Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ





Η ψυχή μου χορεύει,
αντισταθμίζει όλους τους άγραφους νόμους
της ολότελης βαρύτητας.


Διαγράφω νοητούς κύκλους,
βήματα, σε τέμπερες που πάγωσαν σαν αίμα.
Αφέσου στο παιχνίδι της σιγής
και καθήλωσε με ένα σου μόνο βλέμμα.


Είναι εκείνο το βλέμμα,
εκείνο,


το βλέμμα της ψυχής.
  


Το εκπληκτικό βίντεο είναι από την συμμετοχή της σχολής Χορός και χώρος Σχολή Μπαλέτου και Σύγχρονου Χορού στην εκδήλωση του ΣΚΕΤΚΕ στα στενά της Λαμίας.

Οι στίχοι, φυσικά δικοί μου.

Το εκπληκτικό όμως τραγούδι τoυ βίντεο, δεν το γνωρίζω, δεν αναγράφεται κάπου στις πληροφορίες και θα ήθελα να μάθω ποιο είναι, να το ακούσω όλο. Παρακαλώ, αν κάποιος γνωρίζει να μου πει.

Ευχαριστώ εκφραστικοί μου.
Καλημέρα.




Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

ΑΦΙΕΡΩΣΕ ΜΟΥ ΈΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ


Γιατί έτσι μου ήρθε, δεν ξέρω...
Εγώ πάντως θέλω να αφιερώσω στους εκφραστικούς μου φίλους, αυτό:





Πρώτον, μου αρέσει το τραγούδι.
Δεύτερον, η επιμέλεια του βίντεο είναι του δικού μας, Νίκου Μουσαβερέ και όπως, όλες του, είναι εξαιρετική!
Τρίτον, το είδα προ ολίγου, μου εντυπώθηκε και με ενθουσίασε
Και τέταρτον, είμαι χαρούμενη.

Αυτά.

Εκφραστικοί μου, μια μινι εξομολόγηση.
Νιώθω λίγο άσχημα που ανεβάζω αναρτήσεις αλλά δεν έχω χρόνο να περάσω απο τα σπίτια σας για να σας δω και να αφησω το εκφραστικό μου σημάδι και συγνώμη που δεν έχω προλάβει να απαντήσω στα σχόλιά σας. Τα διαβάζω όμως και μερικούς από εσάς, σας κουβαλώ πάντα στη καρδιά μου.

Επίσης, να σας θυμίσω πως σήμερα, στη Θεσσαλονίκη είναι τα δεύτερα εγκαίνια της Δανειστικής Βιβλιοθήκης του πολιτιστικού συλλόγου το "Ράφι της Αγάπης" και όσοι θέλετε να παρευρεθείτε, μπορείτε να ενημερωθείτε εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2017/10/2.html

Ακόμη, η παρουσίαση των βιβλίων μου Θεσσαλονίκη, δεν έχει γίνει, στις 29 του μήνα θα γίνει, δηλαδή το μεθεπόμενο Σάββατο. Οι φωτογραφίες που βλέπετε, είναι από την αγαπημένη μου Αλεξάνδρα Μουριοπούλου που μου τις είχε αποστείλει πριν ένα χρόνο και κοιτάξτε πως τα φέρνει η ζωή. Θα έρθουμε και κανονικώς τώρα, όχι μόνο εικονικώς. 

Να περνάτε όμορφα, εκφραστικοί μου. 


Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΓΙΑ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ...

Λόγω του ό,τι θα πάμε προς τα εκεί:




Μια εικόνα, μόνο μια εικόνα!
Μια εικόνα χαμένη από το παρελθόν!
Αυτό είσαι! Αυτό έμεινε!
Αυτό μου άφησες, μα πάνω απ’ όλα αυτό επέλεξα να κρατήσω μέσα μου, για να έχω τη δυνατότητα να το «σκοτώνω» Χίλιες Φορές Εγώ… και να μ’ Αρέσει!
Να μ’ αρέσει πολύ και να παίρνω δύναμη και ικανοποίηση από σένα!
Μια εικόνα, μια φιγούρα μακρινή, που δυσκολεύομαι να καταλάβω ακόμη και το τι μπορεί παρ’ ελπίδα να απεικονίζει.
Κι ύστερα, λένε, μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις. Και ισούται, το ξέρω καλά. Όπως ξέρω καλά ότι η δική σου εικόνα ισούται με χίλια καταστροφικά συναισθήματα και το περίεργο όλων είναι ότι μου αρέσει πολύ αυτό! Μου αρέσει! Πολύ!
Δε μου αρέσει τόσο ο πόνος μου, που προκαλείς, όσο η δράση που με διακατέχει στην μάχη για να σε αντιμετωπίσω. 

