Τετάρτη, 31 Ιανουαρίου 2018

ΒΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΛΑΝΩΜΕΝΑ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ



















Οι πράξεις είναι οι καρποί των σκέψεων. Από καλές σκέψεις γεννιούνται καλές πράξεις.

Baltasar Gracian, 1601-1658, Ισπανός συγγραφέας



























Αγάπη είναι ο ασπασμός των αγγέλων προς τ’ άστρα.

Βίκτωρ Ουγκώ, 1802-1885, Γάλλος συγγραφέας




























Καλύτερα να σ’ αγαπούν στην κόλαση παρά να ‘σαι χωρίς αγάπη στον παράδεισο.

Marcel Jouhandeau, 1888-1979, Γάλλος συγγραφέας

























«Η αγάπη σε κούρδισε σαν βαρύ χρυσό ρολόι
η μαμή σάπισε τις πατούσες σου
και το γυμνό σου κλάμα πήρε τη θέση του ανάμεσα στα στοι-
χεία.

Οι φωνές μας αντηχούν, μεγεθύνοντας την άφιξή σου. Καινού-
ριο άγαλμα.
Σ’ ένα ανεμοδαρμένο μουσείο, η γύμνια σου
σκιάζει την ασφάλειά μας. στεκόμαστε ένα γύρο κενοί σαν τοί-
χοι.

δεν είμαι περισσότερο μητέρα σου
από ένα σύννεφο που διυλίζει έναν καθρέφτη για να αντικατο-
πτρίσει την ίδια του την αργή
εξάλειψη στα χέρια του ανέμου.

Όλη τη νύχτα η ανάσα σου πεταλουδίτσα
πεταρίζει ανάμεσα στα επίπεδα ροζ τριαντάφυλλα. ξυπνώ και
αφουγκράζομαι:
μια μακρινή θάλασσα δονείται στα αυτιά μου.

Μια κραυγή και κατρακυλώ από το κρεβάτι, βαριά και λου-
λουδάτη
μέσα στο βικτοριανό νυχτικό μου.

Το στόμα σου ανοίγει καθαρό σαν γάτας. Το τετράγωνό του
παραθύρου

Ξασπρίζει και καταπίνει τα μουδιασμένα του αστέρια. Και τώ-
ρα δοκιμάζεις
μια χουφτίτσα νότες.
Τα καθαρά φωνήεντα ανυψώνονται σαν μπαλόνια.»

-Sylvia Plath, «Πρωινό τραγούδι»
(Sylvia Plath, Ποιήματα, Κέδρος)




Τα πρόσωπα των παιδιών είναι πατρίδες
φερμένες εδώ απ’ τα τέσσερα σημεία της γης
για ένα διάλογο αγάπης. Κοινό το χορτάρι κι ο ήλιος
και τα χέρια που παίζουνε. Βλέπετε αυτά τα παιδιά
που τα μάτια τους είναι γιομάτα ουρανό
και αθωότητα; Είναι οι ίδιοι αυτοί
που σκοτώθηκαν στους πολέμους.
που εξωσμένοι απ’ του κόσμου αυτού την αδιαίρετη
σκηνή επαιτήσανε το δικαίωμα
να χαρούνε τη γη που τους γέννησε:
Να κάθονται πάνω της ή να πορεύονται,
να μαζεύουν λουλούδια, να ψαρεύουν στις λίμνες,
να σκάφτουν, να χτίζουν, να θαυμάζουν τον κόσμο
μες απ’ των άσπρων τους σπιτιών τα παράθυρα
δίχως φόβο.ασφαλείς και ισότιμοι
απέναντι στη βροχή. Οι ίδιοι που πάλαιψαν
γενναία το αδυσώπητο σκοτάδι
και πέσανε. που έκαμαν
όμορφα όνειρα. Δεν ήτανε διαφορετικά
το γέλιο, τα χέρια, οι κινήσεις τους,
κι όμως σκοτώθηκαν. Τα μάτια τους ίδια
το φως που ζητούσανε.
Κάθε πρωί
που βγαίνει ο ήλιος στην πόλη του Τρόγγεν,
στο χωριό Πεσταλότσι, τα πράγματα είναι
το ίδιο απλά, όπως άλλωστε ήταν πάντοτε
σε τούτο τον κόσμο. Μονάχα πως τα πρόσωπα
εδώ των παιδιών είναι πατρίδες.
Κάθε πρωί, με το ίδιο τραγούδι
και κάτω απ’ την ίδια υπόσχεση
αγάπης
όλα μαζί
είναι η Υδρόγειος που προσεύχεται.
(Νικηφόρος Βρεττάκος, »Διεθνής Παιδούπολη Πεσταλότσι», Τα ποιήματα, Αθήνα, εκδ. Τρία φύλλα, 1981, σσ. 280-281.)
 
 
 
Ποιος άνεμος μετέφερε τούτα τα αγάλματα

κρατώντας τα με δυο πελώρια χέρια κάτω άπ’ τις μασχάλες

αυτά τα πιθάρια με τη στρογγυλή αυτοπεποίθηση

αυτά τα δοχεία του λαδιού και του κρασιού

αύτη την πετρωμένη ευγένεια των αμφορέων

όπου ή ελληνική ομορφιά έχει χαράξει με το μικρό της δάχτυλο

το στέρεο τρίγωνο, την οριζόντια σπείρα, το σοφό τετράγωνο;



Ποιός έφερε, ποιός πήρε, ποιός αντάλλαξε απ’ τα πέρατα

γραμμές και χρώματα και λευκές χειρονομίες,

σταυρούς στα ράμφη των αητών, ένα μακρόσυρτο χαμόγελο,

μια ωχρότητα βυζαντινή πού συνεχίζεται μέσα στη νύχτα

μια ωχρότητα ντυμένη το χρυσάφι, την πορφύρα, το σμαράγδι;



Βήματα των Ελλήνων πλανώμενα στους χώρους και στους αιώνες

σταθερά βήματα, πικρά βήματα, σιωπηλά βήματα

διατηρώντας το σχήμα τους καθάριο,

καθάριο αχνάρι του γυμνού ποδιού σ’ όποιο χώμα της γης

με το μεγάλο δείχτη του ποδιού αποχωρισμένο απ’ το λουρί του αρχαίου σανδάλου.



Και το άσβηστο αχνάρι του σανδάλου ανάλαφρο πάνω στην πέτρα

και το άλλο του βυζαντινού,

τ’ αχνάρια απ’ τα συγκεντρωμένα βήματα της Φιλικής Εταιρίας

κι αυτά τα ελληνικά ιστία διασχίζοντας αθόρυβα

το νύχτιο αγέρα και τα δάση της Ρουμανίας

αυτά τα ιστία φωτίζοντας με τρίγωνες λάμψεις

πρόσωπα, σπίτια, χρόνια και γιγάντιους κορμούς δέντρων.



Ή Ελλάδα μας περίμενε παντού σ’ όλο τον κόσμο

καθώς ταξιδεύαμε με την ‘Ελλάδα σταυρωμένη στην καρδιά μας,

ή ‘Ελλάδα στην «Ιστρια, στο Γαλάτσι, στην Κονστάντσα

μες στις στοές και στις καμπάνες της Αγκάπια

μες στα ψηλά εργαστήρια της ταπητουργίας όπου άνθιζαν

επίπεδα άνθη γαλανά και κόκκινα

μες στα εργαστήρια αγγειοπλαστικής

όπου ένα σχήμα αφηρημένης γεωμετρίας

αναπολούσε τη συγκεκριμένη σκέψη της Ελλάδας.



