Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΤΑ ΛΑΦΥΡΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΤΟΥ ΑΓΑΠΗΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΟΥΣΑΒΕΡΕ ΣΤΗΝ ΛΑΡΙΣΑ. ΤΑ ΣΥΝΑΝΤΑ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΟΝ ΆΓΙΟ ΑΧΙΛΛΙΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΖΟΓΕΦΥΡΑ ΤΟΥ ΠΗΝΕΙΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ.


Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα.
Ηλιόλουστη μέρα η σημερινή, ένα ταξίδι επιβάλλεται ;)

Θυμηθείτε: http://ekfrastite.blogspot.gr/2016/02/ta.html 
και στη συνέχεια ακολουθήστε:

Τα Λάφυρα στη Λάρισα και συγκεκριμένα στη πεζογέφυρα του Πηνειού.

Στο βάθος της φωτογραφίας φαίνεται ο πολιούχος της πόλης, Άγιος Αχίλλιος. *


Η Λάρισα είναι συνυφασμένη, από τα προϊστορικά ακόμα χρόνια, με το ποτάμι της τον Πηνειό, στη δεξιά όχθη του οποίου είναι ανεπτυγμένη η πόλη. Τις δύο όχθες του ιστορικού και μυθικού αυτού ποταμού συνέδεε ανέκαθεν κάποια γέφυρα, μέσω της οποίας διαπεραιώνονταν οι ταξιδιώτες που ήθελαν να πάνε προς βορά ή έρχονταν από εκεί. Τη μορφή της κατά τα παλαιά χρόνια φυσικό είναι να μην τη γνωρίζουμε. Εκείνο που έφθασε μέχρι την εποχή μας είναι η μεγάλη λίθινη γέφυρα, που σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις είναι έργο του Χασάν μπέη, εγγονού του Τουρχάν μπέη, του κατακτητού της Θεσσαλίας το 1423. Έχουμε γράψει επανειλημμένως για την γέφυρα αυτή, η οποία ήταν ό,τι ομορφότερο είχε να επιδείξει η Λάρισα κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας. Οι ευρωπαίοι περιηγητές των χρόνων αυτών την περιέγραψαν, την ύμνησαν και την αποτύπωσαν στα οδοιπορικά τους. Η στερεή κατασκευή της την κράτησε αλώβητη σχεδόν 500 χρόνια και αν δεν ήταν το βέβηλο ανθρώπινο χέρι να την καταστρέψει σε εποχές πολέμου, η γέφυρα αυτή με τις ιδανικές της αναλογίες θα επιβίωνε μέχρι και σήμερα αγέρωχη και κομψή.

Όμως τον Απρίλιο του 1941, όταν πλησίαζε προς τη Λάρισα η γερμανική πολεμική μηχανή με προορισμό την Αθήνα, Άγγλοι κομάντος ανατίναξαν ένα μεγάλο μέρος της για να καθυστερήσουν την προέλαση των εχθρικών στρατευμάτων. Όμως το μηχανικό του γερμανικού στρατού γεφύρωσε με βάρκες τις όχθες του Πηνειού για να προσπελάσει το ποτάμι, δίπλα από την ανατιναγμένη γέφυρα. Ακολούθησε κάποια προσωρινή σύζευξη των υπολειμμάτων της με ξύλινη κατασκευή, για να αποκαταστήσει τη επικοινωνία με τη συνοικία του Πέρα μαχαλά και βορειότερα μέχρι τη δυτική Μακεδονία. Αυτά μέχρι τον Οκτώβριο του 1944, γιατί με την οπισθοχώρηση των Γερμανών έγινε μια δεύτερη ανατίναξη στα υπόλοιπα τόξα της γέφυρας που είχαν απομείνει. Το πρόσχημά τους ήταν να γίνει ανετότερη η οπισθοχώρησή τους. Έτσι έμεινε και πάλι η πόλη χωρίς γέφυρα. Στην αρχή βάρκες εξυπηρετούσαν την μετάβαση στην απέναντι πλευρά. Λίγο αργότερα κατασκευάσθηκε νοτιότερα, στο σημείο της σημερινής δεύτερης οδικής γέφυρας, εκεί όπου βρίσκεται το στενότερο σημείο της κοίτης, ξύλινη γέφυρα, ενώ συγχρόνως άρχιζε και η ζεύξη των υπολειμμάτων της παλαιάς με ξύλινη κατασκευή κάπως στερεότερη και ευρύτερη. Η κατάσταση αυτή διατηρήθηκε μέχρι το 1950 όταν ξεκίνησαν τα έργα κατασκευής της νέας γέφυρας με οπλισμένο σκυρόδεμα (μπετόν). Την υπόλοιπη πορεία της μέχρι σήμερα, που διαθέτει δύο ξεχωριστά οδοστρώματα για αυτοκίνητα και ειδική πεζογέφυρα.



