Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Θορυβώδες​ φάσμα η μοναξιά

Κι απομακρύνομαι από έναν κόσμο που με το ψέμα ενώνει.

Ζωές
Βίοι
Αλληλουχίες
Αλληλέγγυες προσπάθειες

Όλα να υπερβάλλουν
Όλα να ζημιώνουν
Ολα να εξισορροπούν τις υπερβάλλουσες καταστάσεις.

Μάτωσαν τα στάχυα
Ο Κρόνος έγινε λευκός

Νιώθω σαν τη λάσπη που εναποτίθεται στην κοίτη του ποταμού

Βίοι
Βίοι

Κυματιστοί και παράλληλοι

~~ Βίοι Παράλληλοι - Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποίηση
#Δημιουργώ

ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΕΙΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ




Τα πρόσωπα,
μου έκοψαν το χέρι.

Σαν μαγνήτης, εθελοτυφλούσα.
Σαν λήψη φωτογραφικής μηχανής, άλλαζα διαθέσεις και παραστάσεις.

Η καθημερινότητα, σαν σκόνη σε τζάμι, κολλούσε επάνω μου και ασφυκτιούσα.

Οι μνήμες, λατινογενείς γλώσσες που αιμορραγούν και πολλές, ξεψυχάνε.

Ο ουρανός αντηχεί και μια ξέπνοη ομίχλη, τυλίγει τον κόσμο.

Επέστρεψαν οι μπαλαδόροι.
Οι φίλαθλοι, μου έκλεψαν τη μπάλα.

Και το παιχνίδι των προσώπων, συνεχίζεται.

Προσφέρονται επίμαχα οι αντιπαραθέσεις

~~ Αντιπαραθέσεις - Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποίηση
#Δημιουργώ

Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

Η ΚΡΕΜΑΣΤΡΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ





Μπορείς να οπτικοποιήσεις την ματαιότητα;

Έγινα ντουλάπα για ασιδέρωτα ρούχα.
Τα ανθρώπινα σώματα, δεν κατοικούνται από ψυχές πια, είναι μόνο ενδύματα.

Μικρά, ταλαιπωρημένα, αδιάβροχα, χρωματιστά νήματα.

Η γάτα κυνηγάει ένα πουλόβερ και το πουλόβερ δημιουργεί ανθρώπινη ζωή.

Ένα πορτοκαλί πουκάμισο κύρηξε πόλεμο και ένα λευκό νυχτικό, την αιχμαλωσία.
Τα γάντια μάδησαν το ξηραμένο λουλούδι και ο αόρατος μανδύας, εμφανίστηκε.
Στην κρεμάστρα, κατοικεί.

Άπλωσα κι απόψε την καρδιά μου στην ξάστερη αλήθεια, μιας ακόμα ευκαιριακής στιγμής.

Η κρεμάστρα μου, ανοξείδωτη,
πλήρως κομμάτι μιας εξασφαλισμένης ανθρώπινης πτυχής.

Κι αντιλαμβάνομαι την εκούσια ξηρασία

~~ Η Κρεμάστρα - Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου #Κική_Κωνσταντίνου #Ποίηση #Δημιουργώ

Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

ΚΡΑΤΗΣΕ ΜΕ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


Ακολούθησέ με,
σε ένα δύσβατο δρόμο, σε ένα μονοπάτι βαθύ που οδηγεί στην εξαθλίωση.

Γίνε το αστέρι που έπεσε, η τροφή που πετάχτηκε στα σκουπίδια, το χορτάρι που το έκοψε η τσάπα,
η Νύφη που δεν παντρεύτηκε ποτέ.

Απόψε, η νύχτα θα φωτίσει ένα παράνομο κάστρο, μια ηγεσία ανέγγιχτων συναισθημάτων, θα ποδοπατηθεί.

Μέσα στα πιο μεγάλα μου οράματα, γεννήθηκε η υπεροχή.
Μέσα στα πιο απίθανά μου σχέδια, άνθισε ένα χειμερινό καλοκαίρι.

Κι ύστερα, γεννήθηκε η νηνεμία.
Μέσα σε καταστροφικούς Χειμώνες, ήρθε η βλάστηση της ψυχής.

Το κατάλαβα μετά από χρόνια,
τα χρόνια της κατοχής.

Κατοχικά στρατεύματα του κόσμου, παροικία της πόλης μας και απόψε, οι δύο ομάδες που λεηλάτησαν το Κάστρο.

Οδήγησέ με κι απόψε, στην ολοκλήρωση της πιο φευγαλέας στιγμής.

Κράτησέ με, σαν την πιο ζεστή θαλπωρή.
Κι αντιστέκομαι...

Κράτησέ με - Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποίηση
#Δημιουργώ

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

ΆΛΛΟΘΙ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ





Το μπλε το χρώμα, μου το κλέψαν τα καράβια.
Αγύρτες, της στιγμής.

Δώδεκα η ώρα,
Ταπείνωσις •

Σε μια κλωστή και σε μια σελίδα, χάραξα το τίμημα του ναύτη.
Βαμβακερό ύφασμα, από την ψυχή πλασμένο.
Θέσατε •

Παραχαράκτης ενός βυθού, η φαυλότητα μιας αλογόνου, φαντασίας.
Σπεύσατε •

Το δελφίνι, άργησε
Πολιορκίσατε •

Κάνεις δεν ήταν εκεί.
Ένα σπουργίτι, φτερουγεί σαν άλλοτε
Εκστατικά •

Η πολυθρόνα, ήταν η φωλιά του.
Ήταν, το άλλοθι.

Εισπνεύσατε

Άλλοθι - Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποίηση
#Δημιουργώ

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

ΙΣΗΜΕΡΙΝΟΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Γιατί να σου πω καληνύχτα;
Αφού η λάβα σου, με έκαψε.

Σαν ρυάκι κοίλησες
και ξέκοψες τον δρόμο.

Δύο νέοι βίοι,
παράλληλοι μα ίσοι, σχεδόν λειψοί, να εναρμονίζουν και να εξισορροπούν, το περιβάλλον της οριστικής εξαθλίωσης.

Η Ίριδα κρύφτηκε και εκείνο το πρωινό, δεν ήρθε ποτέ.

Δίχως γάλα
Δίχως ψωμί
Δίχως μερέντα ή μαρμελάδα

Μόνο με σκέτο καφέ που έμοιαζε με λάσπη.
Λάσπη, ο βάλτος της Γης.

Και ο άξονας,
για ακόμη μια φορά, μετατοπίστηκε.

