Τρίτη, 26 Απριλίου 2016

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΣΗΜΕΡΑ ΛΕΓΕΤΑΙ ΠΡΑΞΕΙΣ.


Eκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα.
Ευλογημένη Μεγάλη Εβδομάδα να έχουμε.
Να επιτρέψουμε στην ψυχή μας να περάσει όλα τα στάδια του Κυρίου ώστε στο τέλος να καθαρίσει, να εξιλεωθεί και να αναστηθεί κι αυτή μαζί του.
Αφήστε τον εαυτό σας ελεύθερο αυτήν την εβδομάδα να γονατίσει αν χρειαστεί, να προσευχηθεί μα στο τέλος να εξαγνιστεί και να πλημμυρίσει με φως, αγάπη και ελπίδα.

Σκοπός μου δεν είναι να κάνω θρησκευτικό κήρυγμα, δεν είμαι άλλωστε αρμόδια γι' αυτό, απλώς μια βαθιά, εσωτερική ανάγκη με κάνει να θέλω να μοιραστώ με όλο τον κόσμο το πιστεύω μου. Ξέρετε, εάν η θρησκεία μας (βγάζω εκτός την εκκλησία και πολλούς θεσμούς της για αρκετές περιπτώσεις που δεν ασπάζομαι), δεν ήταν τόσο δυνατή και άκρως αληθινή για εμένα, δε θα τη πολεμούσαν και με τόσο μένος μάλιστα, τόσες άλλες θρησκείες και οργανώσεις.  

Το μόνο που θέλω να πω είναι πως αν ακολουθούσαμε, και πάλι όχι κατα γράμμα, τα όσα υποστηρίζει η θρησκεία μας, το μόνο σίγουρο και βέβαιο είναι πως θα είμασταν καλύτεροι άνθρωποι, ήρεμοι, γαλήνιοι και σίγουρα άκρως ειρηνικοί και καλοί. 

Υπάρχει άραγε κάτι πιο ωραίο απο έναν φιλειρηνικό κόσμο;
Ναι, ξέρω πως αυτό δεν μπορεί να γίνει εφικτό αλλά ξέρω καλά πως πλησιάζοντας τον Θεό, τον φιλεύσπλαχνο Θεό μας, μόνο με ηρεμία και συνάμα ελπίδα μπορούμε να πλημμυρίσουμε την ψυχή και κατ' επέκταση τις ζωές μας. Νομίζω πως η θρησκεία μας, πέρα απο την προσωπική λύτρωση, μας μαθαίνει να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι και κυρίως, συνάνθρωποι... αδέρφια...

Σε αυτό το σημείο, θέλω να μοιραστώ μαζί σας κάποιες φωτογραφίες που μου έστειλε η αγαπημένη μου Αλεξάνδρα Μουριοπιούλου απο την πανέμορφη Καστοριά και πραγματικά θεωρώ πως δε θα μπορούσα να τις ταιριάξω καλύτερα στην σημερινή μου ανάρτηση. Εξάλλου και σαν συνέχεια του τίτλου της ανάρτησης με την τόση αγάπη που έχω λάβει απο εσάς θα μπορούσα να προσθέσω τη φράση: "Και εγώ είδα πολλές..."

Για ελάτε όμως να δούμε τις πανέμορφες φωτογραφίες που ακολουθούν:


Είπα στη μυγδαλιά: «Αδερφή, μίλησέ μου για το Θεό». Κι η μυγδαλιά άνθισε.
Νίκος Καζαντζάκης, 1883-1957, Έλληνας συγγραφέας
(«Ο Φτωχούλης του Θεού»)




Φορτίον μη συγκαθαιρείν, αλλά συνανατιθέναι τοις βαστάζουσι
Πυθαγόρας, 580-490 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος
μτφρ: μη βοηθάς να αφήσουν κάτω το φορτίο, αλλά βοήθα να το κουβαλήσουν



 Tα Λάφυρα στο μοναστήρι της Παναγίας Μαυριώτισσας.



 
Χτισμένη το 1082 επί Βυζαντινού Αυτοκράτορα Αλεξίου Α΄ Κομνηνού, η Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Μαυριώτισσας, αυτός ο Βυζαντινός θησαυρός βρίσκεται σε απόσταση τεσσάρων χιλιομέτρων από το κέντρο της Καστοριάς, στο ανατολικό μέρος του βουνού της Καστοριάς, που αποτελεί χερσόνησο μέσα στην λίμνη Ορεστιάδα, σε μια τοποθεσία με αιωνόβια πλατάνια.

Αρχικώς ονομάσθηκε Μεσονησιώτισσα. Έπειτα ονομάστηκε Μαυριώτισσα από το απέναντι αυτής παραλίμνιο χωριό Μαύροβο (σημ. Μαυροχώρι) κατά τον 17ο αιώνα, οι κάτοικοι του οποίου συντηρούσαν το μοναστήρι.
Αφορμή για το κτίσιμο της μονής υπήρξε το γεγονός ότι στο σημείο αυτό αποβιβάσθηκαν το 1083 στρατεύματα του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού, για να εκδιώξουν τους κατακτητές της Καστοριάς Νορμανδούς, όπως και έγινε.

Η ανδρώα Ιερά Μονή Μαυριώτισσας διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο ως πνευματικός χώρος σε όλες τις φάσεις τις ιστορίας της Καστοριάς. Έτσι εξηγείται και το ιδιαίτερο ενδιαφέρον που έδειχναν γι' αυτήν αξιωματούχοι του Βυζαντίου.

Οι καταστροφές και οι επισκευές που έγιναν κατά καιρούς είχαν ως αποτέλεσμα να καταστραφούν πολλές από τις σπουδαίες τοιχογραφίες της. Τα μάτια που έχουν αφαιρεθεί - χαραχθεί από τα εικονιζόμενα πρόσωπα είναι αποτέλεσμα των Τούρκων, επί Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η μεγάλη παράσταση της Δευτέρας Παρουσίας, άκρως ενδιαφέρουσα από εικονογραφικής άποψης και η σκηνή της Βάπτισης είναι του 12ου αιώνα. Οι εξωτερικές τοιχογραφίες της (ρίζα Ιεσσαί, αυτοκράτορες και Άγιοι Δημήτριος και Γεώργιος) τοποθετούνται χρονικά γύρω στα 1260.