Ο Πηνειός, ή Σαλαβριάς είναι ποταμός της Θεσσαλίας. Οι πηγές του βρίσκονται στην Πίνδο. Δεχόμενος όλα τα νερά από τους συγκλίνοντες ακτινοειδώς παραπόταμους της Δυτικής Θεσσαλίας τα οποία άλλοτε σχημάτιζαν λίμνη και ρέοντας από τα στενά της Καλαμπάκας, που από τη διαβρωτική του ενέργεια δημιουργήθηκαν τα Μετέωρα, φθάνει στον θεσσαλικό κάμπο, όπου και διασχίζοντας το πέρασμα της περίφημης Κοιλάδας των Τεμπών, μεταξύ Ολύμπου και Όσσας, εκβάλλει τελικά στον Θερμαϊκό Κόλπο, δημιουργώντας το Δέλτα του κοντά στην κωμόπολη Στόμιο.

Το συνολικό μήκος του είναι 216 χιλιόμετρα. Κυριότεροι παραπόταμοί του είναι: Ο Τιταρήσιος, ο Ενιπέας, ο Καλέτζης , ο Ληθαίος και το ρέμα Μουργκάνι.

Κατά την Ελληνική Μυθολογία ο Πηνειός ήταν γιος του Ωκεανού και της Τιθύος, όπως όλοι άλλωστε οι ποταμοί κατά την ιδεοανθρωπόμορφη τότε αντίληψη.

Με το όνομα Σαλαβριάς φέρεται κατά τον Μεσαίωνα, όπου πρώτη που τον ονομάζει έτσι είναι η Άννα Κομνηνή, το 1150 μ.Χ.
Από τον Όμηρο χαρακτηρίζεται αργυροδίνης.


Να πω πως όλες τις επάνω πληροφορίες τις βρήκα στο σαιτ της Βικιπαιδείας και για όσους δεν γνωρίζουν ακόμη τον φίλο Νίκο και θέλουν να τον μάθουν μπορούν να επισκεπτούν τα εξής ιστολόγια:

Παντού υπάρχουν αντιθέσεις... η αγάπη, τ' όνειρο κι η ελπίδα όμως δεν τελειώνουν ποτέ..!

Όταν τα λόγια συναντούν τις εικόνες, παίρνουν τροφή και γίνονται σκέψεις κι εκείνες με τη σειρά τους λεύτερες πλέον και χωρίς δεσμά, ιχνηλατούν μόνες τους την αυλή των θαυμάτων..!Καλωσήρθες λοιπόν μαζί μου σε τούτη τη μαγική αυλή.. 


  
Για καλοσυνάτες και όχι μόνο, επαναστάσεις που συνδυαχειρίζεται με την γλυκιά Χριστίνα μας
http://epanastasikalosinis.blogspot.gr/


Δε θα μπορούσα να κλείσω χωρίς να μοιραστώ μαζί σας (για όσους τουλάχιστον δεν το γνωρίζουν ήδη), το καταπλητικό βίντεο που με χαρά ο Νίκος μας ετοίμαστε. Ευχαριστώ πολύ!




Κική Κωνσταντίνου: Τα λάφυρα της ψυχής μου.
Αποσπάσματα από την ποιητική συλλογή της Κικής Κωνσταντίνου, Τα Λάφυρα της ψυχής μου...
σειρά κήπος- επιμέλεια έκδοσης: mystory
Επιμέλεια βίντεο: Νίκος Μουσαβερές
Η μουσική επένδυση του βίντεο ανήκει στον Αμερικανό συνθέτη και ράπερ Zack Hemsey και φέρει τον τίτλο "The Way"(2011).


