Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2016

ΣΤΑύΡΟΣ ή ΣΤΑΥΡόΣ;


Σταύρος ή Σταυρός; 
Από εκείνες τις λέξεις τις διάφορες, που κάνουν τη διαφορά! 
Από εκείνα τα ονόματα, που κρύβουν χάρη μέσα τους! 
Από εκείνα τα σύμβολα, που πίστη και ελπίδα φέρουν! 



Σε είδα κάπου σε ένα χωριό να περιφέρεσαι περιτριγυρισμένος απο όλα τα ταλέντα σου και χάρηκα για σένα. Το λαμπερό της ψυχής σου στροβιλίζεται σαν ένας χρυσός, αόρατος, μικρός ανεμοστρόβιλος γύρω σου, μα εσύ δεν το βλέπεις. Το βλέπω εγώ και άλλοι πολλοί για σένα και αυτό αρκεί. Αρκεί για να θεριεύσει.


Σε βλέπω να κουβαλάς χιλιάδες Σταυρούς καθημερινά, μα ξέρω πως πάντα τα βγάζεις πέρα! Είσαι ικανός και εκλεκτός και χαίρομαι που «δίνεις» το δικό σου μάθημα νύχτα μέρα! Είσαι ένα από τα παιδιά που δεν ξεχνάνε την ειλικρινή υπόστασή τους και διαθέτεις πληθώρα από εκείνες τις ανθρώπινες αξίες, που μάχονται και υπερασπίζονται το δίκιο.


Σε είδα να ανεβαίνεις στο Γολγοθά, επάνω σε ματωμένες πλάτες και να στέκεσαι αγέρωχος, υπερήφανος, δυναμικός επάνω σε μια κορφή που την Ανάσταση συμβολίζει. 


Σε εκείνη ακριβώς την κορφή είδα την στάση των ξύλινων χεριών σου να μου θυμίζει πως η αγκαλιά σου είναι αυτό που χρειάζομαι για να ξαποστάσω. Θα ανασυρθώ από τις φτερούγες σου, θα ξεκουραστώ και όταν ανασηκωθώ θα έχω άλλη δύναμη και άλλη χάρη! Το ξέρεις! Και αυτό μου αρκεί!



Είσαι μια λέξη – πίστη -  σύμβολο - αρετή και χαίρομαι που σε έχω.
Είσαι ένας ξύλινος Σταυρός ραντισμένος με κόκκινα άνθη μιας Τριανταφυλλιάς και χαίρομαι που ξέρω τι μπορείς να στεφανώσεις.
Γιατί εγώ ξέρω και αυτό, αυτή τη φορά, δεν είναι αρκετό! Πρέπει να μάθουν όλοι!


_________________________

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλησπέρα.
Σήμερα θα μοιραστώ μαζί σας μια ειδική ανάρτηση, την οποία κάνω για να την αφιερώσω με πολλή αγάπη και θαυμασμό, στον μπαμπά μου

Ο επάνω σταυρός, είναι χειροποίητη κατασκευή του μπαμπά μου Σταύρου Κωνσταντίνου και δημιουργήθηκε για να γίνει δωρεά σε ένα αγαπημένο του εκκλησάκι.
Κατασκευάστηκε απο λευκό τσιμεντομάρμαρο, αποτελείτε στο εσωτερικό του απο πάρα πολλά καλώδια που δεν φαίνονται και έχουν υποστεί την κατάλληλη μόνωση για να μπορούν να προστατευθούν απο τη βροχή και το χιόνι.
Τροφοδοτείτε απο ρεύμα της ηλιακής ενέργειας με αποτέλεσμα το σούρουπο να ανάβει μόνος του και το ξημέρωμα να σβήνει επίσης μόνος του.
Αποτελείτε απο 36 φωτάκια (κεράκια), 16 απο τη μία πλευρά, 16 απο την άλλη πλευρά και δύο στο κάτω μέρος, δεξιά κι αριστερά που συμβολίζουν τις μυροφόρες.
Επίσης διαθέτει παροχή για να μπορέσει να τροφοδοτήσει έξι φωτάκια (κεράκια) με ηλιακή ενέργεια για έξι εικόνες μέσα στο ναό.
Μπορώ μάλιστα να σας πω πως απο κοντά είναι πολύ ομορφότερος και μεγαλοπρεπής, οι φωτογραφίες τον αδικούν πολύ.

Θέλησα λοιπόν να μοιραστώ μαζί σας μια ανάρτηση, ειδικά αφιερωμένη στον μπαμπά μου, τον άνθρωπο αυτό που πραγματικά είμαι ευγνώμων και υπερήφανη που έχω στη ζωή μου, συντροφιά με μερικά αποσπάσματα του νέου μου βιβλίου που άμεσα θα κυκλοφορήσει και δε γινόταν να μην υπάρχει μέσα σε αυτούς τους Φεγγίτες μου ένα ποίημα που να αφορά τον μπαμπά μου αφού όπως και να το κάνουμε ανήκει στους δικούς μου, προσωπικούς φεγγίτες και μια αδυναμία του την έχουμε παραπάνω.

Βέβαια είμαι πολύ τυχερή για τους γονείς που έχω, δε τους ξεχωρίζω σε καμία περίπτωση απλώς την Τριανταφυλλιά μου, την αφήνω για άλλη ανάρτηση - αφιέρωση.

Στη ζωή μου είμαι μονίμως ενθουσιασμένη, εκδηλωτική όμως σπάνια, πολύ σπάνια.
Για όσες εκδηλώσεις σου έλειψαν λοιπόν, αυτή η ανάρτηση απο μένα για σένα, με πολλή αγάπη και θαυμασμό, μπαμπά μου!
Να είσαι πάντα καλά και να προσφέρεις τα όσα καλά μπορείς στον κόσμο μας.

Να είστε όλοι καλά εκφραστικοί μου φίλοι.
Να έχετε ένα όμορφο βράδυ και σας ευχαριστώ που είστε τακτικά εδώ, μαζί μου.
Φιλιά πολλά! :)

Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2016

TRAPPOLA - ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΑΓΙΔΑ, ΔΟΛΟΣ.


Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα.
Έχω να γράψω σχεδόν μία εβδομάδα στο μπλοκ μου και πραγματικά σήμερα θα μοιραστώ μαζί σας μια χαρούμενη για εμένα και για εσάς πιστεύω, είδηση.

Στη ζωή μου, όπως και εσείς ξέρετε άλλωστε, είμαι ιδιαίτερα εκδηλωτικός άνθρωπος, κυρίως σε ότι μου δίνει χαρά και θετική ενέργεια. Τα όποια δυσάρεστα δεν τα μοιράζομαι εύκολα, τα ευχάριστα όμως με πολλή χαρά και θέληση γιατί θεωρώ πως μπορώ στ' αλήθεια να μεταδώσω κάτι καλό, στους δεκτικούς τουλάχιστον, συνανθρώπους μου.

Να....,  σαν αυτό εδώ σήμερα:


Μου θύμισες τον κόκκινο βαλέ
και είπα να ρισκάρω.
Έναν γύρο ακόμη.
- Έναν -
Μόνο έναν, για το τέλος.
«Τrappola»
Ψιθύρισε ένας αόρατος παρατηρητής.
«Σημαίνει παγίδα, δόλος»
Δεν άκουσα.
Πόνταρα.

Αυτή λοιπόν ήταν η συμμετοχή μου στο λογοτεχνικό δρώμενο των "25 λέξεων" που διοργανώνει η Μαρία στην μπλοκογειτονιά μας.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους σας για την ψηφορορία, την αιτιολογία και τα μετέπειτα σχόλιά σας. Ένα ακόμη θερμό ευχαριστώ στην Μαρία που με άλλη μία υπέροχη φωτογραφία της, έδωσε τροφή για σκέψη σε όλους εμάς και ένα εγκάρδιο μπράβο σε όλους τους συμμετέχοντες για τα όμορφα ολιγόλεκτα που μοιράστηκαν μαζί μας. Για άλλη μια φορά οι συμμετοχές όλων μας ήταν εξαιρετικές.

Να σας πω την αλήθεια, δε χαίρομαι τόσο πολύ για τη πρώτη θέση που δεν είχα ξαναπάρει και πίστευα πως αν κάποια στιγμή καταφέρω να τη λάβω θα χαρώ πολύ περισσότερο, όσο για το οτι κατάφερα να την αγγίξω στο ολιγόλεκτο, που στο παρελθόν πίστευα οτι δε το κατέχω καθόλου αφού είχα μάθει να γράφω πολλά περισσότερα απο οτι συνήθως χρειάζεται.
Γενικότερα θέλω να πω πως το τελευταίο καιρό νιώθω πως εξελίσσομαι και αναρωτιόμουν αν το βλέπουν πράγματι και οι άλλοι αυτό ή αν είναι η ιδέα μου ή η ανάγκη μου αν θέλετε πως οδεύω προς κάτι "καλύτερο". Ε για μένα τα σχόλιά σας ήταν κάτι σαν η απάντηση που αναζητούσα. Δηλαδή σα να μου απαντήσατε σε πράγματα που ένιωθα και εγώ αλλά δεν ήμουν και εντελώς σίγουρη.