Στο χώρο της μονής υπάρχουν κι άλλα μεταγενέστερα κτίρια, όπως το παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, το μουσείο και το εκθετήριο. Το 1998 το μοναστήρι επανιδρύθηκε. Σήμερα Ηγούμενος είναι ο Αρχιμανδρίτης Νεκτάριος.

Πηγή: http://www.monastiria.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=455&lang=fr
 
 
 
 
Εύροις δ’ αν επί ων πόλεις ατειχίστους, αγραμμάτους, αβασιλεύτους, αοίκους, αχρημάτους, νομίσματος με δεομένας, απείρους θεάτρων και γυμναστηρίων. Ανιέρου δε πόλεως και αθέου, μη χρωμένης ευχαίς, μη δ’ όρκοις, μηδέ μαντείαις, μηδέ θυσίαις επ’ αγαθοίς, μη δ’ αποτροπαίς κακών ουδείς έστι, ουδ’ έσται γεγονώς θεατής.


Πλούταρχος, 47-120 μ.Χ., Αρχαίος Έλληνας ιστορικός


Σύντομη απόδοση: Μπορείς να βρεις πόλεις χωρίς άλλα πράγματα, αλλά όχι χωρίς θρησκεία και θεό.
 


Τα Λάφυρα στο παρεκκλήσι του Αγ. Ιωάννη του Θεολόγου με τοιχογραφίες του 1552, φιλοτεχνημένες από το ζωγράφο Ευστάθιο Ιακώβου.

 


Οι σωζόμενες τοιχογραφίες του καθολικού περιορίζονται στο ιερό, στο δυτικό τοίχο του κυρίως ναού και στο νάρθηκα. Το ιδιαίτερο ύφος τους δημιουργεί έντονες επιφυλάξεις για τη χρονολόγησή τους, που κυμαίνεται από τον 11ο ως και τις αρχές του 13ου αι. Πράγματι η τέχνη τους δεν παρέχει στοιχεία που να σχετίζονται με την τοπική παράδοση.

Η βιαιότητα και οι παραμορφώσεις στο σχέδιο φθάνουν σε έσχατα σημεία αφαίρεσης. Στον 13ο αι. μερικές από τις παλιές αυτές τοιχογραφίες επισκευάστηκαν και νέες κόσμησαν τον εξωτερικό τοίχο του νάρθηκα.

Το παρεκκλήσι αυτό βρίσκεται δίπλα στην Παναγία Μαυριώτισσα.

  
Νιώθω ευλογημένη και τυχερή που τα Λάφυρα είχαν την τύχη και την τιμή να φωτογραφηθούν σε πολλά μέρη της Ελλάδας μας (και όχι μόνο), δίνοντάς μου έτσι τη δυνατότητα να ενημερώθω για αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα, νιώθω όμως αρκετά πιο ευλογημένη που όλοι εσείς, με στηρίξατε, με τον τρόπο σας ο καθένας και θέλω να σας ευχαριστήσω για ακόμη μία φορά και να ευχηθώ την αγάπη και τη χαρά που μου δώσατε να τη λάβετε εις διπλούν.

Θέλω να περάσετε όμορφα τις μέρες που ακολουθούν αλλά στ' αλήθεια θέλω να να δώσετε στον εαυτό σας την ευκαιρία να "θανατωθεί" και να "αναστηθεί" για ακόμη μία φορά. 

Μέσα απο τις διαδικασίες μαθαίνουμε πολλά πράγματα για τη ζωή και επειδή πέρασα αρκετά δύσκολα τους τελευταίους μήνες, θέλω να πω πως πραγματικά κοντά στο Θεό ένιωσα οτι όλα θα γίνουν καλύτερα. Το ένιωσα και το πίστεψα δυνατά. Η προσευχή είναι η επικοινωνία μας μαζί του και η καλύτερη προσευχή για εμένα είναι αυτή που ξεγυμνώνεις και πατάς την ψυχή σου, εγώ τουλάχιστον αυτό έκανα και πιστεύω πως εισακούστην.

Θα κλείσω με το εξής γνωμικό:

Η προσευχή σήμερα λέγεται πράξη. Να ασκητεύεις σήμερα θα πει: να ζεις με τους ανθρώπους και να ανεβαίνεις κάθε μέρα, κάθε μέρα και όχι μονάχα τη Μεγάλη Παρασκευή με το Χριστό στο Γολγοθά. Και να σταυρώνεσαι.
  
Νίκος Καζαντζάκης 


Α και κάτι ακόμη που είχα διαβάσει τυχαία πριν καιρό και μου άρεσε αρκετά, εξέφρασε τουλάχιστον πολλά σημερινά μας "δεδομένα":

Μ’ αρέσει ο Χριστός σας. Δεν μ’ αρέσουν οι χριστιανοί σας. Οι χριστιανοί σας είναι τόσο διαφορετικοί από τον Χριστό.


Αυτά για την ώρα εκφραστικοί μου φίλοι.
Εύχομαι μέσα απο την καρδιά μου, τα πάθη και η Ανάσταση του Κυρίου μας να είναι για εσάς Ελπίδα, Δύναμη, Αγάπη και Αναγέννηση στη ζωή.

Να περάσετε όμορφα, να ξεκουραστείτε, να δείτε αγαπημένους σας ανθρώπους και το κυριότερο να πλημμηρίσει η ψυχή σας με φως. 

Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα.
Θα τα πούμε στο μπλοκ μετά τις γιορτές.

Να μου προσέχετε τους εαυτούς σας.
Φιλιά πολλά και προσωπικές ευχές σε όλους σας.

Τρίτη, 19 Απριλίου 2016

ΟΙ ΦΕΓΓΙΤΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ ΑΝΤΙΚΡΥΖΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα.
Καλημέρα και καλή εβδομάδα.

Είμαι πάρα πολύ χαρούμενη και ενθουσιασμένη, τόσο πολύ, που δεν γινόταν να μη μοιραστώ μαζί σας, τα ευχάριστα νέα μου.

Για να είμαι ειλικρινής, απο την αρχή του έτους, του έτους που θεωρούσα αρκετά ευοίωνο για εμένα και τα όποια σχέδιά μου, έχω συναντήσει αρκετές δυσκολίες, οι οποίες σχετίζονται περισσότερο με προσωπικά προβλήματα και με ψυχολογικές μεταπτώσεις.