Είμαι ο Ισημερινός σου

~~ Ισημερινός - Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποίηση
#Δημιουργώ

Η ΖΩΗ ΣΥΝΤΡΙΜΜΙΑ ΦΤΙΑΧΝΕΙ, ΣΥΝΑΡΜΟΛΟΓΗΣΕ ΕΝΑ ΚΙ ΕΣΥ




 
 
"Η νύχτα ήταν ήσυχη. Ο ουρανός γεμάτος αστέρια και το φεγγάρι ολόγιομο, να «λούζει», τις ζωές των ανθρώπων.
Κοίταξε το φεγγάρι και διαπίστωσε πως είχε πανσέληνο.
Ναι πανσέληνο! Σήμερα είχε πανσέληνο, μόλις θυμήθηκε πως είχε δει παντού αφίσες να «δηλώνουν» πως εκείνο το βράδυ, θα γιόρταζαν στη παραλία, το «γεμάτο» φεγγάρι.
Με τη ματιά του έψαξε κατά μήκος την παραλία. Πολλά φωτά διέκρινε σε ένα μέρος και σύσσωμο, πολύ κόσμο. Μουσικές ακούγονταν. Περίεργο, τόση ώρα δεν είχε ακούσει μουσική. Ήταν τόσο προσηλωμένος στις σκέψεις του, που απλώς όλα τα άλλα γύρω του, δεν είχαν σημασία.
Κι ύστερα, είναι και το άλλο. Βγήκε από το δωμάτιο και αντί να κοιτάξει απευθείας τη θάλασσα, κοίταξε τον ουρανό.
Τι στο καλό γινότανε; Κάνα σχολιαρόπαιδο ήταν που στο πρώτο σκίρτημα του έρωτα έβγαινε να αντικρίσει το φεγγάρι;"

_________

Απόσπασμα από το νέο μου βιβλίο, "Η Αγάπη Δηλώνει Παρών", για να συνοδέψω αυτή την πανέμορφη φωτογραφία που μας έστειλε από την αγαπημένη Χαλκιδική, ο υπέροχος φίλος - αναγνώστης, Makis Alevizopoulos

Eυχαριστώ πάρα πάρα πολύ!!!

#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Παρών
#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου
#Φωτοεκφράσεις
#Τριλογία_Αγάπης
#Ιστορίες_Αγάπης
 
 
 
" Ο νεαρός ερμηνευτής είχε ήδη αποκτήσει τον πρώτο του θαυμαστή.
Και ξαφνικά ο στίχος - έναυσμα ακούστηκε:
«Έλα και πάρε την αγάπη, μη την αφήσεις να χαθεί,
η ζωή συντρίμμια φτιάχνει, συναρμολόγησε ένα κι εσύ»!

Όχι, αυτή την αγάπη δε θα την άφηνε να χαθεί!
Θα τη συναρμολογούσε κι όπου έβγαινε.
Δεν τον ένοιαζε. Το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να είναι μαζί της.
«Διψούσε» τόσο να ακούσει τη φωνή της.
Είχε έρθει η ώρα. «Ή τώρα ή ποτέ» είπε για δεύτερη φορά στον εαυτό του και πριν το καλοσκεφτεί βρέθηκε μπροστά στη παρέα, τεσσάρων κοριτσιών να τον κοιτάζουν περίεργα και κάπως ζεστά, συνάμα.
Τα σκιστά μάτια τον καλοσώρισαν.
Με θέρμη ανταπέδωσε το καλοσώρισμα.
Πλησίασε κάπως διστακτικά τις κοπέλες και η μία, με τα καστανόξανθα μαλλιά που καθόταν δεξιά της, του έκανε χώρο και νόημα να καθίσει.
Εκείνος, αφού την ευχαρίστησε κάθισε ανάμεσά τους και χάθηκε στο «ταξίδι» των σκιστών ματιών.
Πέρασαν λίγα λεπτά ώσπου να συνέλθει από αυτό το τραγούδι.
Ευχήθηκε να μην ήταν όνειρο όλο αυτό. Φοβήθηκε πως ήταν όνειρο.
Δεν ήταν όμως! Βρισκόταν εκεί, στη παραλία, δίπλα της, με συντροφιά τη θάλασσα, τη μουσική, τη φωτιά και τ’ αστέρια. "

______

Απόσπασμα από το νέο μου βιβλίο, "Η Αγάπη Δηλώνει Παρών", για να συνοδέψω αυτή την πανέμορφη φωτογραφία που μας έστειλε από την αγαπημένη Κόρινθο, η ομοτέχνης και συνοδοιπόρος στον κόσμο των μπλοκς, Αλεξάνδρα Μητραβέλλα

Eυχαριστώ πάρα πάρα πολύ!!!

#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Παρών
#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου
#Φωτοεκφράσεις
#Τριλογία_Αγάπης
#Ιστορίες_Αγάπης
 
 

 
"Ένα ειδυλλιακό τοπίο, στις αποχρώσεις του γκρι-μαύρου-πορτοκαλί χρώματος, έκανε την εμφάνισή του.
Βράχια «καμαρωτά» έστεκαν κατά ύψος της παραλίας και από κάτω τους, μια φωτιά έκαιγε αρμονικά, κάνοντας τις φλόγες της, να μοιάζουν πως «χορεύουν» πεντοζάλη.
Διασκορπισμένες παρεούλες τριγύρω από το μέρος της εστίας, απολάμβαναν την ηρεμία και τη ευεξία του τοπίου, ακούγοντας γαλήνια μουσική από καλοκουρδισμένες κιθάρες.
Οι σπίθες της φωτιάς ήταν οι πρώτες που φωτογράφισε.
Πολλά διαδοχικά «κλικ» έκαναν ξανά την εμφάνιση τους.
Οι άνθρωποι, τουρίστες κι εκείνοι, καμία σχέση όμως με τους τουρίστες που είχε πριν προσπεράσει, του χαμογελούσαν γλυκά απολαμβάνοντας τη μαγεία του τοπιού, τη μουσική της ήσυχης βραδιάς και τον όμορφο θόρυβο της θάλασσας που «έσκαγε» μεγαλόχαρη στα πόδια τους.
Άρχισε να φωτογραφίζει διαδοχικά τις παρέες δίνοντας έμφαση σε όμορφα πρόσωπα και σε εκδηλώσεις αγάπης των ζευγαριών.
«Αυτά μάλιστα! Αυτά αξίζουν να φωτογραφηθούν!» σκέφτηκε όταν κάπου πίσω από τις φλόγες της τρεμουλιαστής και παθιασμένης φωτιάς είδε μια κοπέλα με ένα όμορφο, κόκκινο-μπρονζέ καφτάνι, να χαμογελάει τρυφερά στους συνομιλητές της.
Όμορφα, σκιστά μάτια προσέφεραν ζεστασιά και θαλπωρή στους ανθρώπους που τη πλαισίωναν και επιβλητικές, πυκνές, μαύρες αφέλειες, έδιναν έμφαση στο τόσο εκφραστικό πρόσωπό της.
Η φωτιά αγκάλιαζε, την χρυσαφί από τις φλόγες, επιδερμίδα της και εκείνος ένοιωσε μια άπειρη ζεστασιά να πλημμυρίζει τη ψυχή του.
Η μηχανή έμεινε μετέωρη στο λαιμό του… "

_________

Απόσπασμα από το νέο μου βιβλίο, "Η Αγάπη Δηλώνει Παρών", για να συνοδέψω αυτή την πανέμορφη φωτογραφία που μας έστειλε από την αγαπημένη Χαλκιδική, ο υπέροχος φίλος - αναγνώστης, Makis Alevizopoulos

Eυχαριστώ πάρα πάρα πολύ!!!

