Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2018

ΔΙΕΚΔΙΚΩ ΤΟ ΑΠΙΘΑΝΟ





Εκείνες οι μνήμες - επιμένουν νωχελικά - να διεκδικούν το απίθανο...
Για καληνύχτα μας..
.

Μου είπανε πως λειτουργώ μη συνειδητά και παραπλανώ πολλές φορές τις συμπεριφορές και τις ελπίδες των ανθρώπων....


"Τι να δείξεις άλλωστε σε ανθρώπους, που έχουν ήδη αιχμαλωτίσει τα μάτια τους, τα όμορφα εκείνα μάτια, πίσω από συνηθισμένα μοτίβα συμπεριφορών και πεποιθήσεων;!
Τι να θέλεις να προτείνεις, όταν σε εχουν χίλιες φορές ταυτίσει με μία πλάνη, που δεν προσπάθησαν ποτέ να εξηγήσουν, μα και να ζήσουν μέσα της για ένα μονάχα λεπτό.
Για ένα λεπτό, που θα τους έδειχνα τον κόσμο όλο!

Μου είπανε πως λειτουργώ μη συνειδητά και παραπλανώ πολλές φορές τις συμπεριφορές και τις ελπίδες των ανθρώπων, μα εγώ απάντησα πως είμαι μία θετική ενέργεια – δύναμη, που στόχο έχω να ελευθερώσω τη μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου με τρόπο που ο καθένας μόνος θα ανακαλύψει.

Μου είπανε πως προκαλώ διανοητικές διαταραχές, μα απάντησα πως εκείνοι ξεπέρασαν τις αποστάσεις. Είχα πυξίδα – οδηγό, για να τους δείχνω τον δρόμο που έπρεπε να διαβούν για να με συναντήσουν, μα σε μια στιγμή αδυναμίας με πετάξαν και με ποδοπάτησαν με δύναμη στο χώμα. Και εγώ στάθηκα εκεί, σηκώθηκα, όρθωσα το ανάστημά μου και τους έδωσα το χέρι για να με ακολουθήσουν, όμως εκείνοι σαν γνήσιοι, άγριοι εξερευνητές, μου έστριψαν την πλάτη και με άφησαν δεμένη σε έναν κισσό, να τους βλέπω να ξεμακραίνουν.

Κι ύστερα!
Ύστερα που χάθηκαν και βρέθηκαν στα προσωπικά τους «ανεξιχνίαστα» και αδιέξοδα μονοπάτια, μου είπαν ότι έφταιγα, που τους άφησα να ζήσουν μακριά μου. Αλλά έτσι είναι. Πάντα τα λάθη και τις ευθύνες τις επιρρίπτουμε σε άλλους, για να μην αντικρύσουμε ποτέ τον εαυτό μας μέσα σε όλα εκείνα που έπρεπε να έχουμε τη δύναμη να αποφανθούμε. Γιατί όλα αυτά ζωή προμηνύουν και αποφάσεις στιγμών, που ανήκουνε σε μια διαδρομή, που είναι τα «φτερά» του προσωπικού μας «λευκού αλόγου».

Ας είναι! Το προσπερνώ…
Είμαι εκεί, για να τους δείξω τη μόνη διαδρομή, που οδηγεί στην ανακάλυψη του εαυτού, που παγιδεύτηκε σε έναν ιστό αράχνης, που το ίδιο το μυαλό επέλεξε να δημιουργήσει.

Είμαι εκεί!
Κι ας μη με βλέπουνε, είμαι εκεί!
Τους δίνω τη δυνατότητα να θυμηθούνε.
Να ονειρευτούνε ξανά, να ζήσουνε, σαν το μικρό εκείνο ζουζούνι, που ξεμπλέχτηκε από τον ιστό και έχει όλη τη δύναμη και τη χαρά για να πανηγυρίσει για όλα εκείνα που του δόθηκαν και μπορεί για άλλη μια φορά να αναπροσδιορίσει.

Και θα το κάνει!
Θα το κάνει, γιατί η δύναμή μου είναι τόση, που μπορεί να επανεκκινήσει τους τροχούς του πιο παλιού αμαξιού, που κάποιος πάρκαρε σε ένα μισογκρεμισμένο λεβητοστάσιο, που ονόμασαν παλιά αποθήκη και ξέχασαν πως ο καυστήρας που φιλοξενούσε ήταν ικανός για να αναθερμάνει όλους εκείνους τους ψυχρούς προσωπικούς μας τόπους. "

~~ Ιδιοσυγκρασία (απόσπασμα) - Οι Φεγγίτες της Ζωής μου

#Τα_Λάφυρα_της_Ψυχής_μου
#Οι_Φεγγίτες_της_Ζωής_μου
#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Παρών
#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου

Ένα μεγάλο μεγάλο ευχαριστώ στην πολυαγαπημένη μου Alexandra Mouriopoulou για την φωτογραφία των βιβλίων στην Σπιναλόγκα. <3

Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2018

Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΧΟΡΕΥΕΙ


" Έρωτας – δίχως ν’ αγαπάμε
Ζωή – χωρίς ποτέ να ζούμε
Έλα λοιπόν κι απόψε, ας πάμε
να χορέψουμε ή να σκοτωθούμε
Τι μπέρδεμα η ζωή μας, τι ιστορία… "

Βύρων Λεοντάρης, «Ψυχοστασία», Ύψιλον/βιβλία
______

Γι' αυτό λοιπόν, κάπου εκεί κοντά στα Χριστούγεννα, θα πάμε να χορέψουμε και όχι να σκοτωθούμε.
Γιατί η ζωή μας είναι μπέρδεμα, είναι ιστορία, είναι όμως και παράσταση, με έκφραση σώματος και ψυχής.

Τι μπορεί να συμβεί όταν ο χορός και η ποίηση ενώσουν τις δυνάμεις τους; Θα το ανακαλύψετε μαζί μας, σε λίγους μήνες.

Σε μια γιορτινή παράσταση, για την οποία θα σας ενημερώσω και στο άμεσο μέλλον.

Σε όμορφες συνεργασίες δημιουργικών ανθρώπων, που δεν επαναπαύονται στις συνηθισμένες επιδείξεις και θέλουν κάτι πιο βαθύ, κάτι πιο ουσιαστικό και κάτι, που να συνδυάζει πολλών μορφών έκφρασης και τέχνης.

Σε όσα θα έρθουν.

Σύντομα λοιπόν, μαζί με την σχολή χορού 4Dance Academy - Σχολή χορού θα σας παρουσιάσουμε μια παράσταση με ποίηση (στίχους δικούς μου) και χορογραφίες δασκάλων και μαθητών.

Χαρούμενη για αυτή την συνεργασία και ανυπόμονη, για την παράσταση χορού και ποίησης που θα έρθει.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ιδιοκτήτες της σχολής που θα δώσουν στα ποιήματά μου κίνηση και μελωδικό ρυθμό και ακόμη ένα μεγάλο ευχαριστώ για την φωτογραφία - πορτρέτο που μας χάρισαν.

"Κάθε Λάφυρο και ένας Προσωπικός Φεγγίτης λοιπόν"
Και στη προκειμένη περίπτωση, τόσο το "λάφυρο" μα όσο και ο "φεγγίτης", θα είναι ο χορός μας.


_________


Όλα, ξεκίνησαν κάποτε, σαν σκέψη, σαν ποίημα αν θέλετε, έτσι:


Η ψυχή μου χορεύει,
αντισταθμίζει όλους τους άγραφους νόμους
της ολότελης βαρύτητας.

Διαγράφω νοητούς κύκλους,
βήματα, σε τέμπερες που πάγωσαν σαν αίμα.
Αφέσου στο παιχνίδι της σιγής
και καθήλωσε με ένα σου μόνο βλέμμα.

Είναι εκείνο το βλέμμα,
εκείνο,

το βλέμμα της ψυχής.


~ Η Ψυχή μου Χορεύει - Κική Κωνσταντίνου


Κι είναι που ο διάβασα αυτό το υπέροχο ποίημα - τυχαία - κάποια στιγμή στη ζωή μου:



Τόσα φιλιά – μα δίχως χείλη
τόσες αφές – μα δίχως χέρια
τόσοι φρουροί – μα δίχως πύλη
τόσες ειδήσεις – δίχως περιστέρια

Τόσοι αγώνες – δίχως μάχη
τόσες μαγείες – δίχως θάμα
Κρυφά θα φύγει δίχως να ’χει
Αφήσει ούτε ένα ίχνος η γενιά μας

– Άλισον, Τζέφρυ, Ουίλλιαμ, Σάντυ…
Τους ήξερες ποτέ; Άγνωστά μας
ονόματα στην αλισάχνη
τώρα που βούλιαξαν πια τα δικά μας

Έρωτας – δίχως ν’ αγαπάμε
Ζωή – χωρίς ποτέ να ζούμε
Έλα λοιπόν κι απόψε, ας πάμε
να χορέψουμε ή να σκοτωθούμε
Τι μπέρδεμα η ζωή μας, τι ιστορία…
– Σάμπως να υπάρχει πια Ιστορία
δική σου ή άλλη… – Τι σκαλίζεις
τα σπλάχνα του ραδιόφωνου;

Ήμασταν θάλασσα κι έχουμε γίνει
σάπια βροχή και τιποτένια
Ξύσε το λούστρο των νυχιών σου,
το ρίμελ, το make up και μίλησέ μου

– Είμαστε μεσοπόλεμος, σου λέω,
ανίατα μεσοπόλεμος … Ας πάμε
λοιπόν κι απόψε, ας πάμε πάλι κάπου
να χορέψουμε ή να σκοτωθούμε…


Βύρων Λεοντάρης, «Ψυχοστασία», Ύψιλον/βιβλία



Η 4Dance είναι η πιο φρέσκια και δυναμική σχολή χορού της πόλης της Χαλκίδας. Είναι το δημιούργημα του οράματος τεσσάρων ανθρώπων που το πάθος τους είναι να κάνουν τους άλλους να περνάνε όμορφα!
Μιλάμε για τους: Αλέξανδρο - Σταμάτη Ρηγόπουλο, Βίκυ Μπασούκου, Αρετή Κόκκαλη και Νίκο Πικραμένο που σε συνεργασία και με άλλους καταξιωμένους χορευτές και δασκάλους παρέχουν μαθήματα σε όλα τα είδη χορού. Ενδεικτικά αναφέρουμε: Latin International, Αργεντίνικο Tango, Salsa, Hip Hop, Oriental, Kizomba κ.α.
Οι μαθητές τους έχουν τη δυνατότητα να συμμετάσχουν σε διαγωνισμούς χορού, σε εξετάσεις καθώς και σε εκδηλώσεις πάντα υπό την καθοδήγηση των πιο έμπειρων εκπαιδευτών του κάθε είδους. Στόχος μας η σωστή και πλήρης εκπαίδευση στο χορό που θα επιλέξει ο κάθε μαθητής σε ένα περιβάλλον άκρως ευχάριστο και δημιουργικό.


 Περισσότερες πληροφορίες εδώ: https://4dance.business.site/ και εδώ: https://www.facebook.com/4Dance-Academy-%CE%A3%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%AE-%CF%87%CE%BF%CF%81%CE%BF%CF%8D-1229110697106442/


Περισσότερα, θα σας έχω άμεσα.

Για την ώρα, να περνάτε όμορφα εκφραστικοί μου και να θυμάστε πως:


 Ο χορός είναι σιωπηλή ποίηση.

Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018

Σ’ άγαπώ κι αγαπώντας σε, σε περιέχω


Σ’ άγαπώ κι αγαπώντας σε, σε περιέχω.