Διάβασα στα σχόλιά σας πως οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, δεν με αναγνωρίσατε πίσω απο αυτό το ύφος γιατί σας είχα συνηθίσει σε  άλλο αλλά να σας πω την αλήθεια εγώ μετά τη συμμετοχή του ολιγόλεκτου με τον Δούρειο 'Ιππο, πίστευα πως ήταν  αρκετά εύκολο να με καταλάβετε.
Η επιγραφή "Έλληνες, Αθηνά Χαριστήριον" εκεί, "Τrappola" εδώ, λέω μπορεί και να με καταλάβουν αλλά κρύφτηκα καλά τελικά σαν τον "κόκκινο βαλέ" και εγώ. ;)

Ξέρετε τι πιστεύω; Πως τον καθοριστικο ρόλο στην εκάστοτε στιγμή της δημιουργίας μας, όποιο είδος δημιουργίας κι αν είναι αυτό, τον έχει το ερέθισμα εκείνο που θα προκαλέσει επάνω μας την αλληλεπίδραση εκείνη που θα βγάλει απο μέσα μας κάτι νέο, δημιουργικό και διαφορετικό την κάθε φορά. 

Για παράδειγμα έβγαλα αυτό το ύφος γιατί στην συγκεκριμένη φωτογραφία τα σκίτσα με την καρδιά μου θύμισαν τους βαλέδες στην τράπουλα. Την προηγούμενη φορά με το καρουζέλ, λόγω του οτι η Μαρία μας την είχε περάσει με κόκκινο φίλτρο, είδα τον Δούρειο Ίππο. Τελικά το θέμα δεν είναι τι μπορούμε να κάνουμε εμείς την εκάστοτε στιγμή αλλά τι το εξωτερικό ερέθισμα θα μας κάνει να δούμε και να ακολουθήσουμε.

Δε ξέρω αλλά εγώ αυτά τα βλέπω σαν "ασκησούλες" και πολύ μου αρέσουν πια.

Αυτά απο μένα σήμερα εκφραστικοί μου. Σας ευχαριστώ πολύ, μπράβο σε όλους και να έχουμε μια υπέροχη εβδομάδα, μακριά απο "κόκκινους, ψεύτικους βαλέδες". 

Φιλιά πολλά σε όλους! Να είστε όλοι καλά!

Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2016

ΚΑΙ Η ΒΟΛΤΑ ΤΩΝ ΛΑΦΥΡΩΝ ΣΤΑ ΑΝΑΦΙΩΤΙΚΑ ΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ ΕΦΤΑΣΕ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ. ΜΑΡΙΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΟΛΑ.


Εκφραστικοί μου, καλημέρα και καλή εβδομάδα.
Κρυώνετε;
Αν ναι, αγκαλιαστείτε να ζεσταθείτε.
χαχαχα

Αψηφώντας το κρύο, εμείς βολτάρουμε 
και βολτάρουμε
και βολτάρουμε
και καπως ετσι οδηγουμαστε προς το τέλος μιας απολαυστικότατης βόλτας:


Έρχεσαι σαν σίφουνας, άνεμος, κατακτητής και το άλογό σου σέρνει τη σημαία, το λάβαρο της Επανάστασης.
Φοράτε πανοπλία! Σας βλέπω! Τρομάζω! Δε σας πάει αυτή η στολή!
Άλλα όνειρα είχα σκεφτεί για σένα!
Αυτή τη φορά τη ζώνη σου κοσμεί μια θήκη με πιστόλι! Και θήκες πολλές για σφαίρες!
Ο Κεραυνός παρατηρώ έχει μια κόκκινη γραμμή στο πρόσωπο. Ανάμεσα στα μάτια του που σα ρυάκι τρέχει!

Μια πετσέτα ψάχνω να βρω να τη σκουπίσω μα δεν υπάρχει καμιά τριγύρω!
Κι έπειτα εσύ!
Στο δεξί σου μάγουλο ένα κόκκινο ρυάκι, ίδιο με αυτό του αλόγου κυλάει!
Μα γιατί πρέπει να ματώσεις για να κατακτήσεις τους κόπους και να δαφνοστεφανωθείς τις μάχες σου;
Κι αν αυτό το αίμα δεν είναι δικό σας;
Αυτό δε θέλω να το σκέφτομαι!
Αν είναι κάποιου άλλου; Να ξέρεις πως αν αποδειχθεί ότι είναι κάποιου άλλου παύεις να είσαι «Το Παιδί του Λιβαδιού», για πάντα!
Κι αν αυτό σου ακούγεται πενιχρό τότε δεν έχεις καταλάβει τί μπορεί να σημαίνει και να συμβολίζει ένα απλό λιβάδι!

Το όπλο τι το θέλεις;
Και η καραμπίνα; Που ξεφυτρώνει μέσα από την υπενδεδυμένη σέλα του αλόγου!
Αυτά θυμάμαι καλά πως πρώτα δεν υπήρχαν!
Μα γιατί;
Και το λάσο!
Τί το θες το λάσο;
Ποιόν και τί θα φυλακίσεις;
Θέλεις να δέσεις τον καουμπόι που σε απειλεί;
Μα δεν ξέρεις πως με αυτό μονάχα τα όνειρά σου μπορείς να αιχμαλωτίσεις;
Και να ξέρεις πως μαζί με τα όνειρα καταπνίγεται και η ελπίδα!

Κι αν σε γονάτισε η ζωή!
Εσύ τα γόνατά σου παρακάλα να μπορείς να φθάρεις!
Τόση σημασία έχει η ήττα! Τόση εσωτερική δύναμη απαιτεί η νίκη!

 

Eπέλεξα για αυτή τη φωτογραφία της Μαρίας ένα απόσπασμα από το ποίημα "Καλπάζεις" της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου" γιατί θέλησα να συσχετίσω το "Παιδί του Λιβαδιού" με όλο το πράσινο που κυριαρχεί στην εικόνα. Ακόμη ένας άλλωστε συμβολισμός που κατα τη γνώμη μου ταιριάζει είναι η Σημαία μας, με τα όσα συμβολίζει το "Λάβαρο της Επαναστάσης", στο συγκεκριμένο ποίημα.



 

Μια εικόνα, μόνο μια εικόνα!
Μια εικόνα χαμένη από το παρελθόν!
Αυτό είσαι! Αυτό έμεινε!
Αυτό μου άφησες, μα πάνω απ’ όλα αυτό επέλεξα να κρατήσω μέσα μου, για να έχω τη δυνατότητα να το «σκοτώνω» Χίλιες Φορές Εγώ… και να μ’ Αρέσει!
Να μ’ αρέσει πολύ και να παίρνω δύναμη και ικανοποίηση από σένα!


Μια εικόνα, μια φιγούρα μακρινή, που δυσκολεύομαι να καταλάβω ακόμη και το τι μπορεί παρ’ ελπίδα να απεικονίζει.

Κι ύστερα, λένε, μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις. Και ισούται, το ξέρω καλά. Όπως ξέρω καλά ότι η δική σου εικόνα ισούται με χίλια καταστροφικά συναισθήματα και το περίεργο όλων είναι ότι μου αρέσει πολύ αυτό! Μου αρέσει! Πολύ!

Δε μου αρέσει τόσο ο πόνος μου, που προκαλείς, όσο η δράση που με διακατέχει στην μάχη για να σε αντιμετωπίσω.

Για πρώτη και ίσως για τελευταία φορά νιώθω πως είμαι μια μαχήτρια με τεράστια δύναμη και πολλές δυνατότητες σαν τις ηρωίδες που πρωταγωνιστούν στις ταινίες δράσης και ξεσηκώνουν εκδηλωτικά το κοινό τους.

Δεν ξέρω αν θέλω να παραμείνω μαχήτρια ή να γίνω επιτέλους η πρωταγωνίστρια της ζωής μου, ξέρω μονάχα πως όπου και να πάω θα σε κουβαλάω στη ζώνη που έχω σφηνωμένο το εφεδρικό μου μαχαίρι, για να μπορώ να δραπετεύσω από όλες τις επικίνδυνες φυλακές που θα με τοποθετήσουν, όταν καταφέρουν να με συλλάβουν οι δήμιοι και οι εχθροί μου.

Γιατί θα με συλλάβουν!
Και θα με φυλακίσουν!

Αυτό είναι το μόνο σίγουρο, το μόνο βέβαιο. Όπως επίσης βέβαιο είναι πως θα τους διαφύγω. Για άλλη μια φορά θα τους διαφύγω. Και η ταινία δράσης θα συνεχιστεί. Με νέες περιπέτειες, μα και με νέα εικόνα. Νέα εικόνα, μα με τον ίδιο πάντα συμβολισμό. Κι αυτό μου δίνει άλλο «άστρο».