#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Παρών
#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου
#Φωτοεκφράσεις
#Τριλογία_Αγάπης
#Ιστορίες_Αγάπης

ΚΙ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΟ ΠΛΕΥΡΕΣ





Πρόσφατα, είχα ένα όμορφο και ξεχωριστό μήνυμα. Έγραφε λοιπόν: "Γράφε, γιατί εγώ έχω ανάγκη να σε διαβάζω". Αν εξαιρέσει κανείς, πως από μόνο του, όλο αυτό το γεγονός, είναι μια πολύτιμη προσωπική ιστορία, αυτό που με κέρδισε και με συγκίνησε παράλληλα, σε όλη αυτή την προτροπή, είναι το πόσο κοντά μπορεί να μας φέρει η γραφή, μία γραφή που όμως, είναι συνάμα και κατάθεση ψυχής. Κι όλα αυτά, μέσα σε έναν πλούσια αποξενωμένο κόσμο που όμως, όπως όλα δείχνουν, έχει ανάγκη την κοινωνική και συναισθηματική συνοχή. Γιατί τίποτα δεν χάνεται σε κάθε άνθρωπο, αληθινό! Ευχαριστώ όλους τους συμμάχους μου μα λίγο περισσότερο αυτούς που με αγαπούν και αγαπώ.

ΑΓΑΠΩ ΣΗΜΑΙΝΕΙ





Αγαπώ Σημαίνει – Γιώργος Μαζωνάκης 
Μουσική-στίχοι : Μιχάλης Κουϊνέλης
Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Καλαϊτζής

Φρέσκο τραγουδάκι σας έχω
Ο Μαζωνάκης μου αρέσει σαν καλλιτέχνης και το συγκεκριμένο τραγούδι που φτιάχνει τη διάθεση.

Αφιερωμένο λοιπόν.

Καλησπέρα, εκφραστικοί μου.

ΕΥΤΥΧΙΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



 
Πάμε
Ολοταχώς προς την Ευτυχία

Το Αριστείο μου, το έχασα
ούτε θυμάμαι που

Τελευταία φορά βρισκόμουν δυσνόητα, μα κάπου σκοτεινά

Δύσβατο μέρος
Δίχως φως
Θαρρώ μια χαραμάδα
Μια τόση δα, παραμικρή χαραμάδα

Και φωνές
Σιωπηλές φωνές
Λες και καραδοκούσε η ενοχή

Λύθηκα
Σαν άγριο ζώο, λύθηκα
Περίεργο μα δεν βρισκόμουν σε κλουβί

Κι όμως
Αγρίμι
Αγρίμι
Σαν νέο μέλος, να αδημονεί

Στάχυα
Πολλά στάχυα
λες και ο κόσμος, φυλλορροεί

Κι ένας δρόμος
Ένας πελώριος, γκρεμισμένος δρόμος,
να ανυπομονεί, να τέμνεται

Σε ένα μακρύ ταξίδι,
ξαπόστασαν οι στόχοι
και σε ένα ξέφρενο ωτοστόπ,
δημιουργήθηκε η Ελπίδα

Πάμε

Πάμε

Ολοταχώς,
Για την Ευτυχία!

Σπεύσατε

- Ευτυχία - Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποίηση
#Δημιουργώ

ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΗΝ ΣΚΟΤΩΝΩ ΤΗΝ ΣΑΡΚΑ ΜΟΥ




Πρέπει να πάρω πίσω τη ψυχή μου από σένα, χωρίς αυτήν σκοτώνω τη σάρκα μου.
Από το ημερολόγιο της Sylvia Plath.



Τετάρτη, 16 Μαΐου 2018

Ο ΑΚΡΟΒΑΤΗΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΚΛΟΟΥΝ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


Μην έρθεις,
θέλω να κοιτώ την Ανατολή.

Θα μετρήσω συνέπειες,
θα αποδώσω ευθύνες,
θα τρέξω, θα χαθώ σε δύσβατα μέρη.

Πίστεψε

Η ράχη είχε σπουργίτια
- που όμως -
έμοιαζαν με λουλούδια.
Στη θάλασσα, η ανθοδόχη.

Κι ύστερα,
παλίρροια έγινε η εσωτερική επένδυση, της μη εναρμονισμένης ψυχής.

Και απελευθερώθηκα

Σε μια αλάνα από γαλάζια φεγγάρια,
αντίκρυσα έναν ήλιο.
Ο οίνος της ντροπής μου έγνεψε, ως μια κακοπληρωμένη αχρωματοψία.

Και σαν ψεύτικα γυαλιά, στα μάτια, σε φόρεσα.
Πάνω μου, Μέσα μου
Δειλά, Ταπεινά, Γυαλιά σπασμένα

Μην έρθεις,
Θέλω να με κοιτώ.
Ατίμησα, έναν άτιμο εαυτό.

Και λογαριάζω

Πενήντα φεγγάρια και δεν σε έψαξε κανείς.

Λοιδορούν και απόψε οι παρωδίες των νυκτόβιων πουλιών.
Εκείνα μόνο, σε προσμένουν.

Απόταξη, φθάνω
διά βίου στη ζωή •
Επανόρθωση

Ανυμνώ, αντλώντας έμπνευση από ακραία φαινόμενα ζωής

Και θανάτου!

Μην έρθεις,
είσαι νεκρός.

Κι ακροβατώ,
κοντά σου.

Το σκοινί,
στην Άδεια καρέκλα.

Συνθέτω,
το πιο αλληγορικό σκηνικό.

-- Ο Ακροβάτης που έγινε Κλόουν - Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποίηση
#Δημιουργώ


__________

Καλημέρα εκφραστικοί μου.
Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.
Μη σας κάνει εντύπωση η εικόνα που δεν έχει ακροβάτη, όπως ο τίτλος του ποιήματος.
Το συγκεκριμένο άλλωστε ποίημα από την φωτογραφία που το συνοδεύω το εμπνεύστηκα, οπότε όπως καταλαβαίνετε, δικαιωματικά της ανήκει.