Αν αποφασίσετε να δείτε το βίντεο, να ακούσετε οπωσδήποτε και την μουσική επιμέλεια, υπάρχει λόγος, συμβαδίζει απόλυτα. Θα το δείτε κι εσείς.

Ευχαριστώ πολύ για όλα μέσα απο την καρδιά μου! Εύχομαι αγαπητέ φίλε Νίκο, τόσο για εσένα όσο και για την οικογένειά σου υγεία πρωτίστως και κάθε καλό στη ζωή σας! Μόνο και πάντα επιτυχίες και πολλά πολλά χαμόγελα!

_________________________


* Ο Άγιος Αχίλλιος γεννήθηκε το 270 μ.Χ. στην Καππαδοκία και έλαβε μεγάλη χριστιανική και «θύραθεν»(=εξωχριστιανική) μόρφωση.
Μετά το θάνατο των ευσεβών γονέων του, μοίρασε τη μεγάλη περιουσία τους στους φτωχούς και πήγε στους Αγίους Τόπους. Εκεί έζησε κοντά στον Πανάγιο Τάφο.
Κατόπιν επισκέφτηκε διάφορα ασκητήρια και ασκήθηκε στη νηστεία, στην προσευχή, την αγρυπνία και στις άλλες χριστιανικές αρετές.
Ύστερα πήγε στη Ρώμη και στη Θεσσαλία, όπου κήρυξε το Χριστό και έκανε πολλά θαύματα. Έτσι διαδόθηκε πολύ η φήμη του και όταν χήρευσε ο θρόνος της Λαρίσης, αναδείχτηκε Αρχιεπίσκοπος της.
Η φήμη του προέτρεξε και έφτασε στη Νίκαια της Βιθυνίας, πριν ακόμη πάει εκει ο Αγιος, για να λάβει μέρος στην Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο (325). Γι’ αυτό ο Μέγας Κωνσταντίνος και οι Πατέρες τον υποδέχτηκαν με μεγάλες τιμές. Τέλεσε μάλιστα στη Σύνοδο και θαύμα. Έκανε να αναβλύσει λάδι από μια πέτρα. Όπως αναφέρεται σε χειρόγραφο που βρίσκεται στη Μονή Βαρλαάμ Μετεώρων ο Αγιος «Τον Θεόν επικαλεσάμενος και έλαιον δι’ ευχής βλύσαι ποιεί». Με πολλή χαρά τότε ο αυτοκράτορας ζήτησε την ευλογία του Αγίου και τον προέπεμψε στη Λάρισα με πλούσια δώρα για ανεγέρσεις ναών και φιλανθρωπίες. Πιθανόν από την εποχή αυτή να ήταν και το Ευαγγέλιο της Κομνηνείου Μονής, που σωζόταν ως το 1853. Ήταν γραμμένο με χρυσά γράμματα σε περγαμηνή και είχε σημειώσεις του Αρχιεπισκόπου Λαρίσης Αχιλλίου Α’.
Το 355 μ.Χ., ύστερα από 35 χρόνια αρχιερατείας του Αγίου στη Λάρισα, ο Θεός του φανέρωσε πως ήρθε η ώρα της εξόδου του από το μάταιο αυτό κόσμο. Κάλεσε τότε όλο τον κλήρο και το λαό, τους το ανακοίνωσε και τους έδωσε παραινέσεις και συμβουλές.
Τον θρήνησαν πολύ και τον κήδεψαν με μεγαλοπρέπεια. Τοποθέτησαν δε το ιερό του λείψανο στη λάρνακα που ο ίδιος είχε κατασκευάσει.
Το χαριτόβρυτο λείψανο του ανέβλυζε μύρο κι έκανε πολλά θαύματα. Αλλά δεν έμεινε για πάντα στη Λάρισα. Το σύλησε το 985/6 ο αποστάτης από τους Βυζαντινούς τσάρος των Βουλγάρων Σαμουήλ και το μετέφερε στα ανάκτορά του, στο μικρό νησάκι των Πρεσπών, που σήμερα φέρει το όνομα του Αγίου Αχιλλίου. Εκεί ανήγειρε προς τιμήν του Αγίου μεγαλοπρεπή ναό ρυθμού Βασιλικής, του οποίου σώζονται τα ερείπια. Ήθελε με την ενέργεια του αυτή ο Σαμουήλ να στερεώσει την κυριαρχία του. Γιατί η κατοχή ιερών λειψάνων ονομαστών Αγίων ήταν ιδιαίτερη τιμή και ευλογία και αποτελούσε πόλο έλξης των χριστιανικών πληθυσμών. Σκόπευε μάλιστα ο Σαμουήλ να μεταφέρει εκεί την Αρχιεπισκοπή Οχρίδος και να την αναδείξει σε Πατριαρχείο. Είχε μεγαλεπήβολα σχέδια, που, αν πετύχαιναν, θα άλλαζαν τον ρουν της ιστορίας, στην περιοχή.