Όμως, γιατί πάντα υπάρχει ένα "όμως" που μας τροφοδοτεί με ελπίδα, ήξερα ή μάλλον καλύτερα ένιωθα, πως μετά τις μεγάλες δυσκολίες θα έρθουν τα καλύτερα πράγματα και θα μπορώ πλέον να τα απολαύσω.

Ανάμεσα λοιπόν στα μεγάλα και δύσκολα διαστήματα που καλέστηκα ξαφνικά να αντιμετωπίσω - και πιστέψτε με δεν ήμουν καθόλου μα καθόλου προετοιμασμένη-, υπήρχαν κάποιοι μικροί μικροί "Φεγγίτες", που ερχόντουσαν και έδιναν φως στα όποια σκοτάδια μου.

Να το πω πιο απλά, το νόημα, η σκέψη, ο συμβολισμός των όσων υπάρχουν στο δεύτερο βιβλίο και εμπνεύστηκαν για να γίνουν ο τίτλος του, έγιναν κατα κάποιο τρόπο πράξη στη ζωή μου. 

Και προσέξτε να δείτε πιο είναι το "καλό" ή το παράλογο αν θέλετε της υπόθεσης...  Πως ενώ πίστευα πως είχα αντιμετωπίσει αρκετά απο τα σκοτάδια μου και στην ουσία βρέθηκα, εντελώς απροετοίμαστη και μόνη απο επιλογή, να τα αντιμετωπίζω και να τα εξαλείφω ένα ένα...

Τότε, και μόνο τότε κατάλαβα, το πόσο ασήμαντα μπορεί να είναι τα θέματα που νομίζουμε πως μας επηρεάζουν αρνητικά στη ζωή μας.
Και ξαφνικά όταν έρθουν τα δύσκολα, εκεί καταλαβαίνεις πως ότι αντιμετώπισες στο παρελθόν και φάνταζε βουνό στα μάτια σου, ήταν απλώς μια φαντασία.

Δε θέλω να μπω σε λεπτομέρειες, διότι όσο κι αν φαίνομαι ανοιχτός άνθρωπος, δυστυχώς ή ευτυχώς, δυστυχώς δηλαδή, έχω μάθει τα άσχημα να τα κρατάω μόνο για μένα και να μιλάω για αυτά όταν έχουν περάσει ή περνάνε..., θέλω να σας πω όμως οτι καλό είναι ότι σας απασχολεί να το μοιράζεστε, έστω με τους πιο κοντινούς σας ανθρώπους, να το μοιράζεστε.  Εγώ δεν το έκανα αυτό στην αρχή και ίσως γι' αυτό να κράτησε τόσο, απο τη στιγμή όμως που άρχισα να μιλάω για τα προβλήματά μου, όλο αυτό που φάνταζε ακατόρθωτο και αδιανόητο στο μυαλό μου, άρχισε σιγά σιγά να μικραίνει και να εξαφανίζεται.

Δε θέλω να σας φοβίσω άδικα, τώρα είναι όλα καλά και αναμένω τα καλύτερα, απλώς ήθελα να σας πω ότι μικρά μικρά κομμάτια της καθημερινότητας και των ανθρώπων που με περιστοιχίζουν (ακόμη και ηλεκτρονικά), χωρίς να το ξέρουν μάλιστα, έγιναν οι δαυλοί μου και μου έδειξαν τον δρόμο για να βγω από έναν λαβύρινθο που άθελά μου είχα εισέλθει.

Τραγική Ειρωνία (αν είμασταν σε αρχαία τραγωδία): Οι Φεγγίτες περιλαμβάνουν κάτι απο την Ελευθέρια Πορεία, πεζοποίημα των Λαφύρων, σημείο δράσης αυτής, ο λαβύρινθος, ένας λαβύρινθος που ξαφνικά βρέθηκα κι εγώ. 

Κάθαρση (αν είμασταν σε αρχαία τραγωδία): Το σημείο εκείνο που επιτέλους άρχισα να προχωράω.. προς την έξοδό του. Μου εδειξαν το φως και απλώς βάδισα...

Και προσέξτε, στο νέο βιβλίο υπάρχει ένα πεζό ποίημα που ξεκινάει έτσι: 


" Προχωρούσα...
και προχωρούσα….
και προχωρούσα….., χαμένη στον δρόμο, που οδηγούσε στο Εγώ μου.

Ένα φθινοπωρινό φυλλαράκι, που είχε πέσει από κάποιο δέντρο, βρέθηκε στο διάβα μου και με έκανε να σταματήσω, να σκύψω, να το πιάσω, να το δω.
Νοσταλγικά θυμάμαι του χαμογέλασα, το άφησα πάλι κάτω και συνέχισα να προχωρώ σε έναν άυλο δρόμο."

πορεύεται έτσι:


"Προχωράω…
και προχωράω ….
και προχωράω…..,

Φτάνω σε μια ακρογιαλιά, έχει το δείλι που αγαπώ και λατρεύω πάντα.
Έχει ένα μεθυστικό ηλιοβασίλεμα και μια θάλασσα με ένα γλυκό και ήρεμο φάρο.
Εχει όστρακα, βότσαλα, ψιλό χαλίκι και μια γλυκιά θολούρα ανεξάρτητης μοναξιάς.

Προχωράω…
και προχωράω ….
και προχωράω…..,
αμέριμνη προχωράω στη λασπωμένη άμμο και οι πατούσες μου διαγράφουν μια σπαρταριστή, ακανόνιστη πορεία.
Οι μικρές μου πατούσες…"

και τελειώνει έτσι: 

"Προχωράω…
και προχωράω ….
και προχωράω…..,

Παρέα με το δικό μου γλάρο προχωράω, δεν πετάω απλώς, ανακαλύπτω, ανασαίνω, προβληματίζομαι, ελπίζω, κατανοώ, ορθώνω ανάστημα, παλεύω, ΖΩ!"


 Προβληματισμός μου: 


"Οι περισσότεροι, ζούνε κάτι και το αποτυπώνουν στο χαρτί, εγώ το αποτυπώνω και το ζω μετά... Πως γίνεται αυτό; Τι συμβαίνει με εμένα;"

Πάντα έλεγα πως είμαι "ανάποδος" ανθρωπος τελικά...

Εντάξει, φτάνουν οι εξομολογήσεις και οι καταθέσεις ψυχής, αρκετά είπα, πολύ παραπάνω μάλιστα από όσα είχα σκοπό να σας γράψω, ας μοιραστώ μαζί σας τα ευχάριστα νέα μου που αφορούν την κυκλοφορία του δεύτερού μου βιβλίου, που πιστεύω άμεσα θα γίνει.