~~Μια Εικόνα - Οι Φεγγίτες της Ζωής μου





Άκουσε τον χτύπο της καρδιάς και θα καταλάβεις που οδηγείσαι! Εκείνος ξέρει! Είναι της Eλευθέριας πορείας ο ξεκάθαρος οδηγός μας! Ακόμη και με κλειστά τα μάτια μπορείς να επιβιώσεις! Να οδηγηθείς στην πλήρη Ελευθερία.
Μάθε να ακούς! Μάθε να οδηγείς! Μάθε να αφουγκράζεσαι τους χτύπους της καρδιάς σου, τις δικές σου προσωπικές ανάγκες! Μάθε να μην παρερμηνεύεις, ούτε να εξηγείς, απλώς να εκτελείς τον δρόμο που η ψυχή χαράζει!
Μπορεί να μοιάζει με θρόισμα, μπορεί με γδούπο, μπορεί με δείκτη ρολογιού, μπορεί απλώς να κινείται μέσα σου, μα να ξέρεις πως είναι η καρδιά, είναι η Ζωή!
Είναι μια λάμψη που κάποιος την ξέχασε στο χθες, μα σύντομα σα βεγγαλικό στον ουρανό θα «ανθίσει»!
Και να θυμάσαι! Είναι όλη δική σου!
Την αξίζεις!

Ανάσανε!
Ανάσανε!

Γέμισε τα πνευμόνια σου με οξυγόνο!
Για κάθε λεπτό που αναπνέεις μπορείς ακόμη να πολεμάς!

Και να κερδίζεις!

~~ Ελευθέρια Πορεία - Τα Λάφυρα της Ψυχής μου





 Υπάρχει ένας αποτελεσματικός τρόπος για να είσαι βαρετός: να επιμένεις να μιλάς διεξοδικά για τον εαυτό σου, τα προβλήματά σου, τις εμπειρίες και τις προτιμήσεις σου.

Μανώλης Δουκίδης, Έλληνας συγγραφέας





Η ηδονή πάντα προέρχεται από κάτι έξω από εσένα, ενώ η χαρά πηγάζει από μέσα σου.
Eckhart Tolle, 1948-, Γερμανοκαναδός συγγραφέας πνευματικής αναζήτησης





Να εκμεταλλεύεσαι
κάθε λάμψη απ' τις ριπές των πολυβόλων
για να κρατάς σωστόν τον προσανατολισμό σου
πάντοτε παράλληλα στις γραμμές των δυο μετώπων.
Άρης Αλεξάνδρου, 1922-1978, Έλληνας συγγραφέας



Η λογοτεχνία σαπίζει από τα ναυάγια των ανθρώπων που έδιναν, πέρα από κάθε λογική, σημασία στη γνώμη των άλλων.
Virginia Woolf, 1882-1941, Βρετανίδα συγγραφέας



Ο κόσμος είναι πολύ επικίνδυνος για οτιδήποτε άλλο εκτός από την αλήθεια και πολύ μικρός για οτιδήποτε άλλο εκτός από την αγάπη.
William Sloane Coffin, 1924-2006, Αμερικανός ιεροκήρυκας & ακτιβιστής




Σε ένα πλήρες έργο, οι αποτυχίες έχουν τη δική τους όχι ασήμαντη θέση.
May Sarton, 1912-1995, Αμερικανίδα ποιήτρια & συγγραφέας

  
Αν κοιτάξεις για πολλή ώρα την άβυσσο, στο τέλος και η άβυσσος θα κοιτάξει εσένα.

 Friedrich Wilhelm Nietzsche, 1844-1900 , Γερμανός φιλόσοφος


________

Καλημέρα, εκφραστικοί μου.

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

ΧΑΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ, ΤΟΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΟ.


Καλημέρα, εκφραστικοί μου.
Καλή εβδομάδα να έχουμε, με χαμόγελα, με εκπλήξεις, με ωραίες στιγμές, με ό,τι καλό ονειρεύεται ο καθένας σας, στην τελική.

Για σήμερα, σας έχω πολλά και διάφορα.
Θα κάνουμε μία εφ όλης της ύλης, ανάρτηση. 


Θέλω όμως πρώτα απ' όλα να σας ξεκινήσω με αυτό:

 
Δεν είμαι γεράκι. Είμαι περιστέρι, βαριά οπλισμένο περιστέρι.
Jack Kemp, 1935-2009, Αμερικανός πολιτικός


Το συνάντησα το πρωί, κάπου στο διαδίκτυο και μόλις το είδα, λέω αυτό είμαι εγώ, μου ταιριάζει, τουλάχιστον μπορώ να πω με είδα κάπου εκεί μέσα, στις λέξεις, στον χαρακτηρισμό, στη δύναμη που κρύβει. Αμέσως το μοιράστηκα με τους δεκτικούς μου φίλους, αυτό όμως που με εντυπωσίασε πιο πολύ απ' όλα, ήταν που μετά απο λίγη ώρα μου έστειλε μήνυμα η Ιφιγένεια κάτι που μόλις διάβασε και προφανώς είχε κερδίσει την προσοχή της. Μου κάνει τρομερή εντύπωση ο συγχρονισμός που έχω με αυτό το κορίτσι!!
 

