Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016

ΚΙ 'ΥΣΤΕΡΑ ΗΡΘΑΝ ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ.



(η εικόνα από το google)


Οδηγούμαι προς το θάνατο και είναι η ανυπαρξία της στιγμής που με ορίζει.

Εγκλωβισμένος,
σε μία παμπάλαιη πηγή χαράς
που μόνος, έρημος, σε μιά γωνιά,
τη βάφτισα ελπίδα.

Θρυμμάτισα τα όνειρα,
και σαν χρυσόσκονη,
όλα, μαγικά, τα φύσηξα
στον άδειο χώρο.

Ούτε ψίθυρος.
Ούτε απόηχος.
Μονάχα σιωπή.

Περίμενα να λάμψουν,
έστω να λάμψουν μιά μικρή στιγμή,
μα κουράστηκα να περιμένω τόσο.

Να θυμηθώ μονάχα ήθελα...
αυτό που δε θέλω άλλο να θυμάμαι.

Απλώς να...
ήταν μία στιγμή... μια στιγμή μόνο, που παραλίγο να καταφέρω να αγγίξω.

Κι ύστερα ήρθα τα "σκυλιά"...
Δε τόλμησα να τους δώσω την απαραίτητη "αξία".

Γάβγισαν, ξύπνησα, τράβηξα απότομα το χέρι.

Κι οδηγώ...
Τηλεκατευθυνόμενα, οδηγώ.


______________

Σήμερα εκφραστικοί, είχα την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας πράγματα πιο προσωπικά και πηγαία.
Να κάνω δηλαδή μια μικρή κατάθεση ψυχής.

Απλώς σκεφτόμουν πως έχω παραμελήσει το μπλοκ μου ή τον χαρακτήρα που του είχα τόσα χρόνια αλλά απο την άλλη πάλι και στο παρελθόν είχε συμβεί αυτό και νομίζω πως είναι ένα στάδιο που όλοι περνάμε.

Θέλησα λοιπόν σήμερα να μοιραστώ μαζί σας το ποίημα "Κι ύστερα ήρθαν τα σκυλιά", το οποίο θα μπορούσα κάλλιστα να χαρακτηρίσω "εναρκτήριο", μιας και με αυτό ξεκίνησε η συγγραφή της τρίτης μου ποιητικής συλλογής.  

Το συγκεκριμένο λοιπόν το εμπνεύστηκα και το έγραψα καθώς βρισκόμουν μέσα σε ένα τρένο. Έχω παρατηρήσει πως αντικείμενα όπως τα τρένα και τα παγκάκια, είναι για εμένα  "το απόλυτο πάθος μου". Θεωρώ πως αν δε βαριόμουνα να μείνω για αρκετή ώρα "στάσιμη" σε αυτά, θα μπορούσα να δημιουργήσω ενδιαφέροντα έργα. Νιώθω οτι μέσω αυτών έχω έντονο ορατό και ερευνητικό ορίζοντα και μπορώ να παρατηρήσω πιο εύκολα τα "συναναστραφόμενα μέλη" αλλά δε μπορώ να μείνω για αρκετή ώρα εκεί επειδή χάνω το ενδιαφέρον μου και βαριέμαι. Το καλό πάντως στην υπόθεση είναι πως μπορώ να επιστρέψω πάλι όταν θελήσω.

Τέλος πάντων, σήμερα ήθελα να μοιραστώ με τους μπλοκοφίλους κάτι ΄"παραπάνω" και πιο "εσωτερικό" μου. Αυτό είναι όλο.

Καλή συνέχεια, εκφραστικοί μου.
Να περνάτε όμορφα.

16 σχόλια:

  1. Κική μου καλημέρα!
    Αυτά τα στάδια είναι για όλους μας απαραίτητα..
    Μου αρέσει που έχεις εντοπίσει τις πηγές έμπνευσής σου και εύχομαι να ανακαλύπτεις συνεχώς καινούργιες!
    Δυνατή αρχή κάνεις με την τρίτη ποιητική σου συλλογή!

    Καλή συνέχεια κοπέλα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Eυχαριστώ πολύ Κατερίνα μου!
      Και εσύ σε ό,τι κάνεις να το κάνεις με επιτυχία, ξέρεις άλλωστε εσύ, όταν βάζεις ψυχή και εαυτό, δε μπορεί παρά να είναι, με το τρόπο του, επιτυχημένο! :)

      Διαγραφή
  2. Χαίρομαι που ξεκινάς ξανά με ένα τόσο όμορφο και περιεκτικό ποίημα, που αγγίζει σκέψεις και συναισθήματα και δικά μου... ένιωσα σε κάποιες στροφές πως διάβαζες την ψυχή μου, εκφραστική μου Κική!!!
    Καλή συνέχεια, καλές εμπνεύσεις κορίτσι μου
    Σε φιλώ
    Μαρίνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρίνα μου αγαπημένη, ευχαριστώ πάρα πολύ!
      Να είσαι πάντα καλά! Καλές εμπνεύσεις και σε εσένα!

      Διαγραφή
  3. Φωνάζει αυτό το ποίημα φόβο κι εγκατάλειψη

    Καλησπέρα Κική μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλησπέρα Κική μου! Σε ευχαριστούμε που μοιράστηκες μαζί μας ένα από τα νέα ποιήματά σου και πώς το εμπνεύστηκες.
    Με το καλό όλα, καλή συνέχεια να έχεις. Φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ σας ευχαριστώ που είστε εδώ!
      Την αγάπη μου μαιμουδάκι ;)

      Διαγραφή
  5. Χαρά μας και τιμή μας Κική μου να μοιράζεσαι την έμπνευσή σου μαζί μας. Σε ευχαριστούμε για αυτό. Πολύ όμορφο το ποίημά σου γεμάτο ευαισθησία όπως το κάνεις πάντα.
    Συνέχισε ασίγαστα κορίτσι μου.
    Καλό βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Πολύ υποβλητική η ατμόσφαιρα στο ποίημα!
    Η έμπνευση έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις κι από πραγματα που οι κοινοί θνητοί προσπερνούν χωρίς να βλέπουν...
    Φιλιά Κικίτσα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Δεν είσαι η μόνη που περνάς κάποια "φάση" με το blogging. Πολλοί είναι αυτοί που χαλάρωσαν με τον ερχομό του καλοκαιριού και ακόμη δεν έχουν επιστρέψει ολοκληρωτικά.
    Μια συμβουλή θα σου δώσω: αν θες να δεις πιο καθάρια πρέπει να παγώσεις τη στιγμή και να κοιτάς επίμονα αυτό που σε εμπνέει. Μην ξεκολλήσεις το βλέμα σου αν δεν το δεις και δεν το καταλάβεις όλο. Να είσαι σίγουρη ότι αυτό θα φανεί στο γράψιμο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστω παρα πολυ, πολυτιμες οι συμβουλες!!
      Να εισαι καλα!

      Διαγραφή
  8. Ειναι Κικη μου απο τις στιγμες ΄που όλοι μας λιγο πολύ εχουμε περάσει...να είσαι ακλα και να εμπνέεσαι παντα απο οτι κανει την καρδια σου να χτυπήσει ετσι αποδιδεις και τα συναισθημτα σου γραφοντας..καλο σου βράδυ φιλακιαααα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