Για πέστε μου..
Πως σας φαίνεται το εξώφυλλό μας; :D



Δεν είναι εκπληκτικό; :D


Θέλω να ευχαριστήσω την δημιουργική ομάδα του Mystory Editions, για το πανέμορφο εξώφυλλο που μου έφτιαξαν. Να επισημάνω μάλιστα, πως το δημιουργικό αυτό βασίζεται επάνω σε πίνακα του ζωγράφου Άντρε Κον, έργο του οποίου "έντυσε" και το πρώτο μας βιβλίο.

Κι επειδή, ότι αφορά τις επιλογές μου σε σχέση με τα βιβλία που γράφω και θέλω να μοιραστώ με όλον τον κόσμο, έχουν πάντα ένα υπόβαθρο πίσω τους και παίρνονται κατόπιν συζήτησή μου μαζί τους (όταν λέω οτι μιλάω με τα γραπτά μου το εννοώ όπως ακριβώς το καταλαβαίνεται), θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας για ποιον λόγο κάναμε αυτή την επιλογή και τι ακριβώς συμβολίζεται - υπαινίσσεται.

Ας θυμηθούμε όμως το εξώφυλλο των "Λαφύρων" πρώτα:




Συμβολικά και όχι μόνο, μπορώ να συνοδέψω την επιλογή του νέου μας εξωφύλλου με την εξής φρασεολογία:

 "Η γυναίκα ή το πρόσωπο αν θέλετε, που "γεννήθηκε" με την πλάτη στραμμένη στον κόσμο, γύρισε μπροστά, τον αντίκρυσε και πλέον τον αντιμετωπίζει σθεναρά ". 

Με λίγα λόγια εκφραστικοί, δεν επιδιώκω μια απλή συνέχεια, δεν θέλω το ένα να είναι η συνέχεια του άλλου, θέλω όμως και πιστέψτε με το θέλω πολύ, να είναι παράγωγό του. Να γεννάτε το ένα απο το άλλο μα ταυτόχρονα να συνυπάρχει. Έτσι το έχω ονειρευτεί. :)

Αρκετά σας κούρασα με τις όποιες ιδέες και εξομολογήσεις μου, θέλω να κλείσω με την πιο όμορφη λέξη του κόσμου μου... με το Ευχαριστώ μου δηλαδή.

Ένα μεγάλο και τρανό Ευχαριστώ στον κάθε άνθρωπο που με τον τρόπο του, με τον οποιονδήποτε τρόπο, με στήριξε και με βοήθησε. Με τον καλό του λόγο, το χαμόγελό του, με τη χειροπιαστή του πράξη, με οτιδήποτε θέλησε να μου δείξει τη χαρά του, την παρότρυνσή του, τη στήριξη ή τον απλό συμμερισμό του έστω.

Να είστε όλοι καλά, να ονειρεύεστε, να μάχεστε γι' αυτά και να μη ξεχνάτε ποτέ τους πραγματικούς ανθρώπους σας

Καλημέρα σε όλο το κόσμο! Να είναι πάντα εκφραστικός και καλοσυνάτος εύχομαι!

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

O TΡΟΠΟΣ... ZACK HEMSEY - THE WAY.


Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα.
Εύχομαι να είστε όλοι καλά.

Χάρηκα ιδιαίτερα για την αγάπη σας στην περασμένη ανάρτηση που αφορούσε την σύνθεση εκείνη που "έντυσε" το βίντεο που έφτιαξε η Μαριλένα μας για τα Λάφυρα.

Όσοι δεν διαβάσατε ακόμη την ανάρτηση μπορείτε να την δείτε εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2016/04/mattia-cupelli-in-quel-sorriso.html

Σήμερα λοιπόν ήρθε η στιγμή να μάθουμε μαζί για τον συνθέτη, έργου του οποίου επέλεξε ο καλός μου φίλους και συνοδοιπόρος στη μπλοκόσφαιρα Νίκος Μουσαβερές, να ντύσει κι εκείνος με την σειρά του το βίντεο για τα Λάφυρα που με αγάπη κι αυτός ετοίμασε.

Zack Hemsey - "The Way (Instrumental)" 

 

 

This is the instrumental version of the song "The Way" originally featured on the album The Way.
Buy directly from the artist at http://music.zackhemsey.com/album/the...
To hear the original song, go to http://www.youtube.com/watch?v=Nco7qf...
Music composed, orchestrated, and mixed by Zack Hemsey. Audio mastered by Lou Hemsey @ Lou Hemsey Music and Film. Artwork & Design by Omead Afshari.
www.zackhemsey.com
 

https://www.youtube.com/channel/UCPc4C2RquK_0xZEvtiDjA9A

https://en.wikipedia.org/wiki/Zack_Hemsey

 

O Zack Hemsey είναι Αμερικανός συνθέτης και ράπερ και ακούγοντας πολλές συνθέσεις του σήμερα ομολογώ πως η δυναμική της ραπ μουσικής είναι ολοφάνερη και μοιάζει σαν αναγέννηση στα έργα του. Ξεχώρισα ήδη ένα για το κλείσιμο της ανάρτησης.

 

Πριν από αυτό όμως θα δούμε και το δικό μας βίντεο και θα μοιραστώ μαζί σας για πρώτη φορά τα δύο πιο αγαπημένα μου στιγμιότυπα μιας και που πραγματικά η μουσική με τις εικόνες και τα αποσπάσματα ταιριάζουν άψογα σε όλες τις φάσεις αλλά δύο στιγμές τις έχω ξέχωρα μέσα στην καρδιά μου για ποικίλους λόγους.

Για ελάτε να απολαύσουμε:

 

 

Αποσπάσματα από την ποιητική συλλογή της Κικής Κωνσταντίνου, Τα Λάφυρα της ψυχής μου...
σειρά κήπος- επιμέλεια έκδοσης: mystory
Επιμέλεια βίντεο: Νίκος Μουσαβερές
Η μουσική επένδυση του βίντεο ανήκει στον Αμερικανό συνθέτη και ράπερ Zack Hemsey και φέρει τον τίτλο "The Way"(2011).