 
Κράτησα για το τέλος αυτή τη φωτογραφία που μου χάρισε η Μαρία Νικολάου από την βόλτα των Λαφύρων στα Αναφιώτικα της Πλάκας, επειδή απο την αρχή μου άρεσε λίγο παραπάνω απο τις άλλες. Θυμάμαι μάλιστα πως όταν την είδα σκέφτηκα πως με αυτή ακριβώς τη φωτογραφία θα "κλείσω" αυτό το τόσο όμορφο και διασκεδαστικό ταξίδι. Ένα ταξίδι μου με βοήθησε στο να μοιραστώ με όλους εσάς διάφορα αποσπάσματα των Λαφύρων.

Σκέφτηκα πολύ για το απόσπασμα που θα έβαζα σε αυτή την εικόνα αλλά πραγματικά κάτι μέσα μου μου έλεγε πως δεν πρέπει να είναι των Λαφύρων, πρέπει να είναι κάτι άλλο, κάτι νέο που όμως εμπεριέχει μέσα του τη δύναμη και την αισιοδοξία του πρώτου βιβλίου.

Τι άλλο θα μπορούσε λοιπόν να είναι αν δεν ήταν ένα "χορταστικό" απόσπασμα από το δεύτερο βιβλίο που με χαρά ετοιμάζουμε.

Μόλις διαβάσατε ένα απόσπασμα απο το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Μια Εικόνα" της ανέκδοτης ποιητικής συλλογής που εν καιρώ θα ακολουθήσει.

Διότι όπως γράφω στο δεύτερη ποιητική συλλογή "Κάθε Λάφυρο κι ένας Προσωπικός Φεγγίτης…."
 
 
Μαρία μου!!!
Ευχαριστώ μέσα απο την καρδιά μου για όλα!
Μου πρόσφερες ανεπανάληπτες και πανέμορφες φωτογραφίες μα πάνω απ' όλα πρόσφερες στα Λάφυρα μια διαδρομή που πιστεύω πως ήθελαν ακράδαντα να ζήσουν.
Σα να πήραν ανάσα μέσω μιας άλλης ζωής ένιωσα και συνεχίζω να νιώθω.
Το οτι οι φωτογραφίες σου είναι εκπληκτικές στο λέμε συχνά και πιστεύω πως και εσύ το γνωρίζεις, το οτι έδωσες ζωή στο βιβλίο μου, το έκανες δηλαδή να βηματίζει, το ένιωσα και θέλω να το μοιραστώ με όλο το κόσμο. Θέλω δηλαδή να πω πως δεν ήταν μόνο οι λήψεις όσο και η διαδρομή που επέλεξες να το κάνεις να ακολουθήσει!
Ευχαριστώ για όλα! Να είσαι πάντα καλά, δημιουργική και ευτυχισμένη!
 
Να θυμίσω πως τη Μαρία μπορεί κανεις να τη συναντήσει στα εξής μπλοκ:

http://tokeimeno.blogspot.gr/
http://tatragoudia.blogspot.gr/
http://mia-matia-ston-ilio.blogspot.gr/
 
Και σας κράτησα και κάτι για το τέλος, το οποίο επίσης ανήκει στη Μαρία.
 


 
 Aut viam inveniam aut faciam.
μτφρ: ή θα τον βρούμε το δρόμο ή θα τον φτιάξουμε
(προσπαθώντας να διασχίσει τις Άλπεις περί το 212 π.Χ)
 
 

Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2016

ΚΑΙ Η ΒΟΛΤΑ ΤΩΝ ΛΑΦΥΡΩΝ ΣΤΑ ΑΝΑΦΙΩΤΙΚΑ ΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ, ΥΠΟ ΤΟΝ ΑΓΡΥΠΝΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΦΑΚΟ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ, ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.


Εκφραστικοί μου, καλημέρα.
Τι μου κάνετε; Εύχομαι να είστε όλοι καλά.
Πιστεύω πως λόγω εποχής που διανύουμε, πολλοί απο εσάς θα είστε κρυωμένοι, όπως κι εγώ άλλωστε, οπότε σας στέλνω τις θερμότερες ευχές μου για καλή ανάρρωση.

Τι κι αν ο καιρός προειδοποιεί για χιόνια και ψυχρές θερμοκρασίες;
Εμείς βολτάρουμε  
και βολτάρουμε

και συνεχίζουμε να βολτάρουμε και σήμερα:


Έκλεισα σφιχτά στις χούφτες μου ένα λευκό σπίτι με μια πόρτα θαλασσιά, τόπος κατοικίας μόνο για τους δυο μας και όταν στο προσέφερα προσεκτικά, άνοιξες διάπλατα τη χούφτα σου και εκείνο δίχως να καλοσκεφτεί, «πήρε» τη μορφή λευκού περιστεριού και πέταξε ψηλά!

Σε έναν απέραντο ουρανό το είδαμε να ξεμακραίνει….

Προσπάθησα να το φέρω πίσω μα ήταν τόσο περήφανο και ευτυχές στον ουρανό που σκέφτηκα
ότι εκεί ανήκει.

Εξάλλου εξαγνισμός δεν είναι ο Έρωτας;
Ευφορία και πίστη δεν είναι η Αγάπη;

Ας μείνει για πάντα εκεί ψηλά, σαν Ύψιστος που βρήκε τον δρόμο του επάνω σε ένα και μοναδικό αστέρι.

Ένα αστέρι, λυχνάρι και οδηγός για όσους έχασαν το δρόμο τους παρακινούμενοι από ψεύτικους και άκαρπους χάρτες.

Ώρες ώρες θα ’θελα να «κλέψω» ένα διθέσιο αεροπλάνο και να ’ρθω να σε βρω και να σε φέρω πίσω, όμως η καρδιά μου σφίγγετε όταν ξέρει πως στην ουσία το μόνο που θέλω είναι να σε αιχμαλωτίσω.

Θέλω να σε κάνω το προσωπικό μου περιστέρι, τον αποκλειστικό μου «ταχυδρόμο», εκείνον που θα γράφω ραβασάκια και δένοντάς τα με λεπτή, κόκκινη κλωστή στο λεπτοκαμωμένο, μικροσκοπικό σου πόδι θα τα αφήσω να ταξιδέψουν και «ραντιστούν» από τις στάλες του Αιγαίου, του Ουρανού και ενός βαθιού πελάγους που ο άνθρωπος δεν εχει ακόμη ανακαλύψει!

Τι εγωιστικό Θεέ μου! Να θέλω να κάνω «ταχυδρόμο» την Αγάπη όταν ακόμη δεν έμαθα να «γράφω»! Να τη βάζω να ταξιδεύει σε πολιτείες μακρινές, αψηφώντας όλους τους κινδύνους μεταφέροντας τα γράμματά μου, όταν μόλις εχθές έμαθα να κρατώ την πένα.

Γιατί ναι, για να μάθεις να γράφεις πρέπει πρώτα να μάθεις να μιλάς και εγώ είχα την απαίτηση να προλαβαίνεις ότι θέλω να σου πω πριν καν αρθρώσω λέξη.

Αλλά έτσι είμαστε οι άνθρωποι. Άρπαγες όλων, όπως πάντα!

Είμαστε ένας βαθύς λάκκος από άμμο που το μόνο που θέλει δίπλα του είναι μια γούρνα με νερό, αδιαφορώντας αν η γούρνα αυτό πού αποζητάει είναι ένα φυλλοβόλο και ένα αειθαλές δέντρο
."


Απόσπασμα απο το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Η Φυγή", της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου".

Μα πως να "δραπετεύσει" κανείς, μέσα απο εκείνη τη γαλάζια πόρτα..;




Με κοιτάζεις έντονα!
Το ξέρω αυτό το βλέμμα!
Δε με κοιτάς!
Με προστάζεις!

Δε θέλω να σου κάνω τη χάρη!
Δε θέλω να κινήσω πρώτη εγώ!

Σε κοιτάζω για να καταλάβεις πως παραχωρώ τη θέση μου!
Νομίζω πως έτσι θα σε ντροπιάσω!
Μαστίγιο η ματιά σου! Ράβδος το βλέμμα σου!
Πληγή η πρώτη κίνησή μου!

Ο στρατιώτης ξεκίνησε!
Ο αξιωματικός ειδοποίησε!
Ο πύργος προστάτεψε!
Το άλογο έτρεξε!
Ο βασιλιάς εξολόθρευσε!
Η βασίλισσα αιχμαλωτίστηκε!

Άμοιρη βασίλισσα!
Τι κρίμα….

Το παιχνίδι έληξε!
Η βασίλισσα για άλλη μια φορά εκτός!
Εκεί που ανήκει!



Απόσπασμα απο το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Δείπνο", της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου".

Επέλεξα να συνοδέψω την επάνω φωτογραφία με το συγκεκριμένο απόσπασμα, λόγω της θέσης που έχει το βιβλίο στη συγκεκριμένη πόζα. Θεωρώ πως η Μαρία το έχει τοποθετήσει με τέτοιο τροπο, ώστε δείχνει να φουσκώνει απο περηφάνια και γεμάτο σθένος να συνεζίχει μετά την εκάστοτε ήττα του. Για όσους έχουν διαβάσει το βιβλίο, νομίζω πως θα καταλάβουν γιατί επέλεξα απόσπασμα απο το συγκεκριμένο ποίημα.



