Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2016

ΘΑ ΤΟΝ ΒΑΨΩ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.


Θα βάψω τον ήλιο γαλάζιο να γίνει ένα σώμα με τον ουρανό,
να μου θυμίζει την αγάπη μας ·
- Ενότητα Αυτοκυριαρχούμενη -

Μα δε μπορείς να το κάνεις αυτό,
οι άνθρωποι έχουν ανάγκη  το πορφυρό αυτό «χρυσό»,
να μπορούν  να θαυμάζουν την ανατολή,
τη δύση,
τη μάχη του ήλιου με τα σύννεφα,
την πρόσκληση μονομαχίας με το φεγγάρι,
τις εξομολογήσεις των αστεριών,
τις  εκκωφαντικές μάχες με τις αστραπές,
τα κονταροχτυπήματα με τις ασπίδες του Δία, εκείνους τους κόκκινους, ρυθμικούς παλμούς που σαν δράκοι σφάζουν τη γη, λες και είναι θήκη από ένα «μελανό» ζωνάρι.

Θα βάψω τον ήλιο  με χρώμα γαλάζιο σου λέω, θα τον βάψω,
να γίνει ένα παράλληλο σύμπαν με τη θάλασσα
να μου θυμίζει την ζωή μας ·
 - Εμβριθής Έρευνα Υποβρύχιων Καταστροφών -

Μα δε μπορείς να το κάνεις αυτό,
οι άνθρωποι έχουν ανάγκη  τις αποχρώσεις του ουρανού, ανάλογα με την ημέρα ή την νύχτα.
Είναι ο φάρος κι ενίοτε η πυξίδα τους,
είναι τα ψάρια που ζουν εκτός των ιχθυοτροφείων,
είναι οι βάρκες που ρημάχτηκαν, που έγιναν σκουριασμένοι σκελετοί, μα αυτό δεν μπορεί να ακυρώσει το «βάπτισμα πυρός» που πριν χρόνια, σπάζοντας ένα μπουκάλι, κάποιοι περίεργοι «νονοί», τους έδωσαν.
Είναι ο στόλος, οι ψαράδες τους, οι μάχες των «αινιγματικών» ονείρων.
Τα σφουγγάρια, το αλάτι μας, οι Πειρατές που πολεμούν με τους «Κλέφτες» των συναισθημάτων μας, των ασυνείδητων επιλογών μας.

Θα βάψω τον ήλιο  με χρώμα γαλάζιο σου λέω,
θα τον βάψω, όχι μόνο αυτόν ·
όλη τη γη,
όλους τους ανθρώπους,
όλα θα τα χρωματίσω με τις νοητές μου τέμπερες,
όλα όσα ζουν έστω και φανταστικά στον κόσμο μας,
όλα θα γίνουνε γαλάζια,
- όλα -
- όλα ή τίποτα –
Να μου θυμίζει Εσένα, Εμένα, Εμάς.
- Διαμελισμένα Όνειρα Κρύφιας Αγάπης Απελπιστικής -

Θα τον βάψω τον κόσμο με το χρώμα των ματιών σου γιατί έσταζαν τα ομορφότερα δάκρυα που είχα δει. Κι ήταν τόσο ακριβά αυτά τα δάκρυα που σαν λοίσθιος «παλιάτσος», ήθελα να τα βλέπω να ζούνε έστω και μέσα από τα περίεργα αυτά «οβάλ, μαργαριτάρια σου».

Θα τον βάψω τον κόσμο,
να δεις που θα τον βάψω
για να μπορώ μετά να κλείσω τα δικά μου,
εσφαλμένα, ταλαιπωρημένα μάτια…

Αφήστε με μόνο μου τώρα
και βιάζομαι να «χρωματίσω»!
_______________
Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 13ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργάνωσε η Αριστέα μας. Η δική μου μάλιστα συμμετοχή είχε και τον αριθμό 13 που τον αγαπώ πάρα πάρα πολύ. 
 