Τα αγαπημένα μου λοιπόν στιγμιότυπα είναι στο χρονικό διάστημα 0:37 και στο 5:06. 
Κάτι επιπλέον στο χρονικό διάστημα του 2:49.


Τα ιστολόγια του Νίκου, για όσους θέλουν να τον γνωρίσουν, είναι τα εξής:

Παντού υπάρχουν αντιθέσεις... η αγάπη, τ' όνειρο κι η ελπίδα όμως δεν τελειώνουν ποτέ..!

Όταν τα λόγια συναντούν τις εικόνες, παίρνουν τροφή και γίνονται σκέψεις κι εκείνες με τη σειρά τους λεύτερες πλέον και χωρίς δεσμά, ιχνηλατούν μόνες τους την αυλή των θαυμάτων..!Καλωσήρθες λοιπόν μαζί μου σε τούτη τη μαγική αυλή.. 

  
Για καλοσυνάτες και όχι μόνο, επαναστάσεις που συνδυαχειρίζεται με την γλυκιά Χριστίνα μας
http://epanastasikalosinis.blogspot.gr/



Σε ευχαριστώ πάρα πολύ αγαπημένε μου φίλε για όλα αυτά τα όμορφα και πολύτιμα που τόσο απλόχερα μου δώρισες.

Σαν τον τίτλο της σύνθεσης λοιπόν, έτσι κι εσύ με τον δικό σου μοναδικό τρόπο, μου χάρισες κάτι απο τα βάθη της καρδιάς σου. Μας χάρισες μάλλον θα τολμήσω να πω, αφού πιστεύω πως όποιος και να δει τις όποιες δημιουργίες σου, πάντα υπέροχα θα νιώθει. :)

  
Για το τέλος ελάτε να απολαύσουμε μία ακόμη υπέροχη δημιουργία του, προσωπικά την ακούω, χαλαρώνω μα το καλύτερο απ' όλα, κλείνω τα μάτια, χαμογελώ και ονειρεύομαι...



Zack Hemsey - "The Zoo"

 



Ο Ζωολογικός κήπος ο τίτλος της σύνθεσης και κατάφερα μπροστά μου να δω και να απολαύσω τόσα τα ζώα όσο και τα κομμάτια της φύσης. Προς το τέλος πήγα να δω και την καταστροφή της αλλά ευτυχώς τα κατάφερα και δεν την είδα. Την αναγέννηση μέσα απο τις στάχτες την είδα όμως και αυτή θα κρατήσω!


Αυτά απο μένα εκφραστικοί μου.
Να είστε όλοι καλά και να περάσετε ένα όμορφο Σαββατοκύριακο.

Δευτέρα, 11 Απριλίου 2016

ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ... MATTIA CUPELLI - IN QUEL SORRISO.


Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα και καλή εβδομάδα.
Εύχομαι να είστε όλοι καλά και να περάσατε ένα ενδιαφέρον Σαββατοκύριακο.

Σήμερα, λίγο ο μελαγχολικός καιρός, λίγο η ωραία κούραση απο το διήμερο που πέρασε, λίγο η Ανοιξιάτικη βροχή που δηλώνει παρούσα ανά τακτά χρονικά διαστήματα, με έκανε να θέλω να ακούσω μελαγχολικές, μα συνάμα γλυκές και τρυφερές συνθέσεις.

Και εκεί τι σκέφτηκα εγώ;

Σκέφτηκα πρώτον πως έχω καιρό να μοιραστώ συνθέσεις μαζί σας και δεύτερον σκέφτηκα πως στα δύο βίντεο που μου έχουν χαρίσει δύο αγαπημένα πρόσωπα για το πρώτο μου βιβλίο και αναφέρομαι τόσο στην Μαριλένα όσο και στον Νίκο, πως και τα δύο βίντεο τα κοσμούν δύο πραγματικά εκπληκτικές μουσικές μελωδίες, τις οποίες και θα έπρεπε να τις αναδείξω περισσότερο και να μάθω πράγματα για τους δημιουργούς τους.

Σήμερα μάλιστα, ο ήχος με τον οποίο έχει επενδύσει το βίντεο η Μαριλένα μας είναι τόσο κοντά στη δική μου ψυχολογική κατάσταση που πραγματικά και με πολλή αγάπη, θέλησα να κάνω αυτή την ανάρτηση για να μάθω κι εγώ, κι εσείς αν θέλετε φυσικά, περισσότερα πράγματα για τη σύνθεση και τον Iταλό καλλιτέχνη της.

Εκτός αυτού, θεωρώ πως η σύνθεση ταιριάζει τόσο πολύ με τον καιρό που και μόνο να την ακούσουμε καλό θα μας κάνει αφού θα αισθανθούμε ωραία.

Να πω μάλιστα πως μεταφράζοντας τον τίτλο της μουσικής αυτής σύνθεσης, διαπίστωσα με ενθουσιασμό πως σημαίνει: "Σε αυτό το χαμόγελο". Τι άλλο να πει κανείς μετά απο αυτό; Νομίζω πως δεν χρειάζεται να πω κάτι άλλο, απλώς ακούστε:


Mattia Cupelli - In Quel Sorriso




 Bandcamp Store: http://mattiacupelli.bandcamp.com/
Official Mattia Cupelli Music Website: http://mattiacupelli.weebly.com/ruins...


Ο Mattia Cupelli είναι Ιταλός καλλιτέχνης και ασχολείτε με τα εξής είδη μουσικής: Instrumental | Soundtrack | Orchestra.

Όπως μπορείτε να δείτε και επάνω σας έδωσα όλα τα λινκ του για να μπορέσετε να γνωρίσετε τόσο τον ίδιο όσο και τα έργα του, τα οποία πραγματικά είναι πάρα πολύ ωραία. Άκουσα αρκετές απο τις συνθέσεις του σήμερα και κράτησα μία που ξεχώρισα, για να κλείσω την ανάρτηση τούτη. 