Πάντως, ανάμεσα στην "κατοικούμενη" θέση και στην άδεια, πραγματικά είδα το σκοινί της ακροβασίας. Τίποτα δεν γίνεται προς χάρην  εντυπωσιασμού, όλα είναι αλήθεια.
Η δική μου.

Να περνάτε όμορφα!

ΑΜΑΛΙΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Τα χρώματα,
αυτά τα φάλτσα χρώματα, μεσουρανούν.

Και διασχίζουν ούρειους Παραδείσους
και πλέουν, σε βαλτωμένα νερά.

Ένα παγώνι μου γνέφει, την παγωνιά.
Τη γνώριμη εκείνη παγωνιά που χρόνια, σαν σαλιγκάρι εκτρέφεται.

Και αναδεικνύω την ομορφιά μέσα από την απελευθερωμένη ασχήμια.
Και χρήζω ως βασιλιάς, τον πιο φτωχό αλήτη.

Κι αντιλαμβάνομαι
Ποθούμενη αντιλαμβάνομαι, την ψυχρή ομορφιά του μορφωτικού μινιμαλισμού που "εκτελέστηκε" ποτέ από κάποιο παράνομο "στράτευμα" χαρούμενων, υπερθετικά, συντελεσμένων εικόνων.

Η βούρτσα του ελαιοχρωματιστή, έχει εκλείψει από καιρό.
Το πινέλο του καλλιτέχνη, βυθίστηκε σε ένα λευκό πηγάδι.

Και επιστρέφω
Σαν βασιλιάς, παραιτούμαι μαινόμενος.

Τα κρίνη έγιναν τουλίπες
Και το φτερό, Αμαλία

Εξουσιάζομεν

-- Αμαλία - Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποιήματα
#Δημιουργώ

Η ΡΟΗ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ




Κι ήταν νωρίς....

Η αποκρουστική αλήθεια μάγεψε και πάλι, τους κλέφτες των συναισθημάτων.

Σε ένα κίτρινο κουτί έκλεισα τα όνειρά μου. Η κορδέλα για το χαρτί περιτυλίγματος ήταν ροζ.

Το λευκό χαρτί, ήταν άυλο.
Νοερά, σαν μαχαιριά, το ένιωσα.

Σαν κουτί ληγμένου γάλατος, σε κάδο ανακύκλωσης επιστράφηκα.
Κι εκεί, βρήκα την ζοφερή μου αξία.

Επαναπροσδιορίζω τους παράγοντες της καίριας μοναξιάς και τρέφω μέσα μου, τους επουράνιους καθρέπτες της ζωής που πλάθηκε, για να γίνει ένα στιβαρό δάκρυ.

Κι ούτε που φαντάζεσαι...
Το ρυάκι έγινε πέτρα και το γάλα, έγινε αμυχή.

Κι ούτε που φαντάζεσαι...
Και κυλάω
Βυθίζομαι, σε αποθεματικούς κόσμους.

Ρέω...

Η Ροή - Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποιήματα
#Ονειρεύομαι

Η ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΑΝΘΙΣΗΣ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ













Η εποχή της άνθισής μας έχει τελειώσει. Είμαστε ο καρπός που έβγαλε

Γουάλας Στίβενς, 1879-1955, Αμερικανός ποιητής




Ioanna Constans Papangeli  <3 — στην τοποθεσία Ζαγοροχώρια (Zagoroxoria).
Ευχαριστώ πολύ!!!! 

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΙΚΑ





Μερικά δάκρυα κυλούν όπως αναβλύζει μια πηγή μέσα από τη γη. Άλλα, όπως ξεχειλίζει μια στέρνα.

Gilbert Cesbron, 1913-1979, Γάλλος συγγραφέας




Κανείς δεν φτιάχνει την ιστορία ούτε τη βλέπει να γράφεται, όπως δεν βλέπει κανείς το χορτάρι να μεγαλώνει.
Μπορίς Πάστερνακ, 1890-1960, Ρώσος συγγραφέας, Νόμπελ 1958



Πρέπει να έχει κανείς πάντοτε δύο ιδέες, τη μία για να σκοτώσει την άλλη.
Ζωρζ Μπρακ, 1882-1963, Γάλλος ζωγράφος


  
Είναι κρίμα που δεν σφυρίζουμε ο ένας στον άλλο όπως τα πουλιά. Τα λόγια είναι παραπλανητικά.

Halldór Laxness, 1902-1998, Ισλανδός συγγραφέας [Νόμπελ 1955]



__________


Στα Ζαγοροχώρια, συνεχίστηκε το ταξίδι της Αγάπης!!

Ioanna Constans Papangeli <3 <3 
Ευχαριστώ πάρα πολύ!!!!  

Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

Η ΝΑΦΘΑΛΙΝΗ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Η απουσία,
σαν ενοχή κρεμιέται.

Τα ανθρώπινα άψυχα σώματα,
κείτονται στο δίπλα δωμάτιο, σαν είλωτες αυταρχικοί.

Και θρηνούν τα ρούχα, τα σώματα που δεν φορέθηκαν και δακρύζουν οι σκιές των ανθρώπων, για τα υποδήματα που δεν βρήκαν σάρκα να σταθούν.

Σήμερα στο πατάρι, χορεύει ένα ποντίκι.
Ένα παλιό, ξεχασμένο, ταλαιπωρημένο, τυφλό ποντίκι.
Ένα ποντίκι που ωρύεται και κρύβεται από την​ μοναξιά.

Η εσφαλμένη αδελφότητα της μικρογραφίας, με οδήγησε απόψε, στην ηχηρή σιωπή της εθελοντικής απώλειας.

Επιλογή, η συνομωσία αντίπραξης, κατά των αναμνήσεων.
Σωτηρία, η άσπονδη ωδή της τραγελαφικής αλήθειας που αιμορραγεί.

Η ντουλάπα μου, έγινε κατοικία σκόρου
και η κρεμάστρα μου, κρεματόριο.

Τους ακούω...

Ψιθυρίζουν
Παίζουν
Γελούν

Παιδεύουν μα παιδεύονται

Σήμερα, ξύπνησα νωρίς και για καληνύχτα, κρατώ τα καπέλα της αυταπάρνησης.

Κι ενθυμούμαι,
μιμούμενη την καίρια ολιγαρκή εκταφή των συναισθημάτων​, που δικαιωματικά, ανήκει στους λίγους.

Εκείνους, τους ρομαντικούς, που μυρίζουν ναφθαλίνη.