(Είναι ένας σπόρος πάντα ελληνικός πού σπάει τη στενότητα της πέτρας

ν’ ανθίσει μες στην απεραντοσύνη όλα τα φύλλα του και τούς καρπούς του —

κι ή πέτρα ή συντριμμένη από το σπόρο γίνεται μια πομπή από αγάλμα¬τα).



Σταθερές σκιές του παρελθόντος μες στην πρωινή κατάνυξη,

όταν ή μοναχή, εγερμένη, μόλις, απ’ το κάδρο μιας εικόνας

με το χρυσόν αχνό του χρόνου στη μορφή της

με τη στάχτη ενός ύπνου απαρνημένου στα ματόκλαδά της

και με το μαύρο πτυχωτό μανδύα της

μόλις ξεκρεμασμένον απ’ τη στοά των αιώνων,

καλούσε στην Αγκάπια τούς αντίλαλους

απ’ το φτερούγισμα των σβησμένων δικέφαλων

χτυπώντας τελετουργικά το ξύλο το εργασμένο απ’ τα δάχτυλα της σιωπής

ενώ ή σκιά της σέρνονταν στις πλάκες του μοναστηρίου σαν φάσμα

αυτοκρατόρισσας

κι ενώ οι καμπάνες σώπαιναν εμβρόντητες

σα φωλιές αντεστραμμένες πού άδειασαν απ’ τα χάλκινα πουλιά τους.



Ή Ελλάδα μας περίμενε παντού μέσα στον κόσμο,

κάτω από τις ολάνθιστες μηλιές μες στα κολχόζ της Ρουμανίας,

μες στα Μουσεία, μες στη σιωπή, μέσα στις ντόινες.

Κι εγώ, διασχίζοντας τον κόσμο και το χρόνο συνεχίζω το δρόμο της Ελλάδας

τραβώντας το σκοινί του στίχου μου και ειδοποιώντας την αγάπη

όπως τραβούσε ως τη στερνή στιγμή του ό Βασίλε Ροάιτα τον κρίκο

του συναγερμού για μια παγκόσμια συνάντηση ειρήνης.


-Γιάννης Ρίτσος, «Παντού μας περίμενε η Ελλάδα»
 
 
 
Oι φωτογραφίες από τις φίλες μου, Δήμητρα Βασιλείου και Ιωάννα Νάνου, στο καφέ το Παλαιό Βυρσοδεψείο, όπου πολύ πρόσφατα παρουσιάστηκε το νέο μου βιβλίο, η Αγάπη Δηλώνει Παρών και ανέλπιστα θα έλεγα, πήγε πολύ καλά! Ευχαριστώ όλους, πολύ!
 
Θέλω να σας πω τόσα πολλά μα μια ίωση που με ταλαιπωρεί τον τελευταίο καιρό, με έφερε σε εξαντλητικό σημείο, οπότε λίγο υπομονή ακόμη για να μοιραστώ όσα θέλω και να περάσω και απο τα σπιτάκια σας να δω αν είστε καλά.
 
 
Καλή συνέχεια στη μέρα σας!

Τετάρτη, 24 Ιανουαρίου 2018

ΤΑ ΌΝΕΙΡΆ ΜΟΥ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ




 
 
Τον προέτρεψα,
να αγγίξει τα χέρια μου
μα εκείνος, σαν άψυχο σώμα
αποστασιοποιήθηκε.

Δεν κατάλαβα...
Κοίταξα τις παλάμες μου,
μα δεν κατάλαβα.

Ακόμη και συνειδησιακά ήταν καθαρές.
Κι αν μιλούσε κανείς για ειλικρίνεια, ξάστερες, σαν την πέτρα που γοητεύτηκε από τον ήλιο και σαν διαμάντι έλαμψε.

"Έλα", του είπα
Πιάσε τον πηλό και πλάσε το όνειρό σου.
Πάρε την κιμωλία και χάραξε το νέο πλάνο της ζωής σου.

Τον είδα να με κοιτά...
και μετά να απομακρύνεται...

Και πιο μακριά...
Και πιο μακριά...

"Έλα", φώναξα δυνατά με φωνή γεμάτη ικεσία.
Κούνησε το κεφάλι αρνητικά,
νεύμα, να κοιτάξω προς τα δαχτυλά μου.

Ο τρόπος που με κοιτούσε, με φόβισε
ένιωθα πως θα συναντούσα αίμα
μα ήταν γεμάτα με χρυσόσκονη,
τόσο ονειρικά πλασμένα.

Κρατούσα στη χούφτα μου μια λίμνη ονείρων και δε δεχόταν να ακουμπήσει και ορκίζομαι πως μπορούσα να πλέξω όνειρο και να ραντίσω με ροδόνερο τον πιο σκληρό εφιάλτη.

Και ξαφνικά, έφυγε.
Χάθηκε από τα μάτια μου, η οποιοδήποτε εικόνα.
Ήταν μέρα και έγινε νύχτα.
Είχε ζέστη και ήρθε κρύο.

Καιι τότε τα αισθάνθηκα,
κρατούσα βότσαλα
μα ήταν ατόφια,
τα πιο "χρυσά" όνειρά μου.

Τα όνειρά μου - Κική Κωνσταντίνου


#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου
#Ποίηση
#Δημιουργώ
#Ονειρεύομαι

Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΑΓΑΠΗ





Ελάτε να μιλήσουμε για αγάπη. Να την ακολουθήσουμε στα μονοπάτια της, να ακούσουμε την μελωδία της, να την δούμε ταπεινή, να κατοικεί ανάμεσά μας και να προσφέρει το χέρι, ώστε πλάι της, να διαβούμε την Οδό που σαν ζωή, μας έδειξε.

"Έλα και πάρε την αγάπη μην την αφήσεις να χαθεί
η ζωή συντρίμμια φτιάχνει συναρμολόγησε ένα κι εσύ"

Ελάτε να την συναρμολογήσουμε παρέα!
Μεθοδικά, συντροφικά, σιωπηλά, μελωδικά και κυρίως ταπεινά, όπως η ίδια ζει, μέσα στην μεγαλειότητα που διαθέτει.

Την Κυριακή λοιπόν, στις 21 Ιανουαρίου, στις 7μ.μ το απόγευμα στο καφέ Το Παλαιό Βυρσοδεψείο, με χαρά και διάθεση επικοινωνίας, σας περιμένουμε.
Η ακριβή διεύθυνση είναι: Χρυσοστόμου Σμύρνης 84 & Μπαλτατζή, Άγιος Ιωάννης Ρέντης.
Κοντινά Λεωφορεία: 049, 420, 860, 914.
Τρόλεϊ: 16
Τρένο: Στάση Νέο Φάληρο (περπάτημα 10 λεπτά)
Υπάρχει και διαθέσιμο parking για τους κατόχους οχημάτων
Να είστε όλοι εκεί.


Κοντά μας, να βοηθήσουν στην εξερεύνηση και στην ανακάλυψη αυτής της Αγάπης, οι: Λουίζα Φρέρη, Λίτσα Δελνιώτου, Χαρούλα Δουκουμέ, Γιώργος Κασταμονίτης και η δικής μας, Καρμέλα Αντιγόνη Σώρου για να μας μιλήσει για τις ποιητικές συλλογές, που κι αυτές στην Αγάπη οδηγούν, αφού εκεί καταλήγουν όλα!

Καλή μας αντάμωση!

#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Παρών
#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου
#Εκδόσεις_Λεξίτυπον
#Το_Παλαιό_Βυρσοδεψείο
#Ιστορίες_Αγάπης

Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

"ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΕΙΣ;" ΜΕ ΡΩΤΗΣΕ






 «Και πώς θα την ονομάσεις;» με ρώτησε.

