Σάββατο, 30 Ιουνίου 2018

ΥΠΟΘΑΛΑΣΣΙΟ ΦΕΓΓΑΡΙ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ




Υποθαλάσσιο φεγγάρι, εσύ
Κραγαυλέο συναισθήμα της αμοιβαιότητας
Μεταξένιο ύφασμα της εστιακής προσοχής
Μεταβαλλόμενες οι προσαρμοζόμενες συνθήκες έναντι χειρισμών αυξανόμενης αναπροσαρμοστικότητας.
Εφτερούγιζαν οι κάμπιες
Απουσίαζαν οι τακτικές
Όλα ήταν όμορφα
Απλά δοσμένα
Σαν μαλλιά αγγέλου, έλαμπαν
Έτρεφε η ψυχή τον κόσμον

- Υποθαλάσσιο Φεγγάρι - Κική Κωνσταντίνου

Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2018

Η ΑΓΑΠΗ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


Μαζί, μαζί κι οι δυό
σε ένα ατελείωτο πάρτι.

Ένα γλέντι η ζωή
Ένα αυτοκίνητο τρελό, δίχως ρόδες
Ακυβέρνητη η πλάση
σαν ένα τρένο που βγήκε από τις ράγες

Κι οδηγεί
Κι οδηγεί
Σε κάτι δέντρα οδεύει
Να κλέψει τους καρπούς και να ανθοφορήσει, επιδιώκει.

Η αγάπη μας
Σφουγγάρι, στον ουρανό
Από το χέρι σε κρατώ και δες, η ζωή πως αλαφρώνει

Κρατάω το μπαλόνι της καρδιάς και τέμνομαι, εκεί που ο ουρανός τελειώνει.

Συνένοχοι, στην αρχή ενός απρόσμενου φινάλε.
Μαζί στον κόσμο που μας απαρνήθηκε.

(Ε)πορευόμενοι θα τελεστούμε
Ευεργετικό φινάλε για την εισαγωγή μας στον κόσμο εκείνο, που η αγάπη δεν είναι λάθος.
Εκεί που αγάπη δε καταδιώκεται, μονάχα βασιλεύει.

Εκεί πορευόμαστε αγάπη μου
Υπομονή

~~ Η Αγάπη Βασιλεύει - Κική Κωνσταντίνου


#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποιήματα
#Δημιουργώ
#Ονειρεύομαι

Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2018

ΠΑΜΕ ΤΣΙΡΚΟ;


Εκφραστικοί μου, καλημέρα.
Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.

Σήμερα, θα ήθελα να μιλήσουμε για το τσίρκο.
Πάντα με γοήτευαν τα επαγγέλματα που δεν έχουν σταθερή βάση.
Και μόνο η ιδέα του ό,τι κινείσαι συνεχώς και αλλάζεις μέρη, χώρες και παραστάσεις, αποπνέει από μόνο του μια γοητεία.
Μια γοητεία έντονη, γεμάτη μυστήριο και περιπέτεια.
Σίγουρα, δεν είναι τόσο εύκολο όσο μπορεί να περιγραφεί ή να φανταστεί κάποιος που είναι εκτός, όμως νιώθω πως έχει κι αυτό μια απερίγραπτη μαγεία.
Σαν πρόσφυγες επαγγέλματος τους νιώθω.
Μπορεί να είναι ακόμη σκληρότερο από όσο έχω σκεφτεί, μπορεί πάλι και όχι.
Πιθανολογώ πως σε κάθε περίπτωση, είναι πιο δύσκολο για αυτόν που το ζει παρά για αυτόν που παρατηρεί και κάνει υποθέσεις.

Όλα ξεκίνησαν όταν είδα την αφίσα. 
"Έρχεται τσίρκο" είπα στις φίλες μου
"Δεν έχω πάει ποτέ σε τσίρκο" συνέχισα
"'Εχει και δικές του εγκαταστάσεις" για να κλείσω την πρότασή μου και αμέσως είδα στα μάτια τους την θέληση να ακολουθήσουν. 
Έτσι και έγινε.
Πήγαμε λοιπόν, με σχετική ταλαιπωρία, αλλά πήγαμε.