- Η Ναφθαλίνη - Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποιήματα
#Δημιουργώ

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΟΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



 
Αντικατοπτρισμός Ονείρων, η Αγάπη σου.
Επίσημη διδαχή, η όποια, θέλησή σου.

Ψευδαίσθηση νήματος, η ακτίνα που ακολούθησε συμμετρική πορεία και χάθηκε στο διάβα μιας απώτερης, αγάπης, εχθρικής.
Σαν αντιστραμμένο αντικείμενο που υποδύεται έναν χυδαίο ρόλο.

Διάθλαση, η εικονική πραγματικότητα που τέμνεται σε ένα ολόγιομο φεγγάρι και εγώ να υποκύπτω, να υποκύπτω, να Έρπομαι.

Και το πρωί, να εμφανίζομαι ως άλλη μία Φάτα Μοργκάνα που όπου να 'ναι, θα εκραγεί.

Ανώτερος αντικατοπτρισμός η οφθαλμαπάτη της Αγάπης, που συσσωρεύτηκε σε σάπιους νερόλακκους.

Και ξεχύνεται
Και αναδύει
Και εξομαλύνει μια κατάσταση, αμφότερη, την πιο τρυφερά εχθρική.

~~ Αντικατοπτρισμός - Κική Κωνσταντίνου

* Το φαινόμενο Φάτα Μοργκάνα ανήκει στα Μετεωρολογικά φαινόμενα

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποιήματα
#Δημιουργώ

Παρασκευή, 11 Μαΐου 2018

Ο ΑΡΓΑΛΕΙΟΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Είναι μέρες που υφαίνω,
που υφαίνω, που υφαίνω,
τη δυστυχία •
σαν άνθος, επάνω μου.

Κι επικαλούμαι,
σύννεφο, χωρίς νερό,
να ραντίσει τη ρίζα του άνθους
κι εκείνο, να σπάσει.

Πάνε μέρες που ονειροβατώ σε μια κλωστή.
Αέναη •

Τα νήματα, τα κλέψανε από καιρό, οι σαρκοφάγοι.

To Λανάρι, κατεδαφίστηκε νωρίς
Η Ηλακάτη, ντράπηκε
Το Αδράχτι, ξετυλίχθηκε
Η Δρούγκα, δεν βοηθάει πια.
Το Σφοντύλι, χωρίς την Δρούγκα, είναι άχρηστο, μόνο, λειψό.
Και το Στημόνι, αχ αυτό το στημόνι, διπλά μαχαιρωμένο.

Η Αντιά, εξουδετερώθηκε από την Ποταμίστρα
Κι η Κουρούνα, δεν συγκρατεί το κυλινδρικό ξύλο.
Τα Μιτάρια, λύθηκαν.
Το Χτένι και και το Ξυλόχτενο, κήρυξαν συμμαχία
Το Μασούρι, τα Ποδαράκια και Σαίτα, αχ αυτή η Σαίτα, εγκατέλειψαν.

Και πως να κρατηθεί ο αργαλειός δίχως όλα αυτά; Πως να στηθεί και να ριχτεί στην εκτελεστική του μάχη;

Και θέλω να υφάνω τα όνειρά μου
Κι ενίοτε, τους καημούς μου

Και οι κουβέρτες, μου λείπουν τόσο πολύ αυτή την εποχή.

Όχι η ζεστασιά
Ούτε η θαλπωρή τους

Η αίσθησή τους μόνο, αυτή.

Στον αργαλειό της, ύφανα.
Εκεί *

~~ Ο Αργαλειός - Κική Κωνσταντίνου

Ένα ποίημα που δημιουργήθηκε μόλις και θέλω να το αφιερώσω στην αγαπημένη μου γιαγιά! Αυτό, για πολλούς δικούς μου λόγους.
Ίσως επειδή ακόμη θυμάμαι το μικρό, εκείνο βελονάκι.
Ίσως επειδή πάντα θα θυμάμαι, εκείνο, το συγκεκριμένο βελονάκι.
Με όλη μου την αγάπη, λοιπόν.

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποιήματα
#Δημιουργώ

ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΟΥ ΕΙΠΑ ΑΝΤΙΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΟΥ ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΑΝ; ΚΑΜΙΑ!





" Τι φιλοξενούσα για χρόνια εντός μου πριν βρεθώ στο χαντάκι αυτό;
Ανθρώπους, πολλούς ανθρώπους. Εκατομμύρια ανθρώπους με όσα κουβαλούσαν επάνω και μέσα τους.

Πόσες φορές τους είχα φιλοξενήσει; Αμέτρητες!
Πόσες φορές τους είχα βρει λύσεις στα προβλήματά τους μέσω της τροφής των σκέψεων που τους χάριζα σε όλη μου τη διαδρομή; Αμέτρητες!
Πόσες φορές τους επέτρεψα να εκδηλώσουν τα αισθήματά τους, όποια κι αν ήταν αυτά, επάνω μου; Αμέτρητες!
Αγαπιόντουσαν; Ζωγράφιζαν καρδούλες!
Χώριζαν; Έγραφαν στιχάκια λύπης!
Υμνούσαν τη φιλία; Χάραζαν τα ονόματά τους!
Ζούσαν τη στιγμή; Φρόντιζαν να μου αφήσουν ενθύμιο την ημερομηνία της!

Και δεν είπα ποτέ μου τίποτα! Τα δέχτηκα όλα με χαρά, γιατί η φιλοξενία μου ήταν κάτι παραπάνω από ουσιώδης. Ήταν αληθινή!

Και συνεχίζω…

Πόσες φορές φιλοξένησα μέσα μου ανθρώπους, που κάποιοι τους εντάσσουν στο περιθώριο; Αμέτρητες! Και ποτέ δεν τους ξεχώρισα από άλλους.
Πόσες φορές τους επέτρεψα να τσακωθούνε εντός μου και άλλες πάλι να αγκαλιάσουν και να μιλήσουν για όσα εκείνη την στιγμή τους ένοιαζε; Αμέτρητες!
Πόσες φορές άφησα τους ανθρώπους να ξεσπάσουν τη μανία και τα νεύρα τους επάνω μου; Αμέτρητες! Και όσο κι αν πόνεσα, δεν παραπονέθηκα ποτέ για το παραμικρό.
Πόσες φορές με βρόμισαν εγκαταλείποντας μέσα μου τα σκουπίδια τους; Αμέτρητες! Και έμαθα να αντέχω τη δυσωδία για χάρη τους.
Πόσες φορές τους άφησα να κουβαλήσουν μέσα μου οτιδήποτε βαρύ προκαλώντας μου φθορές; Αμέτρητες! Και δεν παραπονέθηκα καμία.
Πόσες φορές τους άκουσα να τραγουδούν και να παίζουν μουσική μέσα μου και παρασύρθηκα και εγώ σε αυτήν τη μελωδία; Αμέτρητες! Κι αυτό μου έδινε τη δύναμη και τη χαρά να συνεχίζω να τους φιλοξενώ και να τους προσφέρω όσα πράγματι επιθυμούσαν.