Ο ΔIXAΣΜΟΣ


Διχάστηκα στα δύο αλλά θα νικήσω τον εαυτό μου Θα ξεθάψω την περηφάνεια. Θα πάρω ψαλίδι Και θα πετσοκόψω Τη ζητιάνα μέσα μου. Θα πάρω έναν λοστό και θα αναστηλώσω μέσα μου τα χαλάσματα του Θεού. Θα τον συναρμολογήσω πάλι Σαν ένα παζλ. Με την υπομονή σκακιστή. Πόσα κομμάτια άραγε; Νοιώθω σαν να είναι χιλιάδες, Ο Θεός φτιασιδωμένος σαν πόρνη μέσα σε μια γλίτσα φύκια. Ο Θεός ντυμένος γεροντικά να αγκομαχά μες τα υποδήματα Του Ο Θεός ντυμένος παιδικά, Θεόγυμνος Και χωρίς δέρμα ακόμη, απαλό σαν ξεφλουδισμένο αβοκάντο. Και οι άλλοι, οι άλλοι, οι άλλοι. Θα τους νικήσω όμως όλους μέσα μου ένα ολάκερο έθνος του Θεού- αλλά ενωμένο, θα κτίσω μια νέα ψυχή, θα την ντύσω με δέρμα, και μετά θα βάλω το πουκάμισό μου και θα ψάλω έναν ύμνο, τον ύμνο του εαυτού μου. 


Αnne Sexton


Και τώρα, θέλω να μοιραστώ μαζί σας δυο λόγια για την Ιφιγένεια Βήττα, την γνωστή σε πολλούς απο εμάς Ι.Β με τα χαρτάκια εκείνα που έχουν ως κεντρικό σύμβολο τη γραφομηχανή και τα αποφθέγματά της. Προσωπικά, ξέρω την ιστορία της γραφομηχανής αλλά δεν θα τη μαρτυρήσω, όταν έρθει η ώρα και έαν θέλει, θα το κάνει εκείνη, σίγουρα μέσω των δημιουργημάτων της!

Πρέπει να έχουν περάσει σχεδόν δύο χρόνια από τότε που την ανακάλυψα στο διαδίκτυο, συγκεκριμένα ανακάλυψα τα λευκά χαρτάκια με λέξεις γραμμένες σε γραφομηχανή και την υπογραφή Ι.Β. Για να είμαι ειλικρινής δεν σκέφτηκα πως τα αρχικά αυτά ανήκουν  στα αρχικά του ονοματός της και άργησα να αποκρυπτογραφήσω το νόημά τους. Όταν όμως τα κατάφερα, την βρήκα στο φεισμπουκ και την έκανα φίλη, ώστε να μπορώ άμεσα να ενημερώνομαι για τα αποφθέγματα και τους στίχους της και φυσικά έκανα και τις απαραίτητες κοινοποιήσεις μου γιατί ό,τι ξεχωρίζω μου αρέσει να το μοιράζομαι με συνανθρώπους μου.

Αυτό που δεν περίμενα ποτέ, σχεδόν δύο χρόνια μετά, είναι πως θα καταφέρω να την έχω ομιλήτρια μου στην παρουσίαση της Θεσσαλονίκης και όχι μόνο ομιλήτρια, σύμμαχο θα μπορούσα να πω γιατί το κορίτσι αυτό με το υπέροχο όνομα, όχι μόνο δέχτηκε με χαρά να είναι κοντά μου αλλά ουσιαστικά ρίχτηκε στη μάχη για να με βοηθήσει να γίνει πράξη και αυτό το όνειρό μου. Το επισημαίνω αυτό γιατί πολλοί άνθρωποι λένε θα σε βοηθήσω αλλά ελάχιστοι το εννοούν, οι περισσότεροι μένουν στα "θα, θα, θα" που θυμίζουν λόγια πολιτικών, που οι ίδιοι, υποτίθεται, πως δεν υποστηρίζουν.

Πέρα από την Ίφι όμως (νομίζω μου αρέσει αυτό το προσωνύμιο), με βοήθησαν πολλοί ακόμη συνάνθρωποί μου και θα ήθελα, για ακόμη μία φορά να τους αναφέρω: Πετρούλα Μητακίδου, Μένη Σειρίδου, Ελένη Μελετίδου, Αλεξάνδρα Μουριοπούλου, Νίκος Μουσαβερές και τα Ιδρυτικά Μέλη του Συλλόγου: Το Ράφι της Αγάπης. 

Επειδή δεν είμαι μόνη, θέλω σε κάθε ευκαιρία να το λέω.

