλεία σιδήρου και χαλκού υπήρχαν από την αρχαιότητα και οι μεταλλουργικές δραστηριότητες ανάγονται στους Πρωτοκυκλαδικούς χρόνους (3η π.Χ. χιλιετία). Ιδιαίτερα αρχαιολογικά ευρήματα στη Σέριφο δεν υπάρχουν. Τα μόνα αρχαία κτίσματα που σώζονται είναι μαρμάρινοι πύργοι με πιο γνωστό τον Ασπρόπυργο, στον όρμο του Κουταλά, ο ορθογώνιος Ψαρόπυργος (ή καναπές του Κύκλωπα) στη χερσόνησο του Κύκλωπα, στα νοτιοδυτικά του Μεγάλου Λιβαδιού και ένας κυκλικός πύργος, κατασκευασμένος από μάρμαρο και γνεύσιο στον αυχένα της χερσονήσου της Κεφάλας. Ορισμένοι εξ αυτών φαίνεται οτι συνδέονται με τις μεταλλευτικές και μεταλλουργικές δραστηριότητες[3].

Σύμφωνα με τη μυθολογία στη Σέριφο κατέληξε το κουτί, στο οποίο ο βασιλιάς του Άργους Ακρίσιος είχε κλείσει την κόρη του Δανάη με τον μικρό γιο της Περσέα, για να εξαφανιστούν. Εκεί μεγάλωσε ο Περσέας. Όταν μεγάλωσε, ο βασιλιάς της Σερίφου Πολυδέκτης τον έπεισε να του φέρει την κεφαλή της Μέδουσας, μιας από τις τρεις Γοργόνες, που όποιος την έβλεπε κατά πρόσωπο απολιθωνόταν. Ο Περσέας με τη βοήθεια των θεών θα τα καταφέρει και θα επιστρέψει στη Σέριφο. Στο μεταξύ ο Πολυδέκτης είχε αποπειραθεί να βιάσει τη Δανάη και αυτή για να προστατευτεί είχε καταφύγει σε έναν ναό. Για να εκδικηθεί ο Περσέας, έδειξε στον Πολυδέκτη το τρόπαιό του και εκείνος απολιθώθηκε. Από αρχαίες μαρτυρίες είναι γνωστό ότι οι κάτοικοι της Σερίφου λάτρευαν τον Περσέα.

Επίσης στην αρχαιότητα υπήρχε η παράδοση ότι οι βάτραχοι της Σερίφου είναι άφωνοι, η οποία απαντά σε αρκετούς αρχαίους συγγραφείς. Φαίνεται να υπήρχε και η παροιμιώδης έκφραση σερίφιος βάτραχος ή βάτραχος εκ Σερίφου για άφωνους ανθρώπους. Το βυζαντινό λεξικό Σούδα περιέχει το λήμμα Βάτραχος ἐκ Σερίφου: ἐπὶ τῶν ἀφώνων. παρόσον οἱ ἐν Σερίφῳ βάτραχοι κομισθέντες εἰς Σκῦρον οὐκ ἐφθέγγοντο..

Από τη Σέριφο έχουν βρεθεί αρχαία νομίσματα από τον 6ο π.Χ. αιώνα και έπειτα, τα οποία απεικονίζουν τον Περσέα, την κεφαλή της Μέδουσας ή τον σερίφιο βάτραχο, που συνδέεται με την τοπική λατρεία του Περσέα. Στους Ρωμαϊκούς χρόνους το νησί είναι τόπος εξορίας. Επί Τιβερίου, εξορίζεται ο Κάσσιος Σεβήρος, εχθρός της Συγκλήτου λόγω της ταπεινής του καταγωγής και της κακοποιού ζωής του. Επίσης η Βιστιλία το 19 μ.Χ. για ακολασία[4].