Πριν σας πω τη γνώμη μου όμως, ας μάθουμε μαζί την ιστορία του:





Το τσίρκο αποτελεί θίασο, συνήθως περιοδεύοντα, αποτελούμενο από ακροβάτες, ταχυδακτυλουργούς, κλόουν ή και ζώα, ο οποίος δίνει παραστάσεις. Οι παραστάσεις του τσίρκου έχουν εξελιχθεί από την εμφάνιση του σύγχρονου τσίρκου το 1768 στο Λονδίνο, όταν περιλάμβανε επιδείξεις ιππικών ικανοτήτων. Μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα είχε επεκταθεί σε όλη την Ευρώπη και στη Αμερική, όπου άρχισαν οι πρώτες παραστάσεις με την παρουσίαση άγριων ζώων και η χρήση τέντας. Το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα θεωρείται η χρυσή εποχή του τσίρκου. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα τσίρκα πάλεψαν για την επιβίωσή τους, όμως μετά τη δεκαετία του 1950 γνώρισαν νέα περίοδο ακμής, και εμφανίστηκαν νέες μορφές τσίρκου, χωρίς ζώα, οι οποίες δίνουν έμφαση στα ακροβατικά και συμπεριλαμβάνουν και άλλες μορφές τέχνης, όπως το θέατρο και τον χορό.


-Από πού βγαίνει η λέξη τσίρκο; Η λέξη τσίρκο βγαίνει από την αρχαία Ελληνική λέξη κύκλος. Η κυκλική περιοχή κάτω από την τέντα του τσίρκου λέγεται αρένα, που στα λατινικά σημαίνει άμμος.
-Το τσίρκο που όλοι έχουμε πάει ως παιδιά, είναι από τις παλαιότερες μορφές διασκέδασης. Την εποχή των Ρωμαίων οι αρένες χρησιμοποιούνταν για αρματοδρομίες, μονομαχίες και άλλα θεάματα.
-Πολύ αργότερα, τον 18 αιώνα, εμφανίστηκε ένα νέο είδος τσίρκου στο οποίο εκπαιδευμένα  άλογα και άλλα ζώα συμμετείχαν δίνοντας παραστάσεις. Αργότερα προστέθηκαν ακροβάτες και κλόουν.
-Το τσίρκο χωρίς κλόουν και κωμικούς είναι μισό τσίρκο. Τα αστεία τους ρούχα και το βαμμένο πρόσωπο μας προδιαθέτουν ότι δεν θα κάνουν τίποτα σοβαρό, ούτε  τρομακτικό, ούτε καν επιτυχημένο. Γιατί σκοπός τους είναι να μας κάνουν να γελάσουμε. Το χιούμορ τους είναι οπτικό, δηλαδή στηρίζεται σε πράξεις και όχι σε λόγια. Τα χαζά αστεία τους, όπως για παράδειγμα να ρίχνουν τούρτες στο πρόσωπο κάποιου, είναι τμήμα της παραδοσιακής παράστασης.

– Οι ακροβάτες του τσίρκου πρέπει να έχουν ισορροπία στα πηδήματα και στις τούμπες και ύστερα από πολλά χρόνια εξάσκησης το καταφέρνουν. Ακόμα πρέπει να έχουν απόλυτο έλεγχο στο σώμα τους και μεγάλο θάρρος.
-Έχετε δει τις ιπτάμενες μπάρες; Αυτό το νούμερο ανακαλύφθηκε το 1859 από ένα Γάλλο ακροβάτη. Το νούμερο μπορεί να είναι και ομαδικό, ένας ακροβάτης λικνίζεται στον αέρα και πιάνει τον άλλον που πραγματοποιεί τούμπες στον αέρα. Και σιγά- σιγά προστίθενται και άλλοι ακροβάτες. Πολύ εντυπωσιακό και επικίνδυνο!
-Άλλοι πάλι περπατούν πάνω σε σκοινί τεντωμένο σε μεγάλο ύψος. Συνήθως υπάρχει από κάτω δίχτυ ασφαλείας.