«Η Αγάπη Δηλώνει Παρών», απάντησα και προφανώς από την έκφραση του προσώπου μου κατάλαβε πως κάποια «παγίδα», έκρυβα.

«Παρόν με όμικρον..», συνέχισε


Θυμάμαι σαν τώρα πως χαμογέλασα.

«Παρών με ωμέγα», επανέλαβα σίγουρη.

Τον είδα, συνοφρυωμένο να σκέφτεται.

«Γιατί», ρώτησε.

«Θα εξηγώ μέσα στο βιβλίο», του απάντησα.

Τον είδα, ακόμη συνοφρυωμένο να σκέφτεται και την απάντηση που έλαβα, ομολογώ πως δεν την περίμενα.

«Αν έβλεπα ένα βιβλίο με λανθασμένο τίτλο θα το αγόραζα κι έπειτα θα το πέταγα στα σκουπίδια λέγοντας, δεν ξέρουν να γράφουν εκδίδουν και βιβλίο;»

Κι όχι πως με επηρέασε, εγώ άλλωστε είμαι εκείνη που είχε παππού εκείνον που έπλαθε ιστορίες χωρίς να ξέρει γράμματα για να τις γράψει σε χαρτί, αντίθετα μάλιστα, με έκανε πιο σίγουρη από ποτέ για την επιλογή μου, μια επιλογή που οι ίδιες οι ιστορίες μου έδειξαν, καθώς σαν καλός υπηρέτης, έχω μάθει να αφουγκράζομαι το ζωντανό περιεχόμενο των βιβλίων μου.

«Δε με νοιάζει», του είπα. «Η δική μου αγάπη θα δηλώνει παρών και για να είμαι ειλικρινής δεν το θεωρώ και λάθος»

Και κάπως έτσι, εκείνη η αγάπη που οραματίστηκα, πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησε και βρίσκεται έντυπα, κοντά μας, από τις εκδόσεις Λεξίτυπον. Πρόκειται για μία συλλογή Νουβελών, απαρτιζόμενη από τρεις ιστορίες αγάπης που στόχο έχουν να καλωσορίσουν τον αναγνώστη σε έναν άλλοτε πιο τρυφερό και ανθρώπινο κόσμο. Δεν εστιάζω στους ανθρώπους σαν φυσικές παρουσίες αλλά στο μέσα τους, σαν το αιώνιο συναίσθημα. Στην ύπαρξη της όποιας αμφισβήτησης. Κι όταν μπεις μέσα στη ροή των ιστοριών, θα δεις πως ούτε εκεί αναφέρομαι αποκλειστικά στα ζευγάρια, αρωγοί μου είναι για να μεταδώσω το μεγάλο πνεύμα της Αγάπης, με τον δικό μου απλό και γλυκό τρόπο. Γιατί στη ζωή μας, συμπορευόμεθα με αμέτρητους ανθρώπους, που σπάνια, βρίσκουμε το χρόνο να τους ρίξουμε μία καθαρά, ανθρώπινη ματιά. Γιατί το κάθε μας λεπτό, οφείλει να είναι πολύτιμο. Γιατί η αγάπη δε ζει μακριά μας, ανάμεσά μας βρίσκεται και πολλές φορές, ανάξιοι, όσοι δε μπορούμε να δούμε πως κατοικεί στην παλάμη μας, στην τόσο απλή, ανθρώπινη, ταπεινή, επαφή μας.

_________

Κι η φωτογραφία από την αγαπημένη μας Alexandra Mouriopoulou, στην όμορφη πόλη της Θεσσαλονίκης, στον επιβλητό Λευκό Πύργο.





Στο τέλος οι δίδυμες ψυχές συναντιούνται επειδή έχουν την ίδια κρυψώνα.

Robert Brault

 ________________________

Είναι η αγάπη που δήλωσε παρών και είναι και η Αλεξάνδρα που τη στήριξε!
Και μας στήριξε, για ακόμη μία φορά, μας στήριξε!

Στην Θεσσαλονίκη, στο σημείο που την πρωτογνώρισα.
Το βιβλίο της αγάπης, στην αγκαλιά εκείνης που το αγάπησε πριν το αντικρύσει.
"Αδιάβαστο και πολυαγαπημένο", έτσι μας είχε χαρακτηρίσει και ορκίζομαι, καλύτερο χαρακτηρισμό δεν θα μπορούσα να έχω!





Ξεφυλλίζοντας κανείς «Την Αγάπη που Δηλώνει Παρών», συναντά στις πρώτες της σελίδες, τον λεγόμενο προπομπό, την Ιστορία εκείνη που μας καλωσορίζει σε έναν τρυφερό και ίσως ανέγγιχτο κόσμο. Εκείνον, τον φωτεινό και αμόλυντο κόσμο, της αγνής και άδολης αγάπης.


Τον φαντάστηκα ως προθάλαμο, για εκείνους ίσως, τους λίγους μα εκλεκτούς, που θα θελήσουν να πιάσουν το χερούλι, να σπρώξουν ελαφρώς την πόρτα και να διεισδύουν σε έναν «ροζ», απαλό και ρομαντικό κόσμο. Κόσμο, που δείχνει να λείπει από την τόσο συσσωρευμένα, περίπλοκη εποχή μας.


Ένας άντρας, κάπου χαμένος με το αυτοκίνητό του, έτοιμος να λιποθυμήσει απο τη δίψα του, φτάνει κάποια στιγμή σε έναν όμορφο μα παράξενο οικισμό. Εκεί, καταφέρνει να βρει ένα ιδιαίτερο μικρό καφενέ. Η πόρτα του είναι κλειστή, μα τα όμορφα και πολύπλοκα - κατά έναν περίεργο τρόπο – τραπεζάκια, που κοσμούν το εξωτερικό του, μαρτυρούν πως υπάρχει ζωή,. Του εξασφαλίζουν κάποιες επιλογές, επιλογές μα συνάμα και αποφάσεις. Ανήκει άραγε σε εκείνους τους ανθρώπους που θα καταφέρει να ανοίξει την πόρτα και να τη διαβεί; Ώστε να…. ξεδιψάσει;


Θυμηθείτε....


«Εκλεκτός και ο επόμενος που θα καταφέρει να τη διαβεί… και να ξεδιψάσει»


Αν θέλεις να ανήκεις σε εκείνους τους ανθρώπους θέλησαν ή θέλουν να εξερευνήσουν μαζί μου, την «Αγάπη που Δηλώνει Παρών», αν θέλεις να περπατήσεις και εσύ, πλάι μου, στην «Οδό της Αγάπης», δεν έχεις παρά να αναζητήσεις το βιβλίο μου ή να παραστείς στην πρώτη του επίσημη παρουσίαση που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 21 Ιανουαρίου, στον Πειραιά..


Περισσότερες πληροφορίες για την εκδήλωση, θα βρεις εδώ: https://www.facebook.com/events/462673847467654/


Η φωτογραφία που οπτικοποιεί κάτι από τον καφενέ και την οδό που πρέπει κάποιος να διασχίσει, μας έρχεται από την Θεσσαλονίκη και την πολυαγαπημένη μου, Αλεξάνδρα Μουριοπούλου!