Οπότε για να μην ξεχνιόμαστε: 



Ακόμη, θέλω να σας προτείνω μία ταινία που είδα τυχαία ξημερώματα Κυριακή στην τηλεόραση και μου άρεσε πολύ: Boys don't cry λέγεται και πατώντας στο όνομά της θα ενημερωθείτε για όλα τα σχετικά.


Και θα κλείσω με ένα βίντεο που ανακάλυψα στο youtube και μου άρεσε πάρα πολύ η εκτέλεση του τραγουδιού και ειδικά στα σημεία που γελάει ο ερμηνευτής, καταενθουσιάστηκα! Επίσης, μου άρεσε η αγάπη που έβλεπα στους φίλους του; Οικογένειά του; Δεν ξέρω ποια είναι τα άτομα που είναι δίπλα στον Αλιάγα αλλά τον αγαπάνε και τον καμαρώνουνε και εμένα αυτά, με συγκινούνε πολύ. Επίσης αυτό που μου άρεσε στον καλλιτέχνη, είναι πως δεν κρατιέται, έτοιμος να απογειωθεί είναι, λες και τον κρατάνε τα πλήκτρα του πιάνου νιώθω. Ε κάπως έτσι είμαι και εγώ όταν είμαι στα πολύ πολύ καλά μου.

 



Α.. εκφραστικοί, κάτι ακόμη. 
Ο τίτλος της δημοσίευσης, δεν μας αντιπροσωπεύει όλους. 

Με την ευχή προς κάθε βελτίωση λοιπόν.

Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

Ο ΝΟΥΣ ΣΤΟΝ ΣΤΟΧΟ





Γιατί όταν αυτά που γράφεις αγγίζουν κι άλλους ανθρώπους, νέα πράγματα δημιουργούνται.
Η φωτογραφία από την αγαπημένη μου Νεφέλη Νέλη Αλεξανδρή, διαχειρίστρια της ομάδας "Σεργιάνι στης ψυχής... τα καλντερίμια", στην οποία πολλών από εμάς, εκφράσεις, γίνονται εικόνες από τα χεράκια της.
Εκ μέρους, όλων, σε ευχαριστούμε πολύ.
Στη προκειμένη περίπτωση, εγώ, που τόσο ξεχωριστά εμπνεύστηκες ¨Το Πόμολο": http://ekfrastite.blogspot.gr/2017/10/blog-post_9.html



Εμένα με φωνάζουνε με το μικρό μου μόνο η σκούφια μου κρατά απ' το πουθενά: https://www.youtube.com/watch?v=oiaRQQpMXoA



Όχι, δεν είναι από "το Αυτό"
είναι από Εκείνη



"Είναι μερικές φορές, που όλος ο κόσμος είναι ένα πολύχρωμο μπαλόνι στα χέρια σου.
Το πετάς ψηλά κι ύστερα ανοίγεις τα χέρια και το πιάνεις.
Ένα πολύχρωμο μπαλόνι...
Δικό σου...ολότελα δικό σου.
Να το πετάς...να το κοιτάς...να το περιεργάζεσαι.
Είναι πράγματι μερικές φορές...
Κι ας κρατάνε τόσο λίγο..."


Αλκυόνη Παπαδάκη


  

Φτύνε καλά. Σημάδευε κέντρο

Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκυ, 1893-1930, Ρώσος ποιητής
 

ΑΦΕΣΟΥ ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ

 
 
Αφέσου χορεύοντας.
Στροβιλίσου δίχως αύριο.
Άπλωσε τα χέρια σου,
αγκάλιασε τον ουρανό, προκάλεσε το φεγγάρι, κάνε θεατές τ' αστέρια, νιώσε την αγάπη σε έναν ακανόνιστο ρυθμό και μετά επανέλαβε, επανέλαβε,
ώσπου να έρθει η νύχτα και να κοιμηθείς.
Κάτι που ξύπνησε τώρα, σαν καλημέρα, με μια κατά τα άλλα νυχτερινή φωτογραφία και μουσική σύνθεση: https://www.youtube.com/watch?v=kcihcYEOeic
και επειδή ένας χορός δεν είναι ποτέ αρκετός, έχω και δεύτερο: https://www.youtube.com/watch?v=EoaPhxNubL0

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

ΕΙΜΑΙ ΚΙ ΕΓΩ, ΠΟΥ (ΣΥΝ)ΥΠΑΡΧΩ ΣΤΟΥΣ ΔΥΟ ΚΟΣΜΟΥΣ, ΠΟΥ ΜΟΝΗ ΕΧΤΙΣΑ. ΚΙ ΕΙΣΑΙ ΚΙ ΕΣΥ, ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΣ (ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΑ), ΝΑ ΜΟΥ ΤΟΥΣ ΔΙΑΛΥΣΕΙΣ.