-Τσίρκο στον αέρα. Αυτό δίνει παραστάσεις στον αέρα. Μικρά αεροπλάνα κάνουν ακροβατικά, τούμπες, απότομα κατεβάσματα και κυματισμούς, με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Μερικές φορές κάποιοι θαρραλέοι δένονται στα φτερά του αεροπλάνου και χορεύουν επάνω του.
Έχεις πάει στο τσίρκο; Έχεις δει τις τίγρεις να περνούν μέσα από κύκλους με φωτιά ή τους ελέφαντες να ισορροπούν πάνω στο ένα πόδι;   Στο τσίρκο βλέπεις ένα φαντασμαγορικό θέαμα με χρώματα, μουσική και όμορφα ζώα. Αλλά τα ζώα του τσίρκο δεν σκέφτονται έτσι. Ονειρεύονται να ζήσουν ελεύθερα στο φυσικό τους περιβάλλον παρά να περνούν τη ζωή τους σε στενά κλουβιά.


Πολλά τσίρκο διανύουν χιλιάδες χιλιόμετρα κάθε χρόνο. Ο καθένας ξέρει πόσο ενοχλητικά είναι τα μακρινά ταξίδια. Μπορείς λοιπόν να φανταστείς πως νιώθουν τα ζώα όταν ταξιδεύουν σε στενά και κρύα κλουβιά.
Για να μάθουν τα ζώα να κάνουν τα νούμερά τους, τα χτυπούν με μαστίγιο ή τα δέρνουν συνεχώς. Έτσι κάνουν συχνά νούμερα ηλίθια και επικίνδυνα απλά γιατί φοβούνται ότι θα τα δείρουν ή θα τους κάνουν κακό.
Κάποιες φορές στις τίγρεις, τους αλιγάτορες και τις αρκούδες βγάζουν τα δόντια έτσι ώστε να μην επαναστατήσουν.  Η ζωή στο τσίρκο είναι τόσο σκληρή για τα ζώα που πολλές φορές αυτά γίνονται επιθετικά στους θηριοδαμαστές τους.
Στο τσίρκο, όλα είναι φανταστικά. Πόσες φορές δεν έχεις σκάσει στα γέλια με τους παλιάτσους και πόσες φορές δεν έμεινες με ανοιχτό το στόμα με τους ακροβάτες και τους κλόουν. Μα όταν σβήνουν τα φώτα και κλείνει η σκηνή, παραμένουν τα κλουβιά.


http://www.ifeelkid.gr/%CF%83%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1-%CE%B8%CE%B1-%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AE%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CF%84%CF%83%CE%AF%CF%81%CE%BA%CE%BF/


Πριν διαβάσω όσα διάβασα για την εκπαίδευση των ζώων που υπάρχουν στα τσίρκο, έλεγα μα γιατί στο δικό μας δεν είχε, βλέπετε ήθελα να παρακολουθήσω ένα σόου τους, μετά όμως που διάβασα, είπα πάλι καλά. Πίστευα ό,τι τα εκπαιδεύουν με άλλο τρόπο, για παράδειγμα, τους κερνάνε φαγητό. Μακάρι πολλοί θίασοι να ακολουθούν το δικό μου πιστεύω.

Όπως προανέφερα, δεν είχα παρακολουθήσει ποτέ παράσταση τσίρκου, είχε τύχει μόνο όταν ήμουν μικρή να παρακολουθήσω δωρεάν παραστάσεις στην πλατεία του χωριού από πλανόδιους ζογκλέρ και μάγους. Καμία σχέση με αυτό όμως που είχα στο νου για το τσίρκο. Ήθελα να δω σόου με ζώα, με μάγους, με ακροβάτες, ήθελα να δω αυτό που χρόνια πίστευα. Είδα ένα μέρος του μόνο...


Έμοιαζε όλο πιο ερασιτεχνικό από αυτό που πίστευα. Εστίαζε περισσότερο στα μικρά παιδιά και εγώ θεωρούσα οτι στο τσίρκο τρομάζεις κιόλας. Βέβαια, όπως είπε και η φίλη μου, τι περίμενες να δεις με το εισητήριο που δώσαμε; Σχετικά οικονομικό, αν ήταν θέαμα υπερπαραγωγής θα ήταν άλλη η τιμή. Είχε δίκιο αλλά προσωπικά, θα έκανα οικονομία αλλού για να πάω εκεί να δω αυτό που χρόνια ήθελα.