Κι είναι το πράσινο!
Η ανάσα της φύσης!
Η αγκαλιά της προς τους ανθρώπους και τα είδη που κατοικούν σ’ αυτήν!

Κι είναι το πράσινο!
Το πράσινο που μπορεί να ανθίζει πάνω στο χώμα και να φυτρώνει ξανά στις περιοχές που μυρίζει κάρβουνο και μπαρούτι!

Και εσύ αυτό το πράσινο θες να το καταστρέψεις;
Σκέψου!

Πάς να το καταστρέψεις!
Σταμάτα!

Συγκρατήσου!
Όσο ειναι νωρίς ακόμη, συγκρατήσου!

Κι είναι το πράσινο!
Είναι Ζωή!
Θα την καταστρέψεις;

Κι είναι το πράσινο!
Τα φύλλα δάφνης, το λάφυρο μιας ακόμη μισοτελειωμένης μάχης!

Θα νικήσουμε!


Απόσπασμα απο το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Κι είναι το πράσινο!", της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου".


Με τόσο πράσινο, αυτό το υπέροχο χρώμα που διαθέτει η φωτογραφία που μου χάρισε η Mαρία, ήταν αρκετά εύκολο να επιλέξω απόσπασμα των Λαφύρων.

Ευχαριστώ για τις υπέροχες φωτογραφίες φίλη μου.

Να θυμίσω πως τη Μαρία μπορεί κανείς να τη συναντήσει στα ακόλουθα ιστολόγια:

http://tokeimeno.blogspot.gr/
http://tatragoudia.blogspot.gr/
http://mia-matia-ston-ilio.blogspot.gr/

Καλή σας μέρα και καλό Σαββατοκύριακο να έχετε! Να περάσετε όμορφα και να ξεκουραστείτε!

Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2016

KAI H ΒΟΛΤΑ ΤΩΝ ΛΑΦΥΡΩΝ ΣΤΑ ΑΝΑΦΙΩΤΙΚΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ. ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ.


Εκφραστικοί μου, καλημέρα.

Σας άρεσαν τα Αναφιώτικα ε;
Χρώμα, τοπίο, φύση...

Κι έχουμε και συνέχεια γιατί η Μαρία μας, ολόκληρο φωτογραφικό και όχι μόνο, οδοιπορικό κατάφερε να μας χαρίσει.

Απολαύστε:


Γιατί θέλει μαγκιά φίλε μου να παραδεχτείς τα κουσούρια σου όταν έχεις μάθει να αναδεικνύεις τα φαινομενικά κουσούρια των άλλων!

Θέλει μαγκιά φίλε μου να παραδεχτείς πως δεν είσαι τέλειος σε μια κατεξοχήν αδικοχαμένη κοινωνία που από τη μία σου προσφέρει άνεση, τεχνολογία και από την άλλη με το έτσι θέλω σου στερεί τη ζωή που μια Μάνα και ένας Πατέρας σου έδωσε!

Θέλει μαγκιά να δεχτείς πως ο κόσμος μας πάντα θα βρομάει! Ότι κι αν κάνεις εσύ, εγώ, εκείνος, εκείνη, με όποιον τρόπο κι αν καταφέρεις να δηλώσεις τον πόνο και το όχι σου σε όλα όσα σε κάνουν να φοβάσαι, να θυμώνεις, να στεναχωριέσαι και να απειλείς, να ξέρεις πως πάντα θα υπάρχουν κι άλλοι που με το ίδιος πάθος θα υποστηρίζουν όσα πραγματικά κι εκείνοι πιστεύουν! Και μπορεί να είναι τα ακριβώς αντίθετα από τα δικά σου όνειρα και τις δικές σου πεποιθήσεις!

Μάχεσαι για την Ειρήνη! Κι όμως, κάποιος άλλος την ίδια στιγμή μάχεται για τον Πόλεμο!

Διεκδικείς την Ελευθερία! Κι όμως, κάποιος άλλος την ίδια στιγμή φυλακίζει εκατοντάδες ανθρώπους σε υπόγεια μπουντρούμια!

Πολεμάς τη διαφθορά! Κι όμως, ζεις ήδη σε μια διεφθαρμένη κοινωνία!

Διαδίδεις, εξαπλώνεις, προσφέρεις την Αγάπη! Κι όμως καθημερινά πάμπολοι την εξαλείφουν!

Ονειρεύεσαι ένα καλύτερο αύριο! Κι όμως αυτό το αύριο πολλοί στο στερούν, μα το χειρότερο είναι πως βάφουν το σενάριό του με χρώμα κόκκινο, μουντό! Να θυμίζει, μάχη, πόλεμο, αίμα και θυσία!

Σαν την τραμπάλα της παιδικής χαράς είναι φίλε μου η ζωή! Μόνος στο ένα κάθισμα δε μπορείς να παίξεις!

Θα ’ρθει το αντίβαρο!
Το ξέρεις!
Θα σε ανεβάσει, θα σε ρίξει!
Θα σε ανεβάσει ξανά και θα σε ξαναρίξει!

Θα γελάσεις, θα κλάψεις, θα φοβηθείς! Μπορεί να πέσεις κιόλας! Το αντίβαρο πάντως θα ’ρθει! Το ξέρεις! Ενίοτε το περιμένεις κιόλας για προσωπικούς σου ποικίλους λόγους!

Και το ’χω ξαναπεί!

Πολλές φορές το ’χω ξαναπεί!

Κι αναρωτιέμαι!
Η ζωή είναι μια πορεία. Ποιά θέλεις να είναι η πορεία σου στον κόσμο μας;
Θες να είναι στεφανωμένη με λουλούδια ή με κάρβουνα; Επιλογή σου! Όμως μην επιτρέπεις τα «κάρβουνα» τα δικά σου να κάψουν τα «λουλούδια» των άλλων.


Απόσπασμα απο το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Αδικοχαμένη Κοινωνία", της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου".


 Για τη συγκεκριμένη φωτογραφία της Μαρία Νικολάου για τα Λάφυρα, επέλεξα ένα απόσπασμα απο το ποίημα σε ελεύθερο στίχο της "Αδικοκοχαμένης Κοινωνίας", το οποίο ξεκινάει απο τα "φαινομενικά κουσούρια" και καταλήγει σε μια ανθρώπινη πορεία "λουλουδοστεφανωμένη ή καρβουνοστεφανωμένη". Θέλησα να κάνω τον συμβολισμό αντίστοιχα με εκείνο το δεντράκι πίσω στη φωτογραφία που γέρνει έντονα μα είναι συνάμα πανέμορφο και καταπράσινο, κάτι σαν ένα "φαινομενικό κουσούρι" που όμως το κάνει να ξεχωρίζει, να διαφέρει και γιατί όχι, να αγαπιέται παράλληλα. 

Απο τη μία το δεντράκι που μοιάζει να είναι ελαφρώς ξεριζωμένο και απο την άλλη τα έντονα εκείνα κατακόκκινα παραθυλλόφυλα και τα δέντρα με τα μικρά τους λουλούδια που έντονα μονοπωλούν και αγκαλιάζουν την εικόνα, το τοπίο, τους ανθρώπους εκείνους που είναι δεκτικοί να μείνουν για λίγο σε μια εικόνα και να νιώσουν πριν προχωρήσουν. Το κόκκινο που στα Λάφυρα θύμισε Μάχη, το Πράσινο που στα Λάφυρα θύμισε Ελπίδα και τα μικρά άνθη των δέντρων που στα Λάφυρα θύμισαν Ζωή. Ορίστε οι συμβολισμοί και οι αντιστοιχίες που προσπάθησα να κάνω για αυτή την όμορφη φωτογραφία.




Καταπλακωμένη από χιλιάδες μίτους Αριάδνης μπορώ ακόμη να αισθάνομαι.

Ψάχνω, ψάχνω το λαβύρινθο τον ψάχνω, θα είναι ψέμα αν δε το παραδεχτώ, όμως ξέρω!

Ξέρω πως για κάθε είσοδο υπάρχει και μία έξοδος. Η ίδια είσοδος μπορεί να είναι και έξοδος!


Χάθηκα κάπου στους ανόητους διαδρόμους του απέραντου λαβυρίνθου που δε θυμάμαι αν εγώ ή κάποιοι άλλοι με τοποθέτησαν, μα ομολογώ πως θα βρω την άκρη!

Μπορώ να βρω την άκρη ακόμη κι αν το φανάρι που κρατώ στο χέρι μου σβήσει! Ακόμη κι αν ο μικροσκοπικός μου φακός χαλάσει. Ακόμη κι αν οι δαυλοί που φέγγουν σε ορισμένα, επικίνδυνα σημεία πάψουν να τρεμοπαίζουν. Ακόμη κι αν απογοητευτώ και σκεφτώ να τα παρατήσω μπορώ και πάλι να βρω τον δρόμο! Την έξοδο! Την είσοδο! Τη σωστή επιλογή μου!