Η ιστορία της Σερίφου τον Μεσαίωνα είναι όμοια με αυτήν των υπόλοιπων Κυκλάδων. Την εποχή που ιδρύθηκε το Δουκάτο του Αιγαίου περιήλθε και αυτή σε οικογένειες Ιταλών ευγενών, των αδελφών Γκίζι, οι οποίοι την διοικούσαν ως υποτελείς στον Δούκα του Αιγαίου, ενώ έπεφτε συχνά θύμα πειρατικών επιδρομών με αποκορύφωμα την επιδρομή του Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα το 1537. Το 1566 όλες οι Κυκλάδες περιήλθαν στην Οθωμανική αυτοκρατορία, όπου και παρέμειναν ως την Επανάσταση του 1821.

Στη Σέριφο βρίσκεται και η Μονή Ταξιαρχών, η οποία είναι μονή φρούριο και χρονολογείται από το 1572 [5]. Ιδρύθηκε με την έλευση της εικόνας των Ταξιαρχών από την Κύπρο. Είναι χτισμένη με ψηλούς εξωτερικούς τοίχους (περί τα 10 μέτρα ύψος) με πολεμίστρες και τα κελλιά και το καθολικό βρίσκονται εντός των τειχών. Στο παρελθόν ήταν πλούσια και διέθετε κειμήλια και ακίνητη περιουσία και σε γειτονικά νησιά. Για τον λόγο αυτόν ήταν συχνά αντικείμενο επιδρομών από πειρατές. Στη Μονή λειτούργησε αλληλοδιδακτικό σχολείο.




Καλό βράδυ εκφραστικοί μου φίλοι!
Να είστε πάντα καλά

Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2015

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΧΕΤΙΚΗ ΜΕ ΤΑ ΛΑΦΥΡΑ.



Θα ήθελα να ενημερώσω κυρίως τους Ευβοείς φίλους, πως την πρώτη μου ποιητική συλλογή σε ελεύθερο στίχο "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου", μπορείτε να την προμηθευτείτε από το βιβλιοπωλείο Παπαποστόλου, στην οδό Κριεζώτου 76 στην Χαλκίδα.

Το βιβλίο αυτό περιλαμβάνει 13 μοντέρνα, στοχαστικά, ανθρωποκεντρικά ποιήματα ποικίλης θεματολογίας που στρέφονται γύρω από τον άξονα των ανθρώπινων συναισθημάτων και προσπαθούν με τον δικό τους τρόπο να συλλάβουν και να αποδώσουν το θαύμα και το μεγαλείο του Ανθρώπου και της Ζωής.

Προσφιλείς εκφραστικοί μου τρόποι με τους οποίους επιτυγχάνεται ζωντάνια και παραστατικότητα είναι η θεατρικότητα (αποστροφή του ποιητικού υποκειμένου σε β ενικό, κινητικότητα των ηρώων και μια γενικότερη σκηνοθετική οργάνωση του χώρου και των προσώπων), η εικονοπλασία, το πεζολογικό ύφος, η απλή και καθημερινή σύνταξη και λεξιλόγιο.

Η τιμή του βιβλίου ανέρχεται στα 10,00€. 

Στις γιορτινές μέρες που θα ακολουθήσουν, εύχομαι το βιβλίο αυτό να σας πείσει πως αξίζει να γίνει δώρο τόσο για τους αγαπημένους σας ανθρώπους όσο και για τον εαυτό σας.

Να πω μάλιστα πως επειδή με το νέο έτος θα προχωρήσουμε σε έκδοση νέου βιβλίου και επειδή "Τα Λάφυρα" χάρη σε όλους εσάς πήγαν πολύ καλά και κοντεύουν να εξαντληθούν, καλό θα είναι όποιος θέλει πραγματικά να το αποκτήσει, να το αναζητήσει άμεσα.

Αν μένετε κάπου μακριά, επικοινωνήστε μαζί μου ή εσείς ή το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς σας, για να δούμε πως μπορείτε να το προμηθευτείτε.

Σας ευχαριστώ πολύ.


__________________________

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα.