Ευχαριστούμε τόσο μα τόσο πολύ!
 «Η Αγάπη της Σιωπής», η πρώτη ιστορία της "Αγάπης που Δηλώνει Παρών", και η συγκεκριμένα, η πιο βαθιά μας, ηχηρή ιστορία. Διαδραματίζεται στο όμορφο νησί της Κέρκυρας. Παρακολουθούμε τη φωτογραφική πορεία ενός νέου, ταλαντούχου και ανερχόμενου φωτογράφου. Όλα ανατρέπονται όταν κατά τη διάρκεια των λήψεών του, μέσα από το φακό του, εστιάζει σε μία εξωτική κοπέλα, ευθύς γίνεται το μοντέλο του και όλα αρχίζουν χωρίς καμία λέξη.




~~ Η φωτογραφία, που διαθέτει και την κάποιαν απόσταση, μια απόσταση που παρακολουθούμε καθόλη την διάρκεια της ιστορίας, μας έρχεται από τον Άγιο Νικόλαο στο Πόρτο Λάγος και την αγαπημένη μας, Alexandra Mouriopoulou
«Η Φυσαρμόνικα των Αισθήσεων», η δεύτερη, μελωδική, ιστορία, της "Αγάπης που Δηλώνει Παρών". Ταξιδεύουμε σε μία άλλη εποχή, στην εποχή εκείνη που τα αγόρια φορούσαν στραβό κασκέτο, τιράντες, κοντά παντελόνια και ήταν τόσο ρομαντικά που μέσω μιας φυσαρμόνικας μπορούσαν να διαδώσουν την αγάπη τους στον κόσμο όλο. Στην εποχή εκείνη που οι γόνοι πλούσιων οικογενειών έπρεπε πάση θυσία να ενώσουν τα πλούτη τους με αντίστοιχους γόνους. Μπορεί ο ήχος μιας φυσαρμόνικας να κάνει τους ανθρώπους να δουν και να ακούσουν καλύτερα ή οι άνθρωποι μπορούν να την κάνουν να σωπάσει για πάντα;

~~Και η φωτογραφία από την αγαπημένη μας Alexandra Mouriopoulou, στην Παναγία Παντάνασσα. 



«Στη Στάση των Τρένων», η τρίτη ιστορία της αγάπης που δηλώνει παρών, που ζει ανάμεσά μας και καθημερινά μας θυμίζει πως χάρη στην αγάπη είμαστε ακόμα ζωντανοί. Ποιος είπε πως η αγάπη για να αγγίξει τους ανθρώπους θα πρέπει να είναι πλασμένη ως μια ειδυλλιακά, εξωπραγματική ιστορία; Ποιος είπε πως δίπλα μας, καθημερινά, δεν μπορεί η ζωή του καθενός, η πολύτιμη στιγμή του, η ρουτίνα του να γίνει προπομπός για κάτι αυθεντικά πολύτιμο; Γιατί στη ζωή μας συμπορευόμεθα με αμέτρητους ανθρώπους, που σπάνια βρίσκουμε τον χρόνο να τους ρίξουμε μία καθαρά ανθρώπινη ματιά. Γιατί το κάθε μας λεπτό οφείλει να είναι πολύτιμο. Γιατί η αγάπη δε ζει μακριά μας, ανάμεσά μας βρίσκεται, και πολλές φορές, ανάξιοι όσοι δεν μπορούμε να δούμε πως κατοικεί στην παλάμη μας, στην τόσο απλή, ανθρώπινη, ταπεινή, επαφή μας.




Η φωτογραφία από την αγαπημένη μου Alexandra Mouriopoulou στην Παναγία Παντάνασσα. 
Ευχαριστώ πάρα μα πάρα πολύ!!!
Kαλό βράδυ, εκφραστικοί μου.


Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΟΡΕΙΑ





"Δε με ένοιαζαν τα αγκάθια, δε με ένοιαζαν.
Μπορούσαν ανέκαθεν να με τρυπήσουν, μα μπορούσα και εγώ με τη σειρά μου να τα κόψω. Το κυριότερο όμως ήταν πως με την κατάλληλη «προπόνηση» ακόμη κι αυτά μπορούσα να τα αγγίξω."

~~ Και Προχωρούσα, Οι φεγγίτες της ζωής μου
















 "Θυμήθηκα μαθήματα, αναπαράστησα παθήματα, χόρεψα επάνω σε ένα πέτρινο παγκάκι, διάβασα λίγα κίτρινα φύλλα μιας παλιάς φυλλάδας, που κάποιος ξέχασε σε μια γωνιά, βρήκα ένα ρολόι και το φόρεσα. Το έβαλα αριστερά να χτυπάνε οι δείχτες του κοντά στην καρδιά μου.

Είδα κάποια γνώριμα μαλλιά, είδα ραγισμένα γυαλιά, είδα μια γάτα να την κυνηγά ο σκύλος και ένα ποντίκι να κυνηγά τον σκύλο και τη γάτα.
Γέλασα, γέλασα τόσο πολύ και ακόμη δηλαδή γελάω.

Περπατούσα ανάμεσα σε κάτι θάμνους και κάθε φορά που συναντούσα κάποιο νέο λουλούδι, εμένα εκεί να το παρατηρώ και να θέλω να το αγγίξω."

~~ Και Προχωρούσα, Οι φεγγίτες της ζωής μου




 Η ζωή είναι μια πορεία. Ποιά θέλεις να είναι η πορεία σου στον κόσμο μας;
Θες να είναι στεφανωμένη με λουλούδια ή με κάρβουνα; Επιλογή σου! Όμως μην επιτρέπεις τα «κάρβουνα» τα δικά σου να κάψουν τα «λουλούδια» των άλλων.

~~Αδικοχαμένη Κοινωνία- Τα λάφυρα της ψυχής μου









 Μην ακολουθείς τις οδηγίες άλλων! Χάραξε με τις δικές σου πατούσες τη μία και μόνη διαδρομή! Εκείνη που οδηγεί στην πλήρη Ελευθερία!
Αποδημητικά πουλιά είμαστε φίλε μου! Ας είναι το πέταγμά μας ελαφρύ σε μια αδικοχαμένη κοινωνία! Γιατί την κοινωνία δε την ορίζει ο άνθρωπος ως μονάδα αλλά το σύνολο, σαν μια προκαθορισμένη οντότητα!
Και το σύνολο είναι αυτό που πάντα θα αλλάζει! Με χαρακτηριστικά, με απόψεις, με πεποιθήσεις, με χίλιες δυο αναφορές.
Αλλάζει! Με μία ευχή, με ένα θέλω, με μία προσευχή!
Ας είναι! Ως προς το καλύτερο!

~~Αδικοχαμένη Κοινωνία- Τα λάφυρα της ψυχής μου

Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

Η ΕΛΠΙΔΑ ΑΝΑΓΕΝΝΙΕΤΑΙ, Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΧΑΣΕ

Θέλω να φωνάξω μα δε βγαίνει φωνή.
Θέλω να κλάψω μα δεν κυλάει δάκρυ.
Θέλω να μιλήσω μα δεν μπορώ να αρθρώσω λέξη.
Θέλω να πω όσα δε τόλμησα ποτέ μου μα τα κλειδώνω στο μαύρο σεντούκι της ψυχής μου!

Προσπαθώ να περπατήσω μα μένω κολλημένη, στάσιμη στον συνήθη Εαυτό μου.
Προσπαθώ να κουνήσω τα δάχτυλα μα σαν αντικείμενα κέρινου ομοιώματος μένουν εκεί άπραγα να στολίζουν την επιφανειακή μου βιτρίνα.

Νιώθω τη βαριά ανάσα μου μα δεν ακούω τον χτύπο της καρδιάς μου.
Ακούω ήχους από γύρω μου μα δεν αισθάνομαι τον κόσμο που δραστηριοποιούμαι.
Είναι σα να είμαι άνθρωπος αλλά και σα να μην είμαι κιόλας!
Σα να έχω σάρκα με οστά μα σα να μην έχω εγκέφαλο και νεύρα για να κινήσω το σώμα μου.