Μπορώ! Ακόμη κι αν μόνη μείνω σε ένα φαράγγι βαθύ, μπορώ να σκάψω με τα νύχια μου ένα νέο, ολόδικό μου πέρασμα.

Το μόνο που χρειάζεται είναι η υπομονή και η επιμονή μου! Ακόμη κι αν δεν έχω τίποτα από αυτά η θέλησή μου είναι τόσο γενναία και δυνατή που κράνος - ασπίδα φορά, απέναντι στις εκάστοτε, αδιανόητες συνθήκες!

Όσο σκοτάδι κι αν πέσει στη γη, όσο μαύρος κι άραχνος γίνει ο προσωπικός μου λαβύρινθος, όσους ταύρους – εμπόδια προσθέσει κάποιος στα χαλινάρια της ζωής μου, όσο μόνη κι αβοήθητη μ’ αφήσει, όση πίσσα κι αν ρίξει στο μαύρο πέπλο της αέναης ζωής μου, μπορώ να σου πω με σιγουριά πως Εγώ θα τα καταφέρω!

Κι αφού μπορώ εγώ να είσαι σίγουρος/σίγουρη πως μπορείς κι Εσύ, κι Εσύ, κι Εσύ!

Στη μαύρη πίσσα που σίγουρα καποια στιγμή θα βυθιστείς ή θα σε βυθίσουν οι άλλοι, δυο πράγματα χρειάζεσαι!

Αυτοσυγκέντρωση και αυτοβοήθεια! Μην περιμένεις να σε βοηθήσουν οι άλλοι αν δεν τολμήσεις να βοηθήσεις ο ίδιος τον εαυτό σου!

Μην περιμένεις να ’ρθει η στιγμή που κάποιος θα πατήσει το κουμπί του «γενικού» για να έρθει και πάλι το φως στη ζωή σου! Λάβε το λυχνάρι που έχεις στην καρδιά και δυνάμωσε τη χαμηλή του φλόγα!

Άκουσε τον χτύπο της καρδιάς και θα καταλάβεις που οδηγείσαι! Εκείνος ξέρει! Είναι της Eλευθέριας πορείας ο ξεκάθαρος οδηγός μας! Ακόμη και με κλειστά τα μάτια μπορείς να επιβιώσεις! Να οδηγηθείς στην πλήρη Ελευθερία.



Απόσπασμα απο το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Ελευθέρια Πορεία", της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου".




Κάπως έτσι έχω φανταστεί τον Παράδεισο!
Πράσινο! Με ζωηρά χρώματα! Με πολύχρωμες πεταλούδες! Με πολλών ειδών ζώα και λουλούδια! Με μια ηρεμία που μπορεί να ταράζει τα πάντα γύρω της!
Και σύννεφα! Πολλά λευκά σύννεφα που «ζουν» ανάμεσά μας! Διαβαίνουν το χωροχρόνο δίπλα μας και μπορούμε να τοποθετήσουμε τον εαυτό μας εντός τους.
Μα τί όμορφη γαλήνη απορρέει από τον τόπο!

Κάποια χαχανητά μικρών παιδιών με κερδίζουν!
Τρέχω πίσω από ξεφτισμένους παιδικούς απόηχους προσπαθώντας να ανακαλύψω τους κατόχους τους.

Διαβαίνω μέρη που δεν προσέχω γιατί η λαχτάρα μου να συναντήσω τους μικρούς αγγέλους είναι τόση μεγάλη που μου αποσπά εξ ολοκλήρου την προσοχή!

Πίσω από μια μεγάλη πρασινάδα με μελένιους καρπούς βλέπω κάποιες ξανθές μπούκλες να χορεύουν.
Με προσοχή παρατηρώ δυο κοριτσάκια να παίζουν αμέριμνα.
Μοιάζουν σαν δίδυμες αδερφές.
Η μια φοράει ροζ μακρύ και φαρδύ φόρεμα, ενώ η άλλη λευκό.
Μοιάζουν σα νεράιδες. Ή πριγκίπισσες. Δεν ξέρω. Δεν μπορώ να υποθέσω σίγουρα.

Μια ευφορία πλημμυρίζει το χώρο και η γαλήνη σα να εχει αύρα και ενέργεια θετική «εξαπλώνεται» παντού και κάνει το τοπίο να μοιάζει σαν το παιδικό δωμάτιο που είχα μικρή. Το είχαν επιμεληθεί οι γονείς μου με τόση αγάπη!
Η παιδική νότα που απορρέει και τυλίγει το χώρο μοιάζει με μεθυστική παραζάλη.
Μου αρέσει αυτή η αίσθηση! Μου αρέσει τόσο πολύ!

Τα κοριτσάκια γελάνε και αρχίζουν να τρέχουν αμέριμνα!
Θέλω να συμμετάσχω στο παιχνίδι τους μα φοβάμαι πως είμαι αρκετά μεγάλη για να με δεχτούνε!

Ένας λαγός στέκεται δίπλα μου και με κοιτά.
Τον κοιτάζω προσπαθώντας να καταλάβω.
Γιατί θεωρώ πως με κοιτάζει υποτιμητικά;

Ξάφνου δίνει μια δυνατή ώθηση στα πίσω πόδια του και φεύγει!
Επιμένω να πιστεύω πως με κοίταξε υποτιμητικά.

Μένω εκεί με ένα κλωνάρι να εμποδίζει την πλήρη όρασή μου.
Το παραμερίζω και με μεγάλη δυσαρέσκεια συνειδητοποιώ πως τα κοριτσάκια λείπουν!

Ξαφνικά, η καρδιά μου πάγωσε.
Η ευφορία που ένιωθα εξαφανίστηκε.
Απογοητεύομαι!
Ο ουτοπικός κόσμος στον οποίο μεταφέρθηκα σκοτεινιάζει και όλη η χάρη και η ομορφιά που είχε, μετατρέπεται σε ένα σκηνικό που μου θυμίζει κατεδάφιση κτηρίου.
Απότομη λύπη φωλιάζει στην καρδιά μου και η στεναχώρια μου είναι τόση που θέλω να κλάψω!
Αρχίζω να φοβάμαι πολύ!
Θέλω να μείνω μόνη, να κλάψω και να προσευχηθώ στο Θεό!



Απόσπασμα απο το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Μέρα", της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου".

 Και ναι, προφανώς κάπως έτσι έχω φανταστεί τον Παράδεισο και η Μαρία Νικολάου μου τον "έδωσε" σε μια τόσο ωραία και "καθάρια" φωτογραφία


Ευχαριστώ, ευχαριστώ, ευχαριστώ τόσο πολύ!
Υπάρχει και συνέχεια. ;)


Πριν σας χαιρετήσω για σήμερα, θα ήθελα να σας θυμίσω ή να σας γνωστοποιήσω αν δε γνωρίζετε την Μαρία, πως η χαρισματική φωτογράφος μας διαθέτει το λογοτεχνικό ιστολόγιο http://tokeimeno.blogspot.gr/ και μπορεί κανείς να τη συναντήσει επίσης στο http://tatragoudia.blogspot.gr/ και στο http://mia-matia-ston-ilio.blogspot.gr/.

Σας ευχαριστώ όλους πολύ! Να είστε πάντα καλά και να χαμογελάτε!

Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2016

TA ΛΑΦΥΡΑ ΣΤΑ ΑΝΑΦΙΩΤΙΚΑ ΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΜΑΡΙΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ.


Εκφραστικοί μου, καλημέρα και καλή εβδομάδα.
Εύχομαι να είστε όλοι καλά.

Σήμερα θα μοιραστώ μαζί μας κάποιες πραγματικά πολύ όμορφες και ιδιαίτερες φωτογραφίες των Λαφύρων, που μου χάρισε η αγαπημένη Μαρία Νικολάου. 

Μάλιστα, επειδή με μαγνήτισαν  πολύ, θέλησα να τις συνοδέψω με αποσπάσματα του βιβλίου, τα οποία με κάποιο τρόπο, προσπάθησα να τα συνδέσω με τις εικόνες.

Όσοι με παρακολουθείτε στο φεισμπουκ θα τις έχετε δει εκεί αλλά νομίζω πως και εδώ θα σας αρέσουν πολύ.

Για αρχή θα μοιραστώ μαζί σας τρις φωτογραφίες και θα υπάρχει άμεσα και η συνέχεια.

Μαρία μου, σε ευχαριστώ για άλλη μία φορά, μέσα απο την καρδιά μου για όλα.




Σε κοιτάζω και ξέρεις τί βλέπω;
Αλαζονεία!

Ένα συναίσθημα που κάποτε και πιθανόν και σήμερα να απεχθάνεσαι, μόνο όταν το βλέπεις στους άλλους όμως.

Σε κοιτάζω και ξέρεις τί βλέπω;
Εμένα να κοιτάζει την αλαζονεία σου!

Σε κοιτάζω και δεν αντέχω άλλο γιατί πονάει αυτό που βλέπω.