Στο εδώ είναι το παντού και στο καθετί τα πάντα.
Είμαι ήσυχη και κίνδυνο δεν έχω.
Γιατί τον πόνο και τη χαρά αρχίζω να τη δέχομαι με την ίδια ευγνωμοσύνη,
το μικρό και το μεγάλο με την ίδια έκπληξη κι όλα τα πλάσματα
ν’ αποδέχομαι με τον ίδιο σεβασμό, ακόμα κι εμένα.
Το τίποτα και το όλα αρχίζω να κοιτώ σαν όψεις του ίδιου νομίσματος
που δίχως τη μιαν όψη είναι κίβδηλο.

Έρχεται η ώρα που θα λυτρωθώ από σένα!
Και θα λυτρωθώ από σένα αγαπώντας σε περισσότερο,
με της αγάπης το άμετρο μέτρο που είναι η περίσσια.
Θα σ’ αγαπώ τόσο που δεν θα σ’ απαιτώ δικό μου.
Να είσαι μόνο καλά εσύ χωρίς να ψάχνομαι πόσο καλά είμαι εγώ
από το καλά σου.
Ακόμα κι αν κοντά σε άλλην είσαι καλά, εγώ πάλι θα χαίρομαι
όπως να ήσουν μαζί μου.

Ούτε και γράμματα έχω ανάγκη να σου γράφω πια.
Υπάρχω μόνο και σ’ αγαπώ κι αυτό το «σ’ αγαπώ» μου που δεν έχει ανάγκη
καμιά ούτε καν γι ανταπόδοση, θα πλημμυρίσει, θα γεμίσει
με τον κυματισμό του τον κόσμο όλο,
θα έρχεται και σε σένα κι εσύ θα μπορείς, όποτε θες, να τ’ ακούς.
Φτάνει να το θες.
Σ’ αγαπώ κι αγαπώντας σε, σε περιέχω, σε έχω αφού είμαι,
είμαι από σένα και μαζί σου κι όπου κι αν είμαι έρχεσαι.
Είμαστε στο παντού και στο πάντα τώρα που σ’ αγάπησα
κι η αγάπη μου μας κάνει αδιαίρετους.

Εσύ καλέ μου μου δίδαξες σκληρά την καταστροφή του να σ’ αγαπώ λίγο.
Το λίγο ανοίγει ρωγμές να γλιστρά μέσα ο ακόρεστος εγωϊσμός,
να σ’ απαιτεί, να σε διεκδικεί.
Η αγάπη δεν είναι κατά περίσταση, η αγάπη είναι άνευ όρων,
δεν παζαρεύει δούναι και λαβείν, η αγάπη είναι έξοδος
γιατί το εγώ το κάνει εσύ και σε λυτρώνει.

Όχι καλέ μου , εσύ δεν τελειώνεις, το τέλος σου δεν έχει τελειωμό.
Τα πράγματα δεν τελειώνουν έτσι εύκολα όπως το λέμε,
τα πράγματα μεταλλάζονται κι εγώ τώρα μεταλλάζω
τον απάνθρωπο έρωτά μου σ’ αγάπη φιλάνθρωπη.
Δε θέλω να μιλώ άλλο για μένα.

Οι λέξεις είναι φυλακή, κατακρατούν τα δεύτερα και τους ξεφεύγει
το κύριο που πετά πέρα σαν ήχος καμπάνας που σε τίποτα δε φυλακίζεται.
Οι λέξεις ταριχεύουν το ζωντανό και δεν το αφήνουν να περπατήσει.

Σ’ αγαπώ πια τόσο που δεν σ’ έχω ανάγκη.
Σ’ αγαπώ τόσο που σ’ απαλάσσω από μένα.
Σ’ αγαπώ αληθινά και δε σε φοβάμαι!

Αρχίζω να εμπιστεύομαι τη ζωή και να μην έχω αγωνία.
Ζωή δεν είπαμε πως είναι το άλλο όνομα της αλήθειας;

Οι λέξεις είναι ξένα σώματα.

Μ’ ενοχλούν.

Μπορώ πια να σωπάσω.

ΜΑΡΩ ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ

Η ΑΓΑΠΗ ΚΑΤΟΙΚΕΙ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΜΗ ΜΑΣ



" Η αγάπη κατοικεί στην παλάμη μας, στην τόση δα παραμικρή επαφή μας"

#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Παρών
#Κική_Κωνσταντίνου



 "Η δική μου αγάπη δηλώνει παρών και όχι παρούσα, διότι δεν την καθορίζει ένα γένος και μία κατάσταση. Αντίθετα μπορώ να πω, την προσδιορίζει και την προσωποποιεί, ένα σθένος, μία πυγμή και μία διαχρονικότητα που μπορεί να κάνει να παρελθόν να μοιάζει με μέλλον, το μέλλον με παρελθόν και το παρόν να μπορεί να διαρκέσει για πάντα.
Είναι σα να κάθεσαι στο τραπεζάκι που κοσμεί τη βεράντα του σπιτιού σου κι εκεί όπου ανέμελος πίνεις το καφεδάκι σου, να ακούς βήματα, να γυρνάς το κεφάλι και πριν προλάβεις καλά καλά να δεις τι είναι αυτό που σε πλησιάζει, να στέκει εκεί, δίπλα σου, αγέρωχο να σε κοιτάει στα μάτια και με τη δύναμη χιλιάδων ανδρειωμένων στρατιωτών, να σου βαράει με δύναμη το χέρι στο τραπέζι και να σου φωνάζει ή μάλλον να σε προκαλεί:
«Κοίταξέ με, είμαι εδώ! Δηλώνω παρών στο παρόν! Και έχω τόση δύναμη που μπορώ να καταστρέψω ή να συμφιλιώσω τα πάντα!»
Αυτή είναι λοιπόν η αγάπη που θα γνωρίσετε στις τρεις νουβέλες που ακολουθούν και εύχεται να σας παρασύρει μαζί της σε έναν κόσμο που θέλει να αγαπήσει και να αγαπηθεί μα ξεχνάει το πόσο σημαντικό είναι να αισθάνεται. Διότι αγάπη χωρίς συναίσθημα είναι ποτάμι χωρίς νερό. Δεν υπάρχει κανένα ίχνος ζωής μέσα του!"
 

ΤΙ ΝΑ ΔΕΙΞΕΙΣ ΆΛΛΩΣΤΕ...


 
"Τι να δείξεις άλλωστε σε ανθρώπους, που έχουν ήδη αιχμαλωτίσει τα μάτια τους, τα όμορφα εκείνα μάτια, πίσω από συνηθισμένα μοτίβα συμπεριφορών και πεποιθήσεων;!
Τι να θέλεις να προτείνεις, όταν σε εχουν χίλιες φορές ταυτίσει με μία πλάνη, που δεν προσπάθησαν ποτέ να εξηγήσουν, μα και να ζήσουν μέσα της για ένα μονάχα λεπτό.
Για ένα λεπτό, που θα τους έδειχνα τον κόσμο όλο!

Μου είπανε πως λειτουργώ μη συνειδητά και παραπλανώ πολλές φορές τις συμπεριφορές και τις ελπίδες των ανθρώπων, μα εγώ απάντησα πως είμαι μία θετική ενέργεια – δύναμη, που στόχο έχω να ελευθερώσω τη μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου με τρόπο που ο καθένας μόνος θα ανακαλύψει.

Μου είπανε πως προκαλώ διανοητικές διαταραχές, μα απάντησα πως εκείνοι ξεπέρασαν τις αποστάσεις. Είχα πυξίδα – οδηγό, για να τους δείχνω τον δρόμο που έπρεπε να διαβούν για να με συναντήσουν, μα σε μια στιγμή αδυναμίας με πετάξαν και με ποδοπάτησαν με δύναμη στο χώμα. Και εγώ στάθηκα εκεί, σηκώθηκα, όρθωσα το ανάστημά μου και τους έδωσα το χέρι για να με ακολουθήσουν, όμως εκείνοι σαν γνήσιοι, άγριοι εξερευνητές, μου έστριψαν την πλάτη και με άφησαν δεμένη σε έναν κισσό, να τους βλέπω να ξεμακραίνουν.

Κι ύστερα!
Ύστερα που χάθηκαν και βρέθηκαν στα προσωπικά τους «ανεξιχνίαστα» και αδιέξοδα μονοπάτια, μου είπαν ότι έφταιγα, που τους άφησα να ζήσουν μακριά μου. Αλλά έτσι είναι. Πάντα τα λάθη και τις ευθύνες τις επιρρίπτουμε σε άλλους, για να μην αντικρύσουμε ποτέ τον εαυτό μας μέσα σε όλα εκείνα που έπρεπε να έχουμε τη δύναμη να αποφανθούμε. Γιατί όλα αυτά ζωή προμηνύουν και αποφάσεις στιγμών, που ανήκουνε σε μια διαδρομή, που είναι τα «φτερά» του προσωπικού μας «λευκού αλόγου».

Ας είναι! Το προσπερνώ…
Είμαι εκεί, για να τους δείξω τη μόνη διαδρομή, που οδηγεί στην ανακάλυψη του εαυτού, που παγιδεύτηκε σε έναν ιστό αράχνης, που το ίδιο το μυαλό επέλεξε να δημιουργήσει.

Είμαι εκεί!
Κι ας μη με βλέπουνε, είμαι εκεί!
Τους δίνω τη δυνατότητα να θυμηθούνε.
Να ονειρευτούνε ξανά, να ζήσουνε, σαν το μικρό εκείνο ζουζούνι, που ξεμπλέχτηκε από τον ιστό και έχει όλη τη δύναμη και τη χαρά για να πανηγυρίσει για όλα εκείνα που του δόθηκαν και μπορεί για άλλη μια φορά να αναπροσδιορίσει.

Και θα το κάνει!
Θα το κάνει, γιατί η δύναμή μου είναι τόση, που μπορεί να επανεκκινήσει τους τροχούς του πιο παλιού αμαξιού, που κάποιος πάρκαρε σε ένα μισογκρεμισμένο λεβητοστάσιο, που ονόμασαν παλιά αποθήκη και ξέχασαν πως ο καυστήρας που φιλοξενούσε ηταν ικανός για να αναθερμάνει όλους εκείνους τους ψυχρούς προσωπικούς μας τόπους. "

~~ Ιδιοσυγκρασία (απόσπασμα) - Οι Φεγγίτες της Ζωής μου

#Τα_Λάφυρα_της_Ψυχής_μου
#Οι_Φεγγίτες_της_Ζωής_μου
#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Παρών
#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου

Ένα μεγάλο μεγάλο ευχαριστώ στην πολυαγαπημένη μου Alexandra Mouriopoulou για την φωτογραφία των βιβλίων στην Σπιναλόγκα. <3

Καλημέρα σε όλους!

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2018

Η ΚΑΤΑΧΝΙΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Καθώς ερχόσουν, τα χέρια και τα πόδια, ρυθμικά έσπαγαν. 
Σαν άλλος ένας, ειδυλλιακός ξύλινος κλόουν..
Αλήθεια, κλόουν δεν ήταν και ο Πινόκιο;
Έτσι, την τελευταία φορά θυμάμαι.

Την ώρα που φεύγουν οι άνθρωποι ξεριζώνουν καρδιές, τις δικές τους ή των άλλων, μόνο που στη δική σου περίπτωση, κάθε φορά που ερχόσουν, ένα τράνταγμα, θα ήταν μονίμως παραδεκτό.

Στην νυκτόβια φυλακή των ονείρων,
τείνω να ερωτευτώ κάθε άρρωστο και παρεξηγημένο μα την μέρα, ψάχνω να βρω που πήγε το αστρικό μου σώμα από εχθές.

Αναζητώ ένα αστέρι να μου δείξει τον δρόμο μα ο ουρανός, βάλθηκε, εμπόδια να μου στήσει. Σε κάθε μου σκοτεινή περιπλάνηση σε προσμένω και σε κάθε ερωτική υπεκφυγή, σε αναζητώ σαν τραπουλόχαρτο που χάθηκε από το πράσινο τραπέζι, που σαν εξόριστος, σε κάποιο κόσμο σκοτεινό, ψάχνει να βρει το φως.