Δεν είναι πως νιώθω ρομπότ! Είναι που οι άλλοι με ανάγκασαν να γίνω! Κι εγώ απλώς υπάκουσα!

Κι όχι πως τους χρεώνω τα λάθη μου! Τους πιστώνω όμως την ώθησή μου σε αυτά!

~~ Τα Λάφυρα της Ψυχής μου - Κική Κωνσταντίνου





Κι είναι το πράσινο!
Μια κάμπια που έσκασε και θα γίνει πεταλούδα.
Ένα λουλούδι που φύτρωσε στη γη και σύντομα θα ανθίσει.

Κι είναι το πράσινο!
Μια εύηχη λέξη, μια κομπανία έγχορδων οργάνων που στόχο έχει
να μάθει να παίζει μουσική σαν τσοπανόπαιδο απο τα φύλλα ενός δέντρου!

Κι είναι το πράσινο!
Ένα χρώμα, ένας συμβολισμός, ένα συσπειρωμένο θέλω τόσων ανθρώπων!
Μια αλυσίδα ανθρώπινων αντιδράσεων που στόχο έχει να ανακάμψει έναν βρώμικο αέρα που χρόνια τώρα αναπνέουμε.

Κι είναι το πράσινο!
Μια βροχή απο συντονισμένες συνιστώσες ανθρώπων που προσπαθούν , δεν επαναπαύονται. Δεν ειναι οικολόγοι επειδή κάποιοι τους έμαθαν να αγαπάνε τη φύση μόνο όταν ειναι εντός της. Αγαπούν τη φύση γιατί ξέρουν να κάνουν χώρο στην επόμενη γενιά που θα κατοικήσει.

~~ Τα Λάφυρα της Ψυχής μου - Κική Κωνσταντίνου
 Ξάφνου όλα σταματάνε!
Μπορώ να ανοίξω τα μάτια με ευκολία πια!
Η πλάση έχει ηρεμήσει!
Σα να επήλθε Άνοιξη σε έναν βαρύ Χειμώνα!

Σας βλέπω!
Είστε εκεί!
Μούσκεμα!
Δείχνετε μουδιασμένοι!
Μα πλήρως συνειδητοποιημένοι!

Στρέφω το βλέμμα στο έδαφος!
Αντικρίζω ίχνη από λιωμένες πανοπλίες!
Μια καραμπίνα σπασμένη και ένα όπλο που στάζει νερό μαρτυρούνε πως έχουν πια χαλάσει!
Και ένα ξεφτισμένο λάσο μαρτυρά πως δεν είναι ικανό ούτε μια θηλιά να κρατήσει.

Χαίρομαι!
Αχ να ήξερες πόσο χαίρομαι!

Σας κοιτώ και σας βλέπω καθαρούς!
Μουσκεμένους μα καθαρούς!
Κανένα κόκκινο ρυάκι δεν διασχίζει το σώμα και την ψυχή σας!

Κοιτάζω κάτω στο γρασίδι και ψάχνω για κόκκινο χρώμα!
Μόνο πράσινο υπάρχει και είναι ολόφρεσκο! Σα να φύτρωσε εχθές!
Ξέρω! Νέα όνειρα η ζωή χαράζει!
Η ελπίδα αναγεννιέται! Ο θάνατος έχασε!

Καλπάζεις!
Είσαι πάνω στην ωριμότητα και προσπαθείς να συνεχίσεις να καλπάζεις.
Το βλέπω. Καλπάζεις!

Μοιάζεις κουρασμένος μα και απολύτως συνειδητοποιημένος με όσα ανέλαβε η ζωή να σου διδάξει!
Έχεις δύναμη μα σε βλέπω, δεν καλπάζεις με την ίδια χαρά όπως με είχες συνηθίσει!
Ξέρω! Δεν έχεις ελεύθερο χρόνο πια! Εχεις αναλάβει πολλές ευθύνες και υποχρεώσεις μα χαίρομαι που μπορείς ακόμη να καλπάζεις!
Έχεις τη θέληση το ξέρω, το νιώθω, το βλέπω μα δεν έχεις τον χρόνο, την απαραίτητη αν θες προετοιμασία!
Δεν πειράζει! Αφιέρωσε τις στιγμές σου στους ανθρώπους και όταν μπορείς έλα εδώ, το μονοπάτι τούτο θα σε περιμένει με λαχτάρα και υπομονή να το διαβείς!
Πάντα θα υπάρχει ένα σύννεφο, μια ηλιαχτίδα και μια πολύχρωμη πεταλούδα για σένα να ανυψώνεται στον ουρανό και να αντικρούει τα σύννεφα που προκαλούν την καταιγίδα!
Πάντα θα υπάρχουν ίχνη στο χώμα για να θυμίζουν πως κάποια κομμάτια του σώματος και της ψυχής σου πέρασαν από εδώ και χάραξαν τη δική τους Ιστορία.

~~ Τα Λάφυρα της Ψυχής μου - Κική Κωνσταντίνου

Πολλοί σε αγαπήσανε και σε λατρέψανε, Νύχτα μου, μα άλλοι πάλι σε μισήσανε και πονέσανε εξαιτίας σου!

Δεν είναι που σέρνεις σκοτάδι και άβυσσο μαζί σου, έχεις άλλωστε προσωπικό οδηγό το υπέρλαμπρο φεγγάρι και πολλούς συνοδοιπόρους τα χιλιάδες φωτεινά σου άστρα, είναι που η ίδια ξέχασες πως υπάρχεις για το καλό των ανθρώπων και μας άφησες να σε αγγίξουμε, να σε λερώσουμε και να σε μολύνουμε ξανά και ξανά!

Είναι σα να επέτρεψες σε κάποιους να σε χρίσουν κατάχρηση ενώ στην ουσία ξέρεις πως είσαι δικαίωμα, Ελευθερία!

Κανείς δε νοιάζεται που δείχνεις τόσο ταλαιπωρημένη, εξαρτημένη, εξασθενημένη. Νοιάζονται μόνο που δεν είσαι μαζί τους ανεκτική όπως παλιά. Που δεν συγχωρείς τα λάθη τους αλλά τους τα επιστρέφεις!

Ξέρω πως δε τους τιμωρείς, ίσως απλά τους δοκιμάζεις, όμως μην αρρρωστήσεις άλλο Νύχτα μου γιατί υπάρχουμε και εμείς που σε αγαπάμε και σε έχουμε πραγματική ανάγκη!

Πρόσεξε τον εαυτό και την ειλικρινή σου υπόσταση, όχι τόσο για εμάς τους ανθρώπους, άλλωστε εμείς σε βλάψαμε Νύχτα μου, αλλά για όλους και όλα εκείνα που σε αγαπάνε και σε προστατεύουνε μαχητικά.

Δε μπορούνε να ζήσουνε χωρίς εσένα Νύχτα μου, δεν μπορούν!
Φρόντισέ τα γιατί είναι τα παιδιά σου!

Σε έχουνε ανάγκη!
Σε έχουμε ανάγκη!

Για κάθε φορά που σε μολύναμε, σε εξαπατήσαμε, παραποιήσαμε τους δικούς σου νόμους και κάναμε κακό σε όλα τα πλάσματα που σε έχουνε ανάγκη, συγνώμη σου ζητάω και την εννοώ!