Προς στιγμήν φοβήθηκα μήπως είμαι και εγώ σαν εσένα όμως τα δάκρυα που βρέχουν αυτή τη στιγμή το πρόσωπό μου, μου μαρτυρούν πως όχι.

Ένα αλαζονικό βλέμμα που αντιπάλλεται με ένα όμοιό του, δεν αισθάνεται, δεν προσδοκάται. Ένα καθάριο όμως βλέμμα πονάει και εγω αυτή τη στιγμή πονάω.

Πονάω όχι για μένα, για σένα!
Γιατί μπόρεσα και είδα!
Είδα την καταστροφή της αλαζονείας σου
Και πίστεψέ με, δε θες να ξέρεις.

Άλλαξε γιατί είναι ύπουλη. Είναι καταστροφική.
Σαράκι είναι που σου κατατρώει τη ψυχή.

Είναι όμορφη το ξέρω! Μοιάζει με νεράιδα αλλά δεν είναι έτσι! Η αληθινή της μορφή είναι άσχημη. Ένα τέρας με κίτρινα μάτια.

Άλλαξε γιατί ο πρώτος/ η πρώτη που θα αφανίσει θα είσαι εσύ!
Άλλαξε γιατί ακόμη μπορείς!

Και να θυμάσαι!
Πρόσεχε!
Τη λένε Αλαζονεία!


Απόσπασμα απο το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Αλαζονεία", της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου".




Ξάφνου ηρεμία.
Η καρδιά επιστρέφει στο σώμα της.
Η αναπνοή ρυθμίζεται!

Τα πόδια μου γυρίζουν κατεύθυνση,
Ο δρόμος της επιστροφής χαράζεται ευθύς μπροστά μου.

Προχωρώ και η θύμησή σου μου φέρνει μια μελαγχολία.
Όσο συνεχίζω να προχωρώ όμως η διάθεσή μου ανεβαίνει.

Βλέπω γαλάζιο, χρυσαφί, ακούω τραγούδια από την άμμο και
Χαίρομαι!

Ναι! Αρχίζω να χαίρομαι!

Ωχ!
Κάτι με ενοχλεί στο διάβα μου!
Κάποιο μικρό εμπόδιο.!

Σκύβω έκπληκτη!
Τι να δω!

Ένα στεφάνι με λουλούδια!

Ναι!
Το ξέρω αυτό το στεφάνι!
Το ξέρω, είναι δικό σου!

Θυμάμαι!

Στεφάνωνε το καστανόχρωμο, πλεκτό μαλλί σου!

Έπεσε!
Έπεσε σκέφτομαι!
Της έπεσε!

Γυρίζω πίσω!
Είσαι ήδη πολύ μακριά!
Για άλλους τόπους ταξιδεύεις!

Το κρατώ μες στα δυο μου χέρια ευλαβικά και νιώθω ασφάλεια.
Το κοιτώ και θέλω να στο ξαναδώσω.

«Θα ξανάρθει!» Ακούω μια φωνή αγορίστικη, νεανική.

Γυρίζω, τί να δω;
Ένα αγόρι.
Ένα αγόρι ντυμένο με ξερόχορτα.
Έχει κι αυτός στεφάνι!
Ναι έχει!
Καφέ, μα είναι γυμνό, έχει μόνο ξερά κλωνάρια!


Απόσπασμα απο το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Το Κυνήγι", της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου".




Παρατηρώ πως τα μαλλιά σου τα στολίζουν χρυσές αλυσίδες σε σχήμα τριγωνικών λουλουδιών.
Το ίδιο και το σώμα σου.
Χρυσά κοσμήματα ειναι παντού διάσπαρτα πάνω του.
Ακόμη και στα γυμνά δάχτυλα των ποδιών σου μπορώ να δω δαχτυλίδια.

Μόλις διαπίστωσα πως το μέτωπό σου το κοσμεί ένα πορτοκαλοκόκκινο «τρίτο» μάτι.
Αφυπνίζει την ψυχή σκέφτομαι και αρχίζω να αναρωτιέμαι τι δουλειά έχεις στην έρημο και μάλιστα ντυμένη έτσι.

Σκύβεις, μου ψιθυρίζεις κάτι στο αυτί και κάνω πως το ακούω, αν και έχω ακούσει ελάχιστα απ’ όσα μου είπες.

Κουνάω το κεφάλι δήθεν πως συμφωνώ μα η αλήθεια ειναι πως δεν έχω βγάλει συμπέρασμα για το τί μου είπες.

Φυσάς απαλά στο δεξί μου αφτί και ξαφνικά ακούω τρεχούμενο νερό να αντηχεί ξεκάθαρα στα άδυτα βάθη του μυαλού μου.

Ότι άκουσα το βλέπω να γίνεται εικόνα μπροστά μου.
Καταρράκτες με γάργαρο νερό με «χαιρετούν»!
Πρασινάδα και ζώα βλέπω να με κοιτάζουν!

Περίεργο! Δεν βλέπω ούτε έναν άνθρωπο!
Δεν μπορώ να σκεφτώ όμως! Το μόνο που θέλω ειναι νερό!

Σε ένα λεπτό έχω γίνει ένα με το όραμά μου!
Είμαι μέσα του! Το ζω! Το απολαμβάνω!
Πίνω νερό και είμαι καλά! Ανασαίνω πάλι!

Τώρα που ξεδίψασα και ηρέμησα μπορώ να ψάξω για ανθρώπους!
Τους αναζητώ παντού! Σε όλο το νέο τοπίο μα δε βρίσκω κανέναν!
Κανένα σημάδι ανθρώπινης ζωής δεν υπάρχει γύρω!

Ίσως γι’ αυτό να είναι τόσο όμορφα και καθαρά σκέφτομαι!
Λείπει ο άνθρωπος, θεριεύει μεγαλειωδώς το περιβάλλον!

Πλησιάζω τους καταρράκτες και απλώνω το χέρι μου προσεκτικά! Παγωμένο, τρεχούμενο νερό! Μοιάζει σαν όμορφο όνειρο ανάμεσα σε χιλιάδες εφιάλτες!



Απόσπασμα απο το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Μέρα", της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου".


Θα ήθελα να πω πως αποφάσισα να "κόψω" το απόσπασμα που μοιράστηκα μαζί σας στο σημείο με τους καταρράκτες, διότι θέλησα να κάνω τον παραλληλισμό με την Ελληνική σημαία που κυματίζει στη κορφή της φωτογραφίας.

Ναι! Για εμένα έχει επάνω της και συγκεκριμένα στον κυματισμό της, κάτι απο τη δύναμη και τη λάμψη του κρύου νερού των καταρρακτών.
  
 Πριν σας χαιρετήσω για σήμερα, θα ήθελα να σας θυμίσω ή να σας γνωστοποιήσω αν δε γνωρίζετε την Μαρία, πως η χαρισματική φωτογράφος μας διαθέτει το λογοτεχνικό ιστολόγιο http://tokeimeno.blogspot.gr/ και μπορεί κανείς να τη συναντήσει επίσης στο http://tatragoudia.blogspot.gr/ και στο http://mia-matia-ston-ilio.blogspot.gr/.

Σας ευχαριστώ όλους πολύ! Να είστε πάντα καλά και να χαμογελάτε!

Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2016

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ.



Εκφραστικοί μου φίλοι, καλησπέρα.
Όπως διαπιστώσατε από τον τίτλο της ανάρτησης, θέλω να μοιραστώ μαζί σας κάποια πράγματα που σχετίζονται με την γιορτινή περίοδο που πέρασε.

Χρωστάω λοιπόν μια Μικρή Χριστουγεννιάτικη Ιστορία απο το δρώμενο που σκέφτηκε η Αριστέα μας και κάποια μικρά και όμορφα δωράκια - καρτούλες ευχών που έλαβα απο εσάς.

Πάμε όμως πρώτα στην ιστοριούλα και έπειτα στις καρτούλες - δωράκια σας.


ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ.