Το αστείρευτο φως
Εκείνο που δεν υπάρχει

Η καταχνιά είναι πάντα η πιο αντάξια μοίρα και η πιο δίκαιη ανταμοιβή.

~~ Η Καταχνιά - Κική Κωνσταντίνου

Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2018

ΚΑΙ ΜΕΤΑ, ΕΠΑΝΕΛΑΒΕ...



Αχ καημένε μου άνθρωπε, που ποτέ δε κατάλαβες και δε θα καταλάβεις το μεγαλείο σου!

Αχ καημένε μου άνθρωπε, που αφήνεις τη συνείδηση να ξεγλιστρά μέσα απο τα χέρια σου!

Αχ καημένε μου άνθρωπε που ποτέ δε κατάλαβες την αξία του Ανθρώπου!

Μας αξίζουν όλα αυτά γιατί κρίναμε πως αφου δεν είμαστε εμείς στη θεση των "αδυνάμων", δε συνέβει κάτι άσχημο σε εμάς, δε μας αφορά!

Αχ καημένε άνθρωπε, πόσο κουτός ήσουν, είσαι και θα είσαι, γιατί πάντα έρχεται και η σειρά μας!

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου




 Ελεύθερος,
σαν υποφαινόμενο τραύμα...

Καλημέρα και καλή μας, εβδομάδα!




Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2018

Αφιερωμένο λοιπόν στους γενναιόδωρους ανθρώπους! Πού είστε πολλοί, το ξέρω!



Αφιερωμένο στους ανθρώπους που δεν επιδιώκουν
να εισπράξουν αγάπη για να τη προσφέρουν έπειτα!
Αυτό είναι ανταπόδοση και η αγάπη οφείλει
να είναι προσφορά και γενναιοδωρία!
Αφιερωμένο λοιπόν στους γενναιόδωρους ανθρώπους!
Πού είστε πολλοί, το ξέρω!
______________
Ήδη ταξιδεύει... για Σαντορίνη μεριά!

ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΛΕΓΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ "ΓΙΟΥΜΑ"/ Μ' ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΤΑ ΑΠΟΚΑΛΩ "ΓΙΟΥΜΑ"


Κοντά σου, σύντομα.
Εσύ που τα θέλεις και δεν τα έχεις ακόμα, εσύ που τα θέλεις ενυπόγραφα και με προσωπική αφιέρωση, δεν έχεις παρά να επικοινωνήσεις μαζί μου άμεσα
"Την αγάπη που δηλώνει παρών" μπορείς να τη βρείς κατόπιν παραγγελίας και σε όλα τα ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία.
Για περισσότερες πληροφορίες, στείλε μου μαιλ: kikh_k@hotmail.com

Σ' ευχαριστώ πολύ.



Aγαπήσατε βλέπω το φύλλο και τον κορμό....
Πολύ χαίρομαι!
Η φωτογραφία που βλέπεται ανήκει στην Νεφέλη Νέλη Αλεξανδρή, διαχειρίστρια της αγαπημένης ομάδας "σεργιάνι στησ ψυχήσ... τα καλντερίμια" https://www.facebook.com/groups/985393214837904/
Ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ γλυκιά μου, φίλη!! <3

Έχει όστρακα, βότσαλα, ψιλό χαλίκι και μια γλυκιά θολούρα ανεξάρτητης μοναξιάς.


" Προχωράω…
και προχωράω ….
και προχωράω…..,

Φτάνω σε μια ακρογιαλιά, έχει το δείλι που αγαπώ και λατρεύω πάντα.
Έχει ένα μεθυστικό ηλιοβασίλεμα και μια θάλασσα με ένα γλυκό και ήρεμο φάρο.
Εχει όστρακα, βότσαλα, ψιλό χαλίκι και μια γλυκιά θολούρα ανεξάρτητης μοναξιάς.

Προχωράω…
και προχωράω ….
και προχωράω…..,
αμέριμνη προχωράω στη λασπωμένη άμμο και οι πατούσες μου διαγράφουν μια σπαρταριστή, ακανόνιστη πορεία.
Οι μικρές μου πατούσες…

Είμαι ένα μικρό κοριτσάκι,
Φοράω ένα ανοιχτόχρωμο πορτοκαλοκαφέ φορεματάκι και παίζω με ένα ξύλο που κρατώ, γράφοντας το όνομα μου στην άμμο. Χαράζοντας μια αγνή, παιδική πορεία.

Είμαι παιδί φωνάζω και γελώ, όταν ξάφνου ο ήλιος δύει και δείχνει να χαμογελάει τρυφερά κι αυτός μαζί μου.
Σκύβει και μοιάζει να μου φορά ένα στέμμα στα μαλλιά.
Είμαι η μικρή βασίλισσα ενός παραμυθιού, που δε λέει να σταματήσει.

Ένας γλάρος έρχεται απο πέρα μακριά και με «αιχμαλωτίζει».
Έρχεται. Πρέπει να προφτάσω να ετοιμαστώ, πρέπει κάπου να με αφήσει..

Σε έναν κόσμο νέο, ουτοπικό, που ονειρεύομαι, ελπίζω, μα πάνω απ’ όλα είμαι έτοιμη να αγγίξω, να ζήσω, να αφουγκραστώ.

Προς τη μεριά του γλάρου προχωρώ και έχω ήδη μεγαλώσει. Είμαι μια νεαρή κυρία και εχει πλάκα, όλο αυτό έχει τόσο πλάκα, που θέλω να γελάσω δυνατά και να σηκώσω δυνατό, στροβιλιστό αεράκι.
Φοράω φόρεμα λευκό, καπέλο και γυαλιά ηλίου.
Παίζω στη θάλασσα με το νερό και ο αφρός που σχηματίζει μου θυμίζει επουράνια λάμψη, μα και γλυκιά μελαγχολία.

Μα πριν λίγο ήμουνα παιδί και ο ήλιος έδυσε, τώρα μεγάλωσα και ο ήλιος ανατέλλει.
Πόσο μοιάζουμε τελικά. Πόσο ηθελημένα μπορείς να συμβολίσεις τον κόσμο όλο.

Έφτασε.
Ο γλάρος έφτασε.
Αφήστε με να ταξιδέψω
Και κάντε και εσείς το ίδιο μαζί μου.

Με το δικό σας γλάρο.
Και εγω μπορώ να σας κοιτώ.
Και να χαμογελώ.
Μου αρκεί.
Στην ουσία πάντα μου αρκούσε.

Προχωράω…
και προχωράω ….
και προχωράω…..,

Παρέα με το δικό μου γλάρο προχωράω, δεν πετάω απλώς, ανακαλύπτω, ανασαίνω, προβληματίζομαι, ελπίζω, κατανοώ, ορθώνω ανάστημα, παλεύω, ΖΩ! "


~~ Και Προχωρούσα (απόσπασμα) - Οι Φεγγίτες της Ζωής μου

#Τα_Λάφυρα_της_Ψυχής_μου
#Οι_Φεγγίτες_της_Ζωής_μου
#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Παρών
#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου

Ένα μεγάλο μεγάλο ευχαριστώ στην πολυαγαπημένη μου Alexandra Mouriopoulou για την φωτογραφία των βιβλίων στην Σπιναλόγκα.

Καλημέρα σε όλους!

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2018

ΦΥΛΛΟ ΚΑΙ ΚΟΡΜΟΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ





Ξέρεις τι γίνεται;
Αν μείνεις, θα είσαι νεκρό...

Προσπαθώντας να εξοικονομήσεις ενέργεια, κοινώς - να μεγαλώσεις την διαδικασία της ζωής - πρέπει να σκοτώσεις τα φύλλα σου, για να καταφέρεις και πάλι την Άνοιξη, να αναστηλωθείς.

Θυσιάζεις ή θυσιάζεσαι;
Μονάχο στέκεις
Έρημο
Κηφήνας, κανείς

Ξέρεις τι γίνεται;
Για να παραμείνεις ζωντανό πρέπει πάνω από όλα να φερθείς εγωιστικά μα και να παρατείνεις, την αγωνία όλων όσων, σε συμπορεύονται.

Αν ο κορμός σου ήταν καρδιά
σκληρή θα θέλαν να 'ναι
μα σαν βολβό τρυφερό, νιώθω τον κάθε ξέπνοο χτύπο σου.
Σαν να φυτρώνει ο σκοπός, εκεί που οι δεύτερες ευκαιρίες, τελειώνουν.

Ξέρεις τι γίνεται;
Φοβάται η πλάση την ανατροπή και οι άνθρωποι, τρέμουν κάθε λαβυρινθιακό κύμα.

Πέρα από τις φωτοχημικές δραστηριότητες, κύτταρα και φωτοσυνθέσεις, είναι που βάλλομαι από παντού να υποστηρίξω την κάθοδο, σε ένα ακόμη ποίημα.

Ξέρεις τι γίνεται;
Εγώ, για σένα φύλλο ήθελα να μιλήσω
Όμως πάντα, θα πλαγιάζω στον κορμό σου

~~ ΦΥΛΛΟ ΚΑΙ ΚΟΡΜΟΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Ένα ποίημα που έγραψα μόλις για να συμμετάσχω στις "Ιστορίες Φθινοπώρου" που εμπνεύστηκε η αγαπημένη μου φίλη Μαρία Νικολάου και το λογοτεχνικό ιστολόγιο "Το Κείμενο".

Εδώ: http://tokeimeno.blogspot.com/2018/09/blog-post_11.html για περισσότερες πληροφορίες.

Ευχαριστούμε, Μαρία μου.

___________

Εκφραστικοί μου, καλημέρα.
Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.
Εδώ και καιρό, ήθελα να γράψω  τη δική μου ιστορία ή το δικό μου ποίημα, για το φθινοπωρινό δρώμενο της Μαρίας μας, αλλά δεν τα είχα καταφέρει.
Για να είμαι ειλικρινής, πριν λίγο καιρό είχα γράψει ένα ποίημα με τίτλο "Φθινόπωρο", το οποίο και θα μπορούσα να είχα παρουσιάσει ως συμμετοχή αλλά δεν το έκανα γιατί δεν το έγραψα με βάση το δρώμενο - όπως το σημερινό - οπότε ενεργειακά, το ένιωθα λάθος.
Σήμερα λοιπόν και με βάση αποκλειστικά  - το υπέροχο για εμένα δρώμενο - σας παρουσιάζω την συμμετοχή μου.


Έτσι, για να τις διαβάσετε και εσείς, εγώ τις παρακολουθώ με θέρμη και αστείρευτο ενδιαφέρον, να ξέρετε.
Ακόμη, σας έχω και κάτι άλλο.
Τον τελευταίο καιρό ανακάλυψα - κάτι που ήδη ήξερα - αλλά πλέον του έδωσα "σάρκα και οστά".
Τι εννοώ...
Πάντα πίστευα πως γράφω σαν να μιλάω και με τον καιρό που περνά - διαπίστωσα - πως με την απαγγελία, μπορώ να επικοινωνήσω καλύτερα τα μηνύματα των έργων μου, οπότε άρχισα να ηχογραφώ τις απαγγελίες μου και να τις μοιράζομαι με τους φίλους μου στο φεισμπουκ, οπότε, ηχογράφησα και αυτό το ποίημα και όσοι από εσάς θέλετε να το ακούσετε, θα πατήσετε απλώς επάνω στο λινκ που σας δίνω και ελπίζω να μας απολαύσετε: https://www.facebook.com/kikh.konstantinou/videos/1544820428952731/

Δεν ξέρω αν έχω δίκιο ή άδικο σε αυτή μου τη σκέψη και δεν είναι και το ζητούμενο αυτό, απλώς σκεφτόμενη πως μπορώ να επικοινωνήσω καλύτερα με αυτόν τον τρόπο τους συμβολισμούς μου, θέλησα να δοκιμάσω και έναν άλλο δρόμο.