Δεν μπορώ να πω ό,τι πέρασα άσχημα, θα ήταν ψέμα. Πέρασα πολύ όμορφα. Μου άρεσε ιδιαίτερα ο εναέριος χορός, ο γελωτοποιός που είχαν και που ανέβασε τις φίλες μου επάνω για ένα νούμερό του, εκεί γέλασα πολύ. Μου άρεσε επίσης το σόου με τα λειζερ, ο μάγος και οι ακροβάτες του που ήταν εκπληκτικοί. Τα υπόλοιπα ήταν μέτρια για εμένα. 

Επίσης δεν μου άρεσε που στο διάλλειμα για να φωτογραφηθεί ένα παιδί με κάποιους ήρωες από κινούμενα σχέδια, έπρεπε να πληρώσει. Ήδη είχαν δώσει ένα σωρό χρήματα οι γονείς για τα εισητήρια. Θεωρώ οτι θα έπρεπε να ήταν πιο ευαισθητοποιημένοι.

Όταν μπήκα μέσα στο τσίρκο, θυμάμαι κοίταξα έντονα το χώρο.
Παλιός μου φάνηκε αλλά λογικό αν σκεφτεί κανείς τη φθορά των χρόνων και της μεταφοράς.
Περίεργο, πως κλείνουν όλα αυτά και μεταφέρονται....
Πόσα αυτοκίνητα να χρειάζονται άραγε;
Και πόσος χρόνος προετοιμασίας.

  Ο Χρόνος είναι ένα τσίρκο που πάντα τα μαζεύει και φεύγει για αλλού.


Αυτό το "τα μαζεύει και φεύγει" είναι που κάνει έντονη την όποια διαφορά. 
Θα χαρώ να μάθω την άποψή σας ή την πρότασή σας για κάποιο θέαμα που σας άρεσε, εάν έρθει ξανά να το έχω στα υπόψιν μου.

Να περνάτε όμορφα, εκφραστικοί.

Το Cirko Cachivache στην Χαλκίδα

 
Το φετινό καλοκαίρι το Cirko Cachivache παρουσιάζει την παράσταση «JokeR». Ένα τσίρκο-μουσικό-θεατρικό θέαμα που υπόσχεται να σας δροσίσει αλλά και να φρεσκάρει την διάθεση σας. Επικίνδυνα ακροβατικά, απίθανα ζογκλερικά, ισορροπίες που κόβουν την ανάσα, άφθονο γέλιο και πολλές μουσικές.
 
 
 
 
 
Το Cirko Cachivache είναι η αντιπροσωπευτικότερη ομάδα σύγχρονου τσίρκου στην Ελλάδα. 

Το «Νέο τσίρκο» New Circus, Nouveau Cirque, συνδυάζει την παραδοσιακή μορφή του τσίρκου με νέες αισθητικές επιρροές, οι οποίες έχουν ανανεώσει το ενδιαφέρον του κοινού. Το Cirko Cachivache  έχει υιοθετήσει τα σημαντικότερα συστατικά του New Circus: ακροβατικά νούμερα, θεατρική πρόζα, ζογκλέρ, εναέρια ακροβατικά, κωμική αλλά και δραματική δράση, ζωντανή μουσική κ.α. 

Οι καλλιτέχνες του Cirko Cachivache,  έγιναν γνωστοί στο ελληνικό κοινό από την επιτυχημένη παράσταση «Το όνειρο της Μόλυ», που γέμισε για μια ολόκληρη σεζόν πέρσι το θέατρο Πάλλας  η οποία υπήρξε η πρώτη παιδική παράσταση με καλλιτέχνες τσίρκου στην Ελλάδα και κέρδισε την αγάπη χιλιάδων θεατών! 

Cachivache στα ισπανικά είναι τα αντικείμενα που μας ξυπνάνε μνήμες από ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μας και παρόλο που δεν τα χρησιμοποιούμε πια τα έχουμε καλά φυλαγμένα έχοντας κερδίσει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας. 

Η παράσταση "JokeR" για όλη την οικογένεια, μικρούς και μεγάλους, για όσους αγαπούν αυτήν την μοναδική τέχνη ήρθε για να χαραχθεί στη μνήμη μας! Γιατί το τσίρκο απευθύνεται σε όλους! Γιατί μας ξυπνά μνήμες και συναισθήματα, γιατί είναι ένα γλυκό  κομμάτι της παιδικής μας ηλικίας. Η ομάδα αυτών των υπέροχων καλλιτεχνών δημιουργεί ένα “cachivache” στο κοινό, ένα είδος δηλαδή υπόμνησης. Με την ελπίδα αυτή η υπόμνηση να διατηρηθεί ανέπαφη στο υποσυνείδητο του θεατή και να τον  ευεργετήσει απρόσμενα, σαν μια ανέλπιστη έκπληξη. 

