Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

Η ΕΛΠΙΔΑ ΑΝΑΓΕΝΝΙΕΤΑΙ, Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΧΑΣΕ

Θέλω να φωνάξω μα δε βγαίνει φωνή.
Θέλω να κλάψω μα δεν κυλάει δάκρυ.
Θέλω να μιλήσω μα δεν μπορώ να αρθρώσω λέξη.
Θέλω να πω όσα δε τόλμησα ποτέ μου μα τα κλειδώνω στο μαύρο σεντούκι της ψυχής μου!

Προσπαθώ να περπατήσω μα μένω κολλημένη, στάσιμη στον συνήθη Εαυτό μου.
Προσπαθώ να κουνήσω τα δάχτυλα μα σαν αντικείμενα κέρινου ομοιώματος μένουν εκεί άπραγα να στολίζουν την επιφανειακή μου βιτρίνα.

Νιώθω τη βαριά ανάσα μου μα δεν ακούω τον χτύπο της καρδιάς μου.
Ακούω ήχους από γύρω μου μα δεν αισθάνομαι τον κόσμο που δραστηριοποιούμαι.
Είναι σα να είμαι άνθρωπος αλλά και σα να μην είμαι κιόλας!
Σα να έχω σάρκα με οστά μα σα να μην έχω εγκέφαλο και νεύρα για να κινήσω το σώμα μου.

Δεν είναι πως νιώθω ρομπότ! Είναι που οι άλλοι με ανάγκασαν να γίνω! Κι εγώ απλώς υπάκουσα!

Κι όχι πως τους χρεώνω τα λάθη μου! Τους πιστώνω όμως την ώθησή μου σε αυτά!

~~ Τα Λάφυρα της Ψυχής μου - Κική Κωνσταντίνου





Κι είναι το πράσινο!
Μια κάμπια που έσκασε και θα γίνει πεταλούδα.
Ένα λουλούδι που φύτρωσε στη γη και σύντομα θα ανθίσει.

Κι είναι το πράσινο!
Μια εύηχη λέξη, μια κομπανία έγχορδων οργάνων που στόχο έχει
να μάθει να παίζει μουσική σαν τσοπανόπαιδο απο τα φύλλα ενός δέντρου!

Κι είναι το πράσινο!
Ένα χρώμα, ένας συμβολισμός, ένα συσπειρωμένο θέλω τόσων ανθρώπων!
Μια αλυσίδα ανθρώπινων αντιδράσεων που στόχο έχει να ανακάμψει έναν βρώμικο αέρα που χρόνια τώρα αναπνέουμε.

Κι είναι το πράσινο!
Μια βροχή απο συντονισμένες συνιστώσες ανθρώπων που προσπαθούν , δεν επαναπαύονται. Δεν ειναι οικολόγοι επειδή κάποιοι τους έμαθαν να αγαπάνε τη φύση μόνο όταν ειναι εντός της. Αγαπούν τη φύση γιατί ξέρουν να κάνουν χώρο στην επόμενη γενιά που θα κατοικήσει.

~~ Τα Λάφυρα της Ψυχής μου - Κική Κωνσταντίνου
 Ξάφνου όλα σταματάνε!
Μπορώ να ανοίξω τα μάτια με ευκολία πια!
Η πλάση έχει ηρεμήσει!
Σα να επήλθε Άνοιξη σε έναν βαρύ Χειμώνα!

Σας βλέπω!
Είστε εκεί!
Μούσκεμα!
Δείχνετε μουδιασμένοι!
Μα πλήρως συνειδητοποιημένοι!

Στρέφω το βλέμμα στο έδαφος!
Αντικρίζω ίχνη από λιωμένες πανοπλίες!
Μια καραμπίνα σπασμένη και ένα όπλο που στάζει νερό μαρτυρούνε πως έχουν πια χαλάσει!
Και ένα ξεφτισμένο λάσο μαρτυρά πως δεν είναι ικανό ούτε μια θηλιά να κρατήσει.

Χαίρομαι!
Αχ να ήξερες πόσο χαίρομαι!

Σας κοιτώ και σας βλέπω καθαρούς!
Μουσκεμένους μα καθαρούς!
Κανένα κόκκινο ρυάκι δεν διασχίζει το σώμα και την ψυχή σας!

Κοιτάζω κάτω στο γρασίδι και ψάχνω για κόκκινο χρώμα!
Μόνο πράσινο υπάρχει και είναι ολόφρεσκο! Σα να φύτρωσε εχθές!
Ξέρω! Νέα όνειρα η ζωή χαράζει!
Η ελπίδα αναγεννιέται! Ο θάνατος έχασε!

Καλπάζεις!
Είσαι πάνω στην ωριμότητα και προσπαθείς να συνεχίσεις να καλπάζεις.
Το βλέπω. Καλπάζεις!

Μοιάζεις κουρασμένος μα και απολύτως συνειδητοποιημένος με όσα ανέλαβε η ζωή να σου διδάξει!
Έχεις δύναμη μα σε βλέπω, δεν καλπάζεις με την ίδια χαρά όπως με είχες συνηθίσει!
Ξέρω! Δεν έχεις ελεύθερο χρόνο πια! Εχεις αναλάβει πολλές ευθύνες και υποχρεώσεις μα χαίρομαι που μπορείς ακόμη να καλπάζεις!
Έχεις τη θέληση το ξέρω, το νιώθω, το βλέπω μα δεν έχεις τον χρόνο, την απαραίτητη αν θες προετοιμασία!
Δεν πειράζει! Αφιέρωσε τις στιγμές σου στους ανθρώπους και όταν μπορείς έλα εδώ, το μονοπάτι τούτο θα σε περιμένει με λαχτάρα και υπομονή να το διαβείς!
Πάντα θα υπάρχει ένα σύννεφο, μια ηλιαχτίδα και μια πολύχρωμη πεταλούδα για σένα να ανυψώνεται στον ουρανό και να αντικρούει τα σύννεφα που προκαλούν την καταιγίδα!
Πάντα θα υπάρχουν ίχνη στο χώμα για να θυμίζουν πως κάποια κομμάτια του σώματος και της ψυχής σου πέρασαν από εδώ και χάραξαν τη δική τους Ιστορία.

~~ Τα Λάφυρα της Ψυχής μου - Κική Κωνσταντίνου

Πολλοί σε αγαπήσανε και σε λατρέψανε, Νύχτα μου, μα άλλοι πάλι σε μισήσανε και πονέσανε εξαιτίας σου!

Δεν είναι που σέρνεις σκοτάδι και άβυσσο μαζί σου, έχεις άλλωστε προσωπικό οδηγό το υπέρλαμπρο φεγγάρι και πολλούς συνοδοιπόρους τα χιλιάδες φωτεινά σου άστρα, είναι που η ίδια ξέχασες πως υπάρχεις για το καλό των ανθρώπων και μας άφησες να σε αγγίξουμε, να σε λερώσουμε και να σε μολύνουμε ξανά και ξανά!

Είναι σα να επέτρεψες σε κάποιους να σε χρίσουν κατάχρηση ενώ στην ουσία ξέρεις πως είσαι δικαίωμα, Ελευθερία!

Κανείς δε νοιάζεται που δείχνεις τόσο ταλαιπωρημένη, εξαρτημένη, εξασθενημένη. Νοιάζονται μόνο που δεν είσαι μαζί τους ανεκτική όπως παλιά. Που δεν συγχωρείς τα λάθη τους αλλά τους τα επιστρέφεις!

Ξέρω πως δε τους τιμωρείς, ίσως απλά τους δοκιμάζεις, όμως μην αρρρωστήσεις άλλο Νύχτα μου γιατί υπάρχουμε και εμείς που σε αγαπάμε και σε έχουμε πραγματική ανάγκη!

Πρόσεξε τον εαυτό και την ειλικρινή σου υπόσταση, όχι τόσο για εμάς τους ανθρώπους, άλλωστε εμείς σε βλάψαμε Νύχτα μου, αλλά για όλους και όλα εκείνα που σε αγαπάνε και σε προστατεύουνε μαχητικά.

Δε μπορούνε να ζήσουνε χωρίς εσένα Νύχτα μου, δεν μπορούν!
Φρόντισέ τα γιατί είναι τα παιδιά σου!

Σε έχουνε ανάγκη!
Σε έχουμε ανάγκη!