Αυτά για την ώρα, εκφραστικοί.
Να περνάτε όμορφα.


Τι εγωιστικό Θεέ μου! Να θέλω να κάνω «ταχυδρόμο» την Αγάπη όταν ακόμη δεν έμαθα να «γράφω»! Να τη βάζω να ταξιδεύει σε πολιτείες μακρινές, αψηφώντας όλους τους κινδύνους μεταφέροντας τα γράμματά μου, όταν μόλις εχθές έμαθα να κρατώ την πένα.



" Θέλω να σε κάνω το προσωπικό μου περιστέρι, τον αποκλειστικό μου «ταχυδρόμο», εκείνον που θα γράφω ραβασάκια και δένοντάς τα με λεπτή, κόκκινη κλωστή στο λεπτοκαμωμένο, μικροσκοπικό σου πόδι θα τα αφήσω να ταξιδέψουν και «ραντιστούν» από τις στάλες του Αιγαίου, του Ουρανού και ενός βαθιού πελάγους που ο άνθρωπος δεν εχει ακόμη ανακαλύψει!
Τι εγωιστικό Θεέ μου! Να θέλω να κάνω «ταχυδρόμο» την Αγάπη όταν ακόμη δεν έμαθα να «γράφω»! Να τη βάζω να ταξιδεύει σε πολιτείες μακρινές, αψηφώντας όλους τους κινδύνους μεταφέροντας τα γράμματά μου, όταν μόλις εχθές έμαθα να κρατώ την πένα.
Γιατί ναι, για να μάθεις να γράφεις πρέπει πρώτα να μάθεις να μιλάς και εγώ είχα την απαίτηση να προλαβαίνεις ότι θέλω να σου πω πριν καν αρθρώσω λέξη.
Αλλά έτσι είμαστε οι άνθρωποι. Άρπαγες όλων, όπως πάντα!
Είμαστε ένας βαθύς λάκκος από άμμο που το μόνο που θέλει δίπλα του είναι μια γούρνα με νερό, αδιαφορώντας αν η γούρνα αυτό πού αποζητάει είναι ένα φυλλοβόλο και ένα αειθαλές δέντρο. "
~~ H Φυγή (απόσπασμα) - Τα Λάφυρα της Ψυχής μου
Ένα μεγάλο μεγάλο ευχαριστώ στην πολυαγαπημένη μου Alexandra Mouriopoulou για την φωτογραφία των βιβλίων στην Σπιναλόγκα

Μα εσύ το μπλε το είχες ταυτίσει με το Αιγαίο! Και μ’ άρεσε αυτό! Και σ’ άρεσε και σένα! Και κάπου εκεί ανοίγαμε το δικό μας παράθυρο δίπλα σε ένα κύμα που έβγαζε στην αμμουδιά ροζ αστερίες.



" Ίσως αν δεν υπήρχε αυτό το καταραμένο «Ε», να μη μου είχες φύγει!
Ίσως τότε η φυγή να ήταν ένα όνειρο που με το πρώτο φως τυλίχθηκε στο πέπλο μιας άλλης ομιχλώδους μέρας.
Ίσως αν είχα μάθει το Εμείς να το γράφω με μικρό το αρχικό του γράμμα και να μην το προφέρω κραυγαλέα, να ήσουνα εδώ και να μου κράταγες το χέρι σφιχτά, σαν την πρώτη φορά που μου είπες έλα στον κόσμο, στη ζωή μου.
Μα, αν τα είχα κάνει όλα αυτά θα ήσουνα άραγε ’κει πάνω για να με φωτίζεις τώρα; Θα ήσουνα ’κει πάνω να με λούζεις με μια διάφανη, χρυσή οπτασία που δεν μπορώ να περιγράψω μα νοιώθω τόσο ευγνώμων που αγγίζει και αγγαλιάζει το σώμα μου;
Ίσως να ήσουνα εδώ να μου χάιδευες την πλάτη μα τώρα ξέρω πως κανένα ανθρώπινο σημείο του σώματος δεν μας ανήκει και μάλιστα για πάντα.
Ίσως τα αγνά και άδολα συναισθήματα να πρέπει να εξιλεώνονται στον ουρανό πριν τα μολύνει και τα μετατρέψει σε κάτι αδιάφορο και κακό η κοινωνία και η ματαιοδοξία των ανθρώπων.
Ίσως αν έμενες εδώ να διαρκούσες λίγο. Όσο θα ζούσα, όσο θα ζούσες! Κι αν αυτό είναι πολύ για κάποιους ξέρω πως η Αγάπη οφείλει να ζει και να τιθασεύει ανά αιώνες! Με τη βοήθειά μας! Την διάδοσή της σε έναν πιο φιλεύσπλαχνο, ειρηνικό και ανθρώπινο κόσμο!
Το μόνο που με παρηγορεί ειναι που ξέρω πως εκεί που πας δε θα ξεφτίσεις! Αυτό είναι το φάρμακο στον πόνο της ψυχής μου! Εκεί ψηλά που πήγες, που πας, ξέρω πως θα μείνεις για πάντα! Το νιώθω κάπου αριστερά στο στήθος μου, που σπαρταρά σα να παίρνει για πρώτη φορά ανάσα!
Κάθε βράδυ που κοιτώ τον ουρανό και σε βλέπω να λάμπεις σαν προβολέας, που φωτίζει τη σκηνή ενός αρχαίου θεάτρου, νιώθω πως βρήκες επιτέλους τον προσωπικό σου δρόμο, την Ανάπτυξη εκείνη, που εδώ δε θα μπορούσες ποτέ να επιτύχεις επειδή σε κάθε κενό «διάδρομο» που θα ’βλεπες θα «βούταγες» στη μαύρη τρύπα που κάποιοι είχαν περίτεχνα καλύψει με ένα πυκνό χαλάκι μπλε.
Μπλε έντονο, σκοτεινό, σαν εκείνο της ταραχώδους θάλασσας που στόχο έχει να καθαρίσει το βυθό από οποιοδήποτε σκουπίδι.
Μα εσύ το μπλε το είχες ταυτίσει με το Αιγαίο! Και μ’ άρεσε αυτό! Και σ’ άρεσε και σένα! Και κάπου εκεί ανοίγαμε το δικό μας παράθυρο δίπλα σε ένα κύμα που έβγαζε στην αμμουδιά ροζ αστερίες.
Και θυμάμαι! Κι όταν θυμάμαι θέλω να κλάψω, να κρυφτώ πίσω από έναν τεράστιο θάμνο που φύτεψα πριν ένα μήνα στη βεράντα μου.
Θέλω να γίνω ένα μικρό μικρό έντομο και να κρυφτώ κάπου ανάμεσα στα αγκάθια του! Κι ας με τρυπήσουν, κι ας με πονέσουν, κάτι τέτοιες στιγμές δε με νοιάζει. Στ’ αλήθεια, δε με νοιάζει! Αδιαφορώ! Το μόνο που θέλω είναι να καταλαγιάσω τον πόνο μου και να αναγεννηθώ!
Ξέρω, θα χαθώ για ακόμη μία φορά σε έναν άσπλαχνο κόσμο προσπαθώντας να βρω παρηγοριά για τη φυγή σου μα όταν θα ξυπνήσω θα είμαι και πάλι στο κρεβάτι μου αγκαλιά με ένα λευκό, πουπουλένιο μαξιλάρι που μυρίζει ακόμη το άρωμα σου! Που για σχέδιο έχει επάνω του ψηφίδα όλα τα όνειρά μας! Και δε θέλω να το αγγίξει κανείς, γιατί έτσι νιώθω πως θα τσαλακώσει ή ακόμη χειρότερα θα σβήσει τα όνειρά μας.
Και επιλέγω να το κρατώ μόνη στην αγκαλιά μου!
Και το σφίγγω και το σφίγγω δυνατά!
Και πιο δυνατά! Και πιο δυνατά!
Και ένα λευκό πούπουλο πετάει στον αέρα!
Και σταματώ! Ήδη ένα όνειρο από τα κοινά εξανεμίσθη!
Το μαξιλάρι το αφήνω στη βάση του!
Τρομαγμένη φεύγω! Για άλλη μια φορά φεύγω!
Εγώ φεύγω γιατί η φυγή δεν εχει να κάνει με το ποιος φεύγει πρώτος από μία κατάσταση αλλά με το ποιος προσπαθεί να φύγει από ένα σήμερα που έχτισε μόνος ή κάποιος του το πρόσφερε και πρέπει να το αντιμετωπίσει. "
~~ H Φυγή (απόσπασμα) - Τα Λάφυρα της Ψυχής μου
Ένα μεγάλο μεγάλο ευχαριστώ στην πολυαγαπημένη μου Alexandra Mouriopoulou για την φωτογραφία των βιβλίων στην Σπιναλόγκα

Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2018

«Εδώ παπάς, εκεί παπάς, που’ ναι ο παπάς ;»


Εκφραστικοί μου, καλημέρα και καλή εβδομάδα να έχουμε.
Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.

Ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάτι - που ίσως να σας φανεί και άσχετο - αλλά πρώτον, μου αρέσουν αυτά τα θέματα γενικότερα και δεύτερον, επειδή γράφω ένα διήγημα που ήθελα να το συσχετίσω με αυτό το επάγγελμα, έπρεπε πρώτα να βρω πληροφορίες και να διαβάσω, ώστε να καταλάβω πως λειτουργούσε όλο αυτό, γιατί δεν γνώριζα περισσότερα από όσα έχει τύχει να ακούσω ή να δω σε κάποια ελληνική ταινία.

Μου σκάλωσε που λέτε στο μυαλό, να γράψω διηγήματα βασισμένα επάνω σε περίεργα επαγγέλματα με σκοπό στο μέλλον να τους δώσω και έντυπη μορφή (σε αυτό το σημείο η βοήθειά σας θα ήταν πολύτιμη - με προτάσεις επαγγελμάτων) οπότε η πρώτη μου σκέψη και σαν ιστορία αλλά και σαν στόχος του να ξεκινήσω, είναι "ο παπατζής"¨και σαν επάγγελμα και σαν μορφή αλλά και χρονικά σαν τοποθέτηση.

Έψαξα που λέτε, βρήκα πηγές και έμαθα το πως στηνόταν το όλο σκηνικό. Σε περίπτωση που σας αρέσουν κι εσάς αυτά τα θέματα αλλά ακόμη καλύτερα, σε περίπτωση που έχετε να μοιραστείτε μαζί μου - κάποια προσωπική ιστορία - που να συσχετίζεται με το θέμα, θα ήταν χαρά μου να την μάθω. 

Ελάτε λοιπόν να ταξιδέψουμε σε εκείνες τις εποχές.


* Νιώθω πως μικρή σε τοπική εμποροπανήγυρη, έχω ζήσει ανάλογο σκηνικό αλλά δεν είμαι και σίγουρη αν το είδα μπροστά μου ή μακριά μου ή αν το φαντάστηκα ακόμα. Δεν ξέρω, όπως και να 'χει, μ΄αρέσουν αυτά.