Εδώ:  https://princess-airis.blogspot.gr/2016/10/13o-Symposio-teleti-lixis.html? μπορείτε να απολαύσετε όλες τις υπέροχες συμμετοχές καθώς επίσης και το νικητήριο ποίημα της αγαπημένης μας, Ελένης. 
Χαίρομαι πάρα πολύ που συμμετείχα στο συγκεκριμένο δρώμενο γιατί μου έδωσε τη δυνατότητα να δημιουργήσω ένα ποίημα που πραγματικά το λάτρεψα και είναι όντως ο εαυτός μου και χαίρομαι ακόμη περισσότερο για όλες τις συμμετοχές που διάβασα.
Μπράβο μας, μπράβο μας!
Και για το τέλος εκφραστικοί ένα έχω να σας πω. Να είστε σίγουροι, πως εγώ θα τον βάψω τον κόσμο, δε με σταμάει κανένας, ούτε καν ο ίδιος μου ο εαυτός, σας παροτρύνω λοιπόν να ξεκινήσετε κι εσείς τους δικούς σας "χρωματισμούς".  
Kαλό Σαββατοκύριακο! Περάστε όμορφα! Χαμογελάστε και αναπτύξτε όμορφα συναισθήματα για τον κόσμο και τους συνανθρώπους μας. :)

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016

Are You Lost In The World Like Me - Moby & The Void Pacific Choir.


Το είδα πριν λίγο και δεν γινόταν να μη το μοιραστώ μαζί σας.
Άκρως ρεαλιστικό.

Το νέο βιντεοκλίπ του Moby αποτελεί ένα αιχμηρό σχόλιο για τη σύγχρονη εποχή της τεχνολογίας και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, που μετατρέπει την πραγματικότητα μας σε εικονική και μας κάνει να πιστεύουμε ότι επικοινωνούμε, αν και στην πραγματικότητα έχουμε χάσει την ανθρώπινη επαφή.

Πρόκειται για ένα εκπληκτικό αν και μελαγχολικό animation που απεικονίζει την γκρίζα πραγματικότητα των σύγχρονων ανθρώπων, που εξαρτημένοι από τις οθόνες τους ξεχνούν να ζήσουν.

Δείτε το:

Moby & The Void Pacific Choir - Are You Lost In The World Like Me (Official Video)

Δημιουργός του βιντεοκλίπ ο Στιβ Κατς, ένας Λονδρέζος illutrator που έχει συνεργαστεί με πολλά περιοδικά, sites, τηλεοπτικά σόους αλλά και διεθνείς οργανισμούς για να κατασκευάσει animation projects με κοινωνικό μήνυμα. Από τους Simpsons, μέχρι την Unesco τα καυστικά του σκίτσα προβάλουν μη-φωτογενείς παρατηρήσεις για τον κόσμο μας σήμερα και προκαλούν διάλογο.

Το κλιπ έχει βασιστεί στο τραγούδι «Are You Lost In The World Like Me?», του πρώτου δίσκου των Moby & The Void Pacific Choir, «These Systems Are Failing».

Ποιά είναι η πραγματικότητα λοιπόν;