Αυτό που την ενοχλούσε περισσότερο απο όλα ήταν το ότι την έκαναν να αισθάνεται πως έπρεπε να απολογηθεί για την αγάπη της προς το πνεύμα των Χριστουγέννων. Σαν όλοι να τη καταδίκαζαν που τολμούσε να ζήσει με όλη της τη ψυχή, το διάστημα εκείνο που απο μικρή λάτρευε και απολάμβανε με χίλιους δύο, δικούς της τρόπους.
            Ποτέ δε κατάλαβε γιατί την έκαναν να νιώθει έτσι... Ούτε καν κατάλαβε πως τους το επέτρεψε και γιατί τους είχε δώσει αυτό το δικαίωμα. 
           Στ' αλήθεια, τους το είχε δώσει;
           Ουτε αυτό τολμούσε να θυμηθεί.
           Άλλη μια κουραστική μέρα, μια μέρα σαν όλες τις άλλες σκέφτηκε την ώρα που έκλεισε το φως του γραφείου της. Πέρασε βιαστικά δίπλα από λευκές πόρτες μισάνοιχτων γραφείων και με δυσαρέσκεια παραδέχθηκε πως όλοι αυτοί ζούσαν για να δουλεύουν. 
           Περίεργο... Σα να ανακουφίστηκε που δεν ήταν μόνη. Κατάφερε να παρηγορεί τον εαυτό της ακόμη και με αυτή τη πικρή διαπίστωση.
           Στο επόμενο στενό συνάντησε τη βιτρίνα του αγαπημένου της ζαχαροπλαστείου. Με λύπη, μπήκε μέσα για να αγοράσει τους τελευταίους κουραμπιέδες. Χαμογέλασε μολις διαπίστωσε πως υπήρχαν ακόμη λίγα μελομακάρονα. Τα ήθελε και μάλιτσα πολύ. Σα να γέμιζαν, έστω και για λίγο χρόνο, τη ζωή της με μέλι, εκείνο το γλυκό και θαυματουργό συστατικό, που τόσο είχε ανάγκη.....
            Την ώρα που έπαιρνε τα ρέστα σκέφτηκε πως είχε εξυπηρετηθεί γρήγορα εκείνο το βράδυ σε σχέση με άλλα βράδια που στην ουρά περίμενε για ώρα. Τότε της κακοφαινόταν μα τώρα τις κακοφαινόταν ακόμη περισσότερα και η μοναξιά του ταμείου όσο και οι άδειες βιτρίνες και το άδειο απο στολίδια, ζαχαροπλαστείο. Ακόμη και τα γλυκά έδειχαν άνοστα πια. Σαν κάτι να τους έλειπε και ήθελαν με κάποιο τρόπο να το εκφράσουν.
           Μέσα σε είκοσι λεπτά βρέθηκε στο εσωτερικό του σπιτιού της. Το μόνο που ήθελε ήταν να καθίσει στην καφέ πολυθρόνα και να γευτεί το αγαπημένο της γλυκό. Ένα μελομακάρονο και ένιωθε πως ήταν αρκετό για να της πάρει όλη την  κούραση και όλη την απογοήτευση.
         Ίσα που πρόλαβε να βγάλει το παλτό και το κασκόλ της για να το ακουμπήσει στον απέναντι καφέ, τριθέσιο καναπέ. 
        Τόσο μεγάλος καναπές και τόσο άδειος. Συνήθιζε να αφήνει πράγματα εκεί για να της φαίνεται γεμάτος ο χώρος.
        Απόλαυσε τρώγοντας αργά αργά το γλυκό της και όπως ήταν αναμενόμενο δε κατάφερε να αντισταθεί στον πειρασμό του να φάει ακόμη ένα. 
        Κοίταξε το χριστουγεννιάτικο δέντρο, ήταν αντικειμενικά πανέμορφο, στεναχωρέθηκε που έπρεπε να το ξεστολίσει μα περισσότερο στεναχωρέθηκε που έπρεπε να το κλείσει για άλλον έναν χρόνο στην αποθήκη της.
       Έβγαλε τις μπότες της και πάτησε επάνω στο πυκνό βυσσινί χαλί, χαλί που είχε αγοράσει ειδικά για τις γιορτές.
     Πλησίασε και έσκυψε για να προσέξει την φωτεινή φάτνη που πράγματι είχε "χρυσοπληρώσει" μα δε το παραδέχτηκε ποτέ.
      Χαμογέλασε στα χνώτα των προβάτων προς τον μικρό Ιησού.
      Με μία απότομη κίνηση που συνοδευόταν απο κλείσιμο ματιών, απομάκρυνε το καλώδιο απο την πρίζα. Χρειάστηκαν μερικά δευτερόλεπτα ώστε οι κόρες των ματιών να ανοίξουν και να δουν το μη φωτισμένο πια δέντρο. 
        Στεναχωρέθηκε, για κάτι τόσο μικρό στεναχωρέθηκε. 
        Πειράζει άλλωστε που κάτι τόσο μικρό για εκείνη μπορούσε να είναι όλη της η ζωή...;
        Και ποιός να ήξερε τι κρύβει αυτή η ζωή; Και με ποιον να επέλεξε να το μοιραστεί;
        Ίσως... με κανέναν...



______________________________

Αυτή ήταν η μικρή Χριστουγεννιάτικη ιστορία φίλοι μου

Και πάμε στα εξής σημαντικά δωράκια:


Θα ξεκινήσω με τα δωράκια και την καρτούλα ευχών απο την αγαπημένη μου ξαδέρφη, Ιωάννα Κωνσταντίνου που τη θεωρώ αδερφή μου!! :)
Επι ευκαιρίας, χρόνια πολλά και ευτυχισμένα και απο εδώ αγαπημένη μου! Να σε χαιρόμαστε και να σε αγαπάμε πάντα τόσο πολύ και τόσο αγνά και άδολα όπως σου αξίζει!




Όπως διακρίνετε είναι πανέμορφα! Υπάρχει ακόμη μία πετσετούλα καρτουν που δεν φωτογράφισα που ειναι παρα παρα πολυ χαριτωμένη!



Οι ευχές τις, που τις κρατώ για μένα μόνο, είναι κάτι παραπάνω απο βάλσαμο ψυχής και βόμβα δύναμης!!! 


Και πάμε στην υπέροχη χειροποίητη καρτούλα ευχών που έφτασε σπίτι μου από τα χεράκια της γλυκιάς γλυκιάς και αγαπημένης Ελένης Γιαννάκαρη, από το μπλοκ " Ποιώ: Ποιητικές αποδράσεις,εκποιήσεις λόγων,τόπων,χρόνων σε πλωτά παζάρια ναυαγισμένων πολιτειών....".  Αυτές οι ποιητικές αποδράσεις λοιπόν έφτασαν και άγγιξαν τη δική μου ψυχή!! (Έγινε ένα μικρό μπέρδεμα με το επίθετο, άλλη φίλη Ελένη νόμιζα πως ήταν, άλλη Ελένη ήταν τελικά! Και οι δύο όμως εξίσου σημαντικές και αγαπημένες!!! :) <3
Οι χειροποίησες καρτούλες ευχών ή αλλιώς "Αλυσίδα Ευχών" είναι μια ωραία ιδέα που σκέφτηκε η πεταλουδίτσα της γειτονιάς μας, Χριστίνας Λέλη. 



Σας ευχαριστώ πολύ και τις δύο για την ευκαιρία που μου δώσατε να έρθω ακόμη πιο κοντά σας, να έχω για κάτι δικό σου Ελένη μου και να θυμάμαι τη συμμετοχή μου σε κάτι δικό σου Χριστίνα μου!
Σας ευχαριστώ πολύ πολύ!


Και για το τέλος σας κράτησα τα υπέροχα υπέροχα παπουτσάκια των ξετικών που είχα τη χαρά και την τιμή να λάβω απο την αγαπημένη μου Κάτια Μαρκουίζου! 
Πραγματικά είναι πανέμορφα! Τα λόγια της κάρτας που τα συνόδευες αγαπημένη μου με συγκινούν και με κάνουν να θέλω να στα ανταποδώσω όλα!
Ευχαριστώ ευχαριστώ ευχαριστώ!



Μα δεν είναι καταπληκτικά;!
Τόσο μα τόσο χαριτωμένα!
Με τα κουδουνάκια τους!
Τα κοιτάζω και χαμογελώ!


Όλα αυτά φίλοι μου ήταν ο απόηχος των δικών μου Χριστουγέννων!  
Να είμαστε καλά! Υγεία και τύχη σε όλους! :)

Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2016

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ! ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ! ΜΕ ΥΓΕΙΑ - ΑΓΑΠΗ - ΕΥΤΥΧΙΑ! ΤΟΣΟ ΚΟΙΝΟΤΥΠΑ ΜΑ ΤΟΣΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ.


Εκφραστικοί μου!!!
Καλημέρα και χρόνια πολλά!

Ευχές για έναν όμορφο μήνα και μία καλή χρονιά τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και σε κοινωνικό! Πολλές πολλές εκπλήξεις και ακόμη περισσότερες νίκες σε όσες μάχες χρειαστεί να δώσετε στη ζωή σας και αυτόν τον  χρόνο.

Φέτος κατέληξα στο συμπέρασμα πως ο Ιανουάριος είναι ο πιο αδικημένος μήνας του χρόνου.
Επισκιάζεται απο την αλλαγή της χρονιάς, οι ευχές αφορούν αποκλειστικά την αλλαγή αυτή, εστιάζουμε όλοι στην χρονιά και οχι στο μήνα με αποτέλεσμα να μην τιμούμε τον ερχομό του όπως θα έπρεπε.
Πόσοι απο εσάς ευχήθηκατε καλό μήνα τη Πρωτοχρονιά;
Να είσαι ο μπροσταρης της αλλαγής και κανείς να μη το βλέπει, να μη το θυμάται, να μη σου δίνει καν την απαραίτητη προσοχή.
Και εσύ να περιμένεις...
Απλώς να περιμένεις...
Έντεκα μήνες, να περιμένεις...
Να περιμένεις, να ακούς τόσες πολλές και θερμές ευχές, να χαίρεσαι γιατί σίγουρα χαίρεσαι αλλά στην ουσία να μην αφορούν εσένα και να μην ακούς για λίγο το όνομά σου...
Στεναχωρέθηκα στη σκέψη αυτή, οπότε:
Συγνώμη Γενάρη, όπως σε λέμε και στο χωριό μου.
Καλώς ήρθες!
Καλό μήνα σε όλους, έναν μήνα που κατά κάποιο τροπο ειναι συνδεδεμένος με την αλλαγή.
Ας είναι για καλό.
Πάντα, για καλό!