Για κάθε φορά που σε μολύναμε, σε εξαπατήσαμε, παραποιήσαμε τους δικούς σου νόμους και κάναμε κακό σε όλα τα πλάσματα που σε έχουνε ανάγκη, συγνώμη σου ζητάω και την εννοώ!

Γιατί εσύ Νύχτα μου δε μας έκανες κανένα κακό!
Δε μας έβλαψες πουθενά!
Μας έδωσες το δικαίωμα της διασκέδασης, της ξεκούρασης, της περισυλλογής, της ομορφιάς του σκοταδιού και εμείς σε καταστρέψαμε και αντιστρέψαμε τους δικούς σου άγραφους κανόνες!

~~ Τα Λάφυρα της Ψυχής μου - Κική Κωνσταντίνου

ΣΤΟΝ ΈΡΩΤΑ ΨΑΞΕ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ


Ο ψυχίατρος είπε: "Χαπάκια. Σου χρειάζονται χαπάκια. Θα σου δίνω εγώ τα χαπάκια σου για να θεραπευθείς".
Ο Στρατιωτικός είπε: "Έλα στο Στρατό. Θα σε μάθω εγώ πως να γίνεις άντρας. Κι άμα τύχει και κανένας πόλεμος, ακόμα καλύτερα. θα βρεις το νόημα της ζωής".
Ο Παππάς είπε: "Να πιστέψεις στον Ύψιστο και να λατρέψεις Αυτόν. Με προσευχές και μετάνοιες. Θα λυτρωθείς".
Ο Δικαστής είπε: "Στη φυλακή. Θα σε κλείσω στη φυλακή. Εκεί θα σωφρονιστείς".
Ο Πολιτικάντης είπε: "Να πιστέψεις στο Κόμμα, να ενταχθείς. Ν' αγωνιστείς και να παλέψεις, τότε μόνο θα γίνεις υγιής".
Ο Φιλόσοφος είπε: "Θα σε βοηθήσω να κατακτήσεις τη γνώση. Μονάχα με τη γνώση θα σωθείς".
Ο Καλλιτέχνης είπε: "Στην Τέχνη. Ν' αφοσιωθείς στην Τέχνη. Η Τέχνη είν' η διέξοδος, και θα το δεις".
Ο Εξουσιαστής είπε: "Στην Εξουσία είν' η ελπίδα. Απόκτησε Εξουσία και θάσαι ευτυχής".
Ο Πλούσιος είπε: "Σε κοροϊδεύουν όλοι. Η ουσία είναι στα λεφτά. Κάνε λεφτά ν' απελευθερωθείς".
Ο Ερωτευμένος είπε: "Στον Έρωτα ψάξε τα κλειδιά της ζωής. Στον Έρωτα θα βρεις όλα όσα ποθείς".
Τους άκουσε, τους πίστεψε, ύστερα άνοιξε τα χέρια του και γκρεμίστηκε στη θάλασσα."

Θανάσης Μάνθος
περιοδικό "Αγκάθι"
(τ. 38 - Απρ. '86)




Το ανακάλυψα από τον αγαπημένο μας,  Νίκο Μουσαβερέ. 
Καλημέρα, εκφραστικοί μου.

Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

ΛΕΥΤΕΡΩΣΟΥ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Έπλασα την ψυχή μου
και την έκανα ομοίωμα από χώμα.
Έχτισα κάστρα, να μου θυμίζουν παιδική ανεμελιά και κουβαδάκια, που ακόμη και άδεια προσπάθησαν επίμονα, να αιχμαλωτίσουν το νερό.

Περπάτησα, φθείροντας τις πατούσες μου, σε λασπωμένη οδό και ένιωθα πλάι μου, κοχύλια διαρκώς να με συντροφεύουν.


Θαρρείς και η γη με τη θάλασσα συνομώτησε,
θαρρείς και τα ψάρια με τις πικραλίδες, κήρυξαν κρυφή συμμαχία.

Ξέρω, πως η κλεψύδρα γύρισε.
Όλα από την αρχή, θα χρειαστεί να πλάσω.

Για ξεκίνημα, πρωτίστως,
θα φροντίσω να ελευθερωθώ.

Όχι τη μάσκα, το δέρμα
το δέρμα το ψεύτικο, που σαν καλοσχηματισμένη άμμο, κάλυψε την άσπλαχνη αλήθεια που έψαχνα.

Απε - Λευτερώσου, τώρα είναι η ώρα η μαγική.


ΚΑΙ ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ ΤΟ ΚΑΔΡΟ ΜΙΑΣ ΠΕΡΑΣΜΕΝΗΣ Ή ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗΣ ΖΩΗΣ ΖΩΓΡΑΦΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΕΝΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΜΕΣΑ

Αστείο! Καμιά τριανταφυλλιά δε μας έχει ανάγκη.
Είναι μία και μοναδική εξαρχής.

Είναι σαν εκείνα τα μικρά, κόκκινα, λουκουμάκια Σύρου!
Γλυκιά, νόστιμη, ιδανική!

Ιδανική για να μας δείξει πως πάνω από κάθε αγκάθι υπάρχει ένα μπουμπούκι και το μπουμπούκι είναι κάτι μικρό, που σύντομα θα μεγαλώσει, κάποια στιγμή θα ανθίσει και στο τέλος θα μαραθεί και θα επιστρέψει στη γη του.

Κι όσο κι αν προτιμάμε τα μπουμπούκια από τα μεγάλα, μαραμένα τριαντάφυλλα ξέρουμε ότι δεν έχει καμιά διαφορά από τα στάδια ζωής του ανθρώπου.

Κανένα μαραμένο τριαντάφυλλο δεν ακυρώνει το μπουμπούκι, που κάποτε υπήρξε.
Κανένα μπουμπούκι δε θα μείνει για πάντα μικρό και νέο. Εκτός κι αν είναι ψεύτικο. Πλαστικό. Χωρίς καρδιά κι ουσία.

Και το αγκάθι, ο «συνοδός», δεν ακυρώνει πως μέρος μιας τριανταφυλλιάς είναι τα πάντα.

Προστατεύει, μα προστατεύεται!
Πεθαίνει, μα γεννά!
Και το τι γεννά συνεπάγεται την παραπάνω διαδικασία.

Και κάπου εκεί η φωτοσύνθεση αρχίζει.

~~ Οι Φεγγίτες της Ζωής μου - Κική Κωνσταντίνου



 Ψάχνω να σε βρω γαλήνη, μα όλο μ’ αποφεύγεις.
Γαλήνη!

Κουράστηκα να σε αναζητώ,
κουράστηκα να παίζω και να χάνω στο κρυφτό σου
μια γωνιά θέλω να αποκοιμηθώ
κι ας ήταν να ξυπνήσω στο προσκέφαλό σου.
Γαλήνη!

Η κούραση κυριεύει το κορμί,
ο φόβος πως δε θα ’ρθεις αγκαλιάζει την ψυχή μου.
Τα μάτια κλείνουν να σε ονειρευτούν,
να λυτρωθεί η ψυχή μου.
Κι όταν ξυπνήσω ας είσαι εκεί,
να με πάρεις να βαδίσουμε μαζί.
Γαλήνη!

Στη μεθυστική του ύπνου παραζάλη,
τα βλέφαρα ανοίγω και σαν βροχή
χρυσόσκονη στο χώρο μου εισβάλλει.

Μια όμορφη, αέρινη οπτασία
στέκεται μπροστά μου.
Μου μοιάζει, δε μου μοιάζει
δεν μπορώ να καταλάβω.

~~ Οι Φεγγίτες της Ζωής μου - Κική Κωνσταντίνου




Σε είδα κάπου σε ένα χωριό να περιφέρεσαι περιτριγυρισμένος απο όλα τα ταλέντα σου και χάρηκα για σένα. Το λαμπερό της ψυχής σου στροβιλίζεται σαν ένας χρυσός, αόρατος, μικρός ανεμοστρόβιλος γύρω σου, μα εσύ δεν το βλέπεις. Το βλέπω εγώ και άλλοι πολλοί για σένα και αυτό αρκεί. Αρκεί για να θεριεύσει.