Πόσες φορές τους είπα «Αντίο» στη στιγμή του αποχωρισμού και μου απάντησαν; Καμία!!!

Καμιά εκτός από εκείνη τη φορά που ένα παιδί με κόκκινο κασκόλ και καφέ σκούφο μου χαμογέλασε και μου έκανε «γεια» με το μικροσκοπικό, λευκό του χέρι. "

~~ Απόσπασμα από το "Είμαι ένα βαγόνι", που συναντά κανείς στο δεύτερό μου βιβλίο, με τίτλο "Οι Φεγγίτες της Ζωής μου"

Η φωτογραφία μας έρχεται από μία αγαπημένη μπλοκερ, συγγραφέα και ευαισθητοποιημένη προσωπικότητα, Αλεξάνδρα Μητραβέλλα

Ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ. <3

ΈΚΛΕΙΣΑ ΣΦΙΧΤΑ ΣΤΙΣ ΧΟΥΦΤΕΣ ΜΟΥ





" Έκλεισα σφιχτά στις χούφτες μου ένα λευκό σπίτι με μια πόρτα θαλασσιά, τόπος κατοικίας μόνο για τους δυο μας και όταν στο προσέφερα προσεκτικά, άνοιξες διάπλατα τη χούφτα σου και εκείνο δίχως να καλοσκεφτεί, «πήρε» τη μορφή λευκού περιστεριού και πέταξε ψηλά!

Σε έναν απέραντο ουρανό το είδαμε να ξεμακραίνει….

Προσπάθησα να το φέρω πίσω μα ήταν τόσο περήφανο και ευτυχές στον ουρανό που σκέφτηκα ότι εκεί ανήκει.

Εξάλλου εξαγνισμός δεν είναι ο Έρωτας;
Ευφορία και πίστη δεν είναι η Αγάπη;

Ας μείνει για πάντα εκεί ψηλά, σαν Ύψιστος που βρήκε τον δρόμο του επάνω σε ένα και μοναδικό αστέρι.

Ένα αστέρι, λυχνάρι και οδηγός για όσους έχασαν το δρόμο τους παρακινούμενοι από ψεύτικους και άκαρπους χάρτες.

Ώρες ώρες θα ’θελα να «κλέψω» ένα διθέσιο αεροπλάνο και να ’ρθω να σε βρω και να σε φέρω πίσω, όμως η καρδιά μου σφίγγετε όταν ξέρει πως στην ουσία το μόνο που θέλω είναι να σε αιχμαλωτίσω.

Θέλω να σε κάνω το προσωπικό μου περιστέρι, τον αποκλειστικό μου «ταχυδρόμο», εκείνον που θα γράφω ραβασάκια και δένοντάς τα με λεπτή, κόκκινη κλωστή στο λεπτοκαμωμένο, μικροσκοπικό σου πόδι θα τα αφήσω να ταξιδέψουν και «ραντιστούν» από τις στάλες του Αιγαίου, του Ουρανού και ενός βαθιού πελάγους που ο άνθρωπος δεν εχει ακόμη ανακαλύψει!

Τι εγωιστικό Θεέ μου! Να θέλω να κάνω «ταχυδρόμο» την Αγάπη όταν ακόμη δεν έμαθα να «γράφω»! Να τη βάζω να ταξιδεύει σε πολιτείες μακρινές, αψηφώντας όλους τους κινδύνους μεταφέροντας τα γράμματά μου, όταν μόλις εχθές έμαθα να κρατώ την πένα.

Γιατί ναι, για να μάθεις να γράφεις πρέπει πρώτα να μάθεις να μιλάς και εγώ είχα την απαίτηση να προλαβαίνεις ότι θέλω να σου πω πριν καν αρθρώσω λέξη.

Αλλά έτσι είμαστε οι άνθρωποι. Άρπαγες όλων, όπως πάντα!

Είμαστε ένας βαθύς λάκκος από άμμο που το μόνο που θέλει δίπλα του είναι μια γούρνα με νερό, αδιαφορώντας αν η γούρνα αυτό πού αποζητάει είναι ένα φυλλοβόλο και ένα αειθαλές δέντρο. "

~~ Απόσπασμα από την "Φυγή", που συναντά κανείς στο πρώτο μου βιβλίο με τίτλο "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου"

Η φωτογραφία μας έρχεται από μία αγαπημένη μπλοκερ, συγγραφέα και ευαισθητοποιημένη προσωπικότητα, Αλεξάνδρα Μητραβέλλα





 "Μη φοβάσαι τη ζωή, άσε να φοβηθεί εκείνη αν σε χάσει"

~~ Από τους Φεγγίτες της Ζωής μου, το δεύτερό μου πόνημα.
~~ Η φωτογραφία, η υποσημείωση, η ψυχή, από τους Φεγγίτες της Ζωής της, μιας και η κτητική αντωνυμία του τίτλου, σκοπό έχει να προσφέρει την "διαδοχή" στον εκάστοτε αναγνώστη.
Να το αγαπήσει, να ταξιδέψει και να γίνει δικό του κομμάτι πια.

Και στην Αλεξάνδρα μας, αναπόσπαστο θέλω να πιστεύω πια!
Ευχαριστώ πάρα πολύ!

Εδώ μερικές από τις ασχολίες της: https://www.blogger.com/profile/10015535587934763847

Ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ!


Ένα μεγάλο και θερμό Ευχαριστώ, οφείλω στην αγαπημένη μας Μαρίνα και το e περιοδικό μας, για την τόσο θερμή συνέντευξη που μου πρόσφεραν. 
Ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ!!! Κάθε καλό εύχομαι!!!

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2018

ΤΟ ΡΟΔΟ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Πρωτοεμφανίστηκα στην Ασία,
πριν από περίπου, πέντε χιλιάδες χρόνια.
Τριαντάφυλλο ή Ρόδο, ονομάστηκα.
Ο ορισμός, έστω και πλατωνικά, μου ταίριασε πολύ. Ιδιαίτερη αδυναμία έδειξα στον δεύτερο ισχυρισμό.

Οι Σουμέριοι από τη Μεσοποταμία, ήταν οι πρώτοι, οι πιο τρυφερά νωχελικοί.
Οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι, όπως πάντα, πρωτοπόροι, στην πιο ουτοπική ωδή.
Με θεοποίησαν, η Αφροδίτη δεν ήταν μόνη.