Εγώ που έγραψα για τον Ήλιο και τη Σελήνη
για τη Μέρα και τη Νύχτα
που οραματίστηκα τη Δύση, την Ανατολή
που αγαπώ τα δίπολα, εγώ λοιπόν δεν γινόταν να μην ανεβάσω τούτη, την υπέροχη φωτογραφία: https://www.youtube.com/watch?v=BfbC_qwjHd4
 
 
 
Ναι!
Αυτόν τον ήλιο ονειρεύομαι για τους συνανθρώπους μου!

Ένα μπουκέτο με χρυσά λουλούδια που δημιούργησε η φύση επειδή ζήλεψε την λιακάδα των ουρανών!

Ναι!
Αυτόν τον ήλιο θέλω!

Ξέρω!
Ένα βράδυ σε έκλεψε η φύση  και σε έφερε στην αγκαλιά της.
Γεννήθηκες για να είσαι ψηλά!
Δεν άντεξες!
Έφυγες!
Ανέβηκες και πάλι πάνω!

Μας αγάπησες όμως
και θα μας αγαπάς για πάντα!

Το ξέρω!
Το γνωρίζω!
Είμαι βέβαιη!

Έκλαψες απο ’κει ψηλά που μας έβλεπες να λυπούμαστε για σένα και ράντισες τον κόσμο μας με τα μαύρα σου δάκρυα!

Ακόμη κι έτσι, κατάφερες να είσαι κοντά μας!
Είσαι δίπλα μας! Βρίσκεσαι εδώ, κάτω στη γη!

Έκανες τα δάκρυά σου να ανθίσουν για να μας δείξεις πως θα είσαι κοντά μας για πάντα!
 
Ο Ήλιος 
 
 
 
Δεν είσαι συναισθηματικά τόσο κοντά με εμάς για κάποιον λόγο μα όλοι σε αγαπάμε και σε έχουμε ανάγκη περισσότερο απ' όσο νομίζεις.

Σαν γνήσιο, άγριο θηλυκό δημιουργείς αντιπάλους και ενίοτε προκαλείς εκνευρισμό. Είσαι γυναίκα όμως και ξέρεις να μάχεσαι μα και να τιθασεύεις όλους εκείνους τους δούρειους ανέμους που απειλούν να ταράξουν τη φιλήσυχη ζωή σου.

Είσαι παρορμητική, χυμώδης, άγρια, μαχήτρια μα και γαλήνια συνάμα.

Κάποιες φορές πουδράρεσαι με κεχριμπαρένιες αποχρώσεις και εμείς σε κοιτάμε αποσβολωμένοι και σε καμαρώνουμε από ’κει κάτω!

Δημιουργείς παροξυσμό μα είσαι η μάνα, η φίλη, αδερφή, η θεία, η γιαγιά μας.
Είσαι όσα είμαστε εμείς και όσα θα γίνουμε κάποτε!

Σε κοιτάζω και νιώθω βαθιά μέσα μου ότι χαμογελάς.
Δεν ξέρω αν το χαμόγελό σου είναι μια καμουφλαρισμένη ειρωνία αλλά είμαι σίγουρη πώς είναι κάτι.

Είναι συναίσθημα, είναι ουσία!

Κάτω από το φαινομενικά σκοτεινό πρόσωπό σου κρύβεις δυο ευέξαπτα, κόκκινα μάγουλα που σε κάνουν τόσο μα τόσο χαριτωμένη.

Άλλοι σε βλέπουν ως μια μυστηριώδη ύπαρξη μα εγώ νιώθω πως είσαι μια γλυκιά φυσιογνωμία που κάλυψες με μαύρο χρώμα τα χαρακτηριστικά του προσώπου σου για να θυμίσεις στους ανθρώπους πως το μαύρο είναι απλώς ένα χρώμα!

Ένα χρώμα που δε διαφέρει, δεν κλέβει εντυπώσεις, είναι ξεχωριστό και ιδιαίτερο όμως γιατί επάνω του δείχνει υπέρλαμπρο το λευκό που διαθέτεις ως βάση!

Η Σελήνη
 
 
 
 
Κάπως έτσι έχω φανταστεί τον Παράδεισο!
Πράσινο! Με ζωηρά χρώματα! Με πολύχρωμες πεταλούδες! Με πολλών ειδών ζώα και λουλούδια! Με μια ηρεμία που μπορεί να ταράζει τα πάντα γύρω της!
Και σύννεφα! Πολλά λευκά σύννεφα που «ζουν» ανάμεσά μας! Διαβαίνουν το χωροχρόνο δίπλα μας και μπορούμε να τοποθετήσουμε τον εαυτό μας εντός τους.
Μα τί όμορφη γαλήνη απορρέει από τον τόπο!

Κάποια χαχανητά μικρών παιδιών με κερδίζουν!
Τρέχω πίσω από ξεφτισμένους παιδικούς απόηχους προσπαθώντας να ανακαλύψω τους κατόχους τους.