Σε βλέπω να κουβαλάς χιλιάδες Σταυρούς καθημερινά, μα ξέρω πως πάντα τα βγάζεις πέρα! Είσαι ικανός και εκλεκτός και χαίρομαι που «δίνεις» το δικό σου μάθημα νύχτα μέρα! Είσαι ένα από τα παιδιά που δεν ξεχνάνε την ειλικρινή υπόστασή τους και διαθέτεις πληθώρα από εκείνες τις ανθρώπινες αξίες, που μάχονται και υπερασπίζονται το δίκιο.

Χαίρομαι που το όνομά σου τιμάει τη χάρη των όσων μπορεί να συμβολίζει. Χαίρομαι, γιατί μαζί με άλλες ανθρώπινες αξίες - αρετές, μπορείς να ανατείλεις και να ηγηθείς σε έναν πιο ανθρώπινο και δίκαιο κόσμο. Κι ας μην το ξέρεις, το ξέρω εγώ κι αυτό είναι πάλι αρκετό.

Σταύρος ή Σταυρός;
Από εκείνες τις λέξεις τις διάφορες, που κάνουν τη διαφορά!
Από εκείνα τα ονόματα, που κρύβουν χάρη μέσα τους!
Από εκείνα τα σύμβολα, που πίστη και ελπίδα φέρουν!

Είσαι ένας ταπεινός βοσκός και προστατεύεις με έναν αόρατο μανδύα τα πρόβατά σου.
Ζεις σε μια σπηλιά, που μου θυμίζει φάτνη και το κρύο που μπήγεται στα κόκαλά μου με κάνει να αναζητήσω μια χοντρή κουβέρτα.

Μια βυσσινιά βελέντζα σε βλέπω να κρατάς και όταν μου τη δίνεις την αρπάζω με μανία.
Ούτε που σκέφτομαι μήπως την έχεις κι εσύ ανάγκη.

~~ Οι Φεγγίτες της Ζωής μου - Κική Κωνσταντίνου
 
 
 
 Και κάπως έτσι το κάδρο μιας περασμένης ή επερχόμενης ζωής ζωγραφίζεται με νέα χρώματα μέσα.

Και σχηματίζεται σιγά σιγά.
Ταπεινά! Αθόρυβα! Πρόχειρα!
Μα παίρνει νέα μορφή μέσα από το ιδιόρρυθμα αναμεμειγμένο, δικό μου «χρώμα!»

Και ξάφνου «Πάφ», όμοια μπαλόνια σπάσανε, ανυψώθηκαν σε έναν ξέφρενο αέρα και χόρεψαν ταγκό σε πολιορκημένο, αγάπης, εναέριο χώμα.

Κι αν κάποιοι χρησιμοποιούν λίμνες με φαναράκια, για να χαιρετήσουν κάποιες ψυχές αθώες…. σήμερα τις καλωσορίζουμε μαζί, δημιουργώντας νέους, ουράνιους χάρτες.

Εικόνες που εισέβαλαν σε έναν ουρανό, που ακόμη και ο τυφλοπόντικας θέλει να βγει από το λαγούμι του, για να τον καλωσορίσει.

Και τώρα, που ο δρόμος της αλάνας «επισκευάστηκε», ας παίξουμε κρυφτό από όλες τις επώδυνες, ανώνυμες, νοήμονες, ευθύνες.

Σήμερα θα «φυλάξω» εγώ. Θα παραμονεύσω σε έναν πελώριο, μη ουτοπικό αυτή τη φορά, παιχνίδι. Αργότερα θα βρεθείς στη θέση μου εσύ, εγώ θα τρέξω να κρυφτώ να μη σε καλωσορίσω, μα θα παίξω. Θα παίξω για άλλη μια φορά γιατί αν η ζωή ήτανε παιχνίδι θα ηταν σίγουρα κάτι αθώο παιδικό και το κρυφτό ποιος δεν το έχει ζήσει;

~~ Οι Φεγγίτες της Ζωής μου - Κική Κωνσταντίνου

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΡΕΝΟΥ



σε ψάχνω......

 

ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΜΕ ΒΡΟΜΙΣΑΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΟΝΤΑΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΤΟΥΣ; ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ! ΚΑΙ ΈΜΑΘΑ ΝΑ ΑΝΤΕΧΩ ΤΗ ΔΥΣΩΔΙΑ ΓΙΑ ΧΑΡΗ ΤΟΥΣ.




Και ξάφνου «Πάφ», όμοια μπαλόνια σπάσανε, ανυψώθηκαν σε έναν ξέφρενο αέρα και χόρεψαν ταγκό σε πολιορκημένο, αγάπης, εναέριο χώμα.

Κι αν κάποιοι χρησιμοποιούν λίμνες με φαναράκια, για να χαιρετήσουν κάποιες ψυχές αθώες…. σήμερα τις καλωσορίζουμε μαζί, δημιουργώντας νέους, ουράνιους χάρτες.

Εικόνες που εισέβαλαν σε έναν ουρανό, που ακόμη και ο τυφλοπόντικας θέλει να βγει από το λαγούμι του, για να τον καλωσορίσει.

Και τώρα, που ο δρόμος της αλάνας «επισκευάστηκε», ας παίξουμε κρυφτό από όλες τις επώδυνες, ανώνυμες, νοήμονες, ευθύνες.

Σήμερα θα «φυλάξω» εγώ. Θα παραμονεύσω σε έναν πελώριο, μη ουτοπικό αυτή τη φορά, παιχνίδι. Αργότερα θα βρεθείς στη θέση μου εσύ, εγώ θα τρέξω να κρυφτώ να μη σε καλωσορίσω, μα θα παίξω. Θα παίξω για άλλη μια φορά γιατί αν η ζωή ήτανε παιχνίδι θα ηταν σίγουρα κάτι αθώο παιδικό και το κρυφτό ποιος δεν το έχει ζήσει;

Σε όλες του τις εκδοχές, επωμίζοντάς του όλες τις καίριες, εσωτερικές ευθύνες.

Παίρνω τη θέση μου σε μια γωνιά. Τα υπόλοιπα παιδιά διάσπαρτα τριγύρω. Τα ακούω να σιγομιλούν και προσποιούμαι, δήθεν, ότι δεν ακούω. Ήδη φαντάζομαι τις κρυψώνες τους. Ήδη ξέρω ποιες θέσεις θα προτιμήσουν. Πολλές από αυτές θα είναι και δικές μου.

Και ξεκινώ:

Μετράω με ρυθμό και μια φωνή παιδική μου λέει μέχρι τα εκατό.

~~ Οι Φεγγίτες της Ζωής μου - Κική Κωνσταντίνου
 Μου είπανε πως είμαι ο ιδιαίτερος τρόπος, που κάποιος αντιδρά και εκδηλώνει τα αισθήματα και τον ψυχικό του κόσμο, μα εγώ απάντησα πως είμαι μια λίμνη με νεκρές πεταλούδες που έζησαν και κατοίκησαν για καιρό στο εσωτερικό μου.

Σάμπως κατάλαβαν; Σάμπως προσπάθησαν να καταλάβουν;
Σάμπως τους ένοιαξε; Σάμπως προσπάθησα να με επιβάλω;

Νόμιζαν ότι ήθελα να επιβληθώ, μα το μόνο που πραγματικά επιθυμούσα ήταν να τους αφήσω να με διδάξουν.

Ήθελα να πλάσω την ψυχή μου και ήμουνα ένα σφουγγάρι ημιμαθές, που το μόνο που αποζητούσε ήταν τα χέρια ενός ψαρά, για να το ανασύρουν στην επιφάνεια.
Διότι όλοι σε κάποιον πάτο μιας αλμυρής θάλασσας βρισκόμαστε, μέχρι να αναδυθούμε σε εκείνον το φωτεινό κόσμο, που με μια μαύρη κιμωλία σχημάτισε κάποιος σε ένα λευκό χαρτί, που ξέπεσε από κάποιο ξεχασμένο μπλοκ ζωγραφικής.

Μου είπανε πως είμαι μια δύναμη, που περιορίζει και επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τη συμπεριφορά και τη σωματική και όχι μόνο λειτουργία των ανθρώπων, μα εγώ απάντησα πως είμαι απλώς ένα τούβλο σε έναν τοίχο που έπρεπε να κλείσει μια τρύπα, που είχαν ανοίξει κάποιοι πλανόδιοι «εραστές».