Πριν πάμε όμως στο κλείσιμο θέλω να μοιραστώ μαζί σας ακόμη μία φορά το βίντεο που μου χάρισε η Μαριλένα και την ευχαριστώ ακόμη μία φορά για όλα. (ναι ναι γλυκό κορίτσι ξέρω πως δεν θέλεις ούτε ευχαριστίες ούτε αναφορές αλλά δε μπορώ να μη το αναφέρω αφού νιώθω πως θέλω να το κάνω...)      :) :) :)




Αποσπάσματα από την ποιητική συλλογή της Κικής Κωνσταντίνου, Τα λάφυρα της ψυχής μου.
Επιμέλεια βίντεο: Μαρία-Ελένη Φραγκιαδάκη
σειρά κήπος- επιμέλεια έκδοσης mystory
Η μουσική επένδυση είναι από: Mattia Cupelli - In Quel Sorriso
Οι εικόνες είναι από το διαδίκτυο

Να σας πω την αλήθεια, το επάνω βίντεο κατέχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου πρώτον γιατί ήταν το πρώτο και δεύτερον γιατί ήρθε απο το πουθενά σαν απο μηχανής θεός και πραγματικά ομόρφυνε την κάθε στιγμή μου. 

Έπειτα ακολούθησε και του Νίκου που θα γίνει ξεχωριστη ανάρτηση για την μουσική επιμέλεια άλλη στιγμή και απο 'κει που δεν είχα κανένα βίντεο και κανέναν άνθρωπο για να μου φτιάξει, βρέθηκαν δύο και τι δύο για να λέμε την αλήθεια. Απροσδόκητα και αναπάντεχα όμορφα και εκπληκτικά. Ναι ναι θα το πω, γιατί να μη το πω άλλωστε; ;)


Αισθανθείτε και απολαύστε: 
 

 

Beautiful Love Emotional Sad Epic Piano Solo - "Love & Loss" by Mattia Cupell.

"Αγάπη και απώλεια"... Τι τίτλος κι αυτός....

Τρυφερός, συγκινησιακός και αρκετά αγαπησιάρης ο καλλιτέχνης μας.  Αξιαγάπητος θα τολμήσω να πω.

Αυτά για σήμερα εκφραστικοί μου.  Να έχετε μία όμορφη, τρυφερή και μελωδική ημέρα!  


Παρασκευή, 8 Απριλίου 2016

ΚΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΟΝΟ...!


Εκφραστικοί μου φίλοι, καλησπέρα.
Εύχομαι να είστε όλοι καλά.

Για σήμερα, μιας και ακολουθεί σαββατοκύριακο, σας έτοιμασα μία "χορταστική" και πιστεύω άκρως πνευματική ανάρτηση, που θα την αγαπήσετε βαθιά όσο εγώ.

Εχθές το απόγευμα βρήκα στο διαδίκτυο ένα πάρα πολύ ωραίο ποίημα, ένα ποίημα που δεν είχε τύχει μέχρι στιγμής να διαβάσω ή να ακούσω κάποιον από τους στίσους του. Για να είμαι ειλικρινής δεν γνώριζα ούτε τον δημιουργό του αλλά τώρα που τον ανακάλυψα, άρχισα να τον θαυμάζω και πιστέψτε με διάβασα κι άλλα απο τα έργα του, που μου άρεσαν εξίσου πολύ.

Αυτό όμως που με εντυπωσίασε κυριολεκτικά, είναι το γεγονός πως ανακάλυψα οτι το ποίημά του αυτό, που θα διαβάσετε κι εσείς παρακάτω, είναι παράλληλο στο γνωστό και μελοποιημένο ποίημα "Μόνο γιατί μ' αγάπησες", της Μαρίας Πολυδούρη.

Ένιωσα τόσο όμορφα διαβάζοντάς τα μαζί και σκέφτηκα ή μάλλον ένιωσα, πως όλο αυτό θα θέλατε κι εσείς το ζήσετε, οπότε άμεσα άρχισα να γράφω την ανάρτηση τούτη.



Ο έρωτας συγκλόνισε
την καρδιά μου όπως ο άνεμος που κατεβαίνει από το βουνό
τραντάζει τις βελανιδιές

Σαπφώ (630/612-570 π.Χ.)
(Μτφ.: Χάρης Βλαβιανός)



ΜΟΝΟ ΓΙΑΤΙ Μ' ΑΓΑΠΗΣΕΣ - ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ



Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες
στα περασμένα χρόνια.
Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα
και σε βροχή, σε χιόνια,
δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες.

Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,
μόνο γι’ αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο
κ’ έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,
μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.

Μόνο γιατί τα μάτια σου με κοίταξαν
με την ψυχή στο βλέμμα,
περήφανα στολίστηκα το υπέρτατο
της ύπαρξής μου στέμμα,
μόνο γιατί τα μάτια σου με κοίταξαν.

Μόνο γιατί όπως πέρναγα με καμάρωσες
και στη ματιά σου να περνάει
είδα τη λυγερή σκιά μου, ως όνειρο
να παίζει, να πονάει,
μόνο γιατί όπως πέρναγα με καμάρωσες.

Γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες
και μου άπλωσες τα χέρια
κ’ είχες μέσα στα μάτια σου το θάμπωμα
- μια αγάπη πλέρια,
γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες.

Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε
γι’ αυτό έμεινεν ωραίο το πέρασμά μου.
Σα να μ’ ακολουθούσες όπου πήγαινα,
σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου.
Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε.

Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα,
γι’ αυτό η ζωή μου εδόθη.
Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη
μένα η ζωή πληρώθη.
Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα.

Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου
μου χάρισε η αυγή ρόδα στα χέρια.
Για να φωτίσω μια στιγμή το δρόμο σου
μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια,
μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου.

Μονάχα γιατί τόσο ωραία μ’ αγάπησες
έζησα, να πληθαίνω
τα ονείρατά σου, ωραίε που βασίλεψες
κ’ έτσι γλυκά πεθαίνω
μονάχα γιατί τόσο ωραία μ’ αγάπησες.




ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ - ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΩΣΤΑΒΑΡΑΣ 



Μόνο με την Αγάπη σου
μπορώ να επιζήσω.
Να μη χαθώ μέσα στο μαύρο δάσος.
Ν’ αψηφήσω τον άγριο σκύλο
που μ’ ακολουθεί σα’ να ‘ναι ο ίσκιος μου.

Μόνο με την Αγάπη σου.
Να χτίσω ένα άλλο πρόσωπο.
Να γίνω πάλι ένα μικρό αγόρι.
Αθώο σαν το τρεχούμενο νερό.
Και να γνωρίζω τον κόσμο
μ’ ένα καινούργιο θάμπωμα.

Μόνο με την Αγάπη σου
μπορώ να λέω τραγούδια από άλλους, άγνωστους
τόπους.
Να γίνομαι ένας γρύλος άγρυπνος∙
και να κεντώ τ’ όνομα σου, με στίχους αέρινους.
Να μιλώ μόνο για σένα.
Να σε καλημερίζω μ’ έναν φοβισμένο κορυδαλλό
κρυμμένον στο στήθος μου∙
και να μου αποκρίνεσαι μ’ ένα ξεχασμένο μου ποίημα.

Μόνο για την Αγάπη σου.
Μπορώ να περνάω την κάθε μου μέρα
απαγγέλλοντας τους πικρούς στεναγμούς
και αγιογραφώντας τους αίνους
απ’ το μέγα θαύμα του Έρωτα.
Να σου λέω τέλος καληνύχτα
και να με παίρνεις μαζί σου, στον ύπνο σου.
Για να με σεργιανίσεις μεθυσμένον
στα μαγεμένα σου όνειρα.

Μόνο με και για την Αγάπη σου
μπορώ να γίνομαι όλο και πιο ανθρώπινος.
Να φαίνομαι όλο και λιγότερο λυπημένος.

 
Κι όχι εκφραστικοί μου, δε σας έχω μόνο αυτά τα ωραία....
Σας έχω κι άλλα, εξίσου σημαντικά και πολύτιμα.

Εξάλλου όπως βλέπετε και στον τίτλο της ανάρτησης, υπάρχουν πολλά "ωραία" που σας ετοίμασα για το αγνό και άδολο συναίσθημα της αγάπης....


Kι ο έρωτας; Έρωτας.
Δηλαδή;
Το ίπτασθαι οικιοθελώς,
το ωραιάσθαι αενάως,
το εγγίζειν χαϊδευτικώς,
το ποθείν καθ’ ολοκληρίαν,
το φαντάζεσθαι εγχρώμως,
το αντι-εξουσιάζεσθαι ανυπερθέτως,
το συνουσιάζεσθαι επαναληπτικώς…
Γενικώς το ευ ζειν...
Το αποπλανάσθαι στην απουσία της μοναξιάς..!!


Χρόνης Μίσσιος / Κεραμίδια στάζουν.


Για το τέλος της ανάρτησης σας έχω κρατήσει ορισμένα αποσπάσματα από το δικό μου βιβλίο "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου" και ανήκουν όλα στο ποίημα "Η Φυγή".

Ελπίζω να τα απολαύσετε:



"Εξάλλου εξαγνισμός δεν είναι ο Έρωτας;
Ευφορία και πίστη δεν είναι η Αγάπη"


" Ίσως αν έμενες εδώ να διαρκούσες λίγο. Όσο θα ζούσα, όσο θα ζούσες! Κι αν αυτό είναι πολύ για κάποιους ξέρω πως η Αγάπη οφείλει να ζει και να τιθασεύει ανά αιώνες! Με τη βοήθειά μας! Την διάδοσή της σε έναν πιο φιλεύσπλαχνο, ειρηνικό και ανθρώπινο κόσμο!"


" Ναι, θυμάμαι καλά πως σου άρεσε να σου λέω «Σ’ αγαπώ» και μου χάρισες μια κάρτα.
Μια κάρτα που έγραφε: Ακόμη κι αν φύγω θα είμαι κοντά σου, σαν Άγγελος, σαν φυλαχτό, σα φύλλο, που πέταξε στον ουρανό και ψάχνει τον κορμό του δέντρου, που κάποτε το φιλοξενούσε."




"Άδολης αγάπης, αθώας, ειλικρινούς, σαν λίγες που στον κόσμο μας υπάρχουν! Μα ευτυχώς είναι δυνατές, ανεξίτηλες, διαχρονικές και μπορούν να γίνουν το αλάτι σε μια πληγή, που πρέπει άμεσα να κλείσει."



Αυτά για σήμερα φίλοι μου.
Να έχετε ένα όμορφο Σαββατοκύριακο, να περάσετε όμορφα και να νιώστε αγάπη!
Λάβετέ τη και προσφέρετέ τη!
 
 
 
 
Βιογραφικά των αγαπημένων μας δημιουργών 
(πατήστε επάνω στα ονόματά τους): 
 
 

 

Τετάρτη, 6 Απριλίου 2016

Η ΟΦΘΑΛΜΑΠΑΤΗ ΤΗΣ ΆΝΟΙΞΗΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα.
Εδώ και καιρό παραλουθώ ένα εποχιακό δρώμενο που μονοπωλεί το ενδιαφέρον της μπλοκογειτονιάς μας και απο την αρχή θέλησα να λάβω μέρος.

Επειδή τον τελευταίο καιρό έχω χάσει λίγο την αίσθηση του χρόνου και πάντα μου φαίνεται πολύ μικρός και λίγος, για να προλάβω να κάνω όσα επιθυμώ, αποφάσισα σήμερα να στρωθώ και να γράψω την δική μου συμμετοχή για τις "Μέρες Άνοιξης" που σκέφτηκε η Αριστέα μας.

Συγκεκριμένα, το δρώμενο αυτό είναι ένας ύμνος σε αυτή την ξεχωριστή εποχή, με απώτερο σκοπό να μοιραστούμε μεταξύ μας όμορφα πράγματα, κείμενα, ποιήματα, φωτογραφίες, ανοιξιάτικες δημιουργίες και πολλές πολλές καταθέσεις ψυχής.

Η δική μου συμμετοχή, που δημιουργήθηκε μόλις τώρα, είναι η ακόλουθη:


Η ΟΦΘΑΛΜΑΠΑΤΗ ΤΗΣ ΆΝΟΙΞΗΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
 





Ήρθες και με τον γνωστό ναρκισσισμό σου, μου συστήθηκες ως Άνοιξη.
Δε σε πίστεψα.
Σε καμία περίπτωση δε θα μου επέτρεπα να σε πιστέψω.

Τι κι αν κουβαλούσες μαζί σου τόσα χρώματα κι αρώματα;
Τι κι αν τα χέρια σου τα κοσμούσαν περιβραχιόνια φτιαγμένα από ηλίανθους;
Τι κι αν η αλογοουρά σου έμοιαζε να εχει δημιουργηθεί από λουλούδια;

Ακόμη και το ένδυμά σου έμοιαζε να έχει κεντηθεί από βλαστούς που καρποφόρησαν μόλις τώρα.
Τόσο φρέσκια έδειχνες, τοσο αναζωογονημένη. Σα να γεννήθηκες εχθές ένιωσα μα έμοιαζες κάπως μεγάλη για κάτι τέτοιο.