Όλοι ήξεραν το μυστικό, όλοι το ήξεραν. Προκλήθηκα από τα δάκρυα της θεάς για τον χαμό του Άδωνη, εξού και η τόση, απαρηγόρητη ομορφιά που τρέφω.

Θαρρώ πως τα δάκρυα έγιναν ροδοπέταλα και έκτοτε, ακολουθώ μηχανικά εκείνον που φεύγει,
τον Εκδιωγμένο•
έτσι τον κατονομάσα και παντοτινή αγάπη του τρέφω.

Ράντισα το δρόμο πίσω του και ακολουθώ τη νέα ιστορία. Προσκυνώ και θυσιάζομαι, ποδοπατούμενο πάντα, τον θάνατο της κάθε Αγάπης, αληθινής.

Είμαι ένα μαραμένο τριαντάφυλλο μα πάντα θα είμαι Ρόδο.

Το Ρόδο•
της λησμονιάς που άνθισε.

Το Ρόδο - Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποιήματα
#Δημιουργώ

ΓΙΝΕ ΒΑΡΚΑ, ΑΝΟΙΞΕ ΠΑΝΙΑ ΚΑΙ ΑΡΜΕΝΙΣΕ ΣΤΟ ΠΕΛΑΓΟ ΠΟΥ ΑΠΛΩΝΕΤΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΟΥ





"Θυμήσου ρε, θυμήσου!
Γεννήθηκες κλαίγοντας, γιατί πονούσες ρε, μα αυτό σήμαινε πως ήσουν ζωντανός και τώρα πια φυλακίζεις την ψυχή σου σε αδιόρατα τείχη, που ονομάζεις κλουβιά προστασίας μόνο και μόνο, για να μην πονέσεις ρε!
Σπάσε τα τείχη! Σπάσ’ τα ρε! Προσπέρασε ό,τι σε φοβίζει και σε κρατά δέσμιο του εαυτό σου! Δώσε μια κλωτσιά και κάντα όλα λίμπα.
Προσπάθησε ρε! Προσπάθησε, τί σου ζητάω;

- Μην την πεις αυτήν τη λέξη, μην την πεις!
- Ποια λέξη; Ποια;
- Όχι, όχι σου λέω, μην την πεις!
- Ποια λέξη; Ποια; Αυτήν που φοβάσαι να πεις εσύ; Πες την, φίλε, πες την, μόνο εσύ μπορείς. Πες την!

Μη γίνεις ένα σκουριασμένο καράβι που «στολίζει» κάποιο βρώμικο λιμάνι. Γίνε βάρκα, άνοιξε πανιά και αρμένισε στο πέλαγο που απλώνεται μπροστά σου. Μη φοβάσαι τη ζωή, άσε να φοβηθεί εκείνη αν σε χάσει.

Τι σου ζητάω ρε; Ζήσε όπως σου αξίζει! Ζήσε!
- Πες τη λέξη! Πες τη λέξη! Μόνο εσύ μπορείς! Πες την!
- Ελευθερία! Ελευθερία, παλιέ μου εαυτέ! Ελευθερία!

Και ο φυλακισμένος σου εαυτός σπάει το κλουβί και δραπετεύει!
Μεγάλο προσόν η ελευθερία, μα ακόμη μεγαλύτερο, αν την έχεις κατακτήσει πολεμώντας για αυτήν…"


Πες αυτή τη λέξη, Πες τη, Οι Φεγγίτες της Ζωής μου
Κική Κωνσταντίνου


#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Λέξη
#Φεγγίτες

ΣΟΥ ΑΡΕΣΕ. ΝΑΙ, ΘΥΜΑΜΑΙ ΚΑΛΑ ΠΩΣ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕ





"Σου άρεσε να βοηθάς ουσιαστικά τον κόσμο, μου χάρισες την ιατρική σου ρόμπα.
Σου άρεσε να προσφέρεις, μου χάρισες ένα αμάξι, που μετακινούσες φάρμακα σε σπίτια ανθρώπων, που δεν είχαν λεφτά να αγοράσουν
Σου άρεσε να χαμογελάς, μου χάρισες μια μαριονέτα – κλόουν, που νιώθω πως είχα αντικρίσει σε θέατρο σκιών, όταν ήμουνα παιδί.
Σου άρεσε να μου κρατάς το χέρι, μου χάρισες ένα στηθοσκόπιο για να το νιώθω πλάι στην καρδιά μου.
Σου άρεσε να αγαπάς, μου χάρισες ένα μπουκέτο με λουλούδια!
Ξεράθηκαν! Ξεράθηκαν τα λουλούδια μα κατά έναν περίεργο τρόπο, κάθε φορά που τα πλησιάζω νιώθω ότι μοσχοβολάνε ακόμα.

Σου άρεσε!
Ναι, θυμάμαι καλά πως σου άρεσε να σου λέω «Σ’ αγαπώ» και μου χάρισες μια κάρτα.
Μια κάρτα που έγραφε: Ακόμη κι αν φύγω θα είμαι κοντά σου, σαν Άγγελος, σαν φυλαχτό, σα φύλλο, που πέταξε στον ουρανό και ψάχνει τον κορμό του δέντρου, που κάποτε το φιλοξενούσε."

Η Φυγή, Τα Λάφυρα της Ψυχής μου
Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Φυγή
#Λάφυρα

ΜΟΥ ΕΙΠΑΝΕ....





"Μου είπανε πως προκαλώ διανοητικές διαταραχές, μα απάντησα πως εκείνοι ξεπέρασαν τις αποστάσεις. Είχα πυξίδα – οδηγό, για να τους δείχνω τον δρόμο που έπρεπε να διαβούν για να με συναντήσουν, μα σε μια στιγμή αδυναμίας με πετάξαν και με ποδοπάτησαν με δύναμη στο χώμα. Και εγώ στάθηκα εκεί, σηκώθηκα, όρθωσα το ανάστημά μου και τους έδωσα το χέρι για να με ακολουθήσουν, όμως εκείνοι σαν γνήσιοι, άγριοι εξερευνητές, μου έστριψαν την πλάτη και με άφησαν δεμένη σε έναν κισσό, να τους βλέπω να ξεμακραίνουν.

Κι ύστερα!
Ύστερα που χάθηκαν και βρέθηκαν στα προσωπικά τους «ανεξιχνίαστα» και αδιέξοδα μονοπάτια, μου είπαν ότι έφταιγα, που τους άφησα να ζήσουν μακριά μου. Αλλά έτσι είναι. Πάντα τα λάθη και τις ευθύνες τις επιρρίπτουμε σε άλλους, για να μην αντικρύσουμε ποτέ τον εαυτό μας μέσα σε όλα εκείνα που έπρεπε να έχουμε τη δύναμη να αποφανθούμε. Γιατί όλα αυτά ζωή προμηνύουν και αποφάσεις στιγμών, που ανήκουνε σε μια διαδρομή, που είναι τα «φτερά» του προσωπικού μας «λευκού αλόγου».