Μου είπανε πως είμαι ένας μίμος, που το μόνο πού επιδιώκει είναι να δημιουργήσει πλαστά, αντίγραφα, ρομποτικών ανθρώπων, μα εγώ πίστεψα πως είμαι ένα φωτοτυπικό μηχάνημα, που στόχο έχει να αναδείξει και να πολλαπλασιάσει τις αρετές όλων των ατόμων, που ξέρω πως υπάρχουν γύρω μου.

Σάμπως προσπάθησαν να δουν τι κρύβω πίσω από τη φαινομενικά άψυχη, «λειτουργική» καρδιά μου;
Σάμπως άξιζε να προσπαθήσω να τους δείξω; Σάμπως άξιζε να περιμένω να «φανώ»;

~~ Οι Φεγγίτες της Ζωής μου - Κική Κωνσταντίνου
Αχ, Στεναγμέ μου!
Αν ήσουν συναίσθημα…
Όχι, όχι, λάθος!
Είσαι συναίσθημα, είσαι! Σε αισθάνομαι! Κι είσαι βαρύ γαμώτο! Είσαι βαρύ! Ασήκωτο είσαι! Ασήκωτο!
Τ’ ακούς;
Ουρλιάζω! Σε σένα ουρλιάζω!
Για να σε αντέξω!
Μα θα σε αντέξω! Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς... Θα σε αντέξω, γιατί κατά βάθος με βοηθάς να ζήσω, να μην τρελαθώ. Θα το παλέψω! Για σένα! Για σένα, λευκέ μου Άγγελε, για σένα! Για να είσαι ήρεμος!
Ήρεμος, να είσαι ήρεμος!
Να σε νιώθει η ψυχή μου, να ηρεμεί, να γαληνεύει κι εκείνη!
Όσο μπορεί…
Όσο αντέξει..
Υπόσχομαι όμως πως όσο ζω θα παλεύω!
Για σένα!
Για σένα Άγγελε μου!
Για σένα!
Παρέα με τον Στεναγμό μου θα παλεύω!
Θα επιβιώνω! Θα ζω! Θα σε σκέφτομαι!
Αχ, Στεναγμέ μου!
Αχ!
Ένα κλαδί ελιάς είσαι.
Ένα κλαδί ελιάς που κρατάει στο στόμα του ένα λευκό περιστέρι.
Αχ, Στεναγμέ μου!
Αχ!
Μια κόκκινη παπαρούνα είσαι
Μια κόκκινη παπαρούνα, επάνω στην οποία ξαποσταίνει μια λευκή πεταλούδα.
Αχ, Στεναγμέ μου!
Αχ!
Μια φλοκάτη είσαι.
Μια κόκκινη φλοκάτη, που ζεσταίνει το πιο κρύο πάτωμα του κόσμου.
Αχ, Στεναγμέ μου!
Αχ!
Το αγκάθινο στεφάνι είσαι
Το αγκάθινο στεφάνι του Ιησού είσαι. Κι ο χιτώνας είσαι. Και το σφουγγάρι με το ξύδι στην πληγή είσαι. Οι ειρωνείες, οι χλευασμοί, τα βασανιστήρια, όλα αυτά είσαι. Είσαι όλα όσα προσκυνώ και πιστεύω, αυτό είσαι.

~~ Οι Φεγγίτες της Ζωής μου - Κική Κωνσταντίνου



Τι φιλοξενούσα για χρόνια εντός μου πριν βρεθώ στο χαντάκι αυτό;!
Ανθρώπους, πολλούς ανθρώπους. Εκατομμύρια ανθρώπους με όσα κουβαλούσαν επάνω και μέσα τους.
Πόσες φορές τους είχα φιλοξενήσει; Αμέτρητες!
Πόσες φορές τους είχα βρει λύσεις στα προβλήματά τους μέσω της τροφής των σκέψεων που τους χάριζα σε όλη μου τη διαδρομή; Αμέτρητες!
Πόσες φορές τους επέτρεψα να εκδηλώσουν τα αισθήματά τους, όποια κι αν ήταν αυτά, επάνω μου; Αμέτρητες!
Αγαπιόντουσαν; Ζωγράφιζαν καρδούλες!
Χώριζαν; Έγραφαν στιχάκια λύπης!
Υμνούσαν τη φιλία; Χάραζαν τα ονόματά τους!
Ζούσαν τη στιγμή; Φρόντιζαν να μου αφήσουν ενθύμιο την ημερομηνία της!

Και δεν είπα ποτέ μου τίποτα! Τα δέχτηκα όλα με χαρά, γιατί η φιλοξενία μου ήταν κάτι παραπάνω από ουσιώδης. Ήταν αληθινή!
Και συνεχίζω…
Πόσες φορές φιλοξένησα μέσα μου ανθρώπους, που κάποιοι τους εντάσσουν στο περιθώριο; Αμέτρητες! Και ποτέ δεν τους ξεχώρισα από άλλους.
Πόσες φορές τους επέτρεψα να τσακωθούνε εντός μου και άλλες πάλι να αγκαλιάσουν και να μιλήσουν για όσα εκείνη την στιγμή τους ένοιαζε; Αμέτρητες!
Πόσες φορές άφησα τους ανθρώπους να ξεσπάσουν τη μανία και τα νεύρα τους επάνω μου; Αμέτρητες! Και όσο κι αν πόνεσα, δεν παραπονέθηκα ποτέ για το παραμικρό.
Πόσες φορές με βρόμισαν εγκαταλείποντας μέσα μου τα σκουπίδια τους; Αμέτρητες! Και έμαθα να αντέχω τη δυσωδία για χάρη τους.
Πόσες φορές τους άφησα να κουβαλήσουν μέσα μου οτιδήποτε βαρύ προκαλώντας μου φθορές; Αμέτρητες! Και δεν παραπονέθηκα καμία.
Πόσες φορές τους άκουσα να τραγουδούν και να παίζουν μουσική μέσα μου και παρασύρθηκα και εγώ σε αυτήν τη μελωδία; Αμέτρητες! Κι αυτό μου έδινε τη δύναμη και τη χαρά να συνεχίζω να τους φιλοξενώ και να τους προσφέρω όσα πράγματι επιθυμούσαν.
Πόσες φορές τους είπα «Αντίο» στη στιγμή του αποχωρισμού και μου απάντησαν; Καμία!!!
Καμιά εκτός από εκείνη τη φορά που ένα παιδί με κόκκινο κασκόλ και καφέ σκούφο μου χαμογέλασε και μου έκανε «γεια» με το μικροσκοπικό, λευκό του χέρι.
 
~~ Οι Φεγγίτες της Ζωής μου - Κική Κωνσταντίνου

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Η ΑΓΑΠΗ ΔΗΛΩΝΕΙ ΠΑΡΩΝ ΣΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΒΥΡΣΟΔΕΨΕΙΟ




Με αμέριστη χαρά, σας προσκαλώ στην παρουσίαση του νέου μου βιβλίου, με τίτλο «Η Αγάπη Δηλώνει Παρών», την Κυριακή 21 Ιανουαρίου, στις 7μ.μ το απόγευμα στο καφέ, Το Παλαιό Βυρσοδεψείο. Η διεύθυνση που θα στεγάσει την φαινομενικά «λανθασμένη» αγάπη είναι: Χρυσοστόμου Σμύρνης 84 & Μπαλτατζή, Άγιος Ιωάννης Ρέντης, κοντά στον Πειραιά.
Για τους φίλους που δεν ξέρουν πώς να έρθουν, σας παραθέτω τις παρακάτω, πληροφορίες συγκοινωνιών:
Κοντινά Λεωφορεία: 049, 420, 860, 914.
Τρόλεϊ: 16
Τρένο: Στάση Νέο Φάληρο (περπάτημα 10 λεπτά)
Υπάρχει και διαθέσιμο parking για τους κατόχους οχημάτων

Το νέο βιβλίο που κυκλοφόρησε πριν δύο μήνες από τις εκδόσεις Λεξίτυπον, αφορά μία συλλογή νουβελών, τρεις ρομαντικές ιστορίες αγάπης, που στόχο έχουν να αναδείξουν και να αποδώσουν, τον δικό τους φόρο τιμής, στο υπέρτατο συναίσθημα της Αγάπης.

Μέσω αγνών και τρυφερών διαλόγων, εικόνων και «ανασχηματισμών», υψώνεται η Αγάπη και μας δείχνει την παρουσία και την δυναμική που έχει. Διότι, συναίσθημα είναι, αξία είναι, η ζωή είναι και ανα πάσα ώρα στιγμή βρίσκεται δίπλα μας, κοντά μας, ζει μέσα μας και είναι η Αγάπη, η Αγάπη εκείνη που Δηλώνει Παρών στο Παρόν κι έχει τόση δύναμη που μπορεί να καταστρέψει ή να συμφιλιώσει τα πάντα.