Διαβαίνω μέρη που δεν προσέχω γιατί η λαχτάρα μου να συναντήσω τους μικρούς αγγέλους είναι τόση μεγάλη που μου αποσπά εξ ολοκλήρου την προσοχή!


Πίσω από μια μεγάλη πρασινάδα με μελένιους καρπούς βλέπω κάποιες ξανθές μπούκλες να χορεύουν.
Με προσοχή παρατηρώ δυο κοριτσάκια να παίζουν αμέριμνα.
Μοιάζουν σαν δίδυμες αδερφές.
Η μια φοράει ροζ μακρύ και φαρδύ φόρεμα, ενώ η άλλη λευκό.
Μοιάζουν σα νεράιδες. Ή πριγκίπισσες. Δεν ξέρω. Δεν μπορώ να υποθέσω σίγουρα.

Μια ευφορία πλημμυρίζει το χώρο και η γαλήνη σα να εχει αύρα και ενέργεια θετική «εξαπλώνεται» παντού και κάνει το τοπίο να μοιάζει σαν το παιδικό δωμάτιο που είχα μικρή. Το είχαν επιμεληθεί οι γονείς μου με τόση αγάπη!
Η παιδική νότα που απορρέει και τυλίγει το χώρο μοιάζει με μεθυστική παραζάλη.
Μου αρέσει αυτή η αίσθηση! Μου αρέσει τόσο πολύ!

Τα κοριτσάκια γελάνε και αρχίζουν να τρέχουν αμέριμνα!
Θέλω να συμμετάσχω στο παιχνίδι τους μα φοβάμαι πως είμαι αρκετά μεγάλη για να με δεχτούνε!

Ένας λαγός στέκεται δίπλα μου και με κοιτά.
Τον κοιτάζω προσπαθώντας να καταλάβω.
Γιατί θεωρώ πως με κοιτάζει υποτιμητικά;

Ξάφνου δίνει μια δυνατή ώθηση στα πίσω πόδια του και φεύγει!
Επιμένω να πιστεύω πως με κοίταξε υποτιμητικά.

Μένω εκεί με ένα κλωνάρι να εμποδίζει την πλήρη όρασή μου.
Το παραμερίζω και με μεγάλη δυσαρέσκεια συνειδητοποιώ πως τα κοριτσάκια λείπουν!

  Μέρα
 
 
 
Ποτέ δε κατάλαβα γιατί σε ντύνουν με μαύρα πέπλα και μαύρους μανδύες.
Ποτέ δε κατάλαβα γιατί μοιάζεις τοσο γαλήνια και αέρινη, μέσα στον τόσο έντονο δυναμισμό που κρύβεις και γεννάς.
Ποτέ δε κατάλαβα γιατί σε παρουσιάζουν σαν μια μυστηριώδη, μαυροφορεμένη γυναίκα που συνοδεύετε πάντα από κάποιον τυχάρπαστο τυχοδιώκτη.

Για μένα σήμερα φόρεσες σακάκι μαύρο και πουλόβερ βαρύ!
Έπιασες κότσο ψηλό τα καστανά μαλλιά σου και τα σκέπασες με ένα μεγάλο, μαύρο, δαντελένιο καπέλο.
Με ένα  σκουρόχρωμο παντελόνι φαρδύ φρόντισες να καλύψεις τα λευκά ακροδάχτυλα των ξυπόλητων ποδιών σου.

Βαριά και κουρασμένη δείχνεις καθώς περπατάς και βαδίζεις μέσα και πάνω απο ξένα περβάζια. Δε μπορώ να μη διακρίνω το κόκκινο που στάζουν τα ματωμένα σου δάχτυλα. Οι τρυπημένες πατούσες σου!

Μια κόκκινη γραμμή που λάμπει μέσα στο σκοτάδι σέρνεται ξοπίσω σου και νοιώθω τον πόνο βλέποντας το σώμα σου να τρέμει, να σπαράζει.

Σε κοιτάζω σα θολή εικόνα να ξεμακραίνεις μπροστά μου και νοιώθω να μου κόβεται η ανάσα.

Σε ακολουθώ μηχανικά….

Σε βλέπω να περιπλανιέσαι ανάμεσα σε ξεχασμένα, ερειπωμένα, βρόμικα κτήρια και να κρυφοκοιτάς πίσω από σπασμένα ή ραγισμένα παράθυρα τις ελπίδες των ανθρώπων!
                           
                                                                    Νύχτα

 

Δεν βλέπει την Ανατολή μα προσκυνάει τη Δύση γιατί ξέρει πως κάποια στιγμή νυχτερίδες θα το επισκεφτούν και θα ξαγρυπνήσουν στο προσκέφαλό του.

Φοβάται την ημέρα και το φως! Σιχαίνεται τη βοήθεια και την ελπίδα!
Αγαπά τη νύχτα, το σκοτάδι! Αγαπά τους ανθρώπους δίχως φως και δίχως μοίρα!