Ο ήρωας του βιντεοκλίπ βρίσκεται μόνος ανάμεσα σε ένα αχανές πλήθος που γυρίζει γύρω του με το βλέμμα κολλημένο στην οθόνη του smartphone του και μέσω των στίχων του Moby αναρωτιέται αν κι αυτοί αισθάνονται χαμένοι μέσα σε αυτόν τον κόσμο, όπως εκείνος.
«Αυτά τα συστήματα πέφτουν» είναι το μήνυμα που εμφανίζεται στην οθόνη πριν μια σειρά ανθρώπων πέσει σε μία μαύρη τρύπα στο δρόμο συνεχίζοντας να κοιτάζει με απάθεια το κινητό του και τίποτα άλλο πέραν αυτού.
Μαύρες μέρες και ένας ήλιος που πεθαίνει δημιουργεί ανθρώπους – σκιές του εαυτού τους, μόνους μέσα στους πολλούς που δεν βλέπουν ότι στα αλήθεια δεν είναι μόνοι.
Ακολουθεί μια σκηνή που μια ομάδα αστυνομικών ξυλοκοπά έναν άνθρωπο κι αντί κάποιος να βοηθήσει, όλοι μένουν απλά να παρακολουθούν τη σκηνή, καταγράφοντας την με τα κινητά τους. Τρώνε όλοι μαζί σε ένα τραπέζι αλλά δεν μιλάνε γιατί και πάλι κοιτάνε τις οθόνες τους. Μια κοπέλα βγάζει σέλφι με φόντο ένα φλεγόμενο κτίριο. Μια άλλη «φοράει» το καλύτερο χαμόγελο της για τη φωτογραφία, και μόλις το φλας σβήσει η κατάθλιψη επιστρέφει στο πρόσωπο της.
Στη συνέχεια ο ήρωας βρίσκεται μέσα σε ένα λεωφορείο. Όλοι χαμένοι σε έναν δικό τους διαδικτυακό κόσμο και πάλι, και παρά την κοινωνικότητα τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έτοιμοι για καβγά ακόμα κι αν κάποιος απλά τους αγγίξει. Συναισθήματα εκφράζονται μέσω emoticons από ανέκφραστα και άψυχα πρόσωπα. Ο ήρωας ονειρεύεται ότι προστατεύει μια κοπέλα από κάποιον που την παρενοχλεί κι εκείνη τον ερωτεύεται. Είναι όμως μόνο ένα όνειρο σε έναν κόσμο που έχει ξεχάσει να ονειρεύεται.
Μετά βλέπουμε τα κινητά μας να έχουν μετατραπεί σε κελιά. Οι άνθρωποι ξεχνούν να ζήσουν τη στιγμή και ζουν για να την αναρτήσουν. Ο ήρωας προσπαθεί να τους ξυπνήσει από τη μαζική αποχαύνωση, αλλά μάταια. Κανένας δεν του δίνει σημασία.
Κάποια στιγμή ένα κορίτσι, χαμένο στον κόσμο όπως και ο ήρωας του βιντεοκλίπ, σκαρφαλώνει σε ένα ψηλό κτίριο. πέφτει. Οι χρήστες των social media καταγράφουν την αυτοκτονία της κι αποχωρούν. Μόνο ένας κλαίει. Είναι και πάλι αυτός ο μοναχικός ήρωας που έχει καταλάβει ότι όλα τα ανθρώπινα στον κόσμο της εποχής του διαδικτύου έχουν χαθεί. Που πάνε αυτοί που έφυγαν; Στον γκρεμό…

Τι λένε οι δημιουργοί

«Πριν από μερικά χρόνια είδα το βίντεο “Man” του Steve Cutts και ήταν εκπληκτικό», δήλωσε ο Moby σχετικά με το νέο του βίντεο -όπως διαβάζουμε στο RollingStone- και συμπλήρωσε: «Έψαξα στο διαδίκτυο, βρήκα το e-mail του και ταπεινά του ζήτησα να φτιάξει ένα βίντεο για μένα. Στάθηκα πολύ τυχερός γιατί συμφώνησε! Το βίντεο που έκανε για το κομμάτι Are You Lost in The World Like Me?, είναι χωρίς αμφιβολία ένα από τα καλύτερα βίντεο που έχει ποτέ γίνει για κάποιο από τα τραγούδια μου».
Από την πλευρά του ο Steve Cutts ανέφερε: «Για μένα το βίντεο αυτό θέλει να τονίσει την αύξηση της εξάρτησής μας από την τεχνολογία, καθώς και την ανθρώπινη αλληλεπίδραση σήμερα ή την έλλειψη αυτής. Εστιάζει στον τρόπο που η τεχνολογία μάς αλλάζει και για το πόσο έχουμε απευαισθητοποιηθεί σχετικά με όσα συμβαίνουν καθημερινά στη ζωή μας».


Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2016

MΠΛΟΚΟΔΙΑΘΗΚΗ... OMG... :P


Εκφραστικοί μου, καλημέρα!
Σήμερα, και έχοντας σώας τα φρένας, αποφάσισα να παίξω ένα μπλοκοπαίχνιδο, στο οποίο με είχε προσκαλέσει πριν αρκετό, θα έλεγα καιρό, το αγαπημένο μου Μελανούρι. (πατήστε επάνω και διαβάστε μια πραγματικά, μέχρι δακρύων, εξαιρετικική μπλοκοδιαθήκη). 
Απολαυστικότατη δημοσίευση μελαχροινή μου! :) 
Επι ευκαιρίας, την δωρεάν ετήσια συνδρομή στο ξενοδοχείο της Κρήτης, ακόμη την περιμένω.... (έτσι να κάνω μία μικρή υπενθύμιση) :P.
Που λέτε εκφραστικοί, σήμερα από το ξεκίνημα της μέρας μου έχω μια άκρως χαρούμενη διάθεση που ομολογώ πως ήθελα να παιχνιδίσω, οπότε τσουπ, να η ευκαιρία, την άρπαξα! ;) 