" Παλαιότερα τους συναντούσες συχνότερα σε κάποιον από τους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας και όχι μόνο. Για την ακρίβεια πρώτα δεν συναντούσες αυτούς. Συναντούσες κάτι περίεργους τύπους που στέκονταν σε κάποια γωνία και δήθεν σφύριζαν αδιάφορα.
Καταλάβαινες πως δεν βρίσκονταν εκεί τυχαία από το «καχύποπτο» και διαρκώς ερευνητικό βλέμμα τους. Κάτι έψαχναν. Κάτι περίμεναν. Πάντως ήταν διαρκώς σε εγρήγορση και αυτό σε έβαζε σε σκέψεις.
Μετά έβλεπες ένα μπουλούκι ανθρώπων, γύρω- γύρω από… κάτι. Και αν δεν το έβλεπες, εσύ υπήρχε πάντα ο άνθρωπος που θα σου το έδειχνε. «Πω, πω, ρε τον έχουν μαδήσει τον άνθρωπο. Όλα τα λεφτά του έχουν πάρει. Το παίζει και επαγγελματίας», έλεγε φωναχτά, περνώντας δήθεν τυχαία από δίπλα σου.
Πλησίαζες και προσπαθούσες να δεις τι κοιτάνε τόσο συνωμοτικά όλοι αυτοί οι άνθρωποι. Και τότε σου ερχόταν παρέα. «Μεγάλε, εδώ γίνεται καλό παιχνίδι. Είσαι»;
Τι να «είμαι»; Τι γίνεται εδώ, ρε παιδιά; Μέχρι να ανοίξει λίγο ο χώρος και να δεις πως ένας κύριος έχει στα χέρια του τρία χαρτιά τράπουλας και κάνει διάφορα ταχυδακτυλουργικά. Τη μια ανακατεύει τα χαρτιά αργά. Την άλλη πιο γρήγορα. Την τρίτη προσπαθεί να αποσπάσει το βλέμμα του «παίχτη» και να τον κάνει να χάσει την αυτοσυγκέντρωσή του.
Και όσο προσπαθείς να καταλάβεις τι γίνεται και κυρίως τι προσπαθεί να κάνει αυτός ο τύπος, έχεις και τον άλλο να σου ψιθυρίζει στ’ αυτιά: «μπες ρε! Εύκολα λεφτά. Θα τα πάρεις. Αφού ξέρεις. Είδες που είναι ο παπάς. Πάρ’ τα μωρέ»!

Και κάπου εκεί αρχίζουν να ξεκαθαρίζουν τα πράγματα. Ο πρώτος κύριος με το περίεργο βλέμμα είναι ο τσιλιαδόρος. Είναι αυτός που περίμενε στη γωνία και σήμαινε συναγερμό όταν εμφανιζόταν στο πεδίο του ο «πολιτσμάνος».
Ο δεύτερος κύριος που περνούσε από δίπλα σου, δήθεν τυχαία, ήταν ο κράχτης. Ήταν αυτός που σου άναβε την περιέργεια, ώστε να πλησιάζεις ακόμα πιο κοντά στην παγίδα που είχε στηθεί πάνω σε ένα χαρτόκουτο.
Ο τρίτος κύριος που σου έπιανε την κουβέντα, ήταν ο αβανταδόρος που σου «πιπίλαγε» το μυαλό να βάλεις τα λεφτά σου σε ένα παιχνίδι στημένο.
Ο τέταρτος και τελευταίος κύριος, δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Είναι ο «εδώ παπάς, εκεί παπάς, που είναι ο παπάς»; Κι αν στο τέλος δεν μπορούσες να βρεις τον παπά, δεν πρέπει να έχεις παράπονο. Είχες βρει τον παπατζή.
Όλοι οι παραπάνω κύριοι, αποτελούσαν την πρώιμη μορφή μιας μίνι οργάνωσης απατεωνίσκων που είχαν σαν μοναδικό σκοπό να ελαφρύνουν το πορτοφόλι σου από το περιττό βάρος που του έδιναν τα χαρτονομίσματα. Τσιλιαδόροι, κράχτες, αβανταδόροι και παπατζήδες, έστηναν το κόλπο τους πάνω σε ένα χαρτόκουτο.
Το μόνο που χρειάζονταν ήταν τρία τραπουλόχαρτα (ιδανικά το ένα θα έπρεπε να ήταν ρήγας, αλλά και ο κόκκινος άσσος δεν ήταν κακός) και ένα θύμα. Ένα «ψάρι» το οποίο θα τσιμπούσε στο δόλωμα και θα θεωρούσε πως μπορεί να κερδίσει εύκολο χρήμα.

Επειδή εύκολο χρήμα δεν υπάρχει, ωστόσο, σύντομα θα βρισκόταν με κάμποσα χρήματα λιγότερα. Όλοι αυτοί οι κύριοι, άλλωστε, δεν μαζευόντουσαν εκεί για να χάσουν. Εσύ θα έχανες. Απλά σε έκαναν να νομίζεις πως μπορείς να κερδίσεις. Και αυτό ήταν το πρώτο τους κόλπο.
Ο παπατζής ανακάτευε τα χαρτιά με τέτοιο τρόπο ώστε η μοναδική περίπτωση να μη δεις που είναι ο παπάς, ήταν να είσαι τυφλός. Ένας από τους αβανταδόρους, έβαζε πάνω από το χαρτί που θεωρούσε πως είναι ο παπάς, ένα χαρτονόμισμα. Πήγαιναν κι έρχονταν παλιά τα πεντοχίλιαρα. Ο παπατζής το γυρνούσε και «να πληρωθεί ο κύριος». Ξαναέπαιζε ο αβανταδόρος και ξανακέρδιζε. Και όλο και σε έψηνε ο άλλος αβανταδόρος να «μπεις». Και το σκεφτόσουν εσύ. Και έμπαινες. Και κέρδιζες. Και γλυκαινόσουν. Μέχρι που κάποια στιγμή έχανες και ήθελες να ρεφάρεις. Και όσο περισσότερο έπαιζες, τόσο περισσότερο έχανες και στο τέλος έφευγες από εκεί «μαδημένος».
Κόλπα για να σου τα πάρουν, υπάρχουν πολλά. Ίσως πάρα πολλά. Κανένα από αυτά, ωστόσο, δεν κρύβει από πίσω του κάποιο… δράκο. Όλα είναι εξαιρετικά απλά και έχουν να κάνουν με την ταχυδακτυλουργία, την ψυχολογία και την διάσπαση της προσοχής του υποψήφιου θύματος.
Από τα γνωστότερα κόλπα είναι το τσάκισμα της άκρης του χαρτιού αλλά το σημαντικότερο είναι το λεγόμενο «μεξικάνικο γύρισμα» το οποίο είναι επί της ουσίας είναι ένα ταχυδακτυλουργικό μέσω του οποίου ο παπατζής με μία γρήγορη κίνηση έχει τη δυνατότητα ακόμα και μετά την επιλογή του χαρτιού από το θύμα να τα αλλάξει και να βάλει στη θέση του ένα άλλο.
Και επειδή το συγκεκριμένο κόλπο είναι «άχαστο» αν για κάποιο λόγο κάποια στιγμή αποφασίσετε να παίξετε, ζητήστε να γυρίσετε εσείς τα χαρτιά. Ο παπατζής θα καταλάβει ότι το θύμα ναι μεν τσίμπησε αλλά δεν αστειεύεται, οπότε και θα βάλει το plan b σε εφαρμογή, το οποίο δεν είναι άλλο από το να κλωτσήσει δήθεν νευριασμένος το χαρτόκουτο, το στοίχημα να χαλάσει, να τα μαζέψει και να φύγει.

Ο παπατζής είναι ένα «άθλημα» που άνθισε στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας τις δεκαετίες του 60 και το 70. Υπήρχε και μετά και συνεχίζει να υπάρχει και σήμερα αλλά πλέον πολύ σπάνια θα συναντήσεις έναν παπατζή. Ποιος τσιλιαδόρος άλλωστε μπορεί να νικήσει σε γρηγοράδα τις μηχανές της αστυνομίας; Εδώ πλέον δεν έχουμε με κάποιον «πολιτσμάνο». Επιπλέον, ο κόσμος σταμάτησε να «τσιμπάει» και αυτό ήταν ένα βαρύ πλήγμα στη βιομηχανία του παπά.
Τα πρώτα χρόνια, ωστόσο, γινόταν κυριολεκτικά χαμός. Συνωστισμός για το ποιος θα πρωτοπαίξει. Κατά δεκάδες έσπευδαν τα θύματα για να τα μαδήσουν. Και κάπως έτσι είχε δημιουργηθεί και η ανάγκη για το καλό πόστο.
Άλλο να χωθείς μέσα σε κάποιο στενό και να μη σε βλέπει κανείς και άλλο να στήσεις σε κάποιον κεντρικό δρόμο που είναι πέρασμα.  Στα παλιά χρόνια ένα από τα καλύτερα πόστα ήταν η οδός Κωνσταντίνου, κοντά στην πλατεία Καραΐσκάκη, διότι εκεί κοντά ήταν ο σταθμός Λαρίσης και άρα είχε πολλούς επαρχιώτες που ερχόντουσαν στην πρωτεύουσα με το πορτοφόλι γεμάτο. Επίσης καλά σημεία θεωρούνταν η πλατεία Κουμουνδούρου, η Αθηνάς, η πλατεία Κάνιγγος, η Ομόνοια, η Μενάνδρου, η Πειραιώς, η Κλεισθένους, η Ζήνωνος και η περιοχή του δημαρχείου.
Ήταν οι εποχές δόξας για τους παπατζήδες που μέχρι και στίχοι σε τραγούδια έγιναν. Η συμμετοχή ήταν τόσο μεγάλη που οι παπατζήδες έστηναν παντού. Και ήταν τόσοι πολλοί που άρχισαν να μοιράζουν τα πόστα, ώστε, να μην «πέφτουν» ο ένας πάνω στον άλλο. Όταν, όμως, γινόταν αυτό, το λόγο είχαν οι σουγιάδες. Πολλές φορές χύθηκε αίμα για το καλύτερο πόστο. Πολλά τα θύματα. Η γνωστότερη από τις ιστορίες, ωστόσο, είναι αυτή με τον διαβόητο Σαλονικιό ο οποίος μαχαίρωσε και σκότωσε έναν παπατζή όταν διαπίστωσε πως του είχε «φάει» το πόστο.
Τώρα, πλέον, η κατάσταση είναι διαφορετική. Όπως ειπώθηκε και νωρίτερα κάτι το γεγονός ότι η αστυνομία έχει γίνει πιο… γρήγορη, κάτι πως ο κόσμος δύσκολα τσιμπάει πλέον, οι παπατζήδες έχουν σχεδόν εξαφανιστεί. Λίγοι ακόμα επιμένουν να εμφανίζονται ανά άτακτα χρονικά διαστήματα (κυρίως σε τουριστικά σημεία της πόλης) και να προσπαθούν να βγάλουν «μεροκάματο».
Είτε στην παλιά Αθήνα, πάντως, είτε στη σύγχρονη, τελικά ένα είναι σίγουρο. Ο μόνος τρόπος για να κερδίσεις τον παπατζή είναι να… μην παίξεις μαζί του.




Ξέρει κανείς γιατί ονομάστηκε "παπάς" το συγκεκριμένο παιχνίδι; 
Γιατί αυτό δεν το κατάλαβα.....


Ο ταχυδακτυλουργός παπατζής ανακατεύει και απλώνει αριστοτεχνικά στο χαρτόκουτο, τα τρία κυρτωμένα φύλλα της τράπουλας. Οι προσφορές αρχίζουν. «Όποιος το είδε, ποντάρει και τα παίρνει. Πολλά βάζετε, πολλά παίρνετε», λέει ο ντήλερ του πεζοδρομίου....