Θα περάσω σύντομα απο τα μπλοκοσπιτάκια σας, να μάθω τα νέα σας αν και επειδή απέχω μέρες απο τη μπλοκόσφαιρα, όπως καταλαβαίνετε είναι λίγο δύσκολο να ενημερωθώ για όλες τις αναρτήσεις σας. Οπότε, θα χαρώ να μου γράψετε εδώ εν συντομία τα νέα σας και εάν πρέπει να μη χάσω κάποιες συγκεκριμένες αναρτήσεις σας. 

Εγώ εκφραστικοί μου πήγα στο παγωμένο και χιονισμένο χωριουδάκι μου.
Παγωμένο πολύ, χιονισμένο όχι αρκετά. Βέβαια, πολλά χωριουδάκια γύρω του είχαν αρκετό χιόνι οπότε καταφέραμε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να το πατήσουμε λιγάκι και φέτος.

Πέρασα όμορφα, ήσυχα, οικογενειακά.
Ηταν ωραία δε μπορώ να πω.. η προσαρμογή είναι κάπως δύσκολη αλλά με καλή θέληση όλα μπορούν να γίνουν πιο ευχάριστα και πιο εύκολα.

Επισκέφτηκα και τη γιαγιά μου δυο φορές παρακαλώ και μια μέρα έμεινα και μαζί της.
Εντάξει, το τι αγκαλιές τις έδωσα και το τι φιλιά δε λέγεται. Επειδή μου ζητάγατε όλοι να σας τη φιλήσω, το έκανα! ;)
Τη ζούμπηξα, τη πείραξα, της διάβασα και ένα ποίημα απο τα Λάφυρα γιατί η γιαγιά δε ξέρει γράμματα, οπότε με κάθε ευκαιρία προσπαθώ να της διαβάζω και κάτι, αν έχει διάθεση δηλαδή γιατί η γιαγιάκα είναι ενεργητική σα μικρό παιδάκι και δε μπορεί να καθίσει ώρα στο ίδιο σημείο. 
Ωραία που ήτανε... 

Eντωμεταξύ τη Πρωτοχρονιά γιόρταζα κιόλας γιατί έχω δύο ονόματα, τι να μου κάνει εμένα ένα; Οπότε Κυριακή - Βασιλική η εκφραστική σας φίλη. Να με χαίρεστε μαζί με τους εορτάζοντές σας και να σας χαίρομαι και εγώ! :)

Τι θέλετε γλυκό; 
Γλυκό δεν έχει, αρκετά φάγαμε αυτές τις μέρες. :P

Που λέτε λοιπόν, το 2015, αν και δύσκολο για την κοινωνία και πολλούς συνανθρώπους μας, μου πρόσφερε πολλά και ωραία πράγματα που θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στο μυαλό και τη ψυχή μου. Ανάμεσα λοιπόν σε αυτά τα ωραία πράγματα ήταν και η έκδοση του πρώτου μου βιβλίου, ποιητική συλλογή σε ελεύθερο στίχο, κάτι που ήθελα πολύ, εδώ και χρόνια. Ήρθε λοιπόν και χάρη σε όλους εσάς, με όποιον τρόπο με στήριξε ο καθένας, ήταν κάτι παραπάνω από όσα είχα τολμήσει ποτέ να φανταστώ και πιστέψτε με φαντάζομαι πολλά και διάφορα και όσα έγιναν ξεπέρασαν για μένα κάθε προσδοκία. Τι να πρωτοθυμηθω; Τις φωτογραφίες; Τα βίντεο; Τις συνεντεύξεις; Τα λογια στήριξης και εμπιστοσύνης; Όλα αυτά και άλλα τόσα με έκαναν και εξακολουθούν να με κάνουν τόσο χαρούμενη όσο και γεμάτη ευγνωμοσύνη. 

Δε μπορώ να θεωρήσω το βιβλίο πρωταρχικό παράγοντα στη ζωή μου, μόνο οι άνθρωποι οφείλουν να είναι η προτεραιότητά μας, όμως πρέπει να σας πω πως μου έδωσε δύναμη για τα δύσκολα που συνάντησα και όμορφα συναισθήματα για τους συνανθρώπους μου. Δεν ήταν πια ένα όνειρο, έγινε πραγματικότητα και κινητήρια δύναμη μαζί για όσα καλά και όχι μόνο, θα έρθουν στη ζωή μου. 

Σε μια ζωή λοιπόν που οι περισσότεροι άνθρωποι επιλέγουν να φοβούνται να μοιραστούν τη χαρά τους, τη μοίρασα με όλη μου τη καρδιά. 
Σε μία ζωή λοιπόν που οι περισσότεροι άνθρωποι αποφεύγουν, αναίτια τις περισσότερες φορές να πουν τον καλό τον λόγο, τον άκουσα πολλές φορές και ίσως και καλύτερος απο οτι να άξιζα όντως. Σε μία ζωή που οι περισσότεροι θεωρούν υποχρέωση το να παίρνουν μόνο, επιλέγω να δίνω όσα εγκάρδια μπορώ σε όσους είναι δεκτικοι να χαρούν μαζί μου και να τους είναι όντως αυτό, αρκετό.

Τα Λάφυρα γράφτηκαν με πολλή αγάπη για τους ανθρώπους και όλοι εσείς τους το ανταποδωσατε. Σας ευχαριστώ που συμβάλλατε τόσο στην αρχή του ονείρου όσο και σε μια δύσκολη χρονιά που ομολογουμένως την κάνατε καλύτερη απο πολλές πλευρές και απόψεις. Σας ευχαριστώ ολους πολύ! Να είστε πάντα καλά! Ενα μεγάλο ευχαριστώ κράτησα για το τέλος για την δημιουργική ομάδα του MyStory Editions για την όμορφη συνεργασία που είχαμε και θα συνεχίσουμε να έχουμε.

Πολλοί άνθρωποι, φοβούνται το "νεοφερμένο" διότι καλώς η κακώς κρύβει μια αβεβαιότητα μέσα του. Εμένα για να είμαι ειλικρινής μου αρέσει, το βλέπω σαν μια νέα εξερεύνηση ή σαν ένα δώρο. Το δώρο βέβαια δε ξέρεις αν θα σου αρέσει ή όχι αλλά απο τι στιγμή που το δέχεσαι επιλέγεις και να το ανοίξεις.

Στις νέες χρονιές οι άνθρωποι επιλέγουν να κάνουν αναθεωρήσεις και αλλαγές. Μπορείς να θέσεις νέα βάση όταν δεν το έχεις κάνει μια ολόκληρη χρονιά; Νομίζω πως μπορείς αν το θέλεις πραγματικά και αν έχεις ρίξει "τα θεμέλια..."

Ο Αριστοτέλης είπε:
"Η αλλαγή είναι ανάπαυση"

και μένα η ανάπαυση μου φέρνει στο νου τη φράση που λέμε στο χωριό μου "άδεισαν οι μπαταρίες μου και θέλω λίγο χρόνο να τις γεμίσω"

Θεωρώ δύσκολο ένας άνθρωπος να αλλάξει απο τη μια στιγμή στην άλλη όσα δεν τόλμησε μέχρι στιγμής αλλά με θέληση και υπομονή, αν όντως το επιθυμεί θα τα καταφέρει. Μόνο αν φάει αυτό που λέμε "γερό τράκο" μπορεί να επαναπροσδιορίσει άμεσα τα όσα συμβαίνουν στη ζωή του.

Όπως καταλαβαίνεται η επιστροφή στο χωριό με έκανε να χρησιμοποιώ έντονα τις εκφράσεις μας και να σας πω την αλήθεια πολύ μου αρέσει αυτό. Απελευθέρωση! :)

Λοιπόν, αρκετά είπαμε. Καιρός να επισκεπτώ τα σπιτάκια σας και σιγά σιγά να βρω τους εκφραστικούς μου ρυθμούς.

Καλή Χρονιά σε όλους! Με υγεία, το υπέρτατο και πολυτιμότερο αγαθό! Αν έχεις αυτή έχεις τα πάντα και μπορείς να κατακτήσεις ότι πραγματικά θελήσεις. Κι ακόμη μια ευχή: "Το θέλω του κάθενός να μην συγκρούεται με το θέλω του άλλου". Αν κυριαρχει η ενότητα και ο σεβασμός είμαστε όλοι κερδισμένοι!

Φιλιά πολλά σε όλους! Να είστε πάντα καλά!