Ελάτε κοντά μας, να ακολουθήσουμε την αγάπη ονειροπερπατώντας στα βήματά της:
Κι όπως μας καλωσορίζει στον προπομπό της:

«Εκλεκτός και ο επόμενος που θα καταφέρει να τη διαβεί… και θα ξεδιψάσει!»

Μαζί μας, στην ανακάλυψη και στο βάδισμα αυτό, θα βρίσκονται:

Λουιζα Φρερη: Αναγνώστρια, φίλος του βιβλίου και στυλοβάτης των τεχνών και των νέων προσώπων γενικότερα. Θα μας βοηθήσει με τον χαιρετισμό, το καλωσόρισμα και τον συντονισμό της εκδήλωσης.

Litsa Delniotou: Καθηγήτρια Ξένων Γλωσσών. Θα μας μιλήσει για το βιβλίο και με τον δικό της «παραμυθένιο» τρόπο, θα μας παρουσιάσει ορισμένα κομμάτια, που «βαφτίζουν» την αγάπη ως έναν καλα, πλασμένο, παιχνιδιάρη οιωνό.

Χαρούλα Δουκουμέ: Μία χαρισματική Γυναίκα, Αναγνώστρια, Φίλη, που θα μας χαρίσει κομμάτια του προπομπού, του ποιήματος που υμνεί και εξυμνεί την κάθε συνέχεια που έπεται και τον προθάλαμο της Αγάπης που θα Δηλώσει Απών σύντομα, μιας το τέταρτο βιβλίο παίρνει ανάσα και σύντομα, στο πλάι μας, θα αναγεννηθεί.


Εάν η τεχνολογία μας το επιτρέψει, μαζί μας, νοερά, θα έχουμε το έργο του καλού μου φίλου και συνοδοιπόρου στον κόσμο των μπλοκς, Νίκος Μουσαβερές που για ακόμη μία φορά μας πρόσφερε ένα υπέροχο τρειλερ.

Για το τέλος, κράτησα ως πιο μεγάλη έκπληξη, της παρουσία της αγαπημένης μας, συγγραφέως και μπλόκερ, Καρμέλα Αντιγόνη Σώρρου για να αναπληρώσουμε το «κενό» εκείνο που δημιουργήθηκε, όταν για έκτακτους λόγους, δεν κατάφερε να παραστεί στην παρουσίαση των συλλογών σε ελεύθερο στίχο «Τα Λάφυρα της Ψυχής μου» και «Οι Φεγγίτες της Ζωής μου» που πραγματοποιήθηκε πριν μήνες στην Αθήνα. Κοντά μας λοιπόν, την Κυριακή, να μας μιλήσει και να μας παρουσιάσει όλα εκείνα που είχε σκοπό τότε, εγκάρδια, να μας προσφέρει. Γιατί όταν θέλεις να προσφέρεις κάτι από την ψυχή σου, οι συγκυρίες θα τα φέρουν έτσι, ώστε αυτό άμεσα να συμβεί. Με χαρά λοιπόν, μαζί!

Ένα μεγάλο και εγκάρδιο ευχαριστώ, σε όλους τους επάνω συντελεστές για την τιμή που κάνουν, να βρίσκονται κοντά μου και σε αυτό το βήμα και σε όλους τους ανθρώπους, που μου έδωσαν τη ευκαιρία να προχωρήσω στο όνειρο.

Να είστε όλοι καλά και εύχομαι με αρκετούς, σύντομα, να ανταμώσω.

.... ΣΥΛΛΟΓΙΖΟΤΑΝ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΙΔΕ. ΚΑΙ ΤΟΤΕ, ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ.



«Το παλάτι της πριγκίπισσας Σίσσυς, το Ποντικονήσι, το Κανόνι, το Φρούριο, την Παλιά Πόλη, τα σοκάκια, τις μπουγάδες που απλώνουν χιαστά στις βεράντες αντικριστών σπιτιών και το δρόμο που σπάνε τις κανάτες είναι λίγα από όσα πρέπει να φωτογραφίσω», συλλογιζόταν τη στιγμή που την είδε. Και τότε σταμάτησε.
Έμεινε εκεί, ακούνητος, ασάλευτος, σε ένα σοκάκι να τη χαζεύει μαγεμένος.
Στεκόταν εκεί, ψηλή, αδύνατη, με λίγο χλωμή επιδερμίδα και μαύρα, λίγο πιο πάνω από τους ώμους, ολόισια, γυαλιστερά μαλλιά. Το κούρεμα των μαλλιών της ήταν ασύμμετρο, τριγωνικό, πίσω ήταν πιο κοντά και μπροστά μάκραιναν με έμφαση στις μύτες, ενώ πυκνές, μαύρες, καλοχτενισμένες αφέλειες κοσμούσαν το όμορφο πρόσωπό της.
Τα μάτια της ήταν σκιστά. Αδιαμφισβήτητα ήταν τουρίστρια. Το προμήνυαν τα χαρακτηριστικά αλλά και το ντύσιμό της.
Φορούσε ένα ψηλόμεσο, λευκό, λινό παντελόνι, μια φαρδιά πουκαμίσα αμάνικη σε απαλό τόνο του εκρού, λευκά σανδάλια και ένα ψάθινο καπέλο.
Βρισκόταν στην είσοδο ενός μικρού μαγαζιού. με τουριστικά είδη και κοιτούσε μαζί με τρεις φίλες της, τα καρτ-ποστάλ και τα μαγνητάκια που υπήρχαν στοιβαγμένα σε μια ειδική εσοχή του καταστήματος.

Προσπάθησε να θυμηθεί τι συλλογιζόταν πριν τη δει και δεν μπορούσε.
«Ω! Μπορεί να συμβαίνει στ’ αλήθεια αυτό;» αναρωτήθηκε.
«Πώς μπορεί να σταμάτησε το μυαλό μου;» συνέχισε.

~~ Απόσπασμα από την Αγάπη που Δήλωσε Παρών στην όμορφη και παγωμένη αυτή τη στιγμή, λίμνη της Καστοριάς.
Από την αγαπημένη μας Alexandra Mouriopoulou
Ευχαριστούμε τόσο πολύ!!!

Εδώ για να παρακολουθήσεις το τρειλερ του βιβλίου: https://www.youtube.com/watch?v=noFLpsDjz0w



 " «Πάντα πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω πως η ζωή ενός ανθρώπου έχει μια κοινή συνισταμένη με τη διαδρομή ενός τρένου», είπε θαρραλέα η Στεφανία.
«Δηλαδή;»
«Να…, η ζωή μας έχει πολλά κοινά με τη διαδρομή ενός τρένου. Τι εννοώ… Το δικό μας ταξίδι στη ζωή είναι όπως ακριβώς είναι και το ταξίδι του τρένου. Επιβιβάζονται και αποβιβάζονται καθημερινά πολλοί άνθρωποι σε αυτή όπως ακριβώς συμβαίνει και στα τρένα. Σε κάθε στάση ενός τρένου μπαινοβγαίνουν πολλοί άνθρωποι, το ίδιο συμβαίνει και στα στάδια της ζωής μας. Κάποιοι από αυτούς τους ανθρώπους θα επιβιβαστούν ξανά στο ίδιο βαγόνι, κάποιοι άλλοι όμως δε θα επιβιβαστούν ποτέ ξανά στο ίδιο. Ίσως να μην ξαναμπούν και ποτέ σε τρένο. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στη ζωή μας, άνθρωποι θα περνοδιαβαίνουν τακτικά το κατώφλι της. Άλλοι θα κατεβούν και θα ξαναγυρίσουν και άλλοι θα κατεβούν και δε θα γυρίσουν ποτέ ξανά πίσω». Τα μάτια της διάπλατα, να αποζητούν την σύμφωνη γνώμη. "

~~ Απόσπασμα από την Αγάπη που Δήλωσε Παρών στην όμορφη και παγωμένη αυτή τη στιγμή, λίμνη της Καστοριάς.
Από την αγαπημένη μας Alexandra Mouriopoulou
Ευχαριστούμε τόσο πολύ!!!