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/edo-o-papas-eki-o-papas-pia-itan-ta-kolpa-ton-papatzidon-ke-ti-rolo-ichan-i-tsiliadori-i-krachtes-ke-i-avantadori-ta-stekia-tis-athinas-ke-ta-macheromata-gia-to-kalitero-posto/
«Λευκό, λευκό, παπάς μαύρος. Που πήγε τώρα; Αγοράζω, παίρνω». «Εδώ παπάς, εκεί παπάς, που’ ναι ο παπάς ;». Ο ταχυδακτυλουργός παπατζής ανακατεύει και απλώνει αριστοτεχνικά στο χαρτόκουτο, τα τρία κυρτωμένα φύλλα της τράπουλας. Οι προσφορές αρχίζουν. «Όποιος το είδε, ποντάρει και τα παίρνει. Πολλά βάζετε, πολλά παίρνετε», λέει ο ντήλερ του πεζοδρομίου. Ο «παπάς» είναι ίσως το πιο γνωστό τζογαδόρικο «παιχνίδι», που παίζεται στους ελληνικούς δρόμους, για πάρα πολλές δεκαετίες. Η μέθοδος και το στήσιμο του «παπά», είναι πλέον κλασσικά και έχουν αποτυπωθεί με μεγάλη επιτυχία, στη μικρή και στη μεγάλη οθόνη, ειδικά στην ταινία «Η χαρτοπαίχτρα» με την Ρένα Βλαχοπούλου. Η σκηνή μέσα στο κρατητήριο με την καθωσπρέπει χαρτοπαίχτρα να πείθεται από τους μάγκες του υπόκοσμου να παίξει τον «παπά» είναι πλέον κλασική. Προπολεμικά ήταν λίγοι γραφικοί τύποι και μικροαπατεώνες, που καμιά φορά έφταναν στα άκρα. Μεταπολεμικά όμως πολλαπλασιάστηκαν και αποτέλεσαν τη «μικρή μαφία» των μεγάλων πόλεων. Οι τσιλιαδόροι, οι κράχτες και οι αβανταδόροι papatzis 2 Το «επάγγελμα» του παπατζή είναι σχετικά εύκολο. Απαιτούνται μόνο τρία τραπουλόχαρτα, καλοί συνεργάτες που ξέρουν το ρόλο τους, «μαγικά» χέρια από τον παίκτη, απλές τεχνικές παραπλάνησης και μια…κούτα. Το υπαίθριο μαγαζάκι είναι πλέον έτοιμο. «Παιδιά καθαρές δουλειές, εδώ δεν κλέβουμε, όριστε, να ο παπάς, τώρα εδώ, τώρα εκεί, τώρα που είναι; βάλτε να πάνε», λέει ο παπατζής, δανειζόμενος ατάκες από τα ζάρια ή οποιοδήποτε άλλο παράνομο τυχερό παιχνίδι. Η διαδικασία του «παπά» είναι απλή. Μόλις στηθεί η χαρτόκουτα που αναποδογυρισμένη χρησιμεύει για τραπέζι, οι κράχτες πιάνουν πόστα περιμετρικά της. «Αδερφέ, εδώ δίπλα γίνεται παιχνίδι, ρίχνουν τον παπά», λένε σε περαστικούς προσπαθώντας να «ψαρέψουν» κορόιδα. Παλιά το αγαπημένο τους είδος ήταν οι ανυποψίαστοι άνθρωποι που έφταναν στην Αθήνα από το χωριό. Στις γωνίες αλλά και κοντά στον παπατζή είναι «στημένοι» οι τσιλιαδόροι. Μόλις δουν αστυνομικούς, περιπολικά ή «μυριστούν» ασφαλίτες, τότε «πέφτει σύρμα». Όταν τα υποψήφια θύματα πλησιάσουν την κούτα και αρχίζουν να παρατηρούν τα χέρια του παπατζή, τότε οι απατεώνες του «φυτεύουν» μέσα του την ελπίδα για εύκολο κέρδος. 12633252_10205172365980591_413763283_oΟ παπατζής ρίχνει και ξαναρίχνει τα τρία φύλλα, λέγοντας το γνωστό ποίημα. Μέσα σε λίγα λεπτά που κοντοστέκεται το θύμα για να δει τι γίνεται και να εκτιμήσει την κατάσταση, κοιτάζει συνεχώς τα χέρια του παίκτη. Είναι σχεδόν βέβαιος ότι γνωρίζει με ακρίβεια κάθε φορά, τη θέση που βρίσκεται ο παπάς, δηλαδή συνήθως ο Ρήγας της τράπουλας. Για να τον «βοηθήσουν» οι παπατζήδες να ποντάρει, πιάνει δουλειά ο πρώτος αβανταδόρος. «Στη μέση είναι, στη μέση. Ε, ρε να μην έχω ένα πενηντάρικο να του τα πάρω». Ο παπατζής προσποιείται ότι τον πήραν χαμπάρι. «Σε παρακαλώ ρε φίλε, αν θες παίξε να διπλασιάσεις. Μην λες που είναι τα χαρτιά». Στην επόμενη παρτίδα το θύμα παρακολουθεί και πάλι, σίγουρος πλέον ότι έχει καταλάβει που είναι ο παπάς. Ξαφνικά, ένας άλλος αβανταδόρος ποντάρει εκεί που το θύμα «βλέπει» τον Ρήγα και κερδίζει. Η συναλλαγή γίνεται άμεσα και χωρίς προβλήματα. Η διαδικασία με τους αβανταδόρους επαναλαμβάνεται, μέχρι κάποιος να «τσιμπήσει». Το κορόιδο έχει πλέον ετοιμαστεί ψυχολογικά. Ο παπατζής συχνά στην αρχή τον γλυκαίνει, αφήνοντάς τον να κερδίσει. Ξαφνικά όμως, αλλάζει παίξιμο. «Υπάρχουν τουλάχιστον τρεις τρόποι για τις τρεις θέσεις που μπορεί να ρίξει τον παπά και είναι πανομοιότυποι. Αν κατά τύχη το θύμα επιλέξει το σωστό χαρτί, ο παπατζής μπορεί με ταχυδακτυλουργικό τρόπο να αλλάξει τη θέση του Ρήγα, ακόμη και μετά από το ποντάρισμα», λένε όσοι γνωρίζουν πως παίζεται το παιχνίδι. Το κόλπο με το τσάκισμα vaseis_eisagogis_sta_aei_17 Εκτός από μια καλοστημένη απάτη, ο παπάς θεωρούνταν από τις αρχές του νόμου τεχνικό παιχνίδι. Δηλαδή κάποιος που γνωρίζει τον τρόπο, μπορεί και γυρίζει υπέρ του τις πιθανότητες για να κερδίσει. Πριν το θύμα απογοητευτεί πλήρως και φύγει, οι παπατζήδες πρέπει να τον κρατήσουν για να το «μαδήσουν» κι άλλο. Μετά από μια παρτίδα, κάποιος από τους θεατές, δηλαδή ένας αβανταδόρος, παίρνει τον παπά στα χέρια του και θεατρικά κάνει ότι δαγκώνει ή τσακίζει το φύλλο στην άκρη του. «Τι κάνεις ρε φίλε, θα μας χαλάσεις την επιχείρηση», του λέει δήθεν αγανακτισμένος ο παπατζής. Όσο γίνεται ο διάλογος, όλοι βλέπουν το σημαδεμένο Ρήγα πάνω στην κούτα. Είναι βέβαιοι ότι στην επόμενη «γύρα», θα τον βρουν με άνεση. Ο παπατζής ξαναστρώνει τα χαρτιά, αλλά κάνοντας τα μαγικά του, έχει ξαναϊσιώσει το τραπουλόχαρτο. Όταν πέσουν τα πονταρίσματα, όλοι χάνουν. Το ταμείο Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, πίσω από τον παπατζή περνάει κάποιος, που παίρνει με τρόπο τα κέρδη. Η «πάσα» των χρημάτων είναι επιβεβλημένη καθώς ανά πάσα στιγμή μπορεί να εμφανιστούν αστυνομικοί και να συλλάβουν τον παπατζή. Καλό θα ήταν λοιπόν να μην έχει επάνω του, τους «κόπους» της ημέρας. Στον παπά ωστόσο, είναι σχεδόν αδύνατο να κερδίσει κάποιος. Όταν το θύμα ποντάρει σωστά, πάντα εμφανίζεται ένας αβανταδόρος που ποντάρει περισσότερα λεφτά σε άλλο φύλλο. «Παιδιά, το μεγαλύτερο ποντάρισμα μετράει», λέει ο παπατζής και έτσι το θύμα δεν πληρώνεται. Αν τυχόν κάποιος καταφέρει να πάρει λεφτά, κανείς δεν του εγγυάται ότι λίγο παρακάτω δεν θα πέσει «τυχαία» θύμα ληστείας και ξυλοδαρμού. Τα στέκια των ‘70’ς και 80’ς Το κυνήγι των παπατζήδων ανήκε για δεκαετίες, στην αρμοδιότητα του Τμήματος Ηθών και Λεσχών της Γενικής Ασφάλειας. Τις δεκαετίες του ’70 και του ’80, περισσότεροι από 1000 παπατζήδες, έστηναν τα μαγαζάκια τους, σε μερικά από τα πιο πολυσύχναστα σημεία της Αθήνας. Ο λόγος ήταν απλός. Στατιστικά, από κει θα περνούσαν και περισσότερα κορόιδα. Οι καλύτερες μέρες για δουλειά ήταν εκτός τις γιορτές, οι Παρασκευές που συνήθως πληρώνονταν πολλοί και η πρώτη του μηνός. Τότε η Αθήνα γέμιζε με αρτίστες του είδους. Προνομιακό σημείο ήταν για χρόνια, η οδός Κωνσταντίνου, κοντά στην πλατεία Καραΐσκάκη. Προσπαθούσαν να «ξαφρίσουν» ανύποπτους επαρχιώτες που έφταναν στο σταθμό Λαρίσης με το τρένο, έχοντας μαζί τους κομπόδεμα. papz5Γνωστά σημεία ήταν επίσης η πλατεία Κουμουνδούρου, η Αθηνάς, η πλατεία Κάνιγγος, η Ομόνοια, η Μενάνδρου, η Πειραιώς, η Κλεισθένους, η Ζήνωνος και η περιοχή του δημαρχείου με τα γύρω στενά της. Οι παπατζήδες είχαν χωρίσει μεταξύ τους τις περιοχές δράσης τους, ώστε να μην μπλέκεται ο ένας στις δουλειές του άλλου. Δεν ήταν λίγες οι φορές που οι χαρτοκλέφτες τραβούσαν ακόμη και μαχαίρια μεταξύ τους, για τη διεκδίκηση ενός καλού πόστου. Το 1933, ο αρχηγός μιας συμμορίας του είδους, έπεφτε νεκρός από μαχαίρι που του έμπηξε στην καρδιά, αρχηγός αντίπαλης ομάδας απατεώνων. Το 1976 ο γνωστός ποινικός κακοποιός με το ψευδώνυμο «Σαλονικιός», μαχαίρωσε και σκότωσε στο κέντρο της πόλης άλλον παπατζή που του είχε πάρει τη θέση. Όταν ο κλοιός έσφιξε, ο Σαλονικιός παραδόθηκε μόνος του και ομολόγησε το έγκλημά του. Τώρα πια οι καιροί άλλαξαν και δύσκολα «τσιμπάει» ο κόσμος. Έτσι οι παπατζήδες έχουν στραφεί σε τουριστικά σημεία της Αθήνας. Οι ξένοι επισκέπτες βρίσκουν πολύ «χαριτωμένο» αυτό που συμβαίνει μπροστά στα μάτια τους. Τότε θεωρούν ότι είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να βγάλουν έξτρα χρήματα και να πάρουν τα χρήματα από τη τσέπη του παίκτη. Όταν όμως η μηχανή της απάτης πάρει μπρος, φεύγουν από τον παπατζή κυριολεκτικά άφραγκοι....