Γιατί εσύ Νύχτα μου δε μας έκανες κανένα κακό!
Δε μας έβλαψες πουθενά!
Μας έδωσες το δικαίωμα της διασκέδασης, της ξεκούρασης, της περισυλλογής, της ομορφιάς του σκοταδιού και εμείς σε καταστρέψαμε και αντιστρέψαμε τους δικούς σου άγραφους κανόνες!

~~ Τα Λάφυρα της Ψυχής μου - Κική Κωνσταντίνου

ΣΤΟΝ ΈΡΩΤΑ ΨΑΞΕ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ


Ο ψυχίατρος είπε: "Χαπάκια. Σου χρειάζονται χαπάκια. Θα σου δίνω εγώ τα χαπάκια σου για να θεραπευθείς".
Ο Στρατιωτικός είπε: "Έλα στο Στρατό. Θα σε μάθω εγώ πως να γίνεις άντρας. Κι άμα τύχει και κανένας πόλεμος, ακόμα καλύτερα. θα βρεις το νόημα της ζωής".
Ο Παππάς είπε: "Να πιστέψεις στον Ύψιστο και να λατρέψεις Αυτόν. Με προσευχές και μετάνοιες. Θα λυτρωθείς".
Ο Δικαστής είπε: "Στη φυλακή. Θα σε κλείσω στη φυλακή. Εκεί θα σωφρονιστείς".
Ο Πολιτικάντης είπε: "Να πιστέψεις στο Κόμμα, να ενταχθείς. Ν' αγωνιστείς και να παλέψεις, τότε μόνο θα γίνεις υγιής".
Ο Φιλόσοφος είπε: "Θα σε βοηθήσω να κατακτήσεις τη γνώση. Μονάχα με τη γνώση θα σωθείς".
Ο Καλλιτέχνης είπε: "Στην Τέχνη. Ν' αφοσιωθείς στην Τέχνη. Η Τέχνη είν' η διέξοδος, και θα το δεις".
Ο Εξουσιαστής είπε: "Στην Εξουσία είν' η ελπίδα. Απόκτησε Εξουσία και θάσαι ευτυχής".
Ο Πλούσιος είπε: "Σε κοροϊδεύουν όλοι. Η ουσία είναι στα λεφτά. Κάνε λεφτά ν' απελευθερωθείς".
Ο Ερωτευμένος είπε: "Στον Έρωτα ψάξε τα κλειδιά της ζωής. Στον Έρωτα θα βρεις όλα όσα ποθείς".
Τους άκουσε, τους πίστεψε, ύστερα άνοιξε τα χέρια του και γκρεμίστηκε στη θάλασσα."

Θανάσης Μάνθος
περιοδικό "Αγκάθι"
(τ. 38 - Απρ. '86)




Το ανακάλυψα από τον αγαπημένο μας,  Νίκο Μουσαβερέ. 
Καλημέρα, εκφραστικοί μου.

Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

ΛΕΥΤΕΡΩΣΟΥ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Έπλασα την ψυχή μου
και την έκανα ομοίωμα από χώμα.
Έχτισα κάστρα, να μου θυμίζουν παιδική ανεμελιά και κουβαδάκια, που ακόμη και άδεια προσπάθησαν επίμονα, να αιχμαλωτίσουν το νερό.

Περπάτησα, φθείροντας τις πατούσες μου, σε λασπωμένη οδό και ένιωθα πλάι μου, κοχύλια διαρκώς να με συντροφεύουν.


Θαρρείς και η γη με τη θάλασσα συνομώτησε,
θαρρείς και τα ψάρια με τις πικραλίδες, κήρυξαν κρυφή συμμαχία.

Ξέρω, πως η κλεψύδρα γύρισε.
Όλα από την αρχή, θα χρειαστεί να πλάσω.

Για ξεκίνημα, πρωτίστως,
θα φροντίσω να ελευθερωθώ.

Όχι τη μάσκα, το δέρμα
το δέρμα το ψεύτικο, που σαν καλοσχηματισμένη άμμο, κάλυψε την άσπλαχνη αλήθεια που έψαχνα.

Απε - Λευτερώσου, τώρα είναι η ώρα η μαγική.


ΚΑΙ ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ ΤΟ ΚΑΔΡΟ ΜΙΑΣ ΠΕΡΑΣΜΕΝΗΣ Ή ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗΣ ΖΩΗΣ ΖΩΓΡΑΦΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΕΝΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΜΕΣΑ

Αστείο! Καμιά τριανταφυλλιά δε μας έχει ανάγκη.
Είναι μία και μοναδική εξαρχής.

Είναι σαν εκείνα τα μικρά, κόκκινα, λουκουμάκια Σύρου!
Γλυκιά, νόστιμη, ιδανική!

Ιδανική για να μας δείξει πως πάνω από κάθε αγκάθι υπάρχει ένα μπουμπούκι και το μπουμπούκι είναι κάτι μικρό, που σύντομα θα μεγαλώσει, κάποια στιγμή θα ανθίσει και στο τέλος θα μαραθεί και θα επιστρέψει στη γη του.

Κι όσο κι αν προτιμάμε τα μπουμπούκια από τα μεγάλα, μαραμένα τριαντάφυλλα ξέρουμε ότι δεν έχει καμιά διαφορά από τα στάδια ζωής του ανθρώπου.

Κανένα μαραμένο τριαντάφυλλο δεν ακυρώνει το μπουμπούκι, που κάποτε υπήρξε.
Κανένα μπουμπούκι δε θα μείνει για πάντα μικρό και νέο. Εκτός κι αν είναι ψεύτικο. Πλαστικό. Χωρίς καρδιά κι ουσία.

Και το αγκάθι, ο «συνοδός», δεν ακυρώνει πως μέρος μιας τριανταφυλλιάς είναι τα πάντα.

Προστατεύει, μα προστατεύεται!
Πεθαίνει, μα γεννά!
Και το τι γεννά συνεπάγεται την παραπάνω διαδικασία.

Και κάπου εκεί η φωτοσύνθεση αρχίζει.

~~ Οι Φεγγίτες της Ζωής μου - Κική Κωνσταντίνου



 Ψάχνω να σε βρω γαλήνη, μα όλο μ’ αποφεύγεις.
Γαλήνη!

Κουράστηκα να σε αναζητώ,
κουράστηκα να παίζω και να χάνω στο κρυφτό σου
μια γωνιά θέλω να αποκοιμηθώ
κι ας ήταν να ξυπνήσω στο προσκέφαλό σου.
Γαλήνη!

Η κούραση κυριεύει το κορμί,
ο φόβος πως δε θα ’ρθεις αγκαλιάζει την ψυχή μου.
Τα μάτια κλείνουν να σε ονειρευτούν,
να λυτρωθεί η ψυχή μου.
Κι όταν ξυπνήσω ας είσαι εκεί,
να με πάρεις να βαδίσουμε μαζί.
Γαλήνη!

Στη μεθυστική του ύπνου παραζάλη,
τα βλέφαρα ανοίγω και σαν βροχή
χρυσόσκονη στο χώρο μου εισβάλλει.

Μια όμορφη, αέρινη οπτασία
στέκεται μπροστά μου.
Μου μοιάζει, δε μου μοιάζει
δεν μπορώ να καταλάβω.

~~ Οι Φεγγίτες της Ζωής μου - Κική Κωνσταντίνου




Σε είδα κάπου σε ένα χωριό να περιφέρεσαι περιτριγυρισμένος απο όλα τα ταλέντα σου και χάρηκα για σένα. Το λαμπερό της ψυχής σου στροβιλίζεται σαν ένας χρυσός, αόρατος, μικρός ανεμοστρόβιλος γύρω σου, μα εσύ δεν το βλέπεις. Το βλέπω εγώ και άλλοι πολλοί για σένα και αυτό αρκεί. Αρκεί για να θεριεύσει.