Οι Βυζαντινοί χρονογράφοι του 11ου αιώνα Ιωάννης Σκυλίτσης και Γεώργιος Κεδρηνός εξιστορούν τα σχετικά με την αρπαγή από το Σαμουήλ του ιερού λειψάνου του Αχίου Αχιλλίου. Ο δεύτερος αναφέρει συγκεκριμμένως: «Μετήγαγε δε (ο Σαμουήλ) και το λείψανον του Αγίου Αχιλλείου επισκόπου Λαρίσης χρηματίσαντος επί Κωνσταντίνου του μεγάλου καν τη μεγάλη και πρώτη Συνόδω παρόντος συν Ρηγίνω Σκοπέλων και Διοδώρω Τρίκκης, και εις Πρέσπαν απέθετο, ένθα ήσαν αυτώ τα βασίλεια, οίκον κάλλιστον και μέγιστον επί τω ονόματι αυτού δομησάμενος».
Αλλά και μετά την αρπαγή του ιερού λειψάνου του Αγίου Αχίλλειου από το Σαμουήλ, ο χριστιανικός λαός της Λαρίσης δεν έπαψε να τιμά τον Πολιούχο του. Τον προστάτη του Αγιο. Και να διαλαλεί τις αριστείες του, τις υψηλές πνευματικές του επιδόσεις, όπως λέει το σχετικό επίγραμμα: «Λαλεί Λάρισα σας αριστείας ξένας, μνήμην έχουσα και θανόντος σου, Πάτερ».
Και είχε ως τόπο αγιάσματος και κέντρο της λατρείας του, ως σημείο αναφοράς του, τον τάφο του Αγίου και τον περικαλλή ναό του. Τον ναό, τον τόσο αγαπητό σε όλους, στον οποίο συναθροίζονταν συνήθως οι επίσκοποι, προκειμένου να εκλέξουν ιεράρχες για τις κενούμενες επισκοπές Θεσσαλίας, όπως αναφέρει ο Κώδικας 1472.
Ο Μητροπολιτικός αυτός ναός ήταν το ιδιαίτερο σέβασμα των Λαρισαίων. Το ιερό τους καθίδρυμα. Το κέντρο της θρησκευτικής τους ζωής, που επηρέαζε και την κοινωνική τους. Σ’ αυτόν συνέρχονταν για να λατρεύσουν το Σωτήρα Χριστό και να ζητήσουν τις πρεσβείες του Αγίου σε κάθε δυσκολία και ανάγκη τους. Στις πλημμύρες, στους πολέμους, στους συχνούς σεισμούς που τους ανάγκαζαν να μην υψώνουν μεγάλα οικοδομήματα, στις επιδημίες. Ήταν ιδιαίτερα απειλητική η πανούκλα του 1813 και του 1848, που είχε αναρίθμητα θύματα.
Ακολούθησε δε Ο ναός αυτός την πορεία της πόλης στην ιστορία. Γνώρισε δηλαδή λαμπρές μέρες δόξας και μεγαλείου, αλλά και λεηλασίες και καταστροφές. Και αποτελεί και σήμερα ο ναός αυτός με την τοξότη γέφυρα του «αργυροδίνη» Πηνειού ποταμού από κάτω του το χαρακτηριστικό έμβλημα της πόλης των Λαρισαίων με τη μακριά ιστορία των τεσσάρων χιλιετηρίδων.
Θα μάκραινε πολύ ο λόγος, αν επιχειρούσαμε λεπτομερή εξιστόρηση των περιπετειών του ναού τού Αγίου Αχιλλίου. Γι’ αυτό περιορίζομαι στα εξής: Την εποχή της Φραγκοκρατίας και συγκεκριμένως το 1204, επί Αλεξίου Γ’, εξαιτίας της συγκρούσεως των Φράγκων μεταξύ τους, η Λάρισα ερημώθηκε και μεταβλήθηκε σε ακατοίκητο χωριό, ο δε ναός του Αγίου Αχίλλειου μετατράπηκε σε ορμητήριο ληστών!
Την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας (τουρκοκρατίας) και συγκεκριμένως στις 12 Ιουνίου 1769 ο φανατισμένος τουρκικός όχλος έκαψε και γκρέμισε το Μητροπολιτικό ναό και οι Λαρισαίοι εκκλησιάζονταν επί 25 ολόκληρα χρόνια, ως το 1794, στα γύρω χωριά! Μάλιστα οι Τούρκοι είχαν αποφασίσει να μην ξανακτιστεί ο ναός. Αλλά ύστερα από ενέργειες του Μητροπολίτη Λαρίσης Διονυσίου Καλλιάρχου προς την Πύλη και με εισφορές μεγάλες των Λαρισαίων (40 πουγγιά, δηλ. 18 χιλιάδες γρόσια) εκδόθηκε, στις 26 Φεβρουαρίου 1794, φιρμάνι του Σουλτάνου Σελίμ, που έδινε την άδεια ν’ ανοικοδομηθεί ο ναός. Είναι ενδεικτική του θέματος η ενθύμηση (=σημείωμα), που υπάρχει στην περιήγηση η τοπογραφία της Θετταλίας και Θετταλομαγνησίας του Νικολάου Μάγνητος και έχει ληφθεί από τα χειρόγραφα του Αρχιμανδρίτου Ιακώβου Γυναϊτιδος Βαλβαμά: «1794 Φεβρουαρίου 