Εδώ για να παρακολουθήσεις το τρειλερ του βιβλίου: https://www.youtube.com/watch?v=noFLpsDjz0w




 "Ο τρόπος που μιλούσε ήταν τόσο μεγαλειώδης, γεμάτος έπαρση. Το βλέμμα του. Το ύφος του. Οι εκφράσεις του σώματος και του προσώπου του μαρτυρούσαν το πόσο πολύ πιστεύει όσα λέει και πόσο πολύ είναι αποφασισμένος να πασχίσει για όλα αυτά!
Η Οφηλία από την άλλη ένιωθε αηδία με όλα όσα άκουγε. Έβλεπε απέναντι της έναν όμορφο, νεαρό άντρα που αντί να της μιλάει όπως άρμοζε στην ηλικία του, να μιλάει σαν το μπαμπά και τον παππού της.
Ξαφνικά αισθάνθηκε πάλι τάση για εμετό. Δεν μπορεί όλοι γύρω της να μιλούσαν για αγάπη σκεπτόμενοι άχαρα φράγκα, όταν εκείνη στο άκουσμα και μόνο της λέξης αγάπη σκεφτόταν μια στραβή τραγιάσκα και δυο απαλά χείλη να φυσάνε τη φυσαρμόνικα που μόνο εύηχες και γάργαρες μελωδίες χάριζε απλόχερα στη φύση."

~~ Απόσπασμα από την Αγάπη που Δήλωσε Παρών στην όμορφη και παγωμένη αυτή τη στιγμή, λίμνη της Καστοριάς.
Από την αγαπημένη μας Alexandra Mouriopoulou
Ευχαριστούμε τόσο πολύ!!!

Εδώ για να παρακολουθήσεις το τρειλερ του βιβλίου: https://www.youtube.com/watch?v=noFLpsDjz0w

Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018

ΊΣΩΣ ΑΝ ΈΜΕΝΕΣ ΕΔΩ ΝΑ ΔΙΑΡΚΟΥΣΕΣ ΛΙΓΟ. ΌΣΟ ΘΑ ΖΟΥΣΑ, ΌΣΟ ΘΑ ΖΟΥΣΕΣ!

Λαχάνιασα!
Ούτε κι εγώ ξέρω πόσους λόφους πέρασα για να βρεθώ χαμένη στην έρημο που μοιάζει να ανήκει σε κάποιο χαμένο νησί Παραδείσου!

Χρειάζομαι νερό!
Ζαλίζομαι!
Ιδρώνω!
Νοιώθω πως θα λιποθυμήσω!
Χάνω τις αισθήσεις μου!
Ανασυγκροτούμαι στο καφέ χώμα που μοιάζει με κόκκους ακατέργαστης ζάχαρης.

Ο ήλιος καίει την επιδερμίδα και τα μάγουλά μου νιώθω πως θα εκραγούν!
Kαυτές αχτίδες τρυπάνε το σώμα μου, λιώνουν τις άμυνές μου! Θαρρώ πως στοχεύουν κατευθείαν στην ψυχή μου! Νιώθω πως θέλουν να τη λεηλατήσουν! Είμαι σίγουρη πως αυτόν τον τρόπο βρήκαν για να λιώσουν τη σιδερένια της κλειδωνιά.

Τα νύχια μου μπήγονται στους αμμόλοφους και μικροί κόκκοι που μοιάζουν με έμβρυο διεισδύουν στα νύχια των δαχτύλων μου.
Αυτή τη στιγμή τα δάχτυλά μου ζεματάνε.

Η ζέστη ειναι αφόρητη!
Θεωρώ πως κάποιος με εκδικείται!
Αναζητώ σημάδια κρυφής μελανίνης στο σώμα μου μα εκείνη με «χλευάζει» κοιτώντας με απο μακριά.

Το κεφάλι μου πονάει δυνατά!
Σα να αντηχούνε χιλιάδες θόρυβοι στο μυαλό μου.
Η όρασή μου θαμπώνει και ο λαιμός μου ξεραίνεται.
Το αίμα στραγγίζει απο το σώμα μου και οι αισθήσεις με εγκαταλείπουν.

Και ξάφνου εκεί,
κάπου στο δευτερόλεπτο ενός ξεχασμένου ονείρου,
ένα δροσερό αεράκι φυσά και με κρατά στη ζωή.

~~ Τα Λάφυρα της Ψυχής μου - Κική Κωνσταντίνου





Κι αν οι αναμνήσεις κάποιες φορές πονάνε, να ξέρεις πως η πραγματικότητα του χθες είναι ενθύμιο και εφόδιο της αποκλειστικής ψυχής σου!
Και θα ’ναι για πάντα!

Κανείς δε «φεύγει» αν καταλάβει πως η οποιαδήποτε φυγή δεν είναι κάτι κακό, είναι απλώς η έξοδος μιας διαδρομής, που για κάποιο λόγο η πόρτα της έπρεπε να κλείσει.

Και θα ανοίξει μία άλλη! Κάπου παρακάτω θα δημιουργηθεί μια άλλη! Διαφορετική μα με κοινό γνώμονα την ίδια δίψα για ζωή, για ανάσα, για ταξίδι στο άγνωστο μα τον τόσο γνωστό μας κόσμο.

Γιατί η φυγή δεν είναι παράδοση, κρυφτό, τρεχαλητό ή κάτι άλλο, είναι μια διέξοδος για την είσοδο κάποιου άλλου δρόμου!

Ενός δρόμου, που ένα αστέρι φωτίζει στη γη με ένα ασημένιο σκήπτρο, που σαν Βασίλισσα του σήμερα προστάζει!

Γιατί η δική μας η φυγή είναι ένα πέρασμα χελιδονιών, που αναζητά τους δικούς τους θερμούς τόπους επιβίωσης και κατοικίας!

Και τα αποδημητικά αυτά πουλιά είναι τόσο όμορφα και περήφανα καθώς μεταναστεύουν σε σμήνος στον αέρα!

Ποιος μπορεί να αντισταθεί στο ταξίδι τους, ποιος να μη χαμογελάσει στο κάλεσμά τους και κυρίως ποιος μπορεί να μη νιώσει τρυφερότητα και ζεστασιά στη γέννηση της ζωής που φέρουν!

Διότι φεύγουν για να αναπαραχθούν! Και ξέρουν πως η ζωή μονο ευθεία κοιτάζει!

~~ Τα Λάφυρα της Ψυχής μου - Κική Κωνσταντίνου






Ίσως αν δεν υπήρχε αυτό το καταραμένο «Ε», να μη μου είχες φύγει!
Ίσως τότε η φυγή να ήταν ένα όνειρο που με το πρώτο φως τυλίχθηκε στο πέπλο μιας άλλης ομιχλώδους μέρας.

Ίσως αν είχα μάθει το Εμείς να το γράφω με μικρό το αρχικό του γράμμα και να μην το προφέρω κραυγαλέα, να ήσουνα εδώ και να μου κράταγες το χέρι σφιχτά, σαν την πρώτη φορά που μου είπες έλα στον κόσμο, στη ζωή μου.

Μα, αν τα είχα κάνει όλα αυτά θα ήσουνα άραγε ’κει πάνω για να με φωτίζεις τώρα; Θα ήσουνα ’κει πάνω να με λούζεις με μια διάφανη, χρυσή οπτασία που δεν μπορώ να περιγράψω μα νοιώθω τόσο ευγνώμων που αγγίζει και αγγαλιάζει το σώμα μου;

Ίσως να ήσουνα εδώ να μου χάιδευες την πλάτη μα τώρα ξέρω πως κανένα ανθρώπινο σημείο του σώματος δεν μας ανήκει και μάλιστα για πάντα.

Ίσως τα αγνά και άδολα συναισθήματα να πρέπει να εξιλεώνονται στον ουρανό πριν τα μολύνει και τα μετατρέψει σε κάτι αδιάφορο και κακό η κοινωνία και η ματαιοδοξία των ανθρώπων.

Ίσως αν έμενες εδώ να διαρκούσες λίγο. Όσο θα ζούσα, όσο θα ζούσες! Κι αν αυτό είναι πολύ για κάποιους ξέρω πως η Αγάπη οφείλει να ζει και να τιθασεύει ανά αιώνες! Με τη βοήθειά μας! Την διάδοσή της σε έναν πιο φιλεύσπλαχνο, ειρηνικό και ανθρώπινο κόσμο!