Τι κάνουμε; Είναι απλό, φτιάχνουμε την μπλοκοδιαθήκη μας
(φτου, φτου, φτου) χαχαχαχαχα


Επέλεξα λοιπόν δέκα μπλοκοφίλους (μου άρεσε σαν σκέψη αυτός ο αριθμός, ούτε μικρός, ούτε μεγάλος) αλλά αντί να αφήσω κάποιο αντικείμενο, περιουσιακό στοιχείο ή κάτι άλλο, σκέφτηκα (γιατί τι σόι εκφραστική θα ήμουνα αν δε το έκανα αυτό) να σας αφήσω από μία ανάρτηση που με βάση που επιλέγω να την αφήσω να σημαίνει κάτι για εμένα, όσο και για το άτομο αυτό. Μου άρεσε σαν ιδέα και θέλησα να την υλοποιήσω.


Οπότε ξεκινάμε:



Στην Ελένη - ποιώ αφήνω με αγάπη την ανάρτηση "ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ"  γιατί θέλω να της δηλώσω με αυτό τον τρόπο τον απεριόριστο θαυμασμό μου.

Στην Αριάδνη μου,  αφήνω με αγάπη την ανάρτηση, "ΝΑΙ! ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΙΑ ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΑΣ.. ΚΑΙ;" γιατί θεωρώ πως είναι κι εκείνη ένας ριψοκίνδυνα ονειροπόλος άνθρωπος και θέλω με αυτόν τον τρόπο να της ευχηθώ καλή επιτυχία σε όσα πραγματικά θελήσει.

Στον Niko Mous αφηνω με αγαπη και εκτιμηση ενα ακρως για εμενα ευαισθητοποιημένο μου ποστ γιατι Ο Νίκος δε θα μπορούσε να είναι κάτι λιγότερο από συνειδητοποιημένος άνθρωπος και πολίτης, κι αυτό το λέω με το χέρι στη καρδιά. Ορίστε η δική σου ανάρτηση: "ΕΝΑΝΤΙΩΣΟΥ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗ ΒΙΑΣ ΜΙΛΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΑΥΤΗ!"

Στον Σινεφίλ μου Γιάννη, αφήνω την ανάρτηση με την αγαπημένη μου ταινία και εάν δεν την έχει δει, του την προτείνω ανεπιφύλακτα:0" ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ ΧΤΥΠΗΜΑ - THE BEST OFFER."

Στην ANNA FLO αφήνω με αγάπη την ανάρτηση "ΦΑΝΟΥΛΑ" γιατι η λευκη τουλιπα ειναι κατι αγνο και αγαπημενο για εμενα πολυ και μονο με την Αννουλα μου μπορω να το παρομοιασω αυτο και θελω να της το αφιερωσω.

Στην Μαριλένα μου, με πολλή αγάπη αφήνω και λόγω ημέρας την "ΝΕΡΑΙΔΑ ΤΩΝ ΓΕΝΕΘΛΙΩΝ ΜΕΡΟΣ 1 & ΜΕΡΟΣ 2. "
Να σε χαιρόμαστε αγαπημένη μου! :)


Στην Μαρία Παρασκευοπούλου το νέο ποίημα που έγραψα για την τρίτη μου ποιητική συλλογή "ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ ΗΡΘΑΝ ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ" γιατί ξερω πως θα το αγαπήσει πολύ.

Στην γλυκιά μου Έλλη την ανάρτηση για μία τεχνική που είχα βρει τυχαία και είχα εντυπωσιαστεί πολύ και θεωρώ οτι θα την εκφράζει κι εκείνη αφού ασχολείτε με πολλά ενδιαφέροντα πράγματα, "Η ΤΕΧΝΙΚΗ ΤΟΥ ΕΜΠΡΟΥ".