4 ευγήκε φερμάνι διά την εκκλησίαν της Λαρίσης του Αγίου Αχιλλίου μέσα εις την ΚΠολιν. Και ήλθεν ο Τάταρης μέσα εις την Λάρισαν Φεβρουαρίου 26 ημέρα Δευτέρα και εδιαβάσθη την Πέμπτην εις τας 2 του Μαρτίου». Έτσι ξανακτίστηκε ο ναός. Και μάλιστα σε χρόνο ρεκόρ. Σε 36 ημέρες! Θεμελιώθηκε στις 5 Μαρτίου 1794 και τελείωσε στις 6 Απριλίου (ώρα 9.00 το βράδυ της Μεγ. Παρασκευής). Και το επόμενο βράδυ, του Μεγ. Σαββάτου τελέστηκε εντός του ναού η Λειτουργία της Αναστάσεως προεξάρχοντος του Μητροπολίτου Διονυσίου Καλλιάρχου. Αξίζει να σημειωθεί, πως για να τελειώσει τόσο γρήγορα ο ναός, εργάστηκαν περισσότεροι από διακόσιοι τεχνίτες βοηθούμενοι αφιλοκοκερδώς από όλους τους Λαρισαίους χριστιανούς. Είχε δε ο ναός και παρεκκλήσιο του Αγίου Βησσαρίωνος.
Στις 12 Ιουνίου 1822 οι Τούρκοι μετέτρεψαν το ναό σε οπλοστάσιο και οι Λαρισαίοι εκκλησιάζονταν στο εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας μέχρις ότου τους Αποδόθηκε και πάλι ο ναός επί Μητροπολίτου Μελετίου Ε ! Τότε μάλιστα ορίστηκε ημέρα εβδομαδιαίας αγοράς η Δευτέρα, αντί της Κυριακής. Έτσι ανανεώθηκε και ισχυροποιήθηκε η από του 1730 απόφαση των Λαρισαίων εμπόρων που όριζε η απόφαση «να φυλάττουν όλας τας Κυριακάς και τας δεσποτικάς εορτάς». Καθιέρωνε δηλαδή την αργία της Κυριακής. Στους μη συμμορφούμενους δε με το συμφωνητικό αυτό, επιβαλλόταν η ποινή να καταβάλλουν στο Ταμείο του ναού του Αγ. Αχιλλίου 50 ασλάνια. Έτσι έγινε πράξη ο λόγος του Απόστολου του σκλαβωμένου Γένους μας Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, για τον οποίο μάλιστα λόγο μαρτύρησε: Να μη γίνονται παζάρια την Κυριακή.
Τον Απρίλιο του 1827 οι Τούρκοι μετέβαλαν πάλι το ναό σε οπλοστάσιο. Αλλά γρήγορα οι χριστιανοί κατόρθωσαν να τους αποδοθεί για τη λατρεία τους, δίνοντας μεγάλες χρηματικές εισφορές στο δικαστή, στους πασάδες και στους μπέηδες.
Όλα αυτά μαρτυρούν την ευσέβεια των Λαρισαίων, οι οποίοι ευλαβούνταν και τιμούσαν ιδιαιτέρως τον Πολιούχο τους Αγιο Αχίλλιο και φρόντιζαν πολύ το ναό του. Και στα χρόνια που υπήρχε ο τάφος με το ιερό λείψανο του Αγίου μέσα του, αλλά και στα κατοπινά. Και διόριζαν ως επιτρόπους του εκπροσώπους των σύντεχνων (γουναράδων, μπακάληδων, ψωμάδων, ραπτάδων και άλλων), όπως συνέβη επί των ημερών του Μητροπολίτου Λαρίσης Μελετίου Ε’.
Το 1965 ανεσκάφη ο δασώδης χώρος πάνω από το ναό από τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Νικ. Μουτσόπουλο. Στο διακονικό (τμήμα Ιερού Βήματος), σε συνηθισμένο για ιερά λείψανα χώρο, βρέθηκε τάφος ο οποίος, όπως και ο ναός, κατασκευάσθηκε από Έλληνες τεχνίτες, ίσως τους Λαρισαίους αιχμαλώτους. Το απόγευμα της 14 Μαΐου του 1981, με ελικόπτερο του Στρατού επανακομίσθηκαν τα λείψανα του Αγίου στη λαρισαϊκή γη. Τα υποδέχθηκαν στο χώρο του σταδίου ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Σεραφείμ, πολλοί Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος, όλο το ιερατείο της Μητροπόλεως, πλήθος Λαρισαίων και Θεσσαλών προσκυνητών και οι τοπικές αρχές.
Από τότε τα λείψανα του θαυματουργού Αγίου Αχιλλείου βρίσκονται στον ομώνυμο Μητροπολιτικό Ναό της Λάρισας και η μνήμη του γιορτάζεται με τη μεγαλύτερη επισημότητα κάθε χρόνο στις 15 Μαΐου.