Δεν «χαϊδεύει» τους σκύλους και τα παιδιά! «Χαϊδεύει» όμως τα ποντίκια και τους κουρασμένους περπατητές και ταξιδιώτες!

Αυτό το παγκάκι είναι Reserve.
Όχι, όχι μην κάτσεις!
Είναι Reserve.

Θα λερωθείς!
Θες να λερωθείς;

Είναι κρίμα!
Τα ρούχα σου!
Ο καθωσπρεπισμός σου!
Θα τσαλακωθεί!
Μαζί και το τεράστιο Εγώ σου!

Είναι δικό μου άλλωστε!
Γιατί να στο παραχωρήσω;

Το δηλώνει άλλωστε το σάλιο, το αίμα, το δάκρυ, το γενετικό υλικό, ο ιδρώτας και ο πόνος της ψυχής μου!

Τί είναι αυτό;
Νεύμα μου κάνεις;
Μου κάνεις νεύμα για να σηκωθώ;

Μα πού να πάω;
Δε με βολεύει άλλο παγκάκι!

Αν θέλεις κι εσύ δικό σου, εξαγόρασε ένα!
Κοιτά τριγύρω σου! Έχει τόσα πολλά!
Γιατί το δικό μου; Πάλι το δικό μου;

Αγόρασε ένα από αυτά που υπάρχουν δεξιά κι αριστερά σου!
Έχει διάφορους χρωματισμούς και ποικίλα μεγέθη!

Μόνο πρόσεξε! Μην πληρώσεις με χρήματα!
Το κόστος είναι ψυχική παράδοση, σάρκα, αίμα και οστά!
Τί είναι άραγε αυτά για σένα;!

Αυτό το παγκάκι είναι Reserve.
Όχι, όχι μην κάτσεις!
Είναι Reserve.

Είναι δικό μου και είναι Reserve.
Πάντα θα είναι δικό μου και θα είναι Reserve.



                                                          Παγκάκι Reserve
 

ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΗΣ 2ΗΣ ΔΑΝΕΙΣΤΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ "ΤΟ ΡΑΦΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ"





Το Ράφι της Αγάπης σας προσκαλεί στα εγκαίνια της 2ης δανειστικής βιβλιοθήκης του συλλόγου,για τον ξενώνα καρκινοπαθών στην Πυλαία( Αντικαρκινική Εταιρεία Ελληνική Αντικαρκινική Εταιρεία, Παράρτημα Μακεδονίας - Θράκης),που θα πραγματοποιηθούν την Τετάρτη 18 Οκτωβρίου,στις 18:30, στις εγκαταστάσεις του ξενώνα(Ερατούς, Πλησίον Γηπέδου, Πυλαία).
Σύντομο χαιρετισμό θα απευθύνει ο πρόεδρος της Αντικαρκινικής Εταιρείας κ. Σταύρος Λάμπρου καθώς και η πρόεδρος του συλλόγου Το Ράφι της Αγάπης κα.Εύα Παυλίδου. Θα ακολουθήσει κατάθεση βιβλίων από τους συγγραφείς και απονομή αναμνηστικών στους συμμετέχοντες.
Το έπιπλο της βιβλιοθήκης είναι μια ευγενική προσφορά των επίπλων HALA HOME
Το μήνυμα του Tasos Tsipidis για τη φιλοσοφία του Συλλόγου μας "Γιατρεύω τον πόνο με μελάνι. Σκεπάζω την ψυχή με χαρτί", ας μας οδηγεί.

Υποστηρικτής και ιδρυτικό μέλος του συλλόγου μας ο συγγραφέας-εκδότης κ. Αχιλλέας Τριαντόγλου,ο οποίος βρίσκεται πάντα στην πρώτη γραμμή των δράσεων μας.
Χορηγός επικοινωνίας στα φετινά μας εγκαίνια οι εκδόσεις Ανάτυπο και τους ευχαριστούμε από καρδιάς.
Αξίζει να σας μεταφέρουμε λίγα λόγια για το ιστορικό των εκδόσεων.
«Τον Φεβρουάριο του 2015 οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΝΑΤΥΠΟ ξεκίνησαν τη λειτουργία τους σε ιδιόκτητο χώρο, που εκτός από ατελιέ θα λειτουργεί και σαν βιβλιοπωλείο, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης στην οδό Ολύμπου 121.
Οι άνθρωποι που αποτελούμε το έμψυχο δυναμικό τους είμαστε συγγραφείς και οι ίδιοι. Πρόθεσή μας είναι οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΝΑΤΥΠΟ να γίνουν ένα προσιτό βήμα λογοτεχνικής έκφρασης σε έντυπη αλλά και ηλεκτρονική μορφή.
Θέλουμε τους δημιουργούς συνεργάτες μας για μια ζωή και δεν ενδιαφερόμαστε για «αρπαχτές».
Θέλουμε, και στα πλαίσια των δυνατοτήτων μας θα προσπαθήσουμε, τα βιβλία μας να βρίσκονται σε προθήκες βιβλιοπωλείων σε αρκετά σημεία και όχι εξαφανισμένα μετά την πρώτη «παρουσίαση». [ Achilleas Triantoglou ]