Το μόνο που με παρηγορεί ειναι που ξέρω πως εκεί που πας δε θα ξεφτίσεις! Αυτό είναι το φάρμακο στον πόνο της ψυχής μου! Εκεί ψηλά που πήγες, που πας, ξέρω πως θα μείνεις για πάντα! Το νιώθω κάπου αριστερά στο στήθος μου, που σπαρταρά σα να παίρνει για πρώτη φορά ανάσα!

~~ Τα Λάφυρα της Ψυχής μου - Κική Κωνσταντίνου



 Σου άρεσε να βοηθάς ουσιαστικά τον κόσμο, μου χάρισες την ιατρική σου ρόμπα.
Σου άρεσε να προσφέρεις, μου χάρισες ένα αμάξι, που μετακινούσες φάρμακα σε σπίτια ανθρώπων, που δεν είχαν λεφτά να αγοράσουν
Σου άρεσε να χαμογελάς, μου χάρισες μια μαριονέτα – κλόουν, που νιώθω πως είχα αντικρίσει σε θέατρο σκιών, όταν ήμουνα παιδί.
Σου άρεσε να μου κρατάς το χέρι, μου χάρισες ένα στηθοσκόπιο για να το νιώθω πλάι στην καρδιά μου.
Σου άρεσε να αγαπάς, μου χάρισες ένα μπουκέτο με λουλούδια!
Ξεράθηκαν! Ξεράθηκαν τα λουλούδια μα κατά έναν περίεργο τρόπο, κάθε φορά που τα πλησιάζω νιώθω ότι μοσχοβολάνε ακόμα.

Σου άρεσε!
Ναι, θυμάμαι καλά πως σου άρεσε να σου λέω «Σ’ αγαπώ» και μου χάρισες μια κάρτα.
Μια κάρτα που έγραφε: Ακόμη κι αν φύγω θα είμαι κοντά σου, σαν Άγγελος, σαν φυλαχτό, σα φύλλο, που πέταξε στον ουρανό και ψάχνει τον κορμό του δέντρου, που κάποτε το φιλοξενούσε.

~~ Τα Λάφυρα της Ψυχής μου - Κική Κωνσταντίνου

Η ΑΓΑΠΗ ΔΗΛΩΝΕΙ ΠΑΡΩΝ ΠΛΑΙ ΣΕ ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ






Η Αγάπη Δηλώνει Παρών,
πάντα, σε συλλεκτικούς ανθρώπους και στιγμές!

Συλλέγω Στιγμές blog by Μαρία Παρασκευοπούλου










Κανένα δώρο δεν θα εξαγοράσει την αγάπη ενός ανθρώπου, όταν του έχεις στερήσει την αγάπη για τον εαυτό του.

Τζων Στάινμπεκ, 1902-1968, Αμερικανός συγγραφέας, Νόμπελ 1962







Ένας σίφουνας μπορεί να ισοπεδώσει μια πόλη, αλλά δεν μπορεί να ανοίξει ένα γράμμα, να λύσει έναν κόμπο σε μια κλωστή.

Πωλ Βαλερύ, 1871-1945, Γάλλος ποιητή







Συλλεκτικά, χαριτωμένα και πανέμορφα δωράκια από την δική μας Μαρία! <3



Ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ!










Ένα μικρό ταμπελάκι επιγραφής στην πόρτα του καφενέ που ορκιζόμουν πριν ό,τι δεν υπήρχε, έγραφε: "Εκλεκτός και ο επόμενος που θα καταφέρει να τη διαβεί... και θα ξεδιψάσει!"

Η Αγάπη Δηλώνει Παρών, Κική Κωνσταντίνου



















"Στεφανία", του συστήθηκε εκείνη χαμογελώντας γλυκά.
"Νίκος, καλώς ήρθες στο τρένο μου", ψέλλισε τρυφερά τη στιγμή που άγγιξε απαλά το παγωμένο χέρι της, πριν προλάβουν να δώσουν το πρώτο τους φιλί.

Η Αγάπη Δηλώνει Παρών, Κική Κωνσταντίνου

Απο την αγαπημένη Μαρία Μαρία Παρασκευοπούλου και το μπλόκ "συλλέγω στιγμές".

Ευχαριστώ πολύ φίλη μου!






Με την Μαρία, έχω αναπτύξει σχέσεις φιλίας και πολύ χαίρομαι! 
Χαίρομαι επίσης που επέστρεψε ενεργά στην μπλοκόσφαιρα και γράφει όπως παλιά, όταν την ανακάλυψα.
Εννοείται πως χαίρομαι με κάθε "άσωτο" μπλοκερ που επιστρέφει, είναι άλλωστε μια φάση, την  έχω περάσει και εγώ.


Η Μαρία, κατά την επιστροφή της στην Ελλάδα, ήρθε μονοήμερη Χαλκίδα να με δει και να δει και το βιβλιο της Αγάπης που ξέρω καλά πως το αγαπούσε πολύ. Σαν σκέψη άλλωστε την είχε ακούσει απο εμένα στο παρελθόν αφού ερχόταν τακτικά Χαλκίδα και μιλούσαμε για πάρα πολλά πράγματα. Δεν περίμενα να έχω τόσο καλή επικοινωνία με το συλλεκτικό κορίτσι αλλά ομολογώ πως είναι αξιοθαύμαστος ο τρόπος που με αντιλαμβάνεται και ελπίζω και εγώ το ίδιο.

Ευχαριστώ πολύ Μαρία μου για όλα, τα δωράκια, τη στήριξη, τα χαμόγελα, όλα όλα γενικώς!
Σου εύχομαι τα καλύτερα και την επόμενη φορά που θα σε δω, ελπίζω σύντομα, να έχουν φύγει οι όποιες άσχημες μνήμες και να είσαι όπως πριν, πιο "ανάλαφρη" και χαρούμενη.


Την αγάπη μου σε όλους εκφραστικοί!
Να είστε πάντα καλά! 

Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

TI EINAI ΒΙΒΛΙΟ;