Σχόλια

  1. Πόλη μου αγαπημένη!!! Όπου και να πάω, όπου κι αν έχω ζήσει, σαν την πόλη μου δεν βάζω καμιά άλλη πόλη.
    Και παρέθεσες τόσες πληροφορίες γι΄αυτή... να είσαι καλά, Κική μου!
    Το βίντεο εξαιρετικό.
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλησπέρα σου Κική μου. Το ταξίδι συνεχίζεται.... Πιάσαμε Θεσσαλία σήμερα έτσι ; πολύ όμορφα.
    Πάντα συνεχίζεις Κική μου. Καλό βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Στον Νίκο τον φίλο μας έφτασε και μπράβο του.... και συνεχίζεις δυνατά Κικάκι μου στις ψυχές ... φιλιά πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Υπέροχο το βίντεο Κική μου. Όσο πάει και ταξιδεύει βλέπω το βιβλίο σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Τί ωραία που είναι η Λαρισα!! φανταστικες φωτο ! φιλακια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Α αυτή τη γέφυρα δεν την έχω επισκεφτεί.. μου ξέφυγε. Ωραία χορταστική ανάρτηση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Όντως πολύ ωραίο το βίδεο!
    Νομίζω Κικίτσα μου στον Πύργο δεν έχουν φωτογραφηθεί ακόμα τα λάφυρα....