Με εκτίμηση
Το Ράφι της Αγάπης


Συμμετείχα τόσο στο πρώτο ράφι, όσο και στο δεύτερο και έχω σκοπό, κάθε χρόνο, εάν αυτό είναι εφικτό, να συμμετέχω. Γενικότερα θα μπορούσα να πω, είμαι ενεργή σε τέτοιου είδους δράσεις και τις υποστηρίζω με τον τρόπο μου, δεν μπορούσα να φανταστώ όμως πόσο θα με στήριζαν τα μέλη του συλλόγου στην παρουσίαση που θα κάνω τέλος του μήνα, εκεί. Και μόνο η παρουσία τους αρκεί, που δεν την περίμενα βέβαια αλλά ομολογώ πως η ομάδα τους ήταν περισσότερο ενεργή απ' όσο θα μπορούσα να πιστέψω.

Καλή επιτυχία και σας ευχαριστώ.


Καλή σας μέρα, εκφραστικοί μου.

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

ΤΟ ΠΟΜΟΛΟ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


Kι ούτε μπορεί να διανοηθεί το μυαλό σας πως εμπνεύστηκα "Το Πόμολο"
Κι ούτε έχω σκοπό να το μοιραστώ μαζί σας (συγνώμη)
Το έγραψα μόλις, θα το συμπεριλάβω στην τρίτη μου ποιητική συλλογή και ελπίζω να σας αρέσει.
Ίσως στο μέλλον να σας πω...


ΤΟ ΠΟΜΟΛΟ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ







Το έχω ξαναζήσει αυτό

κι όσο κι αν ψάχνω το πόμολο της πόρτας,

τόσο εκείνο μ’ αποφεύγει.



Θαρρείς και το βλέπω μπροστά μου,

θαμπά μα το βλέπω.

Ένα βήμα εμπρός, κι εκείνο απομακρύνεται

πιο μακριά μου,

και πιο μακριά μου,

σε άλλη – παράλληλη – ζωή.

Να ανοίγει μια πόρτα που δεν επέλεξα, μα ούτε που θέλω,

να εξερευνήσω.



Κι όχι πως δεν έστριψα τον καρπό μου,

τον έστριψα

έτσι σαν γάντζο, σφιχτά να γραπωθεί

κι ας με τραβούσε.

Για εμένα, ήταν ένα πόμολο που έπρεπε να κλείσει

μα όσο το πλησίαζα,

τόσο εκείνο, σχέδιο διαφυγής κατέστρωνε,

ροκάνιζε τις βίδες, της πόρτας που το συντηρούσε.



Είχα μια εντολή,

αυτοματοποιημένη διάθεση, ονόμασα

μα το παιχνίδι των εντολών, παρέβλεψε πως

οδηγεί σε μία άλλου είδους, «θεία» τιμωρία.



Κι οι στρατηλάτες…

Κι οι στρατηλάτες…



Ήταν οι πύργοι, σε ένα τάβλι εικονικό,

μπλε με κόκκινο, που με κρασί πανηγυρίσαν.

Ακόμη μία ήττα, μια πόρτας που δεν είχε πόμολο

ούτε καν κλειδαριά, ήταν μια πόρτα, μεταμορφωμένη σε θυρίδα.



Το έχω ξαναζήσει αυτό

και με βυθίζει.

Κυνηγώντας ένα πόμολο,

βρέθηκα να παίζω «το σκύλο με τη γάτα»

«τη γάτα με το ποντίκι»

«το ποντίκι με το καναρίνι»



Κι οι στρατηλάτες…

Κι οι στρατηλάτες…

Απλώς θέλησαν, στιβαρά, να υπενθυμίσουν



Ήταν ένα πόμολο που έπρεπε να κλείσει,

μια πόρτα, εκείνη την πόρτα,

για να δείξει πως το δωμάτιο, ήταν ανέκαθεν άδειο.





Κι ας το έβαψα,

Κι ας μπογιάτισα τους τοίχους

Ήθελε απλώς να καλυφθεί με τρύπιες εφημερίδες.



Τις άφησα, σεβόμενη την επιθυμία του

Μα ποτέ δεν κοίταξα το χώρο,

Εστίασα στο πόμολο.



Ήταν ένα πόμολο, καφέ,

που ήθελε να…

(μείνει μεταξύ μας,

                  το μυστικό)



Κι οι στρατηλάτες…

Κι οι στρατηλάτες…


_________

Καλημέρα και καλή εβδομάδα, εκφραστικοί.