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ.



Μανώλης Αναγνωστάκης
Φοβάμαι


Φοβάμαι
τους ανθρώπους που εφτά χρόνια
έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«Δώστε τη χούντα στο λαό».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που σου 'κλειναν την πόρτα
μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια
και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο
να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που γέμιζαν τις ταβέρνες
και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια
κάθε βράδυ
και τώρα τα ξανασπάζουν
όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη
και έχουν και «απόψεις».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
και τώρα σε λοιδορούν
γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.
Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.



Το ποίημα «Φοβάμαι» γράφτηκε τον Νοέμβρη του 1983 και δημοσιεύτηκε στην εφημ. Αυγή.


Το πήρα από την ανθολογία του Ηλία Γκρη «Το μελάνι φωνάζει – Η 17η Νοεμβρίου 1973 στη λογοτεχνία» των εκδόσεων Μεταίχμιο.




Γιάννης Ρίτσος

Το σώμα και το αίμα

(Ακόμα μια δοκιμή για ένα ποίημα του Πολυτεχνείου)


 Ο ένας γράφει συνθήματα στους τοίχους ο άλλος
φωνάζει συνθήματα πάνω απ’ τους δρόμους ο τρίτος
φοράει το παράθυρο τραγουδάει ανοιχτός Ρωμιοσύνη Ρωμιοσύνη
τους τραυματίες τους κουβάλησαν στη βιβλιοθήκη
η μια παλάμη αμπελόφυλλου στο χτυπημένο γόνατο
αγάλματα λυπημένα μες στους καπνούς -πού τον ξεχάσατε τον
έρωτα
σπουδαστές οικοδόμοι κατάρες πλακάτ ζητωκραυγές σημαίες
έρωτας είναι τ’ όνειρο έρωτας είναι ο κόσμος
χαμηλωμένο κούτελο του ταύρου έρχονται κι άλλοι κι άλλοι
μικρά μεγάλα σκολιαρόπαιδα με μια φούχτα στραγάλια με τσάντες
δυο κόκκινα πουλιά σταυρωτά ζωγραφισμένα στα τετράδιά τους
οι νεόνυμφοι βγήκαν απ’ το φωτογραφείο δένουν τις άσπρες ταινίες
στο κιγκλίδωμα
τυφλοί λαχειοπώλες μια όρθια κιθάρα λαμπιόνια φαρμακείων
νυχτώνει η πολιτεία ηλεκτρικοί αριθμοί κλεισμένα θέατρα
κλεισμένα τα μικρά τεφτέρια τα υπόγεια ποιήματα τα τρύπια λουλούδια
η μυστική γεωγραφία ανεβαίνει βουβή πάνω απ’ τη νύχτα απ’ το
απόρθητο βάθος
απόψε είναι ο καιρός για όλα λέει
απόψε είναι η συνέχεια όλων λέει
αύριο για όλο τον άνθρωπο για όλο το μέλλον
έτσι είπε πάνω στη στέγη
κράταγε ένα μεγάλο αόρατο τιμόνι κι έστριβε την πολιτεία
κάτω απ την άσφαλτο ακουγόταν ο θόρυβος του κόσμου
ένα μαύρο σκυλί ένα καλάθι ένας μικρός καθρέφτης
δυο τεράστια παπούτσια του πικρού γελωτοποιού και το
σπασμένο ποτήρι
κι η μυρωδιά απ’ τη φουφού του καστανά μεγάλη σαν καράβι


Από τη σύνθεση Το σώμα και το αίμα (Κέδρος, 1977).


Το βρήκα στο Διαδίκτυο και το διασταύρωσα με την ανθολογία του Ηλία Γκρη «Το μελάνι φωνάζει – Η 17η Νοεμβρίου 1973 στη λογοτεχνία» των εκδόσεων Μεταίχμιο.




Επέλεξα δύο, για περισσότερα πατήστε εδώ.
Καλό σας βράδυ.