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ ΜΑΖΙ ΜΟΥ! :)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΣΟΦΑ ΛΟΓΙΑ

Βρήκα τη παρακάτω ανάρτηση, μου άρεσε και σας τη παρουσιάζω και μέσω του δικού μου blog. Έξυπνα σοφα λόγιαΕάν το περιβάλλον ήταν τράπεζα... οι κυβερνήσεις θα το είχαν σώσει προ πολλού.

Εάν ο Γαλιλαίος έλεγε με στίχους ότι "η γη κινείται" δεν θα είχε κατηγορηθεί για βλακεία - Χάρντυ, Τόμας

Βλάκες... μμμμ... οι αγαπημένοι μου. Πάντα με εκπλήσσουν μαθαίνοντας με αρκετά για την πονηριά και τον απρόσμενο χαρακτήρα που κρύβουν μέσα τους αυτά τα συμπαθητικά αλλά πανούργα πλάσματα.

Ο μαλάκας είναι ανίκητος. Θα σε τραβήξει με κόλπο στο επίπεδο του και παίζοντας εντός έδρας θα σε νικήσει με μεγάλη διαφορά μη μπορώντας να κάνεις τίποτα.

Η μέθη δεν παράγει ελαττώματα, τα αποκαλύπτει !!!

Φτιάχνεις όμορφο μέλλον, αν ζεις όμορφο σήμερα. Γιατί το σήμερα γίνεται δυνατό
παρελθόν που επιστρέφει και επηρεάζει το αύριο.

ΣΟΦΕΣ ΑΤΑΚΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ.

Τα κοινά σημεία είναι αυτά που κάνουν μία σχέση ευχάριστη,
αλλά οι μικρές διαφορές είναι αυτές που της δίνουν ενδιαφέρον.
------ Ποτέ δεν θα μάθεις την αληθινή χαρά,
έως ότου έχεις αληθινά αγαπήσει,
και ποτέ δεν θα καταλάβεις
τι είναι ο πόνος,
έως ότου την χάσεις.

------
Ανόητος στον έρωτα δεν είναι κανείς. Είσαι ανόητος όταν απλά δεν τον έχεις γνωρίσει..

------
Άραγε αγάπησε ποτέ η καρδιά μου έως τώρα?
Τώρα που βρίσκεται αυτή μπροστά μου..
Ποτέ δεν γνώρισα την αληθινή ομορφιά έως αυτή τη νύχτα.
( Από τον Ρωμαίο και Ιουλιέτα ) .

------

ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΑ ΤΑ ΑΠΡΟΣΜΕΝΑ ΔΩΡΑΚΙΑ.

Έτσι δεν είναι, εκφραστικοί; Δεν είναι όμορφες οι εκπλήξεις; Τα αναπάντεχα, απρόσμενα γεγονότα;
Κι εγώ έζησα ένα απο αυτά το Σάββατο, που συναντήθηκα με τηνσυλλεκτική Μαρία αλλά αυτά θα τα μοιραστώ μαζί σας άλλη στιγμή.
Για την ώρα, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάτι άλλο, κάτι που έκανα και πέρυσι και συνέχισα και φέτος.
Μου αρέσουν τα ξαφνικά πράγματα πιστεύω το ίδιο και εσάς.
Πέρυσι λοιπόν, ξαφνικά, είχα δύο νικήτριες σε δύο διαγωνισμούς, που δεν ήξεραν οτι συμμετείχαν.  Ήταν η Μαρίνα,η διπλανή μας, που είχε κερδίσει το χειροποίητο ΕΚΦΡΑΣΟΥ, από τα χέρια του μπαμπά μου και ήταν καιη Συριανή, η Γιάννα μας, που είχε κερδίσει "τα Λάφυρα", χαρίζοντάς μας έπειτα πανέμορφες φωτογραφίες από το υπέροχο νησί της Σύρου.
Φέτος λοιπόν και χωρίς να το γνωρίζετε, μιας και αναφέρω ξανά οτι αγαπώ τις εκπλήξεις, διοργάνωσα δύο διαγωνισμούς και δύο δώρα. Δεν είπα τίποτα γιατί δεν ήθελα να υπάρχει κάποιο σχόλιο μόνο και μόνο για να μπει στο διαγωνισμό, αγαπώ κάθε αληθινό και εγκάρδιο, οπότ…