Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017

ΣΑΝ ΠΟΥΛΙΑ ΣΚΟΤΩΜΕΝΑ, ΦΙΜΩΜΕΝΑ ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΜΑΣ.


Καλημέρα, εκφραστικοί μου.
Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.





Δεν είμαι τίποτα
Είμαι αέρας στο στόμα σου
Είμαι μόνο
Η πιθανότητα μιας λέξης
Με προφέρεις και υπάρχω


~~ Αργύρης Χιόνης (22 Απριλίου 1943 - 25 Δεκεμβρίου 2011), Έλληνας ποιητής και συγγραφέας.
 Μερικές φορές αναρωτιέμαι ποιος είμαι εγώ
Ο κόσμος φαίνεται να με προσπερνά
Ένας νέος άνθρωπος που τώρα γερνάει
Πρέπει να αναρωτηθώ τι από το υπόλοιπο της ζωής μου θα κρατήσω

Κρατάω έναν καθρέφτη στο πρόσωπό μου
Υπάρχουν κάποιες γραμμές που θα μπορούσα να δω
Από τις αναμνήσεις της αγάπης μας
Ένα πάθος που έσπαγε τη λογική στα δύο

Έχω να σκεφτώ – και θα πρέπει να σταματήσω τον εαυτό μου τώρα
Αν οι αναμνήσεις σε κάνουν να συνοφρυώνεσαι
Στη σκέψη αυτού που ήλπιζες να γίνεις
Και στη συνέχεια ήρθες αντιμέτωπος με την πραγματικότητα

Αναρωτιέμαι ποιος το ξεκίνησε όλο αυτό
Ήταν ένας ερωτευμένος Θεός που έδωσε ένα φιλί
σε κάποιον που αργότερα πρόδωσε
Και η λιγότερη αγάπη του Θεού τελικά μας απομάκρυνε;

Μερικές φορές αναρωτιέμαι ποιος είμαι εγώ
Ποιος έκανε τα δέντρα – ποιος έκανε τον ουρανό
Ποιος έκανε τις καταιγίδες – ποιος έκανε τις καρδιές μας να ραγίζουν;
Αναρωτιέμαι πόση ακόμα ζωή μπορώ να αντέξω

Βλέπω επιτέλους το ίδιο μου το μέλλον
Ήσουν ζωντανός, είχα ζητήσει τη βοήθειά σου
Αλλά η σκέψη μου σκεπάστηκε ξαφνικά από ζάλη
Και σκέφτηκα πως δεν με βοήθησες ποτέ, έτσι κι αλλιώς

Πάντα ήσουν τόσο αρνητικός
Ποτέ σου δεν είδες το θετικό
Στεκόσουν πάντα στην άκρη
Και ονειρευόσουν τι πρέπει κάθε φορά να πεθαίνει

Ξέρω ότι μου αρέσει να ονειρεύομαι πολύ
Να σκέφτομαι άλλους κόσμους που δεν υπάρχουν
Μισώ και το ότι χρειάζομαι αέρα για να αναπνέω
Θα ήθελα να αφήσω αυτό το σώμα – και να απελευθερωθώ

Θα σ’ άρεσε να επιπλέεις σαν ένα μυστικιστικό παιδί
Θα σ’ άρεσε να φιλάς έναν άγγελο στο φρύδι
Θα ήθελες πολύ να λύσεις το μυστήριο της ζωής
Κόβοντας τον λαιμό κάποιου ή αφαιρώντας τις καρδιές τους
Θα σ’ άρεσε να μας δεις νικημένους
Θα σ’ άρεσε να κλείσεις τα μάτια σου
Και ενώ γνωρίζεις ότι είμαι νεκρός
Να κρατήσεις τους μηρούς μου

Αν είναι λάθος να πιστεύουμε σε αυτό
Να κρατάς το νεκρό παρελθόν – να κρατάς το νεκρό παρελθόν στην γροθιά σου
Γιατί υπήρξαμε – γιατί μας δόθηκαν οι αναμνήσεις;
Ας τρελαθούμε λοιπόν
Αν είναι να μείνουμε ελεύθεροι!

Μερικές φορές αναρωτιέμαι ποιος είμαι εγώ
Ο κόσμος φαίνεται πως με προσπερνά
Ένας νέος άνθρωπος που τώρα γερνάει
Πρέπει να αναρωτηθώ από το υπόλοιπο της ζωής μου τι θα κρατήσω

Αναρωτιέμαι

Αναρωτιέμαι ποιος το ξεκίνησε όλο αυτό – ναι
Ήταν ένας ερωτευμένος Θεός που έδωσε ένα φιλί
σε κάποιον που αργότερα πρόδωσε
Και η λιγότερη αγάπη του Θεού μας έστειλε μακριά;

Σε κάποιον που αργότερα πρόδωσε
Και η λιγότερη αγάπη του Θεού μας έστειλε μακριά;
Σε κάποιον που αργότερα πρόδωσε
Και η λιγότερη αγάπη του Θεού μας έστειλε μακριά;

Lou Reed (1942 – 2013)
Who am I, The raven, 2003

Μετ: Σταύρος Σταυρόπουλος
 Κοιτάχτηκα στα μάτια σου
Κι είχα στο νου μου την ψυχή σου.

Λευκή ροδοδάφνη.
Κοιτάχτηκα στα μάτια σου
Και στο νου μου είχα τα χείλη σου.

Κόκκινη ροδοδάφνη.
Κοιτάχτηκα στα μάτια σου.
Αλλά ήσουνα νεκρή!

Μαύρη ροδοδάφνη.»