Και για το τέλος κράτησα τον αγαπημένο μου Τοιχοδιώκτη για να του αφιερώσω μία ανάρτηση που στην ουσία ήταν ήδη αφιερωμένη σε εκείνον όταν δημοσιεύθηκε "ΤΙ ΑΓΑΠΑΣ ΑΛΛΟΚΟΤΕ ΞΕΝΕ; ΚΑΙ ΠΟΥ ΒΑΔΙΖΕΙΣ;"

Αυτά για σήμερα εκφραστικοί μου, ενδεικτικά αναφέρθηκα σε δέκα άτομα, σε όλους τους άλλους τους πολύτιμους και αγαπημένους μου αφήνω, την εξής κατάθεση ψυχής μου: "ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ ΞΕΠΕΡΝΩΝΤΑΣ ΤΑ ΕΜΠΟΔΙΑ ΚΑΙ ΝΙΚΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟ ΦΟΒΟ ΤΗΣ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΝΙΚΗΣ."


Αυτά για σήμερα εκφραστικοί μου.
Φιλιά πολλά. Την αγάπη μου. 

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2016

ΈΧΑΣΑ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΜΟΥ ΛΕΕΙ.


«Μα πως περπατάς επί των κυμάτων;» ρώτησα.                                              
«Έχασα το δρόμο» μου λέει.

Απάντηση, Τάσος Λειβαδίτης 

_________

Πόσες φορές...
Καλημέρα, εκφραστικοί.

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016

ΚΙ 'ΥΣΤΕΡΑ ΗΡΘΑΝ ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ.



(η εικόνα από το google)


Οδηγούμαι προς το θάνατο και είναι η ανυπαρξία της στιγμής που με ορίζει.

Εγκλωβισμένος,
σε μία παμπάλαιη πηγή χαράς
που μόνος, έρημος, σε μιά γωνιά,
τη βάφτισα ελπίδα.

Θρυμμάτισα τα όνειρα,
και σαν χρυσόσκονη,
όλα, μαγικά, τα φύσηξα
στον άδειο χώρο.

Ούτε ψίθυρος.
Ούτε απόηχος.
Μονάχα σιωπή.

Περίμενα να λάμψουν,
έστω να λάμψουν μιά μικρή στιγμή,
μα κουράστηκα να περιμένω τόσο.

Να θυμηθώ μονάχα ήθελα...
αυτό που δε θέλω άλλο να θυμάμαι.

Απλώς να...
ήταν μία στιγμή... μια στιγμή μόνο, που παραλίγο να καταφέρω να αγγίξω.

Κι ύστερα ήρθα τα "σκυλιά"...
Δε τόλμησα να τους δώσω την απαραίτητη "αξία".

Γάβγισαν, ξύπνησα, τράβηξα απότομα το χέρι.

Κι οδηγώ...
Τηλεκατευθυνόμενα, οδηγώ.


______________

Σήμερα εκφραστικοί, είχα την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας πράγματα πιο προσωπικά και πηγαία.
Να κάνω δηλαδή μια μικρή κατάθεση ψυχής.

Απλώς σκεφτόμουν πως έχω παραμελήσει το μπλοκ μου ή τον χαρακτήρα που του είχα τόσα χρόνια αλλά απο την άλλη πάλι και στο παρελθόν είχε συμβεί αυτό και νομίζω πως είναι ένα στάδιο που όλοι περνάμε.

Θέλησα λοιπόν σήμερα να μοιραστώ μαζί σας το ποίημα "Κι ύστερα ήρθαν τα σκυλιά", το οποίο θα μπορούσα κάλλιστα να χαρακτηρίσω "εναρκτήριο", μιας και με αυτό ξεκίνησε η συγγραφή της τρίτης μου ποιητικής συλλογής.  

Το συγκεκριμένο λοιπόν το εμπνεύστηκα και το έγραψα καθώς βρισκόμουν μέσα σε ένα τρένο. Έχω παρατηρήσει πως αντικείμενα όπως τα τρένα και τα παγκάκια, είναι για εμένα  "το απόλυτο πάθος μου". Θεωρώ πως αν δε βαριόμουνα να μείνω για αρκετή ώρα "στάσιμη" σε αυτά, θα μπορούσα να δημιουργήσω ενδιαφέροντα έργα. Νιώθω οτι μέσω αυτών έχω έντονο ορατό και ερευνητικό ορίζοντα και μπορώ να παρατηρήσω πιο εύκολα τα "συναναστραφόμενα μέλη" αλλά δε μπορώ να μείνω για αρκετή ώρα εκεί επειδή χάνω το ενδιαφέρον μου και βαριέμαι. Το καλό πάντως στην υπόθεση είναι πως μπορώ να επιστρέψω πάλι όταν θελήσω.