Σε βλέπω να κουβαλάς χιλιάδες Σταυρούς καθημερινά, μα ξέρω πως πάντα τα βγάζεις πέρα! Είσαι ικανός και εκλεκτός και χαίρομαι που «δίνεις» το δικό σου μάθημα νύχτα μέρα! Είσαι ένα από τα παιδιά που δεν ξεχνάνε την ειλικρινή υπόστασή τους και διαθέτεις πληθώρα από εκείνες τις ανθρώπινες αξίες, που μάχονται και υπερασπίζονται το δίκιο.

Χαίρομαι που το όνομά σου τιμάει τη χάρη των όσων μπορεί να συμβολίζει. Χαίρομαι, γιατί μαζί με άλλες ανθρώπινες αξίες - αρετές, μπορείς να ανατείλεις και να ηγηθείς σε έναν πιο ανθρώπινο και δίκαιο κόσμο. Κι ας μην το ξέρεις, το ξέρω εγώ κι αυτό είναι πάλι αρκετό.

Σταύρος ή Σταυρός;
Από εκείνες τις λέξεις τις διάφορες, που κάνουν τη διαφορά!
Από εκείνα τα ονόματα, που κρύβουν χάρη μέσα τους!
Από εκείνα τα σύμβολα, που πίστη και ελπίδα φέρουν!

Είσαι ένας ταπεινός βοσκός και προστατεύεις με έναν αόρατο μανδύα τα πρόβατά σου.
Ζεις σε μια σπηλιά, που μου θυμίζει φάτνη και το κρύο που μπήγεται στα κόκαλά μου με κάνει να αναζητήσω μια χοντρή κουβέρτα.

Μια βυσσινιά βελέντζα σε βλέπω να κρατάς και όταν μου τη δίνεις την αρπάζω με μανία.
Ούτε που σκέφτομαι μήπως την έχεις κι εσύ ανάγκη.

~~ Οι Φεγγίτες της Ζωής μου - Κική Κωνσταντίνου
 
 
 
 Και κάπως έτσι το κάδρο μιας περασμένης ή επερχόμενης ζωής ζωγραφίζεται με νέα χρώματα μέσα.

Και σχηματίζεται σιγά σιγά.
Ταπεινά! Αθόρυβα! Πρόχειρα!
Μα παίρνει νέα μορφή μέσα από το ιδιόρρυθμα αναμεμειγμένο, δικό μου «χρώμα!»

Και ξάφνου «Πάφ», όμοια μπαλόνια σπάσανε, ανυψώθηκαν σε έναν ξέφρενο αέρα και χόρεψαν ταγκό σε πολιορκημένο, αγάπης, εναέριο χώμα.

Κι αν κάποιοι χρησιμοποιούν λίμνες με φαναράκια, για να χαιρετήσουν κάποιες ψυχές αθώες…. σήμερα τις καλωσορίζουμε μαζί, δημιουργώντας νέους, ουράνιους χάρτες.

Εικόνες που εισέβαλαν σε έναν ουρανό, που ακόμη και ο τυφλοπόντικας θέλει να βγει από το λαγούμι του, για να τον καλωσορίσει.

Και τώρα, που ο δρόμος της αλάνας «επισκευάστηκε», ας παίξουμε κρυφτό από όλες τις επώδυνες, ανώνυμες, νοήμονες, ευθύνες.

Σήμερα θα «φυλάξω» εγώ. Θα παραμονεύσω σε έναν πελώριο, μη ουτοπικό αυτή τη φορά, παιχνίδι. Αργότερα θα βρεθείς στη θέση μου εσύ, εγώ θα τρέξω να κρυφτώ να μη σε καλωσορίσω, μα θα παίξω. Θα παίξω για άλλη μια φορά γιατί αν η ζωή ήτανε παιχνίδι θα ηταν σίγουρα κάτι αθώο παιδικό και το κρυφτό ποιος δεν το έχει ζήσει;

~~ Οι Φεγγίτες της Ζωής μου - Κική Κωνσταντίνου

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΡΕΝΟΥ



σε ψάχνω......

 

ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΜΕ ΒΡΟΜΙΣΑΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΟΝΤΑΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΤΟΥΣ; ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ! ΚΑΙ ΈΜΑΘΑ ΝΑ ΑΝΤΕΧΩ ΤΗ ΔΥΣΩΔΙΑ ΓΙΑ ΧΑΡΗ ΤΟΥΣ.




Και ξάφνου «Πάφ», όμοια μπαλόνια σπάσανε, ανυψώθηκαν σε έναν ξέφρενο αέρα και χόρεψαν ταγκό σε πολιορκημένο, αγάπης, εναέριο χώμα.

Κι αν κάποιοι χρησιμοποιούν λίμνες με φαναράκια, για να χαιρετήσουν κάποιες ψυχές αθώες…. σήμερα τις καλωσορίζουμε μαζί, δημιουργώντας νέους, ουράνιους χάρτες.

Εικόνες που εισέβαλαν σε έναν ουρανό, που ακόμη και ο τυφλοπόντικας θέλει να βγει από το λαγούμι του, για να τον καλωσορίσει.

Και τώρα, που ο δρόμος της αλάνας «επισκευάστηκε», ας παίξουμε κρυφτό από όλες τις επώδυνες, ανώνυμες, νοήμονες, ευθύνες.

Σήμερα θα «φυλάξω» εγώ. Θα παραμονεύσω σε έναν πελώριο, μη ουτοπικό αυτή τη φορά, παιχνίδι. Αργότερα θα βρεθείς στη θέση μου εσύ, εγώ θα τρέξω να κρυφτώ να μη σε καλωσορίσω, μα θα παίξω. Θα παίξω για άλλη μια φορά γιατί αν η ζωή ήτανε παιχνίδι θα ηταν σίγουρα κάτι αθώο παιδικό και το κρυφτό ποιος δεν το έχει ζήσει;

Σε όλες του τις εκδοχές, επωμίζοντάς του όλες τις καίριες, εσωτερικές ευθύνες.

Παίρνω τη θέση μου σε μια γωνιά. Τα υπόλοιπα παιδιά διάσπαρτα τριγύρω. Τα ακούω να σιγομιλούν και προσποιούμαι, δήθεν, ότι δεν ακούω. Ήδη φαντάζομαι τις κρυψώνες τους. Ήδη ξέρω ποιες θέσεις θα προτιμήσουν. Πολλές από αυτές θα είναι και δικές μου.

Και ξεκινώ:

Μετράω με ρυθμό και μια φωνή παιδική μου λέει μέχρι τα εκατό.

~~ Οι Φεγγίτες της Ζωής μου - Κική Κωνσταντίνου
 Μου είπανε πως είμαι ο ιδιαίτερος τρόπος, που κάποιος αντιδρά και εκδηλώνει τα αισθήματα και τον ψυχικό του κόσμο, μα εγώ απάντησα πως είμαι μια λίμνη με νεκρές πεταλούδες που έζησαν και κατοίκησαν για καιρό στο εσωτερικό μου.

Σάμπως κατάλαβαν; Σάμπως προσπάθησαν να καταλάβουν;
Σάμπως τους ένοιαξε; Σάμπως προσπάθησα να με επιβάλω;

Νόμιζαν ότι ήθελα να επιβληθώ, μα το μόνο που πραγματικά επιθυμούσα ήταν να τους αφήσω να με διδάξουν.