Έτσι λοιπόν αυτοί οι δημιουργοί δεσμεύονται να σας καταπλήξουν, αλλά και να σας συγκινήσουν. Τρομπέτες, τρομπόνια, κοντραμπάσα και άλλα μουσικά όργανα συνοδεύουν τους ζογκλέρ, τους ακροβάτες  και τους κλόουν σ’ ένα μαγικό ταξίδι στην σκηνή. Μια διαδραστική παράσταση, δοσμένη με αστείρευτο κέφι, για όλες τις ηλικίες και όλα τα γούστα.
Ακροβατικά κόλπα, ζογκλερικά, ζωντανή μουσική και άφθονο γέλιο.

Συντελεστές:
Ακροβάτες - ζογκλέρ:  
Μανώλης Καρυωτάκης
Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Αγγελική Μερεντίτη
Alvaro Ramirez Marquez
Αντωνία Σωτηροπούλου
Πολυχρόνης Τόμπορης
Χρύσα Τραϊκοπούλου. 

Μουσικοί: 
Βαγγέλης Κρητικός - κρουστά 
Σπύρος Μάστορας - κοντραμπάσο, τρομπόνι
Μιχάλης Στεφανίδης - κιθάρα, τρομπέτα, μεταλλόφωνο 
Φώτης Αθανασίου – τρομπόνι

Γενική είσοδος 10 ευρώ 

Προπώληση: 2109213310, www.viva.gr, artinfo.gr 

Τόπος: Θέατρο Ορέστη Μακρή, Χαλκίδα
Ημερομηνία: Δευτέρα 2 Ιουλίου
Ώρα: 21:00

Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2018

ΤΡΙΑΚΟΝΤΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Κι εκεί που έτρεμε η ψυχή μου
το λουλούδι, έκλαψε.

Μου μιλούσε
Ναι ναι μου μιλούσε
Ορκίζομαι πως μου μιλούσε

Δυσνόητα μα άκρως συνειδησιακά.
Χωρίς υπεκφυγές, υπέγραψα την αυτάρκη τιμωρία.

Κι ούτε ξέρω γιατί
Το πούλησα δίχως ίχνος ενοχής
Τα τριάκοντα, ήταν πάντα φλογερά

Στην ευεργεσία της στιγμής κατέφυγα
Χαρούμενη, στον τόπο των θλιμμένων προχωρώ και υποκύπτω

- Τριάκοντα - Κική Κωνσταντίνου


#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποιήματα
#Δημιουργώ
#Ονειρεύομαι

2η χρονιά για το Πολιτισμικό Σχολειό από τον Πολιτιστικό Σύλλογο «τ΄ αλωνάκι»


"2ο Θερινό Πολιτισμικό Σχολειό Χαλκίδας"
📆2-21 Ιουλίου 2018
📍στ' Αλωνάκι
Δευτέρα-Παρασκευή 08:30-15:00


 Το 2o Πολιτισμικό Σχολειό ανοίγει και φέτος τις πόρτες του, μετά την επιτυχή περσινή του λειτουργία και ετοιμάζεται ν΄ αγκαλιάσει τους μικρούς του μαθητές.


Πρόκειται για μια καινοτόμα και δημιουργική πολιτισμική πρόταση του Συλλόγου «τ΄ αλωνάκι», που κάνει πράξη έναν από τους βασικούς σκοπούς της ίδρυσής του.

Η βίωση της συλλογικής πολιτισμικής εμπειρίας, που προέρχεται από την ενασχόληση  με εκφάνσεις της πολιτιστικής ζωής είναι ο βασικός πυλώνας του Πολιτισμικού Σχολειού.

Ένα Σχολειό άτυπης εκπαίδευσης, στο πλαίσιο της «δια βίου» μάθησης, που μέσω και αυτού, αναγνωρίζεται η ευρύτατη αξία των πολιτιστικών οργανισμών, ιδιαίτερα στις μέρες μας. 


 
Ένα Σχολειό που θεμελιώνεται από εμψυχωτές με παιδαγωγικό, γνωστικό και πολιτισμικό υπόβαθρο.

Ένα Σχολειό που αντιλαμβάνεται τη μάθηση ως διαδικασία επιλογής και οργάνωσης συναφών δεδομένων που προέρχονται από την πολιτισμική εμπειρία και την επιστημονική γνώση, σύμφωνα με τις αρχές του εποικοδομητισμού. 

Ένα Σχολειό που θεωρεί ότι όταν ένα παιδί συμμετάσχει και μάθει να εκτιμά εμπειρίες πολιτισμικής ψυχαγωγίας, σε σχέση με άλλες μορφές παθητικής διασκέδασης, είναι σχεδόν βέβαιο, ότι και ως ενήλικας θα είναι ενεργός συμμέτοχος τέτοιων εμπειριών.

Ένα Σχολειό που στηρίζεται στην αυτενέργεια, τη βιωματικότητα, στην ενεργοποίηση της κριτικής σκέψης και φαντασίας, με παράλληλη χρήση των δυνατοτήτων που προσφέρει η τεχνολογία.

Ένα Σχολειό θεμελίων και υπόβαθρου, για την δημιουργία ρίζας,  με στόχο την άνθηση μιας ολοκληρωμένης και ουσιαστικά καλλιεργημένης προσωπικότητας. 

Διεύθυνση Θερινού Πολιτισμικού Σχολειού: Λιανοστάθης Δημήτρης, Χαλεπά Ιωάννα.

Το  Θερινό Πολιτισμικό Σχολειό απευθύνεται σε μαθητές δημοτικού σχολείου (6-12 ετών).

Περιορισμένος αριθμός θέσεων. Το Πολιτιστικό Σχολείο θα διαρκέσει από 2 έως  21 Ιουλίου 2018. Δευτέρα με Παρασκευή 08:30 - 15:00.

Πληροφορίες – εγγραφές στη γραμματεία του συλλόγου: Βορείου Ηπείρου 55Β Χαλκίδα και στα τηλέφωνα: 2221073668, 6945553820.

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΚΛΟΥΒΙ




Κανένας δεν ενδιαφέρεται για το κλουβί, όταν το πουλί πετάξει μακριά· και όταν το πουλί της ζωής πετάξει μακριά, κανένας δεν ενδιαφέρεται για το σώμα που μένει πίσω.

Sri Ramakrishna Paramahamsa, 1836-1886, Ινδός θρησκευτικός ηγέτης

__________

Aπό τα Ιωάννινα και την αγαπημένη μου Ioanna Constans Papangeli

Ευχαριστώ πολύ!!








Ποτέ μην αρχίζεις μια δουλειά, μια μάχη, μια ερωτική σχέση αν ο φόβος της ήττας επισκιάζει την προοπτική της νίκης.

Αριστοτέλης Ωνάσης, 1900-1975, Έλληνας εφοπλιστής




__________

Aπό τα Ιωάννινα και την αγαπημένη μου Ioanna Constans Papangeli

Ευχαριστώ πολύ!!






 



«Όχι δεν πρέπει να νιώθω κύριος, μα δούλος του εαυτού μου», σκέφτηκε και η σκέψη του αυτή τον χαροποίησε.

Λέων Τολστόι, 1828-1910, Ρώσος συγγραφέας
 
 __________




Aπό τα Ιωάννινα και την αγαπημένη μου Ioanna Constans Papangeli

Ευχαριστώ πολύ!!


Τρίτη, 26 Ιουνίου 2018

ΜΠΛΕ ΙΒΙΣΚΟΣ (ΑΟΜΑΤΟΣ) - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Μπλε ιβίσκος
Νοερά φρουρούμενος

Μέσα σε μια στιγμή βάφηκε ο κόσμος
Μέσα σε μια αιωνιότητα πέθανα αρνούμενος την καταγωγή μου

Στο καταγωγι
Εκεί

Εκεί φυγαδεύτηκα
Εκεί παρέδωσα πνεύμα και ψυχή, σε ένα άυλο ουρανό

Άσε
Και δεν θα καταλάβεις

Θέλει ