Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

ΘΕΤΕ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ;; ΘΕΤΕ, ΘΕΤΕ. ;)


Εκφραστικοί μου,
Καλημέρα και καλή, "ανθιστή - λουλουδιαστή" εβδομάδα να έχουμε!


Εγώ είμαι που είχα πει: θα σ’ αγαπώ για πάντα.
Μα όσο περνούν τα χρόνια το για πάντα
όλο και τρέμει πιο πολύ σαν αναφιλητό
κι η αγάπη είναι μια λέξη που αποφεύγουμε
όπως τα μάτια αυτών που γύρισαν από εξορία – και που
θα ξαναπάν […]
Από μια μοναξιά σ’ άλλη περνάμε – αυτό είναι όλο,
αφήνουμε τα χέρια που κρατούσαμε ως τώρα
(χωρίς να μάθουμε ποτέ μας πως μας είχαν χρόνια πριν
εγκαταλείψει)
ζητώντας άλλα χέρια που κι αυτά θα μας εγκαταλείψουν
– μα τι χέρια να ‘ναι αυτά;
Τουλάχιστον αυτή τη μοναξιά την είχες συνηθίσει,
ήξερες πια τους τοίχους, τις γωνιές, να μη σκοντάφτεις στο
σκοτάδι,
ήξερες να μην πέφτεις πάνω στις πληγές των άλλων
γνώριζες τα βήματα του «κανείς…»
και το συρτό αλύχτημα της επιθυμίας στα σωθικά σου.
Τουλάχιστον αυτή τη μοναξιά την ήξερες,
γιατί γυρεύεις άλλη; …
– Όχι, μη, μη μου μορφάζεις στο σκοτάδι σαν πληγή,
δεν είμαι εγώ που στήνω αυτό το δίλημμα,
εγώ παραμιλώ – άμμος μεθυσμένη από ήλιους και κύματα,
άμμος που πίστη δεν κρατάει, μα επιθυμία μονάχα…
Παραμιλώ γιατί φοβάμαι
το ξέγδαρμα της μέρας που περνάει και φεύγει
τη σκόνη στα γαρίφαλα των βάζων
τους στοιχειωμένους δρόμους, τ’ αυτοκίνητο
που σταματάει μπροστά στον κήπο
– να, σβήνει τώρα τα χρυσά λεπρά του μάτια,
άκου τον παφλασμό της πόρτας του ( σα να πέφτει
και να πνίγεται ένα κορμί στην ίδια του σκιά).
Έρχονται φίλοι που άλλοτε αγωνίζονταν, και τώρα
σταδιοδρομούν,
γεμίζουνε τις κάμαρες προσέχοντας να μην αγγίξου
τα χθεσινά τους λόγια που έμειναν με βλέφαρα ανοιχτά
πάνω στους τοίχους,
πίνουν, καπνίζουν σαν ερείπια
μαθαίνοντας ο ένας στον άλλον πως γίνεται κανείς,
από άνθρωπος, σκιά – φοβάμαι,
είναι στιγμές που κιτρινίζουν τα πόδια μου
κι ας είμαι ακόμα νέα, νέα πολύ,
τριγυρισμένη από θροΐσματα αστεριών
και στίχους νοτισμένους απ’ το πρόσωπό σου…
Με τα βαριά πολυταξιδεμένα μου ριγμένα τώρα
απ’ τους ανέμους σ’ άλλα πρόσωπα,
πόσο θα σε κρατήσω ακόμα, πόσο,
φως κουρασμένο μέσα μου,
άσπιλη νοσταλγία – πόσο ακόμα; –
με τα μαλλιά ριγμένα τώρα σ’ άλλα πρόσωπα…

Βύρων Λεοντάρης, απόσπασμα από το ποίημα, «Η Μαρία στο παράθυρο», Ψυχοστασία, Ύψιλον/ βιβλία.




Ο έρωτας
Το αρχιπέλαγος
Κι η πρώρα των αφρών του
Κι οι γλάροι των ονείρων του
Στο πιο ψηλό κατάρτι του ο ναύτης ανεμίζει
Ένα τραγούδι.

Ο έρωτας
Το τραγούδι του
Κι οι ορίζοντες του ταξιδιού του
Κι η ηχώ της νοσταλγίας του
Στον πιο βρεμένο βράχο της η αρραβωνιαστικιά προσμένει
Ένα καράβι.

Ο έρωτας
Το καράβι του
Κι η αμεριμνησία των μελτεμιών του
Κι ο φλόκος της ελπίδας του
Στον πιο ελαφρό κυματισμό του ένα νησί λικνίζει
Τον ερχομό.

Το τραγούδι του Αρχιπελάγους (Έρωτας) – Οδυσσέας Ελύτης

Και για του λόγου το αληθές: https://www.youtube.com/watch?v=dnZ5H_dioJc

Ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη σε μουσική Ηλία Ανδριόπουλου. Ερμηνεύει η Άλκηστις Πρωτοψάλτη.
Απο τη ποιητική συλλογή "Προσανατολισμοί", Πρώτα Ποιήματα του Αιγαίου.






Παραμύθια γαλουχήσανε τη βλάστηση της ηλικίας αυτής που ανεβά-
ζει τις νεραντζιές και τις λεμονιές ως την έκπληξη των ματιών μου.
Τι θα ήταν η ευτυχία με το ακατόρθωτο σώμα της αν είχε μπερδευτεί
μες στις ερωτοτροπίες των χλωρών αυτών εκμυστηρεύσεων; Δυο χέ-
ρια περιμένουνε. Στον αγκώνα τους στηρίζεται ολόκληρη γη. Στην
αναμονή τους ολόκληρη ποίηση. Πίσω απ' το λόφο υπάρχει το μονο-
πάτι που χάραξε η φρέσκια περπατηξιά της διάφανης εκείνης κόρης.
Είχε φύγει μέσ' από το πρωί των ματιών μου (καθώς τα βλέφαρα εί-
χανε κάνει το χατίρι του ήλιου τους) είχε κρυφτεί πίσω απ' τον ίσκιο
της επιθυμίας μου - κι όταν μια θέληση πήγε να την κάνει δική της
αυτή χάθηκε φυσημένη από στοργικούς ανέμους που η προστασία
τους ήτανε φωτεινή. Το μονοπάτι αγάπησε το λόφο κι αυτός πια ξέ-
ρει καλά το μυστικό.

Έλα λοιπόν αλαργινή εξαφάνιση! Τίποτε άλλο δεν ποθούν περισσό-
τερο οι αγκαλιές των κήπων. Στην αφή της παλάμης σου θ' αναγαλ-
λιάσουν οι καρποί που τώρα μετεωρίζονται άσκοποι. Στο διάφανο
στήριγμα της κορμοστασιάς σου τα δέντρα θα βρουν τη μακροχρόνια
εκπλήρωση των ψιθυρισμένων τους απομονώσεων. Στην πρώτη σου
ξεγνοιασιά θ' αυξήσουν τα χορτάρια σαν ελπίδες. Η παρουσία σου
θα δροσίσει τη δροσιά.

Τότε θ' ανοίξεις μέσα μου τα ριπίδια των συναισθημάτων. Δάκρυα
συνειδήσεων πολύτιμες πέτρες επιστροφές κι απουσίες. Κι ενώ θα
τρέχει ο ουρανός κάτω απ' τις γέφυρες των πλεγμένων χεριών μας
ενώ οι πιο πολύτιμοι κάλυκες θα ταιριάζουνε στα μάγουλά μας θα δώ-
σουμε το σχήμα του έρωτα που λείπει από τις οράσεις αυτές

Τότε θα δώσουμε

Στη λειτουργία των δυσκολότερων ονείρων μια σίγουρη παλινόρθωση!

Οδυσσέας Ελύτης, Προσανατολισμοί, Παράθυρα προς την πέμπτη εποχή.


Είχες όλη την ευγένεια των λουλουδιών μες την καρδιά σου,
μες στα μαλλιά σου,
μέσα στο βλέμμα σου.

Νίκος Εγγονόπουλος, Μπολιβάρ



την ποίησιν ή την δόξα;
την ποίηση
το βαλάντιο ή την ζωή;
τη ζωή
Χριστόν ή Βαραββάν;
Χριστόν
την Γαλάτειαν ή μιαν καλύβην;
την Γαλάτεια
την Τέχνη ή τον θάνατο;
την Τέχνη
τον πόλεμο ή την ειρήνη;
την ειρήνη
την Ηρώ ή τον Λέανδρο;
την Ηρώ
την σάρκα ή τα οστά;
την σάρκα
τη γυναίκα ή τον άνδρα;
τη γυναίκα
το σχέδιον ή το χρώμα;
το χρώμα
την αγάπη ή την αδιαφορία;
την αγάπη
το μίσος ή την αδιαφορία;
το μίσος
τον πόλεμο ή την ειρήνη;
τον πόλεμο
νυν ή αεί;
αεί
αυτόν ή άλλον;
αυτόν
εσένα ή άλλον;
εσένα
το άλφα ή το ω μέγα;
το άλφα
την εκκίνηση ή την άφιξη;
την εκκίνηση
την χαράν ή την λύπην;
την χαρά
την λύπην ή την ανίαν;
την λύπη
τον άνθρωπο ή τον πόθο;
τον πόθο
τον πόλεμο ή την ειρήνη;
την ειρήνη
ν΄ αγαπιέσαι ή ν΄ αγαπάς;
ν΄ αγαπώ

Από τη συλλογή Έλευσις (1948)
Νίκος Εγγονόπουλος, Ποιήματα Β΄, Ίκαρος, Αθήνα 1985, σ. 140-141



Λουλούδι στη σχισμάδα του τοίχου,
Σε τραβάω απ’ τη σχισμάδα,
Σε κρατάω εδώ στο χέρι μου,
Ολάκερο με τη ρίζα,
Μικρό λουλούδι — αν μπορούσα να καταλάβω

Τι είσαι, κι εσύ και η ρίζα σου,
Ολάκερο εσύ,
Θα ‘ξερα τι είναι ο Θεός κι ο άνθρωπος.


Alfred Lord Tennyson




Ένας άνδρας μπαίνει στο μαγαζί μιας ανθοπώλισσας
και διαλέγει κάποια άνθη
η ανθοπώλισσα περιτυλίγει τα άνθη
ο άνδρας βάζει το χέρι του στην τσέπη
να ψάξει για τα χρήματα

τα χρήματα για να πληρώσει τα άνθη
μα βάζει αυτός την ίδια ώρα
τελείως ξαφνικά
το χέρι πάνω στην καρδιά του
και ξαπλώνεται

Την ίδια ώρα που αυτός πέφτει
τα χρήματα κυλούν στη γη
κι ύστερα πέφτουνε τα άνθη
την ίδια ώρα με τον άνδρα
την ίδια ώρα με τα χρήματα
και η ανθοπώλισσα μένει εκεί
με τα χρήματα που κυλούν
με τ’ άνθη που μαραίνονται
με τον άνδρα που πεθαίνει
προδήλως όλα ετούτα είναι πολύ λυπητερά
και πρέπει αυτή κάτι να κάνει
η ανθοπώλισσα
μα δεν ξέρει τον τρόπο να το κάνει
δεν ξέρει
από πού να ξεκινήσει

Υπάρχουν τόσα πράγματα να γίνουν
μ’ αυτόν τον άνθρωπο που πεθαίνει
τα άνθη αυτά που παν να μαραθούν
και τούτα τα χρήματα
τα χρήματα ετούτα που κυλούν
που δε σταματάνε να κυλούν.


Ζακ Πρεβέρ «Στο μαγαζί της ανθοπώλισσας»



Εκφραστικοί μου, οι πρώτες τρεις φώτο έρχονται από την φίλη μου, Αλεξάνδρα Μουριοπούλου, Καστοριά και οι επόμενες από τον Σωτήρη και την Κατερίνα Κωστάκη, Τσιτάλια Κυνουρίας. Σας ευχαριστώ πολύ!
Καλή εβδομάδα! Με χαμόγελα! :)  

Παρασκευή, 27 Μαΐου 2016

HΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑΤΑ ΜΩΡΟ ΜΟΥ, ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑΤΑ.




Ήλιε, σαν φλογερός κύκνος που λούζεσαι
Στο πέλαο, καμαρώνω τη δροσιά σου!
Απ' το γυμνό σου σώμα είναι που χύθηκε
Το μύρο σταγεράκι του έρμου δάσου,
Που οι κρίνοι πίνοντας το έγλυκομέθησαν;
Στάσου, να βυθιστώ κ' εγώ μαζί σου!
Ταστεριά, στα στρωτά νερά που πλέουνε,
Ριγμένα σαν ανθοί απ' την κορυφή σου,
Πα στο άρρωστό μου σώμα να γλιστρήσουνε
Κι απ' το χρυσό ανατρίχιασμα πιο νέος
Ίσως στον ίδιο δρόμο που με λέρωσε
Νάβγω και πιο καθάριος και πιο ωραίος!...
Μα ως να σε φτάσω, η νύχτα με προσπέρασε
Και μόνο ιδρός και μια πληγή μεγάλη
Μου βρέχουν τα μαλλιά και την καρδούλα μου…
Είναι μακριά πολύ το περιγιάλι!...
Του κόσμου η θύρα εκλείστηκε από πίσω σου·
Νεράιδες με το στήθος τους το ολάσπρο
Σου κλειούν τα μάτια εσέ στα βάθη τάδυτα
Κ' εγώ στις αγκαθιές πέφτω σαν άστρο!...

Hλιοβασίλεμα, Κώστας Βάρναλης




Πίσω από μακρινές κορφές ο ήλιος βασιλεύει,
και τ’ ουρανού τα σύνορα χίλιες βαφές αλλάζουν,
πράσινες, κόκκινες, ξανθές, ολόχρυσες, γαλάζες,
κι ανάμεσά τους σκάει λαμπρός λαμπρός ο Αποσπερίτης.
Την πύρη του καλοκαιριού την σβηεί γλυκό αγεράκι
που κατεβάζουν τα βουνά, που φέρνουν τ’ ακρογιάλια.
Ανάρια τα κλωνάρια του κουνάει ο γερο-πεύκος,
και πίνει και ρουφάει δροσιά κι αχολογάει και τρίζει,
η βρύση η χορταρόστρωτη δροσίζει τα λουλούδια,
και μ’ αλαφρό μουρμουρητό γλυκά τα νανουρίζει·
θολώνει πέρα η θάλασσα, τα ριζοβούνια ισκιώνουν,
τα ζάλογκα μαυρολογούν, σκύβουν τα φρύδια οι βράχοι,
κι οι κάμποι γύρου οι απλωτοί πράσινο πέλαο μοιάζουν.

Απ’ όξω, από τα οργώματα, γυρνούνε οι ζευγολάτες,
ηλιοκαμένοι, ξέκοποι, βουβοί, αποκαρωμένοι,
με τους ζυγούς, με τα βαριά τ’ αλέτρια φορτωμένοι,
και σαλαγούν από μπροστά τα δυο καματερά τους,
τρανά, στεφανοκέρατα, κοιλάτα, με μακριά τραχηλιά τραχηλάτα,
«Oώ! φωνάζοντας, οώ! Μελισσηνέ, Λαμπίρη»·
κι αργά τα βόδια περπατούν και πού και πού μουγκρίζουν.
Γυρνούνε από τα έργα τους οι λυγερές, γυρνούνε
με τα ζαλίκια αχ τη λογγιά, με τα σκουτιά αχ το πλύμα,
με τες πλατιές των τες ποδιές σφογγίζοντας τον ίδρω·
και σ’ όποιο δέντρο κι αν σταθούν, σ’ όποιο κοντρί ακουμπήσουν,
εις το μουρμούρι του κλαριού, εις τη θωριά του βράχου
γλυκόν γλυκό και πρόσχαρον χαιρετισμό ξανοίγουν:
«Γεια και χαρά στον κόσμο μας, στον όμορφό μας κόσμο!»

Ηλιοβασίλεμα, Κώστας Κρυστάλλης





Μου βάσταξες τις σκαλωσιές του ήλιου – ώσπου αναλήφθηκα.
Είδα τον κόσμο από το ύψος του τελευταίου φωτός.
Είσαι συ, που με βοήθησες ν' ανακαλύψω λοιπόν
πως ο κόσμος γυρίζει έξω απ' τη νύχτα.
Πως ο άνθρωπος είναι ένα σύστημα ήλιου. Πως όλα
τα κύτταρά μου είναι λίμνες που αναδίνουνε φως.
Κι είσαι συ που με βοήθησες ν' ανακαλύψω πως τ' αστέρια είναι
πεντάγραμμα,
πως τ' αυτιά δεν ακούν, πως δε νιώθουν τα δάχτυλα
τη μωβ απόχρωση της πέτρας όταν δύει ο ήλιος.
Και πως ο ήλιος αυτός είναι ο μέγας εξουσιοδοτημένος του στερεώματος,
να 'ναι ο πανταχού παρών – σ' όλα τα βάθη του.
Να βρίσκει χιλιάδες φλεβίτσες και να διακλαδίζεται μες στο γρανίτη,
να φορεί στέφανο χρυσό στο κεφαλάκι του βρέφους
που περιμένει το πλήρωμά του στο σκοτάδι της μήτρας,
ν' αναβλύζει απ' τα βάθη των θαλασσών,
να κυκλοφορεί μες στα χρώματα των ζωγράφων
και μες στους στίχους των ποιητών
και μες στα πόδια που χορεύουν
και μες στους ήχους του «αλληλούια».

Κι η σιωπηλή παρουσία σου μ' έμαθε πως σιωπή δεν υπάρχει.
Άκουσα να θροΐζει η ψυχή σου όπως ένας πευκώνας το καλοκαίρι.
Τα δάχτυλά σου μ' αγγίξαν σαν ένα σμήνος πουλιών.
Κι όταν χαμογελάς ακούω μιαν άρπα.
Κι όταν σκέφτεσαι ακούω που σκέφτεσαι.
Κι όταν αγαπάς τα παιδιά που ευλόγησεν ο Ιησούς, πάλι, ακούω.
Κι ακούω το ρόδινο σύννεφο όταν ακουμπάει στο βουνό.
Κι ακούω το στάχυ όταν πίνει μια σταγόνα νερού.
Κι όταν τη νύχτα κοιτάζεις τον ουρανό
ακούω τ' αστέρι που πλέει μες στο βλέμμα σου.

Κι είναι αυτό που ακούω πολύ δυνατότερο
απ' αυτό που γράφω κι απ' αυτό που μπορώ να σου ειπώ.
Όλα είναι γραμμένα. Αρκεί να μπορεί να διαβάζει η καρδιά
τα ψηφία της κτίσεως. Οι στίχοι είναι αντίλαλοι.
Απόψε τελειώσανε όλες οι λέξεις μου.
Ακούω το ποτάμι ζητώντας να ξεκλέψω τα λόγια του.
Αφουγκράζομαι στο άπειρο το χαίρε των κόσμων
που παραπλέουν ο ένας τον άλλο – χαιρετιώνται κι αποχωρίζονται.
Αλλά η γλώσσα του σύμπαντος έχει μια μόνο λέξη.
Όλα λένε: «Αγάπη». Κι όταν γράφω «αγάπη» δεν έχω πια άλλο.
Αλλά εγώ σ' αγαπώ. Και γι' αυτό κομματιάζω
τη λέξη «αγάπη» σε χιλιάδες ρινίσματα
και ζυμώνω τα χρώματα, όχι σα να 'ναι να ειπώ ή να γράψω,
αλλά
σα να 'μαι ο παντοκράτορας ενός μεγάλου περβολιού
και να θέλουν τα χέρια μου να υφάνουνε κρίνα.

Είσαι εσύ, που με φύσηξες σαν ένας αγέρας απ' τα ανοιχτά του Θεού.
Το νερό σου περίσσεψε κάτω στις ρίζες μου κι έκαμε
ν' ανοίξει η ψυχή μου σαν μια φωτεινή φυλλωσιά,
κι είμ' εγώ που σου ετοίμασα στέγη.
Το Μάρτη σε στεφάνωσα με χελιδόνια.
Κι έκαμα να φυτρώσουνε κάτω στο γύρο του φουστανιού σου αγριολούλουδα,
που κυνηγιούνται σαν φώτα πολύχρωμα όταν χορεύεις
ή όταν ονειρεύεσαι πως χορεύεις και τινάζεσαι ανάλαφρα
σα να ζητάς να πιαστείς απ' το υπέρτατο φως.

Δεν ξέρω τι θα 'πρεπε να σου γράψω, τι να σου ειπώ.
Πρέπει να 'ναι μεγάλος ο κήπος που θα σε περπατήσω.
Κι ευτυχώς που είναι ο κόσμος απέραντος και τον έχουμε όλοι μαζί
και μπορεί να διαλέξει κανείς ό,τι θέλει.
Θα τυλίξω στα δάχτυλά μου τα νήματα του νερού,
θα ξεδιαλέξω το μετάξι του ήλιου απλώνοντάς τον πάνω σε άνθη
αχλαδιάς,
θα βγάλω το μπρισίμι απ' το ζέφυρο,
να σου φτιάξω ένα ένδυμα γάμου.
Απόψε σε παντρεύω με την αιωνιότητα.
Περνώ το χρυσό δαχτυλίδι της ποίησής μου στο δάχτυλό σου.
Περνώ στα μαλλιά σου ένα στέφανο λεμονιάς
που στάζει χαραυγή και δροσιά, που στάζει αγάπη.
Το 'χω κομμένο από την παιδική αστροφεγγιά της καρδιάς μου.
Ο ουρανός μοναχά το' χει αγγίξει. Σ' το πρόσφερα σήμερα.
Περπάτησα όλο το Μάη μ' ανοιγμένα τα χέρια μου.
Η ψυχή μου ξεχείλιζε και τη μάζευα
όπως ξεχειλίζει μια κούπα νερό,
όπως ξεχειλίζει το φως σ' έναν κόρφο ξεκούμπωτο.
Δίπλωσα στην παλέτα μου το ουράνιο τόξο,
ανάλυσα της δύσης το βυσσινί μέσα στη φούχτα μου,
να σε φτιάξω να ταιριάζεις με τη δημιουργία του Θεού.

Κι όχι όπως μοιάζει το ένα αστέρι με το άλλο.
Να ξεχωρίζεις στην παγκόσμια τάξη.
Και πάντοτε να χορεύεις μ' ένα φουστάνι ουρανό,
μ' έναν θύσανο ήλιου ολόγυρα στα μαλλιά σου,
με τα χέρια σου ν' ανεβαίνουν ανάλαφρα, όμοια
με δυο κρίνους που προσφέρονται στην Παναγία την άνοιξη.

Ο Χορός του Κορυδαλλού, Νικηφόρος Βρεττάκος - «Ο Χρόνος και το Ποτάμι» [1957].
 
Εντάξει, με αυτούς τους στίχους ειδικά, ερωτεύομαι:

"Όλα λένε: «Αγάπη». Κι όταν γράφω «αγάπη» δεν έχω πια άλλο.
Αλλά εγώ σ' αγαπώ. Και γι' αυτό κομματιάζω
τη λέξη «αγάπη» σε χιλιάδες ρινίσματα
και ζυμώνω τα χρώματα, όχι σα να 'ναι να ειπώ ή να γράψω,
αλλά
σα να 'μαι ο παντοκράτορας ενός μεγάλου περβολιού
και να θέλουν τα χέρια μου να υφάνουνε κρίνα."

Καλό Σαββατοκύριακο να έχετε εκφραστικοί μου!
Να περάσετε όμορφα! 

 Οι φωτογραφίες από την αγαπημένη μου, Αλεξάνδρα Μουριοπούλου από την Καστοριά..!

ΑΕΡΑΣ ΠΟΥ ΑΦΥΠΝΙΣΕ ΜΙΑ ΧΑΡΜΟΛΥΠΗ ΑΠΟΜΑΚΡΗ.



 
Ένας αέρας φύσηξε
μα σε κανένα δάσος
φύλλο ούτ’ ένα δεν κινήθηκε
Μαζί του όμως κουβάλησε μια παγωνιά
Κι απ’ των Πουλιών την Επικράτεια πιο πέρα-
Αέρας που αφύπνισε μια Χαρμολύπη απόμακρη
σαν το αμφίδρομο ταλάντεμα του χωρισμού
στην αγκαλιά την αρκτική γαληνεμένο
μέχρι το Τίποτα-

ΕΜΙΛΙ ΝΤΙΚΙΝΣΟΝ (από Το ανεξάντλητα σημαίνον)

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2016

Τετάρτη, 25 Μαΐου 2016

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΑΣ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ, ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ.


Εκφραστικοί μουυυυυυ, καλημέρα
Σε οικολογική και ''Φωτοεκφραστική" διάθεση, βαδίζουμε και σήμερα.

Ελάτε:


 
Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα
μένουν στην τέλεια θέση
με προσκαλούν- «γίνε όπως εμείς
μην ταξιδεύεις πια μες τις πράξεις
δέξου ανέμους, δέξου εποχές
άς’ τη ζωή να ξέρει»

Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα
σήματα οιωνών
φωλιές πνευμάτων
δωρητές σκιάς
αφηγούνται ολόκληρη την ιστορία
με χίλια λόγια, μ’ έναν παλμό

Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα
παραδίνονται στ’ ολοκαύτωμα το τερπνό
ριπές ρεμβασμού φλογισμένου
μαντικές οπτασίες πυρσών
εικόνες των Τριών Παίδων

Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα
χαϊδεμένα από το χέρι του Χαλαστή
με φροντίδα χριστουγεννιάτικη
κι ας είναι άνοιξη
κι ας είναι φθινόπωρο

Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα
μνημεία στις παρυφές του εφήμερου
κυκλώνες ήχων, σύμπαντα
που χωρούν στ’ αυτιά και στα μάτια

Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα
απ’ αυτά βγήκαν στέφανα
υλοτομήθηκαν του Σταυρού τα δοκάρια
μα δεν ξέρουν τι θα πει
δόξα, θυσία
μένουν εκεί
σημαίνουν
άθελά τους καρτερούν θριαμβευτικά
ή σεμνά υποκύπτουν στης θύελλας το μαρτύριο

Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα
τα παντοδύναμα
χωρίς να το δείχνουν
κάθε φορά που τα ρίχνουν σπαράζει ο Θεός
κάθε φορά που γκρεμίζονται
η φύση αναρωτιέται «πώς γίνεται
να σωριαστεί ένας Τιτάνας,
μήπως φτάνει η Συντέλεια»;

Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα
όπως εκείνο που έβλεπα όταν ήμουν παιδί
απ’ το παράθυρό μου
να μη βγάζει ποτέ φύλλα
έστεκε απέναντι, στο χάλασμα,
σα να περίμενε κάτι
κι εγώ προσευχόμουν οι θεοί να το λυπηθούν,
ώσπου το είδα ένα πρωί να γίνεται,
το ξερό και το στέρφο,
όλο ατόφιο ασήμι
κι αντί για φύλλωμα να στέκουν πάνω του
αστέρια αεικίνητα
κι είπα από μέσα μου

«τι σου είναι ο κόσμος»

Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα –
και τα πουλιά.

Στρατής Πασχάλης, «Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα»
( Στρ. Πασχάλης, Κοιτάζοντας δάση, Μεταίχμιο)
 
 
 
Θα ‘ρθει μια μέρα που τα δέντρα θα μισήσουν την αχαριστία των ανθρώπων και θα σταματήσουν να παράγουν ίσκιο, θροΐσματα κι οξυγόνο. Θα πάρουνε τις ρίζες τους και θα φύγουν. Μεγάλες τρύπες θα μείνουνε στη γη εκεί που ήταν πριν τα δέντρα. Όταν οι άνθρωποι καταλάβουνε τι έχασαν, θα πάνε και θα κλάψουνε πικρά πάνω απ’ αυτές τις τρύπες. Πολλοί θα πέσουνε μέσα. Τα χώματα θα τους σκεπάσουν. Κανείς δεν θα φυτρώσει.

Ω ναι, ξερω καλά πως δεν χρειάζεται καράβι για να ναυαγήσεις, πως δεν χρειάζεται ωκεανός για να πνιγείς.

Υπάρχουνε πολλοί που ναυαγήσαν μέσα στο κοστούμι τους, μες στη βαθιά τους πολυθρόνα, πολλοί που για πάντα τους σκέπασε το πουπουλένιο πάπλωμά τους.

Πλήθος αμέτρητο πνίγηκαν μέσα στη σούπα τους, σ’ ένα κουπάκι του καφέ, σ’ένα κουτάλι του γλυκού... Ας είναι γλυκός ο ύπνος τους εκεί βαθιά που κοιμούνται, ας είναι γλυκός κι ανόνειρος.

Κι ας είναι ελαφρύ το νοικοκυριό που τους σκεπάζει.

Τα αιωνόβια δέντρα ξέρουνε τα πάντα για τη ζωή των σκουληκιών κάτω απ’ το χώμα, για τη ζωή των μυρμηγκιών και των θηρίων πάνω στο χώμα, για το τραγούδι των πουλιών και του ανέμου πάνω απ’ το χώμα. Τα αιωνόβια δέντρα είναι σοφά· υποδέχονται μ’ ένα χαμόγελο επιείκειας τον ξυλοκόπο που τα σωριάζει στο χώμα.
 
Η συχνότητα με την οποία τα πουλιά τρώνε και χέζουν, τρώνε και χέζουν είν’ εκπληκτική· ούτε ο θάνατος δεν είναι τόσο λαίμαργος. Βέβαια, τα πουλιά τιτιβίζουνε αδιάκοπα και ορισμένα κελαηδούνε κιόλας, ενώ ο θάνατος ποτέ δεν κελαηδά, ποτέ δεν τιτιβίζει. Για να κερδίσουν τη συμπάθειά μας, για να γλιτώσουνε τα σκάγια και το δόκανο, μιμούνται τα αιθέρια όντα, ενώ ο θάνατος που έχει και τα σκάγια και το δόκανο κανέναν δεν μιμείται.

Φυλακισμένος μες στους τέσσερις τοίχους μου, φαντάζομαι τον κάμπο, το βουνό και τη θάλασσα. Κοιτώντας ένα λουλούδι στο βάζο, ένα λουλούδι ξεχασμένο και ξερό, μαντεύω την ευωδιά του ανοιξιάτικου κήπου. Τρώγοντας μιαν ελιά, πίνοντας μια γουλιά κρασί, διασχίζω νοητούς ελαιώνες, τρυγώ μυθικούς αμπελώνες. Με το σπέρμα μου να κυλάει ανάμεσα απ’ τα δάχτυλά μου ή πάνω σε στείρους μηρούς, ακούω γέλια παιδιών, ακούω κλάμα.

Κοιμισμένο στο συρτάρι της κουζίνας, το ταπεινό μαχαίρι ονειρεύεται πως γίνεται σπαθί κι αστράφτει απειλητικά μέσα στον κουρνιαχτό της μάχης.

Την άλλη μέρα, τεμαχίζοντας καρότα, μέσα στους υδρατμούς και στις κλαγγές σκευών, θαρρεί πως ξανακούει το κάλεσμα της σάλπιγγας κι ορμάει, ξαφνικά, ακάθεκτο και κόβει της νοικοκυράς το δάχτυλο.

Γράφω τα ποιήματά μου με τον ίδιο τρόπο που στρώνει το κρεβάτι του ο μελλοθάνατος λίγο πριν από την εκτέλεση· μεθοδικά και τακτικά, φροντίζοντας σχολαστικά την κάθε λεπτομέρεια, την ίδια τρέφοντας μ’ αυτόν φρούδη ελπίδα ότι, αν δείξω επιμέλεια, θα μου δοθεί, την τελευταία στιγμή, η χάρη.

Καμιά φορά, κοιτά το σπίτι του απ’ έξω, σαν να ‘τανε διαβάτης, σαν περαστικός, κι αναρωτιέται πώς να είναι, άραγε, η ζωή μέσα σ’ αυτό το σπίτι. Φαντάζεται φωνές και φωταψίες, γέλια και κλάματα, γέννες, θανάτους, γάμους κι άλλες γέννες κι άλλους θανάτους και ποτέ σιωπή όπως αυτή που τον κυκλώνει όταν είναι μες στο σπίτι, απόλυτη σιωπή, θάνατος των θανάτων, όταν είναι μες στο σπίτι και κοιτά απ’το παράθυρο κι ούτ’ έναν δε διακρίνει διαβάτη να κοιτά το σπίτι απ’ έξω και ν’ αναρωτιέται πώς να ‘ναι, άραγε, η ζωή μέσα σ’ αυτό το σπίτι, πώς νιώθει αυτός που, ακουμπισμένος στο παράθυρο καπνίζει μέσα στη σιωπή, καπνίζει απανωτά τσιγάρα σέρτικα, καπνίζει την ψυχή του.

Δεν σ΄ονομάζω Θάνατο,
Θανή σ΄αποκαλώ
αφού θα μ΄αγκαλιάσεις κάποτε,
σε προτιμώ γυναίκα.


Όταν τα δέντρα μισήσουν την αχαριστία των ανθρώπων, Αργύρης Χιόνη
(Από τη συλλογή, Σαν το τυφλό μπροστά στον καθρέφτη, 1986)
 
 
 
Αύριο, μεθαύριο, λέω, όσο θα ‘ναι καιρός,
ν’ ανεβώ να φυτέψω στο λόφο μου εκείνα τα δέντρα
να με αντιπροσωπέψουν στον τομέα της δημιουργίας. Τόσον
ήλιο πολύ που θησαύρισα και στο τέλος δεν μπόρεσα
μέσα σε λέξεις να τον κλείσω τον αιώνιο,
να φτιάξω μια διδασκαλία της ομορφιάς τουλάχιστο,
να φτιάξω ένα περιδέραιο ολόλαμπρο για τις ψυχές.
Μα αυτά τα δέντρα συμμετέχοντας στο μέγα έργο,
κινούμενα μες στο κινούμενο σύμπαν σαν συνειδήσεις,
σ’ ένα άλλο θαύμα μεταβάλλοντας τον ήλιο που μου διέφυγε,
θα μου ευκολύνουνε τη διέλευση από τους κριτές.

(Τα φαντάζομαι κιόλας, δυνατά, αιωνόβια,
φορτωμένα ως τα κούτσουρα με άνθη να σαλεύουν προς όλες
τις διευθύνσεις, προτείνοντας, με ψιθύρους αγάπης,
τους καρπούς της ειρήνης τους.)

Αύριο, μεθαύριο, λέω, όσο θα ‘ναι καιρός,
ν’ αντικατασταθώ φυτεύοντας εκείνα τα δέντρα.

(Τα δέντρα και η συνείδηση, από τη συγκεντρωτική έκδοση Οδοιπορία, Ποιήματα 1967-1970 (1972) του Νικηφόρου Βρεττάκου)
 
 
 
Οι φωτογραφίες από το δάσος της Καστοριάς. 
Οι λήψεις απο ένα αγαπημένο μου πρόσωπο που γνώρισα και αγάπησα μέσω του διαδικτύου, την Αλεξάνδρα Μουριοπούλου.
 
Καλή συνέχεια στη μέρα σας φίλοι! 

Τρίτη, 24 Μαΐου 2016

ΠΡΩΤΟΝ ΓΙΑΤΙ ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΗ ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΓΙΑΤΙ Η ΒΟΡΕΙΑ ΕΥΒΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΕΥΤΙΚΗ...


Εκφραστικοί μουυυυυυυ...
Καλημέρα και καλή εβδομάδα να έχουμε.

Υποθέτω πως σας έχει επηρεάσει και εσάς το σκηνικό του καιρού, που μετά τη χθεσινή ηλιοφάνεια, τουλάχιστον στη Χαλκίδα, τσουπ, εμφανίστηκε και πάλι αυτή η περίεργη, χλωμή μουντάδα.

Ομολογώ πως κουράστηκα και θέλω να αλλάξει ο καιρός, να έρθει πίσω η Άνοιξη. Με ακούει κανείς; (και κάπου εδώ χαζεύω τον ουρανό αλλά δεν πέρνω απάντηση).

Όπως καταλαβαίνεται, αν και ενοχλημένη από το καιρό, έχω διάθεση για πειράγματα και αστειισμούς.

Για σήμερα, σας έχω λουλουδάτες και όχι μόνο, φωτογραφίες, που έρχονται από την Βόρεια Εύβοια και τις έχω βγαλει εγώ, όχι όλες, αλλά ήμουν παρούσα τουλάχιστον. χεχεχε

Εμ, λέω τόσες φώτο των Λαφύρων έχω από τόσο αγαπημένο κόσμο, να μη του βγάλω και εγώ μερικές;

Κι επειδή και καιρός με πάει κόντρα, θα τον πάω κι εγώ σήμερα, έτσι πείσμα για αλλαγή.
Αφού κύριε δε μου αφήνεις να απολαύσω την Άνοιξη, θα σε κάνω εγώ να την απολαύσεις! 

Καλά δε λέω, φίλοι;  (όχι, θα κάτσω να σκάσω) :P


Ίσως να είχαν δίκιο που έβαλαν την αγάπη στα βιβλία. Ίσως επειδή δεν θα μπορούσε να ζει πουθενά αλλού.

William Faulkner, 1897-1962 , Αμερικανός συγγραφέας, Νόμπελ 1949

 
Εσβήναν τα χρυσάνθεμα σαν πόθοι
στον κήπον όταν ήρθες. Εγελούσες
γαλήνια, σα λευκό χαμολουλούδι.
Αμίλητος, τη μέσα μου μαυρίλα
την έκανα γλυκύτατο τραγούδι
κι απάνω σου το λέγανε τα φύλλα.

Όταν Ήρθες – Κώστας Καρυωτάκης
Δημοσιεύτηκε στον «Νουμά» (650), 21 Σεπτεμβρίου 1919
 
 
 
 Τα σώματά μας θα χαθούν θα σβήσουν
από μας θα μείνει μέχρι της συντελείας των αιώνων αυτό το “σε αγαπώ” που σου ψιθύρισα στις ώρες τις πιο κρυφές.

Νίκος Εγγονόπουλος, 1910-1985, Έλληνας ποιητής
 
 
 
 Η αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους
Όταν υπόταξαν τις μέρες μας και τις κρεμάσανε σα δάκρυα
Όταν μαζί τους πεθάνανε σε μιαν οικτρή παραμόρφωση
Τα τελευταία μας σχήματα των παιδικών αισθημάτων
Και τι κρατά τάχα το χέρι που οι άνθρωποι δίνουν;
Ξέρει να σφίγγει γερά εκεί που ο λογισμός μας ξεγελά
Την ώρα που ο χρόνος σταμάτησε και η μνήμη ξεριζώθηκε
Σα μιαν εκζήτηση παράλογη πέρα από κάθε νόημα;
(κι αυτοί γυρίζουν πίσω μια μέρα χωρίς στο μυαλό μια
ρυτίδα
βρίσκουνε τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους μεγάλωσαν
πηγαίνουνε στα μικρομάγαζα και στα καφενεία της συνοικίας
διαβάζουνε κάθε πρωί την εποποιία της καθημερινότητας.)
Πεθαίνουμε τάχα για τους άλλους ή γιατί έτσι νικούμε τη ζωή
Ή γιατί έτσι φτύνουμε ένα-ένα τα τιποτένια ομοιώματα
Και μια στιγμή στο στεγνωμένο νου τους περνά μιαν ηλιαχτίδα
Κάτι σα μια θαμπή ανάμνηση μιας ζωικής προϊστορίας.
Φτάνουμε μέρες που δεν έχεις πια τι να λογαριάσεις
Συμβάντα ερωτικά και χρηματιστηριακές επιχειρήσεις
Δε βρίσκεις καθρέφτες να φωνάξεις τ’ όνομά σου
Απλές προθέσεις ζωής διασφαλίζουν μιαν επικαιρότητα
Ανία, πόθοι, όνειρα, συναλλαγές, εξαπατήσεις
Κι αν σκέφτομαι είναι γιατί η συνήθεια είναι πιο προσιτή από την τύψη.

Μα ποιός θά ’ρθει να κρατήσει την ορμή μιας μπόρας που πέφτει; Ποιός θα μετρήσει μια μια τις σταγόνες πριν σβήσουν στο χώμα.
Πριν γίνουν ένα με τη λάσπη σαν τις φωνές των ποιητών;
Επαίτες μιας άλλης ζωής της Στιγμής λιποτάχτες.
ητούνε μια νύχτα απρόσιτη τα σάπια τους όνειρα.

Γιατί η σιωπή μας είναι ο δισταγμός για τη ζωή και το θάνατο.

Μανώλης Αναγνωστάκης, Η αγάπη είναι Ο φόβος.
ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ, εκδόσεις ΣΤΙΓΜΗ.
 
 
 
 
Μεσ’ από το βάθος των καλών καιρών
οι αγάπες μας πικρά μάς χαιρετάνε.

Δεν αγαπάς και δε θυμάσαι, λες.
κι αν φούσκωσαν τα στήθη κι αν δακρύζεις
που δεν μπορείς να κλάψεις όπως πρώτα,
δεν αγαπάς και δεν θυμάσαι, ας κλαις.

Ξάφνου θα ιδείς δυο μάτια γαλανά
— πόσος καιρός! — τα χάιδεψες μια νύχτα·
και σα ν’ ακούς εντός σου να σαλεύει
μια συφορά παλιά και να ξυπνά,

Θα στήσουνε μακάβριο το χορό
οι θύμησες στα περασμένα γύρω·
και θ’ ανθίσει στο βλέφαρο σαν τότε
και θα πέσει το δάκρυ σου πικρό.

Τα μάτια που κρεμούν — ήλιοι χλωμοί —
το φως στο χιόνι της καρδιά και λιώνει,
οι αγάπες που σαλεύουν πεθαμένες
οι πρώτοι ξανά που άναψαν καημοί…

Νοσταλγία, Κ. Γ. Καριωτάκης, Ποιήματα και πεζά, εκδ. Γράμματα
 
  
Εξάλλου εξαγνισμός δεν είναι ο Έρωτας;
Ευφορία και πίστη δεν είναι η Αγάπη;

Ας μείνει για πάντα εκεί ψηλά, σαν Ύψιστος που βρήκε τον δρόμο του επάνω σε ένα και μοναδικό αστέρι.

Ένα αστέρι, λυχνάρι και οδηγός για όσους έχασαν το δρόμο τους παρακινούμενοι από ψεύτικους και άκαρπους χάρτες.

Ώρες ώρες θα ’θελα να «κλέψω» ένα διθέσιο αεροπλάνο και να ’ρθω να σε βρω και να σε φέρω πίσω, όμως η καρδιά μου σφίγγετε όταν ξέρει πως στην ουσία το μόνο που θέλω είναι να σε αιχμαλωτίσω.

Θέλω να σε κάνω το προσωπικό μου περιστέρι, τον αποκλειστικό μου «ταχυδρόμο», εκείνον που θα γράφω ραβασάκια και δένοντάς τα με λεπτή, κόκκινη κλωστή στο λεπτοκαμωμένο, μικροσκοπικό σου πόδι θα τα αφήσω να ταξιδέψουν και «ραντιστούν» από τις στάλες του Αιγαίου, του Ουρανού και ενός βαθιού πελάγους που ο άνθρωπος δεν εχει ακόμη ανακαλύψει!

Τι εγωιστικό Θεέ μου! Να θέλω να κάνω «ταχυδρόμο» την Αγάπη όταν ακόμη δεν έμαθα να «γράφω»! Να τη βάζω να ταξιδεύει σε πολιτείες μακρινές, αψηφώντας όλους τους κινδύνους μεταφέροντας τα γράμματά μου, όταν μόλις εχθές έμαθα να κρατώ την πένα.

Γιατί ναι, για να μάθεις να γράφεις πρέπει πρώτα να μάθεις να μιλάς και εγώ είχα την απαίτηση να προλαβαίνεις ότι θέλω να σου πω πριν καν αρθρώσω λέξη.

Αλλά έτσι είμαστε οι άνθρωποι. Άρπαγες όλων, όπως πάντα!

Είμαστε ένας βαθύς λάκκος από άμμο που το μόνο που θέλει δίπλα του είναι μια γούρνα με νερό, αδιαφορώντας αν η γούρνα αυτό πού αποζητάει είναι ένα φυλλοβόλο και ένα αειθαλές δέντρο.

Αχ! Αχ και να μπορούσα να σε φέρω πίσω!
Αχ και να ήμουνα σαν όλη τη συνήθη μάζα!
Να είχα απαιτήσεις από ’σένα μα υποχρέωση καμία!
Ίσως μόνο όσες είχα τολμήσει να δημιουργήσω και να διεκπεραιώσω εγώ!

Να το πάλι το Εγώ!

Ίσως αν δεν υπήρχε αυτό το καταραμένο «Ε», να μη μου είχες φύγει!
Ίσως τότε η φυγή να ήταν ένα όνειρο που με το πρώτο φως τυλίχθηκε στο πέπλο μιας άλλης ομιχλώδους μέρας.

Ίσως αν είχα μάθει το Εμείς να το γράφω με μικρό το αρχικό του γράμμα και να μην το προφέρω κραυγαλέα, να ήσουνα εδώ και να μου κράταγες το χέρι σφιχτά, σαν την πρώτη φορά που μου είπες έλα στον κόσμο, στη ζωή μου.

Μα, αν τα είχα κάνει όλα αυτά θα ήσουνα άραγε ’κει πάνω για να με φωτίζεις τώρα; Θα ήσουνα ’κει πάνω να με λούζεις με μια διάφανη, χρυσή οπτασία που δεν μπορώ να περιγράψω μα νοιώθω τόσο ευγνώμων που αγγίζει και αγγαλιάζει το σώμα μου;

Ίσως να ήσουνα εδώ να μου χάιδευες την πλάτη μα τώρα ξέρω πως κανένα ανθρώπινο σημείο του σώματος δεν μας ανήκει και μάλιστα για πάντα.

Ίσως τα αγνά και άδολα συναισθήματα να πρέπει να εξιλεώνονται στον ουρανό πριν τα μολύνει και τα μετατρέψει σε κάτι αδιάφορο και κακό η κοινωνία και η ματαιοδοξία των ανθρώπων.

Ίσως αν έμενες εδώ να διαρκούσες λίγο. Όσο θα ζούσα, όσο θα ζούσες! Κι αν αυτό είναι πολύ για κάποιους ξέρω πως η Αγάπη οφείλει να ζει και να τιθασεύει ανά αιώνες! Με τη βοήθειά μας! Την διάδοσή της σε έναν πιο φιλεύσπλαχνο, ειρηνικό και ανθρώπινο κόσμο!

Το μόνο που με παρηγορεί ειναι που ξέρω πως εκεί που πας δε θα ξεφτίσεις! Αυτό είναι το φάρμακο στον πόνο της ψυχής μου! Εκεί ψηλά που πήγες, που πας, ξέρω πως θα μείνεις για πάντα! Το νιώθω κάπου αριστερά στο στήθος μου, που σπαρταρά σα να παίρνει για πρώτη φορά ανάσα!

Κι επειδή σήμερα βρίσκομαι. εκτός όλων των άλλων, σε τρυφερή διάθεση, είπα να "κλείσω" αυτόν τον κύκλο γνωμικών - στίχων - ποιημάτων, με ένα δικό μου απόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Η Φυγή", της πρώτης μου ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου".

Να είστε όλοι καλά και να αγαπάτε με όλη σας τη ψυχή.
 
 
Το ότι τις φωτογραφίες, τις συνοδεύω, όσο μπορώ, ανάλογα, το βλέπετε υποθέτω, δε χρειάζεται να σας το αναλύσω, πάντως νιώθω ιδιαίτερα όμορφα γι΄αυτό. Εύχομαι να το απολαμβάνεται κι εσείς..
 
Καλή συνέχεια στη μέρα σας εκφραστικοί μου.
Να είστε όλοι καλά. 

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2016

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ.


Τα μάτια της είναι δυο άντρα όπου σπινθηρίζει αόριστα το μυστήριο, και το βλέμμα της φωτίζει σαν αστραπή: είναι μια έκρηξη μέσα στα σκότη…
Υπάρχουν γυναίκες που εμπνέουν την επιθυμία να τις νικήσεις και να τις απολαύσεις… αλλά αυτή εδώ σου γεννάει τον πόθο να πεθάνεις αργά κάτω απ’ το βλέμμα της

(Σαρλ Μπωντλαίρ, από το ποίημα «Η επιθυμία της περιγραφής»)

Τρίτη, 17 Μαΐου 2016

Η ΕΚΦΡΑΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ BLOGGING. KEEP GOING BLOGGERS.



Εκφραστικοί μου, καλημέρα.
Εύχομαι να σας βρίσκω καλά.

Σήμερα, θα σας γράψω λίγα πράγματα για την μπλοκόσφαιρα.
Η Πέτρα μας, είχε μια ωραία ιδέα, από εκείνες τις ωραίες ιδέες που έχει κατά καιρούς (που και έμπνευση να μην έχεις να γράψεις, σου δίνει η ίδια με τα καλέσματά της) και μας προσκαλεί να γράψουμε στα μπλοκοσπιτάκια μας, την δική μας άποψη, στάση αν θέλετε, επάνω στο συγκεκριμένο θέμα.
Αυτή τη φορά λοιπόν μας προέτρεψε να μιλήσουμε για το blogging, να κάνουμε δηλαδή μια ανάρτηση αφιερωμένη στον κόσμο αυτό, από τη δική του σκοπιά ο καθένας. Κάτι σαν προσωπικό φόρο τιμής σε κάτι που αγαπάμε γιατί αν δεν το αγαπάς σίγουρα δεν μπορείς να το κρατήσεις καιρό το ιστολόγιο, είναι σαν ένα μικρό παιδί, χρειάζεται φροντίδα και αγάπη (και από εσένα και από τους μπλοκογείτονες φυσικά).


Πριν κάποια χρόνια θυμάμαι, είχα ξεκινήσει να κοιράζομαι μαζί σας την εκφραστική μου πορεία στο χώρο αυτό. Για ελάτε, παρέα, να θυμηθούμε:


Δειλά δειλά βηματάκια: http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/12/h.html 

Γίναμε σιγά σιγά κοινωνία:  http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/12/h_10.html

Αρχίσαμε να βρίσκουμε το στίγμα, ρόλο μας, στον κόσμο αυτό. Κάπου ανάμεσα σε όλο αυτό ήταν που κατάλαβα οτι μου άρεσε να γράφω: http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/12/blog-post_17.html

Η ίδια εκφραστική πορεία, την στιγμή που γραφόταν, μου θύμισε στιγμές απογοήτευσης και στεναχώριας όταν (και σε πράξη) μου υπενθύμισε κείμενα που είχα δημοσιεύσει και σβήστηκαν χωρίς λόγο και αιτία! Το αρνητικό ακόμη είναι πως και εγώ είχα σβήσει πολλές δημοσιευμένες μου αναρτήσεις, θέλοντας να αναμορφώσω το στυλ του ιστολογίου, κάτι που μετάνιωσα φυσικά αλά δε μπορούσα να διορθώσω: http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/12/blog-post_9222.html

Και έπειτα ακουλούθησε μια μεγάλη καμπή, αποχή θα μπορούσα να τη χαρακτηρίσω, κάτι το οποίο αντιμετωπίζουν θαρρώ τα περισσότερα μπλοκόσπιτα. Η καμπή, η φθορά, η κούραση θα επέλθει αλλά το θέμα είναι να αντιμετωπιστεί. ΣΥΜΒΟΥΛΗ: Θα υπάρχουν φορές που θα θελήσετε να σβήσετε το μπλοκ και να εγκαταλείψετε τον εικονικό αυτό κόσμο, μη τον κάνετε αν δεν είστε 1000% σίγουροι. Είναι μια φάση που περνάμε οι περισσότεροι μπλοκερς και επιστρέφουμε ανανεωμένοι. Η μπλοκογειτονιά είναι εδώ για όλους μας! Με υποδέχτηκαν με μια ζεστή αγκαλιά και εγώ με τη σειρά μου θα υποδέχομαι με αγάπη τον κάθε έναν σας: http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/12/blog-post_19.html

Επιστρέφουμε και διαπιστώνουμε πως το συναίσθημα της γειτονιάς μας είναι δυνατότερο και ειλικρινέστερο από ότι είχα τολμήσει ποτέ να πιστέψω: http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/12/blog-post_21.html.

Έχουμε βρει τον δρόμο μας και προχωράμε: http://ekfrastite.blogspot.gr/2013/12/blog-post_30.html

Θα υπάρχουν στιγμές που θα χρειαζόμαστε διακοπές (και σε αυτόν τον κόσμο και στον προσωπικό μας): http://ekfrastite.blogspot.gr/2014/08/blog-post_9.html

Υπάρχει αγάπη εδω μέσα και πολλά όμορφα συναισθήματα που είναι ικανά να σε κάνουν να ξεχάσεις τα όποια αρνητικά του ώστε να θέλεις να συνεχίσεις αυτό που ξεκίνησες και είναι η δική σου διαδρομή και αυτό λεέι τα πάντα: http://ekfrastite.blogspot.gr/2014/12/blog-post_18.html

Και φτάσαμε στο σήμερα εκφραστικοί, στην "Εβδομάδα Βlogging" που η Πέτρα μας ονόμασε και εγώ σε αντίθεση με άλλες φορές που έγραφα πολλά θέλω να πω πως για μένα δεν έχει αλλάξει τίποτα από τη στιγμή που πριν πεντέμιση σχεδόν χρόνια δημοσίευσα το πρώτο τραγούδι που είχα τότε ανεβάσει σε αυτήν την ατμόσφαιρα. Πάντα ήθελα και ένιωθα, πως απευθύνομαι σε φίλους.  Χαρακτηριστικό μου μάλιστα που πάντα έγραφα και εξακολουθώ να γράφω σα να μιλάω σε φίλους και μη μου πείτε οτι δεν τον κάνω γιατί δε θα σας πιστέψω...
Για μένα το μπλοκ είναι σα να κάθομαι να πίνω καφέ και να συζητάω ιντερνετικά. Είμαι πάντα εγώ και δεν έχω υποκριθεί ποτέ και για κανέναν λόγο. Το μόνο που με τα χρόνια σταδιακά άλλαξα είναι το οτι πλέον θα ήθελα να σας γνωρίσω όλους σας και να πιω έναν καφέ, κάποια στιγμή μαζί σας, ενώ στο παρελθόν δεν ένιωθα την ανάγκη αυτή.
Θα ήθελα να κλείσω την ανάρτηση αυτή με μια αναφορά στην αγάπη και στην στήριξη που μου δείξατε στο πρώτο μου βιβλίο "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου", κάτι που οι περισσότεροι ξέρατε πόσο πολύ το ήθελα, άλλωστε εγώ δεν κρύφτηκα ποτέ πίσω από το δάχτυλό μου και πιο συγκεκριμένα πίσω από την οθόνη μου.

Θέλω να ευχαριστήσω τον κάθε έναν απο εσάς που διαβάζει αυτή τη στιγμή αυτές τις γραμμές και να του ευχηθώ να πραγματοποιήσει άμεσα και εκείνος το πιο μεγάλο του όνειρο, στο οποίο μάλιστα να μπορεί να έχει συμμάχους του, όλους μας.

Δεν υπάρχει πιο ωραίο συναίσθημα από το να μπορείς να χαρείς ουσιαστικά με την χαρά του άλλου. Εγώ το κάνω, άνετα χαίρομαι με τη χαρά των συνανθρώπων μου και είδα οτι σε μένα το κάνατε και εσείς. Όλοι σας, με τον τρόπο ή με τους τρόπους σας ο καθένας, μου δείξατε πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που βοηθούν, στηρίζουν, πιστεύουν, συμβουλεύουν, προσφέρουν μα κυρίως χαίρονται!

Ανέκαθεν πίστευα πως οι άνθρωποι είναι "καλοί" στο να συμπάσχουν και να συμπονούν, κάτι που πολλές φορές το κάνουν οδηγούμενοι σε αυτό από άσχημα συναισθήματα, όπως οίκτο, τύψεις, ενοχές, κτλ κτλ, πλέον πιστεύω πως οι άνθρωποι μπορούν να είναι καλύτεροι στο να χαίρονται και να μοιράζονται τη χαρά του άλλου. Για εμένα άλλωστε η ευτυχία όταν μοιράζεται (μόνο με συντροφιά την ειλικρινεία όμως) πολλαπλασιάζετε, δεν διαιρείτε! 

Αυτά απο εμένα εκφραστικοί μου. 
Να είστε όλοι καλά.

Καλή συνέχεια στις πορείες σας...

Δευτέρα, 16 Μαΐου 2016

ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΕΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΙΣ.


Εκφραστικοί μου, καλημέρα και καλή εβδομάδα να έχουμε.
Για αρχή να ευχηθώ καλή επιτυχία στα παιδιά των Πανελλαδικών Εξετάσεων, δύναμη και αντοχή.
Εύχομαι και ελπίζω, οι οικογένειές τους να τους στηρίξουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Και πάμε τώρα σε κάποιες ενδιαφέρουσες ενημερώσεις:


Παζάρι αλληλεγγύης (blogaki) 



Αντιγράφω από το μπλοκ της Αλεξάνδρας μας:


Έρχεται από το διπλανό σπίτι, μα κι από κάθε γωνιά του πλανήτη και μας χτυπά την πόρτα. Είναι η αλληλεγγύη.
Μπορεί να μοιάζει αφηρημένη έννοια, αλλά παίρνει σάρκα και οστά στο πρόσωπο κάθε ανθρώπου που υποφέρει. 
Ας της ανοίξουμε την πόρτα! Χωρίς ενοχές, τα ψυχικά αποθέματα μας χρειάζονται για να δράσουμε. Κι όχι επειδή κάποιος μας κούνησε το δάχτυλο, αλλά επειδή θέλουμε να ζήσουμε σε έναν ανθρώπινο κόσμο.

Το blogaki προέκυψε από την ανάγκη μου να γεμίσω τη διαδικτυακή μου καθημερινότητα με περισσότερες στιγμές ζωής . Η αλληλεγγύη είναι ο τρόπος! Και θέλω να τον μοιραστώ μαζί σας!
Γι' αυτό: blog(gers) - a(λληλεγγύη) - ki(νητοποίηση)
Ένα παζάρι αλληλεγγύης, λοιπόν, από το blogaki, με τη βοήθεια καλών φίλων, κι όλων εσάς, τους πολύτιμους e φίλους μου, που αγκαλιάσατε αμέσως την προσπάθεια και με κάνατε να τρελαθώ από τη χαρά μου!
Για την ενίσχυση της Κοινωνικής κουζίνας "Ο Άλλος Άνθρωπος", που κάνει πράξη την ουσία της αλληλεγγύης, βάζοντας στην καθημερινότητά του το πρόβλημα του "άλλου". Και μαγειρεύει καθημερινά στους δρόμους και διαθέτει σπίτι για μπάνιο και ... περισσότερα εδώ.
Ένα παζάρι όπου θα βρείτε και για το οποίο μπορείτε να στείλετε χειροποίητα αντικείμενα, σπιτικά γλυκά και βιβλία. Καλό θα ήταν οι αποστολές να γίνουν μέχρι τις 6 Ιούνη.
Θα είμαστε στο 5ο νηπιαγωγείο Χολαργού. Στις 11 και 12 Ιούνη, Σάββατο και Κυριακή, από τις 10 το πρωί ως στις 7 το απόγευμα.
Για κάθε πληροφορία και απορία επικοινωνούμε στο womaninblog@gmail.com. (Αν θυμηθείτε, βάζετε θέμα μέηλ blogaki)
Την υπέροχη εικόνα της αφίσας ζωγράφισε η Χριστίνα (Andromeda) και την ευχαριστώ πολύ - πολύ! Προσφέρθηκε αμέσως κι αμέσως την έφτιαξε!!
Τέτοιες πρωτοβουλίες αξίζουν κάθε προσπάθεια - μετάδωση - συμμετοχή!
ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!!!!!
Περισσότερες πληροφορίες με την δράση μπορείτε να δείτε εδώ: http://thewomansmagazine.blogspot.gr/2016/05/blogaki.html
 
Και συνεχίζω εκφραστικοί:

Εάν αναζητάς κάτι νέο, δροσερό, αισιόδοξο και με ποικίλα θεματολογία στο διαδίκτυο, δεν έχεις παρά να επισκεφτείς την νέα ιστοσελίδα που δημιούργησαν δύο αγαπημένες μου και αγαπημένες μας, γνώριμες μπλοκερς εδώ: http://www.makazine.gr



Το Makazine λοιπόν  είναι ένα νέο διαδικτυακό περιοδικό, με μεγάλη ποικιλία θεμάτων όπως κινηματογραφικά, μουσικά και άλλα αφιερώματα, βιβλία, διασκέδαση, τεχνολογία, κοινωνικά θέματα και tips συμβουλευτικής γονέων, λογοτεχνικά δρώμενα, συμμετοχή των αναγνωστών σε αποκλειστική στήλη μέσω των κοινωνικών δικτύων!

Μια δημιουργία της Μαρίας Κατσικερού και της Κατερίνας Βερίγκα, δύο -εκτός των άλλων- bloggers που ένωσαν τις δυνάμεις τους! 

Aντιγράφω από την ιστοσελίδα του περιοδικού: 



Το blogging είναι μια μικρή κοινωνία, όπου συναντάμε ανθρώπους που διαφορετικά δεν θα γνωρίζαμε ίσως και ποτέ! Αυτός ο δημιουργικός χώρος μας έφερε κοντά και σταδιακά δέσαμε, παρά τους διαφορετικούς μας χαρακτήρες! Η ίδια αίσθηση του χιούμορ, οι δημιουργικές ιδέες και η ανάγκη για κάτι διαφορετικό μας έδεσε και ενώ δεν συναντιόμαστε συχνά, η επικοινωνία μας είναι σχεδόν καθημερινή και υπάρχει μια απίστευτη οικειότητα!
Είχαμε ένα κοινό όραμα.. την δημιουργία ενός περιοδικού! Και ύστερα μετά από κάποιες αναποδιές και εμπόδια, το καταφέραμε! Γιατί όταν υπάρχει ισχυρή θέληση και όνειρα, μπορείς να προχωρήσεις δυναμικά! Ο τίτλος του διαδικτυακού περιοδικού μας προέκυψε με έναν εντελώς επιστημονικό τρόπο... κόψε-ράψε! Τα αρχικά από τα ονόματά μας με την κατάληξη του magazine! 

Περισσότερες πληροφορίες για τα δραστήρια αυτά κορίτσια, καθώς επίσης και για τους συνεργάτες του περιοδικού, μπορείτε να μάθετε εδώ: http://www.makazine.gr/about-us/ και εδώ: http://www.makazine.gr/οι-συνεργάτες-μας/
Κάντε like στη σελίδα του περιοδικού στο facebook για να ενημερώνεστε για τα άρθρα του: https://www.facebook.com/makazine/timeline
  

Ένα πρόσφατο άρθρο που διάβασα στο Makazine και μου άρεσε πάρα πάρα πολύ αφορά την Μελοποιημένη Ποίηση και μπορείτε να το διαβάσετε εδώ: http://www.makazine.gr/%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%AC%CF%84%CE%B5%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CF%82/
Είμαι σίγουρη πως θα αγκαλιάσετε και θα αγαπήσετε την προσπάθεια των κοριτσιών μας!
Καλή σας επιτυχία αγαπημένες μας! Ευχαριστούμε πολύ για όλα τα ενδιαφέροντα θέματα που μοιράζεστε μαζί μας!

Και πάμε τώρα σε κάτι Ροζ και αγαπησιάρικο!!

Δε ξέρω που πήγε ο νους σας, εγώ πάντως, στο Ράφι της Αγάπης έχω σκοπό να σας πάω για το οποίο σας μίλησα πρόσφατα αλλά θα σας ξαναμιλήσω για όποιον δεν πρόλαβε να ενημερωθεί.




#‎Χαρίστε_ένα_βιβλίο‬, ‪#‎Χαρίστε_Αγάπη‬.
Ελάτε να φτιάξουμε μαζί, την 1η δανειστική βιβλιοθήκη για το «Άλμα ζωής»(σύλλογος γυναικών με καρκίνο του μαστού) σε Αθήνα κ Θεσ/νίκη.
Συγγραφείς και ποιητές, περιμένουμε τα δικά σας έργα για να στολίσουν παντοτινά το «ράφι της αγάπης.» Αφήστε τις λέξεις σας ελεύθερες να θεραπευόσουν τις ψυχές, σήμερα κιόλας.
Όλοι εμείς οι άνθρωποι της γραφής μεταδίδουμε στους χρόνιους πάσχοντες την αξία της θεραπευτικής ανάγνωσης
Για την αποστολή των βιβλίων σας επικοινωνείτε για Αθήνα με τον συγγραφέα Μάριος Καρακατσάνης ενώ για Θεσ/νίκη με τις Ευα Παυλιδου , Φρόσω Αποστόλου , Agapi Doka , Natasha Karamanli και Eleni Karida
Xορηγοί επικοινωνίας
Η λογοτεχνική ομάδα "Θεματοφύλακες Βιβλίων" https://www.facebook.com/groups/1059409074072549/?fref=ts
και το βιβλιοπωλείο ΨΑΡΑΣ (Φιλικής Εταιρείας 39 Θεσ/νίκη)
https://www.facebook.com/psarasbooks/?fref=ts
Συγκέντρωση Βιβλίων μέχρι 25 Μαίου
https://www.facebook.com/events/1706103729678236/


Εμείς σταλθήκαμε και νιώσαμε όμορφα, ανθρώπινα, τρυφερά:




Είναι σπουδαίο να υπάρχουν συνάνθρωποί σου, που έμπρακτα, δείχνουν τις όποιες ευαισθητοποιήσεις τους και συνάμα δίνουν και σε εσένα την δυνατότητα να συνεισφέρεις. Ευχαριστώ λοιπόν όλους εσάς που τρέχετε καθημερινώς για να επιτευχθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο η υπέροχη αυτή πρωτοβουλία σας που επιτρέπει και σε εμάς να βάλουμε το δικό μας μικρό λιθαράκι..



Κι εδώ μοιράζομαι μαζί σας την αφιέρωση που έγραψα για κάθε γυναίκα που θα το διαβάσει ή θα πέσει στα χέρια της, ελπίζοντας η ευχή μου να γίνει πράξη:




Πραγματικά το εύχομαι με όλη μου τη καρδιά! Για όλο το κόσμο φυσικά!

Και πάμε τώρα να κλείσουμε την ενημερωτική αυτή ανάρτηση με κάτι που δε θα περιμένετε αλλά με αυτό θα κλείσουμε πρώτον γιατί μου άρεσε πολύ, όπως και πολλά ακόμη τραγούδια και δεύτερον, γιατί το μεγάλο εκείνο δέντρο που εμφανίζεται πίσω στο videowall μετά τον σπαραγμό της ερμηνεύτριας, και συμβολίζει την αναγέννηση και τη ζωή μου έχει κλέψει την καρδιά και δε γίνεται να μη τα μοιραστώ σήμερα μαζί σας.





Μπράβο στην Ουκρανία και μπράβο σε όλες τις χώρες γενικά. Σε εμάς φυσικά ακόμη περισσότερα. Δε μπορώ τις γκρίνιες και τις κακοήθειες. Μόνιασμα και ξανά μόνιασμα. Σεβασμός παντού! Στα απλά, στα χαζά, στα πιο σοβαρά, σε όλα! Δηλαδή πραγματικά κάποιες φορές απορώ, δε γίνεται ο άλλος να λέει την γνώμη του χωρίς να "σκυλιάζει" και να γίνεται κακός;;



Η "Ελπίδα" είναι αυτό με τα φτερά -
Που μέσα στην ψυχή κουρνιάζει -
Και μελωδία δίχως λέξεις τραγουδά -
Και που ποτέ – στιγμή – δεν ησυχάζει. 

Emily Elizabeth Dickinson, 10 Δεκεμβρίου 1830 - 15 Μαΐου 1886
Καλή συνέχεια εκφραστικοί μου.
Να είστε όλοι καλά! Να έχουμε μία καλή και όμορφη, γεμάτη αισθήματα, εβδομάδα!