Τέλος πάντων, σήμερα ήθελα να μοιραστώ με τους μπλοκοφίλους κάτι ΄"παραπάνω" και πιο "εσωτερικό" μου. Αυτό είναι όλο.

Καλή συνέχεια, εκφραστικοί μου.
Να περνάτε όμορφα.

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016

ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ - ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ.





Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών
άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα
μ’ αυτόν τον πάντα νικημένο ήχο
σι, σι, σι.
Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,
ήχος κανονικός, κανονικής βροχής.



Όμως ο παραλογισμός
άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση
μού’ μαθε για τους ήχους.
Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,
σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,
κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν
και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.


Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,
όλη τη νύχτα
ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,
αξημέρωτος ήχος,
αξημέρωτη ανάγκη εσύ,
βραδύγλωσση βροχή,
σαν πρόθεση ναυαγισμένη
κάτι μακρύ να διηγηθεί
και λέει μόνο εσύ, εσύ, εσύ,
νοσταλγία δισύλλαβη,
ένταση μονολεκτική,
το ένα εσύ σαν μνήμη,
το άλλο σαν μομφή
και σαν μοιρολατρία,
τόση βροχή για μια απουσία,
τόση αγρύπνια για μια λέξη,
πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή
μ’ αυτή της τη μεροληψία
όλο εσύ, εσύ, εσύ,
σαν όλα τ’ άλλα νά’ ναι αμελητέα
και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.



(Το λίγο του κόσμου, 1971) 

__________

Εσείς, εσείς, εσείς, εκφραστικοί μου.
Καλη και βροχερή μας, μέρα!

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2016

ΚΑΙ ΓΟΝΑΤΙΣΑ ΜΠΡΟΣ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ.






Μ' έβαλαν να ορκιστώ με το χέρι στην καρδιά.
«Ορκίσου!» μου είπαν ... «Ορκίσου στην Αγάπη!»
Και ορκίστηκα στην αγάπη.
Και μου ξανάβαλαν το χέρι στην καρδιά.
«Ορκίσου!» μου ξανάπαν ... «Ορκίσου στον Άνθρωπο».
Kαι ορκίστηκα στον άνθρωπο.
Μα είχα για τόσα πολλά να ορκιστώ ...τόσους πολλούς όρκους να δώσω ... στη Φιλία, στο Κάλλος, στην Τιμή ... σε ποιο να πρωτο-ορκιστώ; ... "Ορκίσου σ΄ όλα!" μου είπαν.
"Τότε, είπα κι έσκυψα .... τότε ορκίζομαι σ΄ όλα."
Και γονάτισα μπρος στην Αγάπη.

Μενέλαος Λουντέμης


__________

Καλό τριήμερο, εκφραστικοί μου.

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2016

ΤΙ ΑΓΑΠΑΣ ΑΛΛΟΚΟΤΕ ΞΕΝΕ; ΚΑΙ ΠΟΥ ΒΑΔΙΖΕΙΣ;




– Ποιον αγαπάς περισσότερο, άνθρωπε αινιγματικέ, λέγε: τον πατέρα σου, τη μάνα σου, την αδελφή σου, ή τον αδελφό σου;
– Δεν έχω ούτε πατέρα, ούτε μάνα, ούτε αδελφή, ούτε αδελφό.
– Τους φίλους σου;
– Χρησιμοποιείτε μια λέξη της οποίας η έννοια μου έμεινε άγνωστη μέχρι σήμερα.
– Την πατρίδα σου;
– Αγνοώ σε ποιο γεωγραφικό πλάτος βρίσκεται.
– Την ομορφιά;
– Ευχαρίστως θα την αγαπούσα, θεά κι αθάνατη.
– Το χρυσάφι;
– Το μισώ, όπως εσείς μισείτε το Θεό.
– Ε, λοιπόν! Τι αγαπάς αλλόκοτε ξένε;
– Αγαπώ τα σύννεφα… τα σύννεφα που περνούν… εκεί πέρα… εκεί κάτω… τα σύννεφα!



-Σαρλ Μπωντλαίρ, «Αγαπώ τα σύννεφα»
(Από το "Η μελαγχολία του Παρισιού", Πεζά ποιήματα)


___________________

Καλημέρα, εκφραστικοί μου!