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/edo-o-papas-eki-o-papas-pia-itan-ta-kolpa-ton-papatzidon-ke-ti-rolo-ichan-i-tsiliadori-i-krachtes-ke-i-avantadori-ta-stekia-tis-athinas-ke-ta-macheromata-gia-to-kalitero-posto/
«Λευκό, λευκό, παπάς μαύρος. Που πήγε τώρα; Αγοράζω, παίρνω». «Εδώ παπάς, εκεί παπάς, που’ ναι ο παπάς ;». Ο ταχυδακτυλουργός παπατζής ανακατεύει και απλώνει αριστοτεχνικά στο χαρτόκουτο, τα τρία κυρτωμένα φύλλα της τράπουλας. Οι προσφορές αρχίζουν. «Όποιος το είδε, ποντάρει και τα παίρνει. Πολλά βάζετε, πολλά παίρνετε», λέει ο ντήλερ του πεζοδρομίου. Ο «παπάς» είναι ίσως το πιο γνωστό τζογαδόρικο «παιχνίδι», που παίζεται στους ελληνικούς δρόμους, για πάρα πολλές δεκαετίες. Η μέθοδος και το στήσιμο του «παπά», είναι πλέον κλασσικά και έχουν αποτυπωθεί με μεγάλη επιτυχία, στη μικρή και στη μεγάλη οθόνη, ειδικά στην ταινία «Η χαρτοπαίχτρα» με την Ρένα Βλαχοπούλου. Η σκηνή μέσα στο κρατητήριο με την καθωσπρέπει χαρτοπαίχτρα να πείθεται από τους μάγκες του υπόκοσμου να παίξει τον «παπά» είναι πλέον κλασική. Προπολεμικά ήταν λίγοι γραφικοί τύποι και μικροαπατεώνες, που καμιά φορά έφταναν στα άκρα. Μεταπολεμικά όμως πολλαπλασιάστηκαν και αποτέλεσαν τη «μικρή μαφία» των μεγάλων πόλεων. Οι τσιλιαδόροι, οι κράχτες και οι αβανταδόροι papatzis 2 Το «επάγγελμα» του παπατζή είναι σχετικά εύκολο. Απαιτούνται μόνο τρία τραπουλόχαρτα, καλοί συνεργάτες που ξέρουν το ρόλο τους, «μαγικά» χέρια από τον παίκτη, απλές τεχνικές παραπλάνησης και μια…κούτα. Το υπαίθριο μαγαζάκι είναι πλέον έτοιμο. «Παιδιά καθαρές δουλειές, εδώ δεν κλέβουμε, όριστε, να ο παπάς, τώρα εδώ, τώρα εκεί, τώρα που είναι; βάλτε να πάνε», λέει ο παπατζής, δανειζόμενος ατάκες από τα ζάρια ή οποιοδήποτε άλλο παράνομο τυχερό παιχνίδι. Η διαδικασία του «παπά» είναι απλή. Μόλις στηθεί η χαρτόκουτα που αναποδογυρισμένη χρησιμεύει για τραπέζι, οι κράχτες πιάνουν πόστα περιμετρικά της. «Αδερφέ, εδώ δίπλα γίνεται παιχνίδι, ρίχνουν τον παπά», λένε σε περαστικούς προσπαθώντας να «ψαρέψουν» κορόιδα. Παλιά το αγαπημένο τους είδος ήταν οι ανυποψίαστοι άνθρωποι που έφταναν στην Αθήνα από το χωριό. Στις γωνίες αλλά και κοντά στον παπατζή είναι «στημένοι» οι τσιλιαδόροι. Μόλις δουν αστυνομικούς, περιπολικά ή «μυριστούν» ασφαλίτες, τότε «πέφτει σύρμα». Όταν τα υποψήφια θύματα πλησιάσουν την κούτα και αρχίζουν να παρατηρούν τα χέρια του παπατζή, τότε οι απατεώνες του «φυτεύουν» μέσα του την ελπίδα για εύκολο κέρδος. 12633252_10205172365980591_413763283_oΟ παπατζής ρίχνει και ξαναρίχνει τα τρία φύλλα, λέγοντας το γνωστό ποίημα. Μέσα σε λίγα λεπτά που κοντοστέκεται το θύμα για να δει τι γίνεται και να εκτιμήσει την κατάσταση, κοιτάζει συνεχώς τα χέρια του παίκτη. Είναι σχεδόν βέβαιος ότι γνωρίζει με ακρίβεια κάθε φορά, τη θέση που βρίσκεται ο παπάς, δηλαδή συνήθως ο Ρήγας της τράπουλας. Για να τον «βοηθήσουν» οι παπατζήδες να ποντάρει, πιάνει δουλειά ο πρώτος αβανταδόρος. «Στη μέση είναι, στη μέση. Ε, ρε να μην έχω ένα πενηντάρικο να του τα πάρω». Ο παπατζής προσποιείται ότι τον πήραν χαμπάρι. «Σε παρακαλώ ρε φίλε, αν θες παίξε να διπλασιάσεις. Μην λες που είναι τα χαρτιά». Στην επόμενη παρτίδα το θύμα παρακολουθεί και πάλι, σίγουρος πλέον ότι έχει καταλάβει που είναι ο παπάς. Ξαφνικά, ένας άλλος αβανταδόρος ποντάρει εκεί που το θύμα «βλέπει» τον Ρήγα και κερδίζει. Η συναλλαγή γίνεται άμεσα και χωρίς προβλήματα. Η διαδικασία με τους αβανταδόρους επαναλαμβάνεται, μέχρι κάποιος να «τσιμπήσει». Το κορόιδο έχει πλέον ετοιμαστεί ψυχολογικά. Ο παπατζής συχνά στην αρχή τον γλυκαίνει, αφήνοντάς τον να κερδίσει. Ξαφνικά όμως, αλλάζει παίξιμο. «Υπάρχουν τουλάχιστον τρεις τρόποι για τις τρεις θέσεις που μπορεί να ρίξει τον παπά και είναι πανομοιότυποι. Αν κατά τύχη το θύμα επιλέξει το σωστό χαρτί, ο παπατζής μπορεί με ταχυδακτυλουργικό τρόπο να αλλάξει τη θέση του Ρήγα, ακόμη και μετά από το ποντάρισμα», λένε όσοι γνωρίζουν πως παίζεται το παιχνίδι. Το κόλπο με το τσάκισμα vaseis_eisagogis_sta_aei_17 Εκτός από μια καλοστημένη απάτη, ο παπάς θεωρούνταν από τις αρχές του νόμου τεχνικό παιχνίδι. Δηλαδή κάποιος που γνωρίζει τον τρόπο, μπορεί και γυρίζει υπέρ του τις πιθανότητες για να κερδίσει. Πριν το θύμα απογοητευτεί πλήρως και φύγει, οι παπατζήδες πρέπει να τον κρατήσουν για να το «μαδήσουν» κι άλλο. Μετά από μια παρτίδα, κάποιος από τους θεατές, δηλαδή ένας αβανταδόρος, παίρνει τον παπά στα χέρια του και θεατρικά κάνει ότι δαγκώνει ή τσακίζει το φύλλο στην άκρη του. «Τι κάνεις ρε φίλε, θα μας χαλάσεις την επιχείρηση», του λέει δήθεν αγανακτισμένος ο παπατζής. Όσο γίνεται ο διάλογος, όλοι βλέπουν το σημαδεμένο Ρήγα πάνω στην κούτα. Είναι βέβαιοι ότι στην επόμενη «γύρα», θα τον βρουν με άνεση. Ο παπατζής ξαναστρώνει τα χαρτιά, αλλά κάνοντας τα μαγικά του, έχει ξαναϊσιώσει το τραπουλόχαρτο. Όταν πέσουν τα πονταρίσματα, όλοι χάνουν. Το ταμείο Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, πίσω από τον παπατζή περνάει κάποιος, που παίρνει με τρόπο τα κέρδη. Η «πάσα» των χρημάτων είναι επιβεβλημένη καθώς ανά πάσα στιγμή μπορεί να εμφανιστούν αστυνομικοί και να συλλάβουν τον παπατζή. Καλό θα ήταν λοιπόν να μην έχει επάνω του, τους «κόπους» της ημέρας. Στον παπά ωστόσο, είναι σχεδόν αδύνατο να κερδίσει κάποιος. Όταν το θύμα ποντάρει σωστά, πάντα εμφανίζεται ένας αβανταδόρος που ποντάρει περισσότερα λεφτά σε άλλο φύλλο. «Παιδιά, το μεγαλύτερο ποντάρισμα μετράει», λέει ο παπατζής και έτσι το θύμα δεν πληρώνεται. Αν τυχόν κάποιος καταφέρει να πάρει λεφτά, κανείς δεν του εγγυάται ότι λίγο παρακάτω δεν θα πέσει «τυχαία» θύμα ληστείας και ξυλοδαρμού. Τα στέκια των ‘70’ς και 80’ς Το κυνήγι των παπατζήδων ανήκε για δεκαετίες, στην αρμοδιότητα του Τμήματος Ηθών και Λεσχών της Γενικής Ασφάλειας. Τις δεκαετίες του ’70 και του ’80, περισσότεροι από 1000 παπατζήδες, έστηναν τα μαγαζάκια τους, σε μερικά από τα πιο πολυσύχναστα σημεία της Αθήνας. Ο λόγος ήταν απλός. Στατιστικά, από κει θα περνούσαν και περισσότερα κορόιδα. Οι καλύτερες μέρες για δουλειά ήταν εκτός τις γιορτές, οι Παρασκευές που συνήθως πληρώνονταν πολλοί και η πρώτη του μηνός. Τότε η Αθήνα γέμιζε με αρτίστες του είδους. Προνομιακό σημείο ήταν για χρόνια, η οδός Κωνσταντίνου, κοντά στην πλατεία Καραΐσκάκη. Προσπαθούσαν να «ξαφρίσουν» ανύποπτους επαρχιώτες που έφταναν στο σταθμό Λαρίσης με το τρένο, έχοντας μαζί τους κομπόδεμα. papz5Γνωστά σημεία ήταν επίσης η πλατεία Κουμουνδούρου, η Αθηνάς, η πλατεία Κάνιγγος, η Ομόνοια, η Μενάνδρου, η Πειραιώς, η Κλεισθένους, η Ζήνωνος και η περιοχή του δημαρχείου με τα γύρω στενά της. Οι παπατζήδες είχαν χωρίσει μεταξύ τους τις περιοχές δράσης τους, ώστε να μην μπλέκεται ο ένας στις δουλειές του άλλου. Δεν ήταν λίγες οι φορές που οι χαρτοκλέφτες τραβούσαν ακόμη και μαχαίρια μεταξύ τους, για τη διεκδίκηση ενός καλού πόστου. Το 1933, ο αρχηγός μιας συμμορίας του είδους, έπεφτε νεκρός από μαχαίρι που του έμπηξε στην καρδιά, αρχηγός αντίπαλης ομάδας απατεώνων. Το 1976 ο γνωστός ποινικός κακοποιός με το ψευδώνυμο «Σαλονικιός», μαχαίρωσε και σκότωσε στο κέντρο της πόλης άλλον παπατζή που του είχε πάρει τη θέση. Όταν ο κλοιός έσφιξε, ο Σαλονικιός παραδόθηκε μόνος του και ομολόγησε το έγκλημά του. Τώρα πια οι καιροί άλλαξαν και δύσκολα «τσιμπάει» ο κόσμος. Έτσι οι παπατζήδες έχουν στραφεί σε τουριστικά σημεία της Αθήνας. Οι ξένοι επισκέπτες βρίσκουν πολύ «χαριτωμένο» αυτό που συμβαίνει μπροστά στα μάτια τους. Τότε θεωρούν ότι είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να βγάλουν έξτρα χρήματα και να πάρουν τα χρήματα από τη τσέπη του παίκτη. Όταν όμως η μηχανή της απάτης πάρει μπρος, φεύγουν από τον παπατζή κυριολεκτικά άφραγκοι....