Ήθελα να πλάσω την ψυχή μου και ήμουνα ένα σφουγγάρι ημιμαθές, που το μόνο που αποζητούσε ήταν τα χέρια ενός ψαρά, για να το ανασύρουν στην επιφάνεια.
Διότι όλοι σε κάποιον πάτο μιας αλμυρής θάλασσας βρισκόμαστε, μέχρι να αναδυθούμε σε εκείνον το φωτεινό κόσμο, που με μια μαύρη κιμωλία σχημάτισε κάποιος σε ένα λευκό χαρτί, που ξέπεσε από κάποιο ξεχασμένο μπλοκ ζωγραφικής.

Μου είπανε πως είμαι μια δύναμη, που περιορίζει και επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τη συμπεριφορά και τη σωματική και όχι μόνο λειτουργία των ανθρώπων, μα εγώ απάντησα πως είμαι απλώς ένα τούβλο σε έναν τοίχο που έπρεπε να κλείσει μια τρύπα, που είχαν ανοίξει κάποιοι πλανόδιοι «εραστές».

Μου είπανε πως είμαι ένας μίμος, που το μόνο πού επιδιώκει είναι να δημιουργήσει πλαστά, αντίγραφα, ρομποτικών ανθρώπων, μα εγώ πίστεψα πως είμαι ένα φωτοτυπικό μηχάνημα, που στόχο έχει να αναδείξει και να πολλαπλασιάσει τις αρετές όλων των ατόμων, που ξέρω πως υπάρχουν γύρω μου.

Σάμπως προσπάθησαν να δουν τι κρύβω πίσω από τη φαινομενικά άψυχη, «λειτουργική» καρδιά μου;
Σάμπως άξιζε να προσπαθήσω να τους δείξω; Σάμπως άξιζε να περιμένω να «φανώ»;

~~ Οι Φεγγίτες της Ζωής μου - Κική Κωνσταντίνου
Αχ, Στεναγμέ μου!
Αν ήσουν συναίσθημα…
Όχι, όχι, λάθος!
Είσαι συναίσθημα, είσαι! Σε αισθάνομαι! Κι είσαι βαρύ γαμώτο! Είσαι βαρύ! Ασήκωτο είσαι! Ασήκωτο!
Τ’ ακούς;
Ουρλιάζω! Σε σένα ουρλιάζω!
Για να σε αντέξω!
Μα θα σε αντέξω! Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς... Θα σε αντέξω, γιατί κατά βάθος με βοηθάς να ζήσω, να μην τρελαθώ. Θα το παλέψω! Για σένα! Για σένα, λευκέ μου Άγγελε, για σένα! Για να είσαι ήρεμος!
Ήρεμος, να είσαι ήρεμος!
Να σε νιώθει η ψυχή μου, να ηρεμεί, να γαληνεύει κι εκείνη!
Όσο μπορεί…
Όσο αντέξει..
Υπόσχομαι όμως πως όσο ζω θα παλεύω!
Για σένα!
Για σένα Άγγελε μου!
Για σένα!
Παρέα με τον Στεναγμό μου θα παλεύω!
Θα επιβιώνω! Θα ζω! Θα σε σκέφτομαι!
Αχ, Στεναγμέ μου!
Αχ!
Ένα κλαδί ελιάς είσαι.
Ένα κλαδί ελιάς που κρατάει στο στόμα του ένα λευκό περιστέρι.
Αχ, Στεναγμέ μου!
Αχ!
Μια κόκκινη παπαρούνα είσαι
Μια κόκκινη παπαρούνα, επάνω στην οποία ξαποσταίνει μια λευκή πεταλούδα.
Αχ, Στεναγμέ μου!
Αχ!
Μια φλοκάτη είσαι.
Μια κόκκινη φλοκάτη, που ζεσταίνει το πιο κρύο πάτωμα του κόσμου.
Αχ, Στεναγμέ μου!
Αχ!
Το αγκάθινο στεφάνι είσαι
Το αγκάθινο στεφάνι του Ιησού είσαι. Κι ο χιτώνας είσαι. Και το σφουγγάρι με το ξύδι στην πληγή είσαι. Οι ειρωνείες, οι χλευασμοί, τα βασανιστήρια, όλα αυτά είσαι. Είσαι όλα όσα προσκυνώ και πιστεύω, αυτό είσαι.

~~ Οι Φεγγίτες της Ζωής μου - Κική Κωνσταντίνου



Τι φιλοξενούσα για χρόνια εντός μου πριν βρεθώ στο χαντάκι αυτό;!
Ανθρώπους, πολλούς ανθρώπους. Εκατομμύρια ανθρώπους με όσα κουβαλούσαν επάνω και μέσα τους.
Πόσες φορές τους είχα φιλοξενήσει; Αμέτρητες!
Πόσες φορές τους είχα βρει λύσεις στα προβλήματά τους μέσω της τροφής των σκέψεων που τους χάριζα σε όλη μου τη διαδρομή; Αμέτρητες!
Πόσες φορές τους επέτρεψα να εκδηλώσουν τα αισθήματά τους, όποια κι αν ήταν αυτά, επάνω μου; Αμέτρητες!
Αγαπιόντουσαν; Ζωγράφιζαν καρδούλες!
Χώριζαν; Έγραφαν στιχάκια λύπης!
Υμνούσαν τη φιλία; Χάραζαν τα ονόματά τους!
Ζούσαν τη στιγμή; Φρόντιζαν να μου αφήσουν ενθύμιο την ημερομηνία της!

Και δεν είπα ποτέ μου τίποτα! Τα δέχτηκα όλα με χαρά, γιατί η φιλοξενία μου ήταν κάτι παραπάνω από ουσιώδης. Ήταν αληθινή!
Και συνεχίζω…
Πόσες φορές φιλοξένησα μέσα μου ανθρώπους, που κάποιοι τους εντάσσουν στο περιθώριο; Αμέτρητες! Και ποτέ δεν τους ξεχώρισα από άλλους.
Πόσες φορές τους επέτρεψα να τσακωθούνε εντός μου και άλλες πάλι να αγκαλιάσουν και να μιλήσουν για όσα εκείνη την στιγμή τους ένοιαζε; Αμέτρητες!
Πόσες φορές άφησα τους ανθρώπους να ξεσπάσουν τη μανία και τα νεύρα τους επάνω μου; Αμέτρητες! Και όσο κι αν πόνεσα, δεν παραπονέθηκα ποτέ για το παραμικρό.
Πόσες φορές με βρόμισαν εγκαταλείποντας μέσα μου τα σκουπίδια τους; Αμέτρητες! Και έμαθα να αντέχω τη δυσωδία για χάρη τους.
Πόσες φορές τους άφησα να κουβαλήσουν μέσα μου οτιδήποτε βαρύ προκαλώντας μου φθορές; Αμέτρητες! Και δεν παραπονέθηκα καμία.
Πόσες φορές τους άκουσα να τραγουδούν και να παίζουν μουσική μέσα μου και παρασύρθηκα και εγώ σε αυτήν τη μελωδία; Αμέτρητες! Κι αυτό μου έδινε τη δύναμη και τη χαρά να συνεχίζω να τους φιλοξενώ και να τους προσφέρω όσα πράγματι επιθυμούσαν.
Πόσες φορές τους είπα «Αντίο» στη στιγμή του αποχωρισμού και μου απάντησαν; Καμία!!!
Καμιά εκτός από εκείνη τη φορά που ένα παιδί με κόκκινο κασκόλ και καφέ σκούφο μου χαμογέλασε και μου έκανε «γεια» με το μικροσκοπικό, λευκό του χέρι.
 
~~ Οι Φεγγίτες της Ζωής μου - Κική Κωνσταντίνου