Ας είναι! Το προσπερνώ…
Είμαι εκεί, για να τους δείξω τη μόνη διαδρομή, που οδηγεί στην ανακάλυψη του εαυτού, που παγιδεύτηκε σε έναν ιστό αράχνης, που το ίδιο το μυαλό επέλεξε να δημιουργήσει. "


Ιδιοσυγκρααία, Οι Φεγγίτες της Ζωής μου
Κική Κωνσταντίνου
#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Φυγή
#Λάφυρα

ΞΕΡΩ, ΘΑ ΧΑΘΩ








" Ξέρω, θα χαθώ για ακόμη μία φορά σε έναν άσπλαχνο κόσμο προσπαθώντας να βρω παρηγοριά για τη φυγή σου μα όταν θα ξυπνήσω θα είμαι και πάλι στο κρεβάτι μου αγκαλιά με ένα λευκό, πουπουλένιο μαξιλάρι που μυρίζει ακόμη το άρωμα σου! Που για σχέδιο έχει επάνω του ψηφίδα όλα τα όνειρά μας! Και δε θέλω να το αγγίξει κανείς, γιατί έτσι νιώθω πως θα τσαλακώσει ή ακόμη χειρότερα θα σβήσει τα όνειρά μας.

Και επιλέγω να το κρατώ μόνη στην αγκαλιά μου!
Και το σφίγγω και το σφίγγω δυνατά!
Και πιο δυνατά! Και πιο δυνατά!
Και ένα λευκό πούπουλο πετάει στον αέρα!
Και σταματώ! Ήδη ένα όνειρο από τα κοινά εξανεμίσθη!

Το μαξιλάρι το αφήνω στη βάση του!
Τρομαγμένη φεύγω! Για άλλη μια φορά φεύγω!

Εγώ φεύγω γιατί η φυγή δεν εχει να κάνει με το ποιος φεύγει πρώτος από μία κατάσταση αλλά με το ποιος προσπαθεί να φύγει από ένα σήμερα που έχτισε μόνος ή κάποιος του το πρόσφερε και πρέπει να το αντιμετωπίσει."



Η Φυγή, Τα Λάφυρα της Ψυχής μου
Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Φυγή
#Λάφυρα

Τρίτη, 8 Μαΐου 2018

Η ΘΥΜΗΣΗ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ




Σε περίμενα..
κάτω από το φως των κεριών, σε περίμενα.

Ξεχάστηκε η καρδιά μου, σε εκείνον τον βυσσινί καναπέ το βράδυ, που έμελε να ξεχάσω το όνομά σου.

Προσπάθησα, σαν καλοκουρδισμένο ρολόι, προσπάθησα, να πετάξω από πάνω μου κάθε είδους μελαγχολική υπόνοια, που αποσκοπεί σε χαλασμένους δείκτες που γυρίζουν το χρόνο πίσω, σε κάθε υποδουλωμένη​ στιγμή, που πασχίζω, σφίγγοντας τα δόντια να ξεπεράσω.
Προσπάθησα, μα δεν τα κατάφερα.

Σου ζήτησα, σε παρακάλεσα, ναι, αυτό ήταν παρακαλετό και ικεσία. Σου ζήτησα λοιπόν, να με αφήσεις να ταξιδέψω πίσω, στη στιγμή που οι ζωές μας ενώθηκαν κάτω από ένα χλωμό, μελαγχολικό​ φεγγάρι, μα δε με άφησες.

Γιατί αγάπη μου,
γιατί δε με άφησες;

Το μόνο που ήθελα ήταν να αποκοιμηθώ.
Μια αγκαλιά, και το ταξίδι μου θα ξεκινούσε. Είχα ήδη οραματιστεί την κουβέρτα της επιβίβασης. Θα ήταν εκείνη η πράσινη η φλις. Θυμάσαι; Εκεί πετούσαμε τα σπόρια, βλέποντας ταινία. Εκεί σμίγανε οι κάλτσες μας, οι καφέ. Εκεί η αγάπη, θάφτηκε στο πρώτο ξύπνημα του ημερολογίου, που μίλαγε για ανιδιοτέλεια και αυτή η ανιδιοτέλεια δεν ήρθε ποτέ.

Τα όνειρα έγιναν εφιάλτες
και οι εφιάλτες, πραγματικότητα
και η πραγματικότητα, ζοφερή αλήθεια
και η ζοφερή αλήθεια, στεναγμός.

Και οι μέρες κυλούν
ενώ τα βράδια, σέρνονται.
Και τα συναισθήματα, αναπνέουν
ενώ το οξυγόνο έχει εκλείψει από καιρό.

Σε αντιλαμβάνομαι,
σαν ένα όνειρο που έχει σβήσει, σαν μια εικόνα θολή.

Και όταν κοιμάμαι, γίνεσαι το κομμάτι του παζλ που εδώ και χρόνια με ταλαιπωρεί.
Και θυμάμαι, ορκίζομαι να θυμάμαι, πως αυτό το κομμάτι παζλ, σε μια φουρτουνιασμένη θάλασσα, έχει χαθεί.

Η νύχτα, γίνεται το κομμάτι του παζλ που χάθηκε και η ακαθόριστη θύμηση, το παζλ που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.
Και εγώ, γίνομαι το κάδρο που δεν θα απεικονίσει ποτέ την ιστορία που η ψυχή, είχε οραματιστεί.

Και βυθίζομαι,
σε ανεκπλήρωτα όνειρα, βυθίζομαι και περιμένω την επόμενη μέρα για να ξεκινήσω μια νέα ζωή.

Νέα,
σαν εκείνη, που δεν εκτίμησα χθες.
Και κάθε χθες, τόσο πιο μέσα στο σήμερα.

Αποκοιμήθηκα, ζώντας τις μέρες της ξεχωριστής ομορφιάς μιας απόκοσμης αγάπης, υπαρκτής.

Νανούρισμα των αγγέλων, η άρπα των θνητών. Η πρώτη νότα, το φιλί.

Ζαλίζομαι
Αποκοιμιέμαι
Ένα νανούρισμα διπλανό, μου δείχνει, πως όλοι αναζητούν τη θύμηση.

Έλα, στον ύπνο μου, έλα
Έλα, στο όνειρό μου, έλα
Μα στη ζωή μου, μην έρθεις ξανά.

Κι αποκοιμιέμαι

Η Θύμηση - Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποιήματα
#Δημιουργώ