Χρειάστηκε να προχωρήσεις για να διακρίνω τα σανδάλια σου.
Χρυσά ήτανε και με παρέπεμπαν σε αυτά που έχω συνηθίσει τον Ερμή, τον γνωστό αγγελιοφόρο να φοράει.
Φτερωτά ήτανε και τα δικά σου, μα έμοιαζαν περισσότερο με την ουρά περιστεριών.

Ένα πουγκί που πριν δεν είχα προσέξει, και παίρνω όρκο πως δεν κρατούσες, αιχμαλωτίζει τη ματιά μου.
Μοιάζει χρυσής κατασκευής και δεν καταλαβαίνω τι μπορεί να περιέχει.

Σα να μάντεψες την σκέψη μου, το ανοίγεις και ένα κλειδί κάπως σκουριασμένο ξεπροβάλλει.
Το πιο περίεργο απ’ όλα είναι πως δεν παραξενεύτηκα με το περιεχόμενο, αντίθετα μπορώ να πω, ένιωσα να το αποζητούσα..

Μου το προσφέρεις, μα για λόγο που δεν γνωρίζω, δεν κάνω κίνηση για να το πάρω. Με κοιτάς επίμονα μα νιώθω ότι δεν με ενδιαφέρει. Ξαφνικά η ματιά σου προδίδει θυμό, με αστραπιαία κίνηση μου πετάς το κλειδί και το νιώθω να χτυπάει με δύναμη επάνω στο πάνινο παπούτσι μου.

Γιατί άραγε πονάω τόσο;
Είναι ένα κανονικό σε μέγεθος, σκουριασμένο κλειδί.

Μια φωνή, κραυγή υποσυνείδητη θα έλεγα γεμάτη πόνο, ελευθερώνεται από το στόμα σου και νιώθω πως τα τύμπανα των αυτιών  μου δεν αντέχουν άλλο.

Είδα το πρόσωπό σου να λιώνει και μόνο τότε κατάλαβα πως οι πολλαπλές πλέον κραυγές σου προέρχονταν από το γεγονός της μη παραδοχής σου. Η απόρριψη σε πρόσβαλε ή μάλλον σε έκανε να φανερώσεις την γυμνή ψυχή σου.

Και την είχες ντύσει τόσο ωραία….
Κρίμα…
Υποπτεύομαι πως είχες χρησιμοποιήσει τα καλύτερα «αξεσουάρ»... Θα ήταν πανάκριβα υποθέτω.

Πάω να φύγω όταν πατάω το κλειδί.
Κοίτα να δεις που μέσα σε λίγα λεπτά το είχα ξεχάσει..

Παρατηρώ πως στην όψη του δεν  έχει αλλάξει απλώς τώρα μου μοιάζει λιγότερο σκουριασμένο.
Χωρίς δεύτερη σκέψη το παίρνω μαζί μου.
Δεν πιστεύω πως κάπου θα μου χρειαστεί απλώς νιώθω πως κάτι πηγαίο συμβολίζει.

Περπάτησα ώρες ώσπου είδα από μακριά ένα βαθύ γαλάζιο να ξεπροβάλλει.
Σαν κάποιος να με μετέφερε εκεί, ένιωσα υπέροχα όταν έφτασα στην όχθη της γαλάζιας λίμνης.
Καθόλου κούραση δεν ένιωσα, μόνο περιέργεια για το τι μπορεί να μου συμβεί τώρα.

Ένας γλάρος, «φίλος» από τα παλιά μου έδειξε εσένα.
Στεκόσουν λίγα μέτρα πιο πέρα από εμένα, μα παίρνω όρκο πως δεν υπήρχες όταν ήρθα.

Σε πλησίασα μα εσύ δε με κοίταξες, έκανες σα να μην υπήρχα, ίσως όντως να μην υπήρχα εκεί για σένα.
Σε παρατήρησα εξονυχιστικά, έμοιαζες τοσο απλή και καθημερινή κοπέλα. Φορούσες ένα αέρινο, λινό, λευκό φόρεμα και ήσουν ξυπόλητη. Τα κάτω άκρα σου είχα χωθεί κυριολεκτικά στην καθαρή άμμο.

Υπό άλλες συνθήκες θα ήθελα να μάθω πολλά για σένα όμως κάτι μέσα μου έλεγε να σεβαστώ την μοναξιά και τον προσωπικό σου χώρο. Υπάκουσα, δεν μπορούσα άλλωστε να κάνω κάτι άλλο.

Όταν έφτασα στο σπίτι μου ένιωσα την ανάγκη να δω τους δικούς μου ανθρώπους. Τότε και μόνο τότε κατάλαβα πως το κλειδί που είχα πάρει μαζί μου, δεν υπήρχε πια στην τσέπη του παντελονιού μου.

Ίσως να το έχασα…. Αν και ξέρω καλά πως το έδωσα εκεί που πραγματικά ανήκει.

Κοίτα να δεις που ο ουρανός μοιάζει πιο γαλάζιος από ποτέ..
Που η θάλασσα, αλμύρα κάνει τον αέρα να μοσχομυρίζει..
Ακόμη και το χώμα που βλέπω στην αυλή νιώθω πως μήτρα για πολλές ζωές εχει πλέον γίνει.

Κι ένα σπουργίτι στο περβάζι, είναι το πιο περίεργο από όλα!
Με κοίταξε σα να μου είπε «Ευχαριστώ» και έφυγε αστραπιαία όπως ήρθε.

Πω πω όμορφα που ξάφνου ένιωσα… που νιώθω δηλαδή ακόμα.

______________________

Αυτή ήταν η δική μου συμμετοχή, εκφραστικοί μου.
Ελπίζω να σας άρεσε.

Για να διαβάσετε και να παρακολουθήσετε περισσότερες συμμετοχές επισκεφτείτε το λινκ που σας δίνω:  http://princess-airis.blogspot.gr/2016/03/blog-post15-meres-anoiksis.html

Μπράβο σε όλους μας για τα "Ανοιξιάτιμα μοιράσματα" και στην Αριστέα για τις ωραίες ιδέες της. Γενικά στην μπλοκογειτονιά μας υπάρχουν πολλά και δημιουργικά δρώμενα, οφείλω να το πω αυτο. 

Καλή συνέχεια στη μέρα σας. Να είστε όλοι καλά θέλω.