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/edo-o-papas-eki-o-papas-pia-itan-ta-kolpa-ton-papatzidon-ke-ti-rolo-ichan-i-tsiliadori-i-krachtes-ke-i-avantadori-ta-stekia-tis-athinas-ke-ta-macheromata-gia-to-kalitero-posto/
«Λευκό, λευκό, παπάς μαύρος. Που πήγε τώρα; Αγοράζω, παίρνω». «Εδώ παπάς, εκεί παπάς, που’ ναι ο παπάς ;». Ο ταχυδακτυλουργός παπατζής ανακατεύει και απλώνει αριστοτεχνικά στο χαρτόκουτο, τα τρία κυρτωμένα φύλλα της τράπουλας. Οι προσφορές αρχίζουν. «Όποιος το είδε, ποντάρει και τα παίρνει. Πολλά βάζετε, πολλά παίρνετε», λέει ο ντήλερ του πεζοδρομίου. Ο «παπάς» είναι ίσως το πιο γνωστό τζογαδόρικο «παιχνίδι», που παίζεται στους ελληνικούς δρόμους, για πάρα πολλές δεκαετίες. Η μέθοδος και το στήσιμο του «παπά», είναι πλέον κλασσικά και έχουν αποτυπωθεί με μεγάλη επιτυχία, στη μικρή και στη μεγάλη οθόνη, ειδικά στην ταινία «Η χαρτοπαίχτρα» με την Ρένα Βλαχοπούλου. Η σκηνή μέσα στο κρατητήριο με την καθωσπρέπει χαρτοπαίχτρα να πείθεται από τους μάγκες του υπόκοσμου να παίξει τον «παπά» είναι πλέον κλασική. Προπολεμικά ήταν λίγοι γραφικοί τύποι και μικροαπατεώνες, που καμιά φορά έφταναν στα άκρα. Μεταπολεμικά όμως πολλαπλασιάστηκαν και αποτέλεσαν τη «μικρή μαφία» των μεγάλων πόλεων. Οι τσιλιαδόροι, οι κράχτες και οι αβανταδόροι papatzis 2 Το «επάγγελμα» του παπατζή είναι σχετικά εύκολο. Απαιτούνται μόνο τρία τραπουλόχαρτα, καλοί συνεργάτες που ξέρουν το ρόλο τους, «μαγικά» χέρια από τον παίκτη, απλές τεχνικές παραπλάνησης και μια…κούτα. Το υπαίθριο μαγαζάκι είναι πλέον έτοιμο. «Παιδιά καθαρές δουλειές, εδώ δεν κλέβουμε, όριστε, να ο παπάς, τώρα εδώ, τώρα εκεί, τώρα που είναι; βάλτε να πάνε», λέει ο παπατζής, δανειζόμενος ατάκες από τα ζάρια ή οποιοδήποτε άλλο παράνομο τυχερό παιχνίδι. Η διαδικασία του «παπά» είναι απλή. Μόλις στηθεί η χαρτόκουτα που αναποδογυρισμένη χρησιμεύει για τραπέζι, οι κράχτες πιάνουν πόστα περιμετρικά της. «Αδερφέ, εδώ δίπλα γίνεται παιχνίδι, ρίχνουν τον παπά», λένε σε περαστικούς προσπαθώντας να «ψαρέψουν» κορόιδα. Παλιά το αγαπημένο τους είδος ήταν οι ανυποψίαστοι άνθρωποι που έφταναν στην Αθήνα από το χωριό. Στις γωνίες αλλά και κοντά στον παπατζή είναι «στημένοι» οι τσιλιαδόροι. Μόλις δουν αστυνομικούς, περιπολικά ή «μυριστούν» ασφαλίτες, τότε «πέφτει σύρμα». Όταν τα υποψήφια θύματα πλησιάσουν την κούτα και αρχίζουν να παρατηρούν τα χέρια του παπατζή, τότε οι απατεώνες του «φυτεύουν» μέσα του την ελπίδα για εύκολο κέρδος. 12633252_10205172365980591_413763283_oΟ παπατζής ρίχνει και ξαναρίχνει τα τρία φύλλα, λέγοντας το γνωστό ποίημα. Μέσα σε λίγα λεπτά που κοντοστέκεται το θύμα για να δει τι γίνεται και να εκτιμήσει την κατάσταση, κοιτάζει συνεχώς τα χέρια του παίκτη. Είναι σχεδόν βέβαιος ότι γνωρίζει με ακρίβεια κάθε φορά, τη θέση που βρίσκεται ο παπάς, δηλαδή συνήθως ο Ρήγας της τράπουλας. Για να τον «βοηθήσουν» οι παπατζήδες να ποντάρει, πιάνει δουλειά ο πρώτος αβανταδόρος. «Στη μέση είναι, στη μέση. Ε, ρε να μην έχω ένα πενηντάρικο να του τα πάρω». Ο παπατζής προσποιείται ότι τον πήραν χαμπάρι. «Σε παρακαλώ ρε φίλε, αν θες παίξε να διπλασιάσεις. Μην λες που είναι τα χαρτιά». Στην επόμενη παρτίδα το θύμα παρακολουθεί και πάλι, σίγουρος πλέον ότι έχει καταλάβει που είναι ο παπάς. Ξαφνικά, ένας άλλος αβανταδόρος ποντάρει εκεί που το θύμα «βλέπει» τον Ρήγα και κερδίζει. Η συναλλαγή γίνεται άμεσα και χωρίς προβλήματα. Η διαδικασία με τους αβανταδόρους επαναλαμβάνεται, μέχρι κάποιος να «τσιμπήσει». Το κορόιδο έχει πλέον ετοιμαστεί ψυχολογικά. Ο παπατζής συχνά στην αρχή τον γλυκαίνει, αφήνοντάς τον να κερδίσει. Ξαφνικά όμως, αλλάζει παίξιμο. «Υπάρχουν τουλάχιστον τρεις τρόποι για τις τρεις θέσεις που μπορεί να ρίξει τον παπά και είναι πανομοιότυποι. Αν κατά τύχη το θύμα επιλέξει το σωστό χαρτί, ο παπατζής μπορεί με ταχυδακτυλουργικό τρόπο να αλλάξει τη θέση του Ρήγα, ακόμη και μετά από το ποντάρισμα», λένε όσοι γνωρίζουν πως παίζεται το παιχνίδι. Το κόλπο με το τσάκισμα vaseis_eisagogis_sta_aei_17 Εκτός από μια καλοστημένη απάτη, ο παπάς θεωρούνταν από τις αρχές του νόμου τεχνικό παιχνίδι. Δηλαδή κάποιος που γνωρίζει τον τρόπο, μπορεί και γυρίζει υπέρ του τις πιθανότητες για να κερδίσει. Πριν το θύμα απογοητευτεί πλήρως και φύγει, οι παπατζήδες πρέπει να τον κρατήσουν για να το «μαδήσουν» κι άλλο. Μετά από μια παρτίδα, κάποιος από τους θεατές, δηλαδή ένας αβανταδόρος, παίρνει τον παπά στα χέρια του και θεατρικά κάνει ότι δαγκώνει ή τσακίζει το φύλλο στην άκρη του. «Τι κάνεις ρε φίλε, θα μας χαλάσεις την επιχείρηση», του λέει δήθεν αγανακτισμένος ο παπατζής. Όσο γίνεται ο διάλογος, όλοι βλέπουν το σημαδεμένο Ρήγα πάνω στην κούτα. Είναι βέβαιοι ότι στην επόμενη «γύρα», θα τον βρουν με άνεση. Ο παπατζής ξαναστρώνει τα χαρτιά, αλλά κάνοντας τα μαγικά του, έχει ξαναϊσιώσει το τραπουλόχαρτο. Όταν πέσουν τα πονταρίσματα, όλοι χάνουν. Το ταμείο Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, πίσω από τον παπατζή περνάει κάποιος, που παίρνει με τρόπο τα κέρδη. Η «πάσα» των χρημάτων είναι επιβεβλημένη καθώς ανά πάσα στιγμή μπορεί να εμφανιστούν αστυνομικοί και να συλλάβουν τον παπατζή. Καλό θα ήταν λοιπόν να μην έχει επάνω του, τους «κόπους» της ημέρας. Στον παπά ωστόσο, είναι σχεδόν αδύνατο να κερδίσει κάποιος. Όταν το θύμα ποντάρει σωστά, πάντα εμφανίζεται ένας αβανταδόρος που ποντάρει περισσότερα λεφτά σε άλλο φύλλο. «Παιδιά, το μεγαλύτερο ποντάρισμα μετράει», λέει ο παπατζής και έτσι το θύμα δεν πληρώνεται. Αν τυχόν κάποιος καταφέρει να πάρει λεφτά, κανείς δεν του εγγυάται ότι λίγο παρακάτω δεν θα πέσει «τυχαία» θύμα ληστείας και ξυλοδαρμού. Τα στέκια των ‘70’ς και 80’ς Το κυνήγι των παπατζήδων ανήκε για δεκαετίες, στην αρμοδιότητα του Τμήματος Ηθών και Λεσχών της Γενικής Ασφάλειας. Τις δεκαετίες του ’70 και του ’80, περισσότεροι από 1000 παπατζήδες, έστηναν τα μαγαζάκια τους, σε μερικά από τα πιο πολυσύχναστα σημεία της Αθήνας. Ο λόγος ήταν απλός. Στατιστικά, από κει θα περνούσαν και περισσότερα κορόιδα. Οι καλύτερες μέρες για δουλειά ήταν εκτός τις γιορτές, οι Παρασκευές που συνήθως πληρώνονταν πολλοί και η πρώτη του μηνός. Τότε η Αθήνα γέμιζε με αρτίστες του είδους. Προνομιακό σημείο ήταν για χρόνια, η οδός Κωνσταντίνου, κοντά στην πλατεία Καραΐσκάκη. Προσπαθούσαν να «ξαφρίσουν» ανύποπτους επαρχιώτες που έφταναν στο σταθμό Λαρίσης με το τρένο, έχοντας μαζί τους κομπόδεμα. papz5Γνωστά σημεία ήταν επίσης η πλατεία Κουμουνδούρου, η Αθηνάς, η πλατεία Κάνιγγος, η Ομόνοια, η Μενάνδρου, η Πειραιώς, η Κλεισθένους, η Ζήνωνος και η περιοχή του δημαρχείου με τα γύρω στενά της. Οι παπατζήδες είχαν χωρίσει μεταξύ τους τις περιοχές δράσης τους, ώστε να μην μπλέκεται ο ένας στις δουλειές του άλλου. Δεν ήταν λίγες οι φορές που οι χαρτοκλέφτες τραβούσαν ακόμη και μαχαίρια μεταξύ τους, για τη διεκδίκηση ενός καλού πόστου. Το 1933, ο αρχηγός μιας συμμορίας του είδους, έπεφτε νεκρός από μαχαίρι που του έμπηξε στην καρδιά, αρχηγός αντίπαλης ομάδας απατεώνων. Το 1976 ο γνωστός ποινικός κακοποιός με το ψευδώνυμο «Σαλονικιός», μαχαίρωσε και σκότωσε στο κέντρο της πόλης άλλον παπατζή που του είχε πάρει τη θέση. Όταν ο κλοιός έσφιξε, ο Σαλονικιός παραδόθηκε μόνος του και ομολόγησε το έγκλημά του. Τώρα πια οι καιροί άλλαξαν και δύσκολα «τσιμπάει» ο κόσμος. Έτσι οι παπατζήδες έχουν στραφεί σε τουριστικά σημεία της Αθήνας. Οι ξένοι επισκέπτες βρίσκουν πολύ «χαριτωμένο» αυτό που συμβαίνει μπροστά στα μάτια τους. Τότε θεωρούν ότι είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να βγάλουν έξτρα χρήματα και να πάρουν τα χρήματα από τη τσέπη του παίκτη. Όταν όμως η μηχανή της απάτης πάρει μπρος, φεύγουν από τον παπατζή κυριολεκτικά άφραγκοι....

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/edo-o-papas-eki-o-papas-pia-itan-ta-kolpa-ton-papatzidon-ke-ti-rolo-ichan-i-tsiliadori-i-krachtes-ke-i-avantadori-ta-stekia-tis-athinas-ke-ta-macheromata-gia-to-kalitero-posto/