        Ερωτώμενη και Αναρωτώμενη τι είναι βιβλίο, ο πρώτος ευθύς χαρακτηρισμός που με διακατέχει, είναι το «μια ευλαβική συντροφιά». Θαρρώ πως οι περισσότεροι άνθρωποι που αγαπούν το βιβλίο, το κάθε βιβλίο, το κουβαλούν ευλαβικά στην ψυχή, βαθιά - μέσα τους, και με την ίδια συγκινητική ευλάβεια, το εσωκλείουν, προσεκτικά, στην αγκαλιά τους.
            Δεν υπάρχει καλό ή κακό βιβλίο, κανείς άνθρωπος που αγαπά κάτι ουσιαστικά και δίνετε σε αυτό ολοκληρωτικά, δεν μπορεί να κάνει τέτοιου είδους  διαχωρισμούς και να προβαίνει σε λογοκρισίες για όσα ξεχύθηκαν από ψυχές ανθρώπων.
            Υπάρχουν μόνο βιβλία που αγαπήθηκαν πολύ ή δεν αγαπήθηκαν όσο τους άξιζε. Υπάρχει η προσπάθεια που ανταμείβεται και εκείνη που δεν ανταμείφτηκε ή επιβραβεύτηκε, όσο να της αναλογούσε.
            Τα βιβλία ειναι ένα προϊόν, ας μην κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας, είναι ακόμη ένα προϊόν που για πολλούς από εμάς ειναι αναγκαίο, αναγκαίο όσο το οξυγόνο μας. Το περιεχόμενο του κάθε βιβλίου, ποτισμένο από την ψυχή του δημιουργού του, είναι αυτό που το κάνει μοναδικό και ανεπανάληπτο. Που του δίνει την ξεχωριστή θέση μα και συνύπαρξη ανάμεσα σε τόσα όλα. Είναι αυτό που του δίνει ζωή για να ξεπηδήσει μέσα από τις σελίδες η κάθε ιστορία που θέλει να αναστηθεί και να γίνει μια βαθιά, οπτικοποιημένη παράσταση. Είναι αυτό που σου δίνει το εισιτήριο, θέλοντας να σε πάρει απο το χέρι και να σε συμπαρασύρει σε ένα ταξίδι που στο τέλος θα δεις, πως μόνος επέλεξες να κάνεις, θέλοντας να ανακαλύψεις  κάτι ακόμα από τον εαυτό σου,  για τον εαυτό σου.
            Και έτσι όπως γράφω, αυτήν τη στιγμή, ο μόνος πλήρης παραλληλισμός, είναι αυτός με τις εικόνες των πιστών. Πιστεύεις, αγαπάς και ακολουθείς, αυτό που καθρεπτίζει η εικόνα και όχι το εξωτερικό της περίβλημα. Και φυσικά αναφέρομαι σε όσους πιστεύουν βαθιά από εσωτερική ανάγκη  και όχι από αναίτιους λόγους, λόγους που δυστυχώς  «φοράνε» πολλοί στην πίστη τους, σήμερα.
            Δεν έχει σημασία αν η εικόνα είναι παλιά, χαλασμένη, σκισμένη, ξεθωριασμένη ίσως, με γράμματα που έχουν σβηστεί και δεν φαίνονται, σημασία έχει πως είναι εικόνα, το δικό σου σύμβολο για κάτι που ταπεινά πιστεύεις και ακολουθείς.
            Τα βιβλία χωρίς πίστη και αγάπη είναι απλώς ένα προϊόν και καθαρά εμπορεύσιμο, φαίνεται καθημερινά και το ξέρουμε όλοι, όσο και αν οι περισσότεροι φοβούνται να το παραδεχτούν, τα βιβλία όμως για τους ανθρώπους που τα αγαπούν ειναι μέσα εκδήλωσης λατρείας για κάτι που ταπεινά, αγαπούν.
            Και αυτά σας τα λέει μια κοπέλα που δεν αγαπούσε τα βιβλία, που δεν διάβαζε όταν θα έπρεπε να διαβάζει, που ξεκίνησε να γράφει χωρίς να έχει διαβάσει ποτέ της, χωρίς να εχει παρακινηθεί απο κανένα πρότυπο και από καμία τεχνική.
            Αυτά σας τα λέει όμως μια κοπέλα που με το καιρό κατάφερε να διακρίνει πως τα βιβλία δεν ειναι τίποτ’ άλλο από την καθαρότητα  και την τιμιότητα του ανθρώπου και ευτυχώς για την ώρα, τα δικά μου βιβλία είναι καθαρά γιατί συμβαδίζουν με την προσωπικότητά μου.
            Οπότε αν με ρωτάς τι είναι βιβλίο, θα σου πω πως είναι ένα προϊόν που πρέπει να μάθεις να σέβεσαι γιατί προέρχεται από ψυχές ανθρώπων, για ψυχές ανθρώπων κι αν αυτό το βιβλίο τύχει να είναι και εγωιστικό, τότε να το αγαπήσεις περισσότερο γιατί προφανώς είναι βαθιά πληγωμένο.
            Και για το τέλος, θέλω μόνο να πω το πιο σημαντικό. Ας μείνουν ταπεινοί οι δημιουργοί και ας δοξαστούν οι αναγνώστες! Και όταν λέω ταπεινοί, δεν εννοώ να μην εκδηλώνουν τη χαρά τους, εννοώ να μην την κρύβουν πίσω απο φαινομενικές, ταπεινές διαθέσεις. Κι επίσης, μην λες, δεν κάνω κάτι σπουδαίο ενώ το υπεροπτικό σου ύφος μαρτυρά πως - θαρρείς - πως κάνεις κάτι μεγαλειώδες.
            Οι αναγνώστες σου κάνουν, σε στηρίζουν και σε βοηθούν, εσύ το μόνο που κάνεις είναι να τους ανταμείβεις και να τους ευχαριστείς μέσω «των πλάσεών σου».
            Δεν είσαι ο Θεός τους, ούτε η εικόνα που θα προσκυνήσουν σε καμία περίπτωση, είσαι μόνο το λιβάνι που θα βάλουν, για να αρωματίσουν με το θυμιατό τους.
            Με όλη μου την αγάπη όλα αυτά μα είναι τα πιστεύω μου!


            Η απάντησή μου σε έναν αξιόλογο επιστήμονα που κάνει διατριβή επάνω στα βιβλία, ετοιμάζει κάτι ιδιαίτερο μετά από τα χρόνια προσφοράς στην λογοτεχνία και ανακαλύπτοντάς με γιατί εκείνος με ανακάλυψε, θέλησε να συμπεριλάβει στη διατριβή αυτή, την άποψη μιας νέας δημιουργού που βλέπει μέσα της όλα όσα εκείνος πιστεύει για τα βιβλία και τους «έντιμους» δημιουργούς.
            Στην κατοχή μου έχω και την δική του άποψη και εάν μου επιτρέψει, θα σας διαβάσω ένα μικρό απόσπασμα στην παρουσίαση του νέου μου βιβλίου που θα γίνει άμεσα, ειδάλλως, θα ζητήσω την άδεια να δημοσιεύσω κάποιο απόσπασμα στο μπλοκ μου.
            Ευγνώμων, σε ακόμη έναν αφανή - ήρωα – λογοτέχνη, που μου κάνει την τεράστια τιμή να με συμπεριλαμβάνει στους λίγους και εκλεκτούς που γνωρίζουν,  ελάχιστα θα έλεγα, από τα όσα συνεχίζει να πράττει.
            Ταπεινά ευχαριστώ.

Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου 2018

ΤΟ ΣΚΕΠΑΣΤΡΟ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ




 
Έκανες την παλάμη σου σκέπαστρο,
μα κανείς δεν σε είδε.
Κανείς δεν αναγνώρισε την θυσία σου, επειδή
είχε μάθει να κοιτάζει μέσα από τα προστατευτικά γυαλιά, που ο ίδιος επέλεξε να βάλει.

Ήρθαν και πλάγιασαν πολλοί,
αμέτρητοι.
Φιλοξενήθηκαν σώματα και σώματα,
ψυχές και ψυχές,
συναισθήματα και άκαρδες,
μισοκουρασμένες σκέψεις.

Φιλοξένησες και ταυτόχρονα, φιλοξενήθηκες.
Κατοίκησες, πάλεψες και αγκομάχησες μέσα από γενιές και γενιές.

Νίκησες, νικήθηκες..
Δαφνοστεφανώθηκες μα τραυματίστηκες πολλές φορές, σοβαρά.
Πάλεψες μα νικήθηκες.
Χόρεψες για μια νίκη και σύρθηκες για κάθε μάχη που θεωρητικά, έχασες.
Υψώθηκες μα θάφτηκες ξανά και ξανά.

Ξύπνησες μια μέρα και έκτοτε, αποκοιμήθηκες για πάντα.
Έγινες κρυσφήγετο μα και πεδίο αναζωπύρωσης πάλι.

Σε είδα, από μακριά και χάθηκες.
Έσβησες σαν το πιο ξεθωριασμένο αστέρι.
Έβαλα στόχο να σε βρω, θέλησα ουσιαστικά να σε γνωρίσω.
Έψαξα, για χρόνια θαρρώ έψαξα και σε βρήκα να κοιμάσαι σε μια κοιλάδα.

Ξεκουραζόσουν, δεν ήθελα να σε ξυπνήσω.
Άρχισε να βρέχει, θέλησα να σε προστατέψω, έκανα την καρδιά μου τόξο, όπως με δίδαξες στο παρελθόν και σε σκέπασα με της ψυχής μου το ουράνιο τόξο.

Κοιμήσου, υπάρχω ακόμα εγώ.
Έγινα το σκέπαστρο που μου δίδαξες και η παλάμη που μου άπλωσες για να κρατηθώ όταν είχα ανάγκη έναν άνθρωπο να αγγίξω.

Άσε τη βροχή να σε νανουρίσει και το τεχνητό ουράνιο τόξο να σε κάνει να ονειρευτείς.
 
Καλημέρα και καλή εβδομάδα, εκφραστικοί.
Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.

Το παραπάνω ποίημα είναι το πρώτο που έγραψα κατά την παραμονή μου στο χωριό και πιστέψτε με έγραψα πάρα πολλά, η έμπνευση ήταν διάχυτη. Άλλα τα μοιράστηκα με τους φίλους μου στο φβ και άλλα όχι, στην επόμενη  ποιητική συλλογή που ετοιμάζω, μετά τα βιβλία της Αγάπης, θα επικοινωνήσουν όπως πρέπει με τους αναγνώστες τους.

Αυτά για την ώρα. 
Να περνάτε όμορφα εύχομαι.