(Φ. Γκ. Λόρκα, Ποιητικά άπαντα, τ. Α’)


Καθώς διάσχιζε τον κεντρικό διάδρομο με τους καθρέφτες
-στο τέρμα, λέγαν, είταν το γραφείο του διευθυντή-
βρέθηκε μονομιάς στα πρόθυρα των γερατειών.
‘Ορμησε τότε προς την έξοδο κινδύνου, βγήκε
στο πιο ψηλό διάζωμα κι άρχισε να φωνάζει:

«Διώχτε από μπρος μου το πνιγμένο πρόσωπό της,
με κυνηγάει σα μέδουσα, οι σάπιες τρύπες του κολλάν απάνω μου,
βυζαίνουν τα δίκαια όνειρά μου.
Δεν είναι αυτή η μοίρα μου. Γλυτώστε με. Δεν είναι».

‘Οταν τον πρόλαβαν, είχε περίπου ηρεμήσει.
‘Ηπιε λίγο νερό, μιαν ασπιρίνη,
του τίναξαν τους ασβέστες απ’ τα ρούχα, τις στάχτες από τα μαλλιά…
Λίγον καιρόν αργότερα
σβήσαν κ’ οι τελευταίες ανυπόταχτες χειρονομίες.

Είπανε μερικοί πως συμβιβάστηκε,
άλλοι μιλήσαν για λύσεις πανικού,
δυο-τρεις επέμεναν πως αναγνώρισε επί τέλους τις ευθύνες του.

Κανείς δεν έμαθε.
‘Ηρθε η ζωή όπως συνήθως έρχεται και τα σκέπασε όλα.


ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ - ΤΕΛΟΣ ΜΙΑΣ ΗΛΙΚΙΑΣ



«Η φωνή μας
σαν τα τσαλακωμένα χαρτιά που τα παίρνει ο άνεμος.
Σαν πουλιά σκοτωμένα, φιμωμένοι οι στίχοι μας.
Κι όμως, κάτι κατορθώσαμε κάποτε.
Κάτι πιστέψαμε πως χρωστάμε ακόμα.
Γι’ αυτό, έστω και με κομμένη τη γλώσσα
δίχως μιλιά
δεν σταματάμε
να τραγουδάμε.
Έξω από το τραγούδι, ο άνθρωπος
δεν είναι παρά ένα φοβισμένο αγρίμι.
Μέσα στο τραγούδι η καρδιά του χτυπάει πιο ανθρώπινα.
Ανάβει μυστικά φεγγάρια στα σκοτεινά, στα έρημα βράδια
κρατάει συντροφιά στους ξένους, στους κυνηγημένους
δίνει στους απελπισμένους κουράγιο.
Ας το πούμε μια φορά ακόμα: δίχως Ποίηση
δεν ξέρω αν υπάρχει ελπίδα στον κόσμο.
Πάντως δίχως τραγούδι
δεν υπάρχει Ομορφιά»


-Θανάσης Κωσταβάρας, «Η ΜΟΙΡΑ ΜΙΑΣ ΓΕΝΙΑΣ»
(Από «ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΥΠΗΣ» – 2007)



Όλες οι επάνω, πανέμορφες φωτογραφίες, έρχονται από τον Θεολόγο, παραλιακό μέρος της Βοιωτίας και την αγαπημένη μου Eva Lida.
Eυχαριστούμε τόσο πολύ!


Την Εύα, όπως πολλούς ακόμη ανθρώπους, τους γνώρισα μέσω των βιβλίων. Ακόμη κι εχθές, έπινα καφέ με μία άλλη, υπέροχη γυναίκα που ήθελε να αποκτήσει τα βιβλία και που στο τέλος βγήκαμε και συγγενείς. Εντάξει, τύπου "πάμε πακέτο'" ιστορία που όμως είναι πέρα για πέρα αληθινό. Απίστευτο και τόσο ένθερμο περιστατικό. 

Αυτά για την ώρα, εκφραστικοί μου.
Να περνάτε όμορφα και πάμε ολοταχώς για εορταστική περίοδο.

#Oι_Φεγγίτες_της_Ζωής_μου #Tα_Λάφυρα_της_Ψυχής_μου #Κική_Κωνσταντίνου #Φωτοεκφράσεις #Ταξίδια_βιβλίων #Ποιητική_συλλογή #Ελεύθερος_στίχος #Εκφράσου #Ονειρέψου #Δημιουργώ

Τετάρτη, 29 Νοεμβρίου 2017

ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΛΟΙΠΟΝ





Είναι η αφιέρωση, 
της Αγάπης που Δήλωσε Παρών.



Είναι οι εγκάρδιες ευχαριστίες, 
της Aγάπης που Δήλωσε Παρών.






Παρών και όχι Παρούσα...

Εδώ για να παρακολουθήσεις το τρειλερ του βιβλίου:  

https://www.youtube.com/watch?v=noFLpsDjz0w


Λέω στον Πρόεδρό μας: "Αυτή τη φορά Κυριακή, κύριε Μπαϊρακτάρη" 
"Μα Κυριακή δεν είσαι", μου λέει.

Και όχι μόνο, σκέφτηκα.
Να θυμάστε, το υπόβαθρο...

στο μέλλον, θα κατανοήσετε.



Είναι η Αγάπη,
που Δήλωσε Παρών...


αυτήν τη φορά, δήλωσε Παρών, 
την επόμενη όμως;







Η αλήθεια είναι πως φωτογραφία των βιβλίων με φόντο τζάκι, ξύλα και φωτιά δεν είχα και τώρα που πλέον έχω, καταλαβαίνω πόσο μα πόσο πολύ την ήθελα κι ας μην είχα σκεφτεί να την φωτογραφίσω.
Είναι η γλυκιά θαλπωρή που με ζυγώνει....
Είναι που "ότι αγαπάς. ...δεν μπορεί παρά να γίνει το ίδιο η ελπίδα. ..."!!
Είναι που προέρχεται από την αγαπημένη μου Μενη Σειριδου και την πόλη της Θεσσαλονίκης που πρόσφατα επισκέφτηκα κι απέκτησα ανθρώπους, εμπειρίες, στιγμές.
Ευχαριστώ αγαπημένη μου, για όλα σε ευχαριστώ!
Πάντα δίπλα, πάντα κοντά σου!

Να σας πω πως την Μένη την γνώρισα από κοντά στην πρόσφατη βιβλιοπαρουσίαση που κάναμε στην Θεσσαλονίκη, από το 2015 όμως είναι κοντά μου, δίπλα στα όποια βήματά μου, εκεί, να με στηρίξει με όσα μέσα διαθέτει και μπορεί.
Αυτό που με ένωσε κατά κάποιον τρόπο με την Μένη, από την πρώτη στιγμή που μιλήσαμε ήταν όταν στο μήνυμά της το σχετικό για να πάρει το βιβλίο μου, μου έγραψε πως είχε δει ένα απόσπασμα από το "Παγκάκι Reserve" που είχα ανεβάσει τότε στο φεισμπουκ και αμέσως ένιωσε πως αυτό ήταν δικό της, είχε δικά της κομμάτια μέσα κι αυτό γιατί κάπου συγκεκριμένα υπάρχει ένα δικό της παγκάκι,  στο οποίο καταφεύγει, σκέφτεται και βρίσκει λύσεις. Είναι το δικό της παγκάκι και πλέον το συνάντησε κάπου ανάμεσα στα λάφυρά μου/μας.

Θυμάμαι εντυπωσιάστηκα όταν μου ζήτησε το κινητό μου τηλέφωνο για να επικοινωνήσουμε μα στ' αλήθεια τώρα σκέφτομαι πως αυτό μου έχει συμβεί άπειρες φορές από τότε με τα βιβλία. Είναι που τελικά μπορείς να αγγίξεις κάποιες ψυχές, είναι που και η δική σου, θέλει κάποιον να την αγγίξει.

Θυμάμαι έντονα, πράγμα όχι εύκολο για εμένα, πράγματα που είπαμε στην πρώτη μας τηλεφωνική επικοινωνία και χαράκτηκε μέσα μου η λέξη "αιμοδότης" που μου είχε τότε πει. Είμαστε πνευματικοί αιμοδότες της κοινωνίας μου είπε και είχε δίκιο. 

Κάθε νόμισμα, έχει δύο όψεις.
Ξέρετε βλέπω γύρω μου ανθρώπους να νομίζουν πως είναι ανώτεροί μας, σοφότεροι, πως έχουν κάτι να πουν, να δείξουν μα στην ουσία και τώρα το καταλαβαίνω, είναι χαμένοι άνθρωποι σε έναν δρόμο που οι ίδιοι επέλεξαν και θέλουν να δείξουν τη διαδρομή σε εμάς που πάμε να χαράξουμε μία.


Αρχίζω να παρατηρώ καλύτερα τον κόσμο που μπήκα και ξέρετε τι βλέπω και δεν μου αρέσει; Είναι σαν να υπάρχει η μία πλευρά, αυτή η πλευρά των όσων γράφουν, λυπάμαι που το λέω μα μεγάλο μερίδιο συμπεριφέρονται σαν να είναι ανώτεροι άλλων, σαν ο κόσμος να τους χρωστάει σαν να κάνουν οι ίδιοι κάτι σημαντικό και οι άλλοι θα πρέπει απλώς να τους στηρίξουν κι αν οι άλλοι, δηλαδή το αναγνωστικό κοινό, δεν το κάνει, τότε το χαρακτηρίζουν αμόρφωτο, απολίτιστο και επιτίθεντο σε άλλους εμπορικούς συγγραφείς για να τους μειώσουν.

Δεν μου αρέσει αυτό, ασυμβάδιστοι δρόμοι, να μιλάς πχ για αγνά συναισθήματα και να κρύβεις τόσο μένος....

Και πραγματικά, είμαι από τους τυχερούς ανθρώπους, δεν μου έχει μιλήσει κανείς άσχημα αλλά τυγχαίνει και σε δημόσιους σχολιασμούς να βλέπω "καλοντυμένα λεκτικά ξεκατινιάσματα" και να αναρωτιέμαι αν όντως είναι δυνατόν.

Ειλικρινά θα 'θελα να τους πω "Παιδιά, χαλαρώστε", είστε η μια πλευρά της τραμπάλας η άλλη είναι το αναγνωστικό κοινό και εκεί επανέρχομαι στα λόγια της Μένης, εκείνοι είναι οι πιο ουσιαστικοί αιμοδότες του πολιτισμού της κοινωνίας μας όχι οι συγγραφείς, ο αναγνώστης είναι και ανάλογα την αγάπη και την στήριξη που σου παρέχει, τόσο περισσότερο μας ενδυναμώνει.

Αυτά τα λίγα γιατί κουράστηκα να βλέπω τον κόσμο να νομίζει πως κάνει κάτι σπουδαίο και πως είναι ανώτερος άλλων, γενικότερα ας σταματήσουμε να δίνουμε οδηγίες στους συνανθρώπους μας και να το παίζουμε σοφοί γιατί η ίδια η ζωή είναι για γέλια και εμείς μέρος της. Άρα; Γελοίοι;(αυτό διατυπωμένο καλύτερα θα έμοιαζε γνωμικό ξένου συγγραφέα)

Ας χαλαρώσουμε, ας απολαύσουμε ότι μας κάνει χαρούμενος και ας κάνουμε χώρο στην αγάπη, να δηλώσει παρόν στη ζωή και την καθημερινότητά μας. Όλα μα όλα, μοιάζουν πιο εύκολα.


Την αγάπη μου, εκφραστικοί.
Να περνάτε όμορφα.
 

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΣΦΙΓΓΩ ΚΑΙ ΤΡΕΧΩ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ



Σήμερα, τριγυρίζει στο μυαλό μου ένα συγκεκριμένο τραγούδι που θα δείτε παρακάτω και συνάμα, τριγυρίζουν και κάποιοι στίχοι από την "Φυγή". 

"Η Φυγή" είναι το τελευταίο ποίημα που πήρε τη θέση της στο πρώτο μου βιβλίο με τίτλο "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου" και ομολογώ πως μια αδυναμία παραπάνω της την έχω.

Αφού γυροφέρνουν το μυαλό μου τόσο έντονα σήμερα, είπα να τα ενώσω και να τα έχω εδώ, μαζί. Να θυμάμαι όταν ξεχνάω, που δεν ξεχνάω, δηλαδή ξεχνάω αλλά επανέρχομαι. 



Εξάλλου εξαγνισμός δεν είναι ο Έρωτας;
Ευφορία και πίστη δεν είναι η Αγάπη; 


 
Κάθε βράδυ που κοιτώ τον ουρανό και σε βλέπω να λάμπεις σαν προβολέας, που φωτίζει τη σκηνή ενός αρχαίου θεάτρου, νιώθω πως βρήκες επιτέλους τον προσωπικό σου δρόμο, την Ανάπτυξη εκείνη, που εδώ δε θα μπορούσες ποτέ να επιτύχεις επειδή σε κάθε κενό «διάδρομο» που θα ’βλεπες θα «βούταγες» στη μαύρη τρύπα που κάποιοι είχαν περίτεχνα καλύψει με ένα πυκνό χαλάκι μπλε.
Μπλε έντονο, σκοτεινό, σαν εκείνο της ταραχώδους θάλασσας που στόχο έχει να καθαρίσει το βυθό από οποιοδήποτε σκουπίδι.
Μα εσύ το μπλε το είχες ταυτίσει με το Αιγαίο! Και μ’ άρεσε αυτό! Και σ’ άρεσε και σένα! Και κάπου εκεί ανοίγαμε το δικό μας παράθυρο δίπλα σε ένα κύμα που έβγαζε στην αμμουδιά ροζ αστερίες.


Σου άρεσε να βοηθάς ουσιαστικά τον κόσμο, μου χάρισες την ιατρική σου ρόμπα.
Σου άρεσε να προσφέρεις, μου χάρισες ένα αμάξι, που μετακινούσες φάρμακα σε σπίτια ανθρώπων, που δεν είχαν λεφτά να αγοράσουν
Σου άρεσε να χαμογελάς, μου χάρισες μια μαριονέτα – κλόουν, που νιώθω πως είχα αντικρίσει σε θέατρο σκιών, όταν ήμουνα παιδί.
Σου άρεσε να μου κρατάς το χέρι, μου χάρισες ένα στηθοσκόπιο για να το νιώθω πλάι στην καρδιά μου.
Σου άρεσε να αγαπάς, μου χάρισες ένα μπουκέτο με λουλούδια!
Ξεράθηκαν! Ξεράθηκαν τα λουλούδια μα κατά έναν περίεργο τρόπο, κάθε φορά που τα πλησιάζω νιώθω ότι μοσχοβολάνε ακόμα.
Σου άρεσε!
Ναι, θυμάμαι καλά πως σου άρεσε να σου λέω «Σ’ αγαπώ» και μου χάρισες μια κάρτα.
Μια κάρτα που έγραφε: Ακόμη κι αν φύγω θα είμαι κοντά σου, σαν Άγγελος, σαν φυλαχτό, σα φύλλο, που πέταξε στον ουρανό και ψάχνει τον κορμό του δέντρου, που κάποτε το φιλοξενούσε.





Δεν φεύγουνε οι άνθρωποι! Δε φεύγουνε! Κάπου πάνε και ξαναγυρνάνε! Μέσα από εμάς! Μέσα από τα έργα, την αγάπη, τις πράξεις, την πίστη, τη δύναμή μας! Εκείνη τη δύναμη που λέει «ύψωσε ψηλά το κεφάλι και προχώρα»! Προχώρα ακόμα κι αν χρειαστεί να συρθείς και να ματώσεις το σώμα όλο! Προχώρα, όχι γιατί δεν έχεις άλλη επιλογή, αλλά γιατί μόνο αυτό μπορείς να κάνεις! Γεννήθηκες για να προχωράς, η ροή της ζωής αυτό μας δείχνει! Δεν πάει πίσω η ζωή, δεν πάει, τη ροή της μπορείς να ακολουθήσεις! Όσο κουράγιο κι αν χρειαστεί, εσύ αυτό συνέχισε να κάνεις! Προχώρα! Με το κεφάλι ψηλά, σύρσου μα προχώρα!

#Η_Φυγή
#Τα_Λάφυρα_της_Ψυχής_μου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ελεύθερος_στίχος
#Εκφράσου
#Δημιουργώ


Είναι από εκείνα τα τραγούδια που ενώ οι στίχοι είναι κάπως θλιβεροί, η μουσική σε ξεσηκώνει.
Μου αρέσει αυτό το οξύμωρο.



Ηρώ - Τίποτα

Στίχοι:  
Ηρώ
Μουσική:  
Ηρώ






Δεν έμεινε τίποτα τώρα, δεν έχω τα πήρατε όλα
καρέκλες, πικάπ, συγκινήσεις χαμένα.
Μαζεύω αποτσίγαρα, στάχτες, τις ενοχές μου στις πλάτες
δαγκώνω κλειδιά, αναμνήσεις και φεύγω.

Τίποτα δε θέλω πια να θυμάμαι, τίποτα
τίποτα, μπλουτζίν ξεβαμμένα τα χρόνια, ύποπτα.

Κραγιόν, μακιγιάζ στον καθρέφτη
ομορφαίνω το χρόνο τον ψεύτη
Πώς πέρασαν τόσοι χειμώνες για σένα

Κοιτάζω το φως, δε φοβάμαι, αγάπες και όρκοι ας πονάνε
τα χέρια μου σφίγγω και τρέχω στους δρόμους.



ΣΑΣ ΈΝΑΣ "ΕΥΕΞΑΠΤΟΣ", ΠΑΙΧΝΙΔΙΑΡΗΣ ΟΙΩΝΟΣ.


Είναι η Αγάπη,
που δήλωσε Παρών.




Την είχα οραματιστεί πολλές φορές να δηλώνει παρών, ώσπου ναι, τα κατάφερε και βρίσκεται πλέον έντυπα, κοντά μας.
Μελωδική, τρυφερή, δοτική και προπάντων αγνή και άδολη. Δεν εστιάζει στα ζευγάρια αλλά σε νέα ξεκινήματα, σαν ένας "ευέξαπτος", παιχνιδιάρης οιωνός! 




 "Εκλεκτός και ο επόμενος που θα καταφέρει να τη διαβεί... και θα ξεδιψάσει!"





Είναι η αγάπη, που δήλωσε παρών και εδώ μπορείς να δεις το βίντεό της που επιμελήθηκε με αγάπη και μεράκι, ο δικός μας Νίκος Μουσαβερές:





«Κοίταξέ με, είμαι εδώ! Δηλώνω παρών στο παρόν! Και έχω τόση δύναμη που μπορώ να καταστρέψω ή να συμφιλιώσω τα πάντα!»




 «Παρών και όχι Παρούσα!»


Ευχαριστούμε πολύ τον Παλμογράφο, τον Φωνογράφο, το evialead, το evia24ores και την Εφημερίδα Ευβοική Γνώμη για την στήριξη και την φιλοξενία τους! 



μίλησα και για την αγάπη που δηλώνει παρών αν θες να ρίξεις μια ματιά.


Αυτά προς το παρόν, εκφραστικοί μου.
Να είστε καλά και να περνάτε όμορφα.

Τα όνειρα πραγματοποιούνται, έτσι; 

Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2017

ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΑ ΤΟΝ "ΜΥ SECRET SANTA"






Από την αρχή, από το εξωτερικό του περίβλημα, φαινόταν πως αυτό το δωράκι θα ήταν ιδιαιτέρως ωραίο. 




Είναι χειροποίητο και έρχεται από τον μυστικό μου Άγιο Βασίλη. Ποιος είναι ο "My Secret Santa?" 




Η γλυκιά και αγπημένη μου Μία από το μπλοκ http://craftartista.blogspot.gr/
Για όσους δεν ξέρουν, εμείς εκεί στα μπλοκς, ανταλλάσουμε χριστουγεννιάτικα δωράκια, δεχόμαστε δώρα από τον μυστικό μας Άγιο Βασίλη, ενώ ταυτόχρονα γινόμαστε μυστιοί Άγιοι Βασίληδες για κάποιον άλλον φίλο μπλοκερ. Αυτή την υπέροχη ιδέα που στηρίζουμε εδώ και χρόνια, την έχει υλοποιήσει η αγαπημένης μας Μαριλένα (https://marilenaspotofart.wordpress.com/) και την υποστηρίζουμε πολύ. Μας χαρίζει απίστευτα συναισθήματα κάθε φορά που λαβαίνουμε δωράκι χωρίς να ξέρουμε αποδέχτη, αλλά συνάμα στέλνουμε δωράκι χωρίς να ξέρει ο παραλήπτης από ποιον θα λάβει. Ιδιαίτερη πρωτοβουλία όλο αυτό.
















Τι εκπληκτικά στολίδια για το χριστουγεννιάτικο δέντρο!
Τι υπέροχη τσάντα, με τις ροζ λεπτομέρειες.
Και το γλυκακι, υπέροχη τρυφερή σκέψη.


Ευχαριστώ για τα υπέροχα τρυφερά μου δωράκια, την αγαπημένη μου Μία που όπως βλέπετε συμβαδίζει απόλυτα με την διάθεση που έχει και η "Αγάπη που Δηλώνει Παρών". Ευχαριστώ πάρα πολύ! <3 Καλές Γιορτές και την αγάπη μου, όλη  

Καλημέρα και καλή εβδομάδα, εκφραστικοί. 
Να περνάτε όμορφα.

Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

ΌΤΑΝ ΣΤΕΡΕΥΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑΛΑ ΔΕΝ ΚΕΡΝΑΕΙ



Συλλογιζόταν μια σταγόνα καθώς έπεφτε από τα σύννεφα. 

«Άραγε πού θα πέσω; Αν πέσω στη θάλασσα, σε τόσα εκατομμύρια σταγόνες, κανείς δε θα καταλάβει ότι ήρθα. Αν πάλι πέσω στην ξηρά, στο χώμα ή την πέτρα, θα χαθώ. Αν είχα την τύχη να πέσω πάνω σ’ ένα φύλλο κόκκινου, κίτρινου, μπλε, άσπρου, μοβ λουλουδιού και να μείνω εκεί σα φωτεινή στιγμή… Αυτό δα ήταν το καλύτερο!» 

Έκλεισε τα μάτια της και προσευχήθηκε. Σε λίγο νιώθει να κυλάει από την άκρη των ματιών στην άκρη των χειλιών ενός γέροντα που ασάλευτος κοίταζε τα μοβ, τα άσπρα, τα κόκκινα, τα μπλε λουλούδια του. 

 

 

 Λουδοβίκος των Ανωγείων

 

 

 

 

Όταν ~ Σωκράτης Μάλαμας

Σύνθεση: Nίκος Μαστοράκης - Στίχοι: Στέργιος Πολύζος - Ερμηνεία: Σωκράτης Μάλαμας. 

 

 

Όταν μαυρίζει ο ουρανός
κι η γη δε με χωράει,
όταν μου ρίχνει ο κεραυνός
φωτιά για να με φάει,
παίρνω λαούτο και φτερό,
σπαθί κι αστροπελέκι
για να μερέψω τα θεριά
στης τρέλλας μου το στέκι...


Όταν η αγάπη δε φυσά
και φύλλο δεν κουνάει,
όταν στερεύει η καρδιά
και στάλα δεν κερνάει,
παίρνω μολύβι και χαρτί
βοριά και καταρράχτη
να κατακλύσω τα στοιχειά
στης τρέλλας μου το χάρτη...


Παίρνω λαούτο και φτερό,
σπαθί κι αστροπελέκι
για να μερέψω τα θεριά
στης τρέλλας μου το στέκι,
για να μερέψω τα θεριά
στης τρέλλας μου το στέκι..

 



Καλημέρα, εκφραστικοί μου.

Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2017

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΟΥ ΜΠΕΛΚΟ - ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΟΥ ΣΤΑΝΦΟΡΝΤ - ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΤΟΥ ΣΛΕΒΙΝ


Εκφραστικοί μου, καλημέρα.
Για σήμερα, σας έχω "Ταινιοεκφράσεις."
Όχι μία, ούτε δύο αλλά τρεις, τρεις προτάσεις ταινιών που σχετίζονται με ανθρώπινα πειράματα. Η τρίτη δεν είναι πείραμα ακριβώς αλλά είναι αρκετά ανατρεπτική και ήθελα να σας την παρουσιάσω μαζί με τις άλλες.

Προσωπικά είμαι λάτρης των ταινιών με πειράματα και δοκιμασίες. Στα ψυχολογικά θρίλερ τις συγκαταλέγω, έχω δει πάρα πολλές, σε σημείο να μη θυμάμαι ονόματα παρά μόνο υποθέσεις, τις συγκεκριμένες όμως τις είδα πρόσφατα και μπορώ να σας τις παρουσιάσω πιο εύκολα. Μην ξεχάσετε όμως να δείτε "Το Κύμα" και "Το Πείραμα". Επίσης, υπάρχει ακόμη μία που λέγεται το Πείραμα και έχει να κάνει με μια ανθρώπινη σαρανταποδαρούσα. Αν δεν έχετε ψυχικό σθένος, μην την δείτε τη τελευταία. Εγώ που βλέπω πολλές ταινίες, σε σημείο να μην επηρεάζομαι, η τελευταία με είχε επηρεάσει πολύ. Μια ωραία ταινία, δεν είμαι σίγουρη αν λέγεται η Δοκιμασία ή κάπως έτσι, είναι εκεί που πάνε κάποια άτομα να εργαστούν σε μια φαρμακευτική εταιρεία. Την λάτρεψα αλλά πάνε χρόνια και δεν θυμάμαι τίτλο. 

Πάμε όμως να δούμε τις ταινίες που σας προτείνω:


ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΟΥ ΜΠΕΛΚΟ


Ξένος Τίτλος The Belko Experiment


Κατηγορα:Θρίλερ > Τρόμου
Ηθοποιοί:Τζον Γκάλαχερ Τζούνιορ, Τόνι Γκόλντουιν, Άντρια Αριόνα
Κυκλοφορία:DVD 14.09.2017
Σκηνοθεσία:Γκρεγκ Μακλίν
Πληροφορίες:16x9 WIDESCREEN - DOLBY DIGITAL 5.1
Subtitles:Ελληνικά
Διάλογοι:Αγγλικά
Διάρκεια:89
Ετ. Παραγωγής: ODEON


Το τρειλερ της ταινίας


 

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

'Καλωσήρθατε στις Βιομηχανίες Μπέλκο: ένα συνήθως ήρεμο εργασιακό περιβάλλον είναι έτοιμο να μετατραπεί σε αιματηρό πεδίο μάχης μέχρι εσχάτων και σοκαριστικό παράδειγμα ανείπωτου τρόμου. Στη Μπογκοτά της Κολομβίας, ογδόντα αμερικανοί υπάλληλοι συνειδητοποιούν ότι βρίσκονται κλειδωμένοι στα γραφεία τους και από την ενδοσυνεννόηση μία μυστηριώδης φωνή τούς προστάζει να συμμετάσχουν σ’ ένα αδίστακτο παιχνίδι ζωής και θανάτου. Ενόσω ο τρόμος αυξάνεται, τα πτώματα συσσωρεύονται. Τώρα, όλοι είναι ανταγωνιστές… και συνηθισμένα αντικείμενα μετατρέπονται σε θανατηφόρα όπλα. Η εταιρική σφαγή έχει αρχίσει!'
 
 
 
 
Δοκιμάζονται, πολλές συμπεριφορές και ανθρώπινες σχέσεις, δοκιμάζονται. 
Κι ισχύει το "ο σώζον εαυτόν σωθήτω"
 
 
 
 
 ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΟΥ ΣΤΑΝΦΟΡΝΤ


Το Πείραμα φυλάκισης του Στάνφορντ ήταν ένα πείραμα πάνω στις ψυχολογικές επιπτώσεις που επιφέρει η μετατροπή ενός ατόμου σε φυλακισμένο ή δεσμοφύλακα. Το πείραμα διεξήχθη το 1971 από την ερευνητική ομάδα του καθηγητή ψυχολογίας Φίλιπ Ζιμπάρντο του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ.
Εικοσιτέσσερις φοιτητές επιλέχθηκαν από 70 για να παίξουν τους ρόλους των φυλακισμένων και των δεσμοφυλάκων και να ζήσουν σε μια υποτιθέμενη φυλακή που είχε δημιουργηθεί για τους σκοπούς του πειράματος στο υπόγειο του κτιρίου της Επιστήμης της Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ. Η επιλογή των υποψηφίων έγινε με βάση την απουσία ψυχολογικών και ιατρικών προβλημάτων, αλλά και ποινικού μητρώου, έτσι ώστε να αποτελούν ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα για την επιστημονική παρατήρηση. Οι ρόλοι μοιράστηκαν μετά από ρίψη κέρματος (κορώνα ή γράμματα).[1]
Οι φυλακισμένοι και οι δεσμοφύλακες μπήκαν κατευθείαν στους ρόλους τους προχωρώντας τους ρόλους του όμως πέρα από τις προβλέψεις, οδηγούμενοι σε επικίνδυνες και ψυχολογικά καταστροφικές καταστάσεις. Το ένα τρίτο από τους φρουρούς κρίθηκε ότι επέδειξαν "γνήσια" σαδιστικές τάσεις, με αποτέλεσμα αρκετοί φυλακισμένοι να τραυματιστούν ψυχολογικά και δύο από τους φοιτητές να αποχωρήσουν νωρίς από το πείραμα. Μετά την κατάρρευση ενός φοιτητή από τις απάνθρωπες συνθήκες που επικρατούσαν στη φυλακή,[2] και συνειδητοποιώντας ότι είχε παθητικά επιτρέψει ανάρμοστες συμπεριφορές να λάβουν χώρα κάτω από την εποπτεία του, ο Ζιμπάρντο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τόσο οι φυλακισμένοι όσο και οι δεσμοφύλακες είχαν ταυτιστεί υπερβολικά με τους ρόλους τους, με αποτέλεσμα να τερματίσει το πείραμα μετά από έξι μέρες.


  • Το 1992, ένα ντοκυμαντέρ έγινε διαθέσιμο από τον επίσημο ιστότοπο του πειράματος. Το ντοκυμαντέρ, Quiet Rage: The Stanford Prison Experiment, γράφτηκε από τον Ζιμπάρντο και σκηνοθετήθηκε από τον Κεν Μιούζεν.[3]
  • Το 2002 ένα μισάωρης διάρκειας ντοκυμαντέρ από το BBC σκηνοθετήθηκε από τον Κιμ Ντιουκ.
  • Breathing Room μία εισαγωγή στο Brussels International Fantastic Film Festival.
  • Μία ταινία για το πείραμα με τίτλο The Stanford Prison Experiment, γίνεται αυτό το καιρό με παραγωγό την Maverick Films. Το σενάριο γράφτηκε από τον Christopher McQuarrie και τον Tim Talbott και παίζουν οι Channing Tatum, Paul Dano, Ryan Phillippe, Giovanni Ribisi, Benjamin McKenzie, Charlie Hunnam, Kieran Culkin, Jesse Eisenberg και ο Dylan Purcell. Η κυκλοφορία της αναμένεται στα μέσα του 2009.
  • To 2001 κυκλοφόρησε η γερμανικής παραγωγής ταινία "Das Experiment", βασισμένη στο πείραμα φυλάκισης του Στανφορντ.
  • To 2015 κυκλοφόρησε η Αμερικάνικης παραγωγής ταινία "The Stanford Prison Experiment".
 
 
 

The Stanford Prison Experiment

Κυκλοφορία : 2015
Διάρκεια: 122'
Χώρα: Αμερική
Γλώσσα: Αγγλικά
Παραγωγή: IFC Films
 
 
Σε αυτή την πραγματική ιστορία του 1971, ο καθηγητής ψυχολογίας του πανεπιστημίου του Στάνφορντ Philip Zimbardo διεξάγει ένα πείραμα για να απαντήσει στο ερώτημα, αν τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας των κρατούμενων αλλά και των υπαλλήλων των φυλακών είναι υπεύθυνα για την επιθετικη συμπεριφορά μεταξύ τους. Σε αυτό το πείραμα που γίνεται σε έναν χώρο που μοιάζει με φυλακή, ο καθηγητής επιλέγει 15 άνδρες μαθητές που θα παίζουν το ρόλο των κρατουμένων ή των υπαλλήλων. Όμως τα πράγματα βγαίνουν εκτός ελέγχου και το πείραμα σταματάει έξι μόλις μέρες μετά
 
 

Το τρειλερ της ταινίας

 
 
 Το σοκαριστικό είναι που στην αρχή τους ρωτούσαν τι θέλουν να είναι και όλοι ήθελαν φυλακισμένοι, μετέπειτα όμως...


Το πείραμα φυλάκισης του Στάνφορντ ήταν μια μελέτη που έλαβε χώρα το 1971 και αφορούσε τις ψυχολογικές επιπτώσεις που μπορεί να επιφέρει η μετατροπή ατόμων σε φυλακισμένους και δεσμοφύλακες. Τον Αύγουστο του 1971, ο καθηγητής Ψυχολογίας του πανεπιστημίου Στάνφορντ, Φίλιπ Ζιμπάρντο (Philip Zimbardo), εμπνεόμενος κι από ανάλογο πείραμα του Στάνλεϊ Μίλγκραμ (http://www.pare-dose.net/?p=3878), δημοσίευσε αγγελία, με την οποία αναζητούσε εθελοντές για την διεξαγωγή ενός πειράματος προσομοίωσης φυλακής, προσφέροντας ως αμοιβή 15 δολάρια την ώρα και για διάστημα δύο εβδομάδων που θα διαρκούσε το πείραμα. Το πείραμα ξεκίνησε στις 14 Αυγούστου 1971. Οι εθελοντές αφού χωρίστηκαν τυχαία (με το στρίψιμο νομίσματος) σε φυλακισμένους και δεσμοφύλακες, οδηγήθηκαν σε μια υποτυπώδη φυλακή που δημιουργήθηκε σ' έναν υπόγειο χώρο τού πανεπιστημίου για τις ανάγκες τού πειράματος. Οι «φυλακισμένοι» οδηγήθηκαν σ' αυτόν τον χώρο με δεμένα τα μάτια, έτσι ώστε να μην έχουν αίσθηση του χώρου στον οποίον βρισκόταν, ενώ φόρεσαν ειδικά ρούχα που πάνω τους υπήρχε ένας αριθμός, αντί του ονόματός τους. Ο χώρος, επίσης, στερούνταν φυσικού φωτισμού, δημιουργώντας έτσι και την αίσθηση απώλειας του χρόνου. Ο ίδιος ο Ζιμπάρντο, εκτός από τον ρόλο του επιβλέποντα του πειράματος, ανέλαβε και τον ρόλο τού «διευθυντή» της «φυλακής», δίνοντας οδηγίες και καθορίζοντας τα όρια μέσα στα οποία θα μπορούσαν να κινηθούν οι «δεσμοφύλακες», έχοντας ως σκοπό να δημιουργήσει συνθήκες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στον αποπροσανατολισμό και την αποπροσωποποίηση των συμμετεχόντων εθελοντών. Οι «δεσμοφύλακες» ντύθηκαν με χακί στρατιωτικά ρούχα, εξοπλίστηκαν με γκλομπς, τα οποία όμως δεν είχαν δικαίωμα να χρησιμοποιήσουν εναντίον των «φυλακισμένων» (ήταν δηλαδή, απλά δηλωτικά εξουσίας, όπως και τα ρούχα, χωρίς κανένα δικαίωμα εξάσκησης βαριάς σωματικής βίας), ενώ υποχρεώθηκαν να φορέσουν γυαλιά ηλίου «καθρέφτες» (αντικατροπτίζοντα), έτσι ώστε να μην υπάρχει απευθείας επαφή των ματιών μεταξύ αυτών και των «φυλακισμένων». Δημιουργήθηκε έτσι μια σχετικά απρόσωπη κατάσταση, που περιόριζε τον όποιο συναισθηματισμό, επιτρέποντας στους εξουσιάζοντες «δεσμοφύλακες», μια ελευθερία κινήσεων απαλλαγμένη από τέτοιου είδους αναστολές, μεταδίδοντας στους «φυλακισμένους» το αίσθημα του φόβου και την αντίληψη αυθαιρεσίας τής εξουσίας. Διαβάστε περισσότερα: Το πείραμα της φυλακής στο πανεπιστήμιο Στάνφορντ, του καθηγητή Φίλιπ Ζιμπάρντο | Πάρε-Δώσε http://www.pare-dose.net/?p=4010 Αν ακολουθήσεις το λινκ που σου δίνω θα δεις βίντεο απο το πραγματικό "ντοκιμαντερ".
 
 
 ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΤΟΥ ΣΛΕΒΙΝ
 
 
Θρίλερ 2006 | Έγχρ. | Διάρκεια: 109'
Αμερικανική ταινία, σκηνοθεσία Πολ ΜακΓκίγκαν με τους: Τζος Χάρτνετ, Λούσι Λιού, Μόργκαν Φρίμαν, Μπεν Κίνγκσλεϊ , Bruce Willis
Ο Σλέβιν βρίσκεται τυχαία στο διαμέρισμα ενός φίλου και συλλαμβάνεται από τους μπράβους του Αφεντικού για να φέρει σε πέρας μια βρομοδουλειά σε βάρος του Ραβίνου, και βρίσκεται μπλεγμένος στους ανοιχτούς λογαριασμούς των δύο αρχηγών του εγκλήματος. Μάταια προσπαθεί να τους πείσει μαζί με τη φίλη του Λίντσεϊ ότι δεν είναι ο άνθρωπός τους.

 
 
Ένα έργο μπερδεμένο κάπως αλλά γεμάτο ανατροπές.
Το είδα ευχάριστα. 
 
 
Αν έχετε δει κάτι απο τα παραπάνω ή δείτε μετά την παρουσίαση, θα χαρώ να μάθω τις απόψεις σας.
 
Για την ώρα, αυτά εκφραστικοί μου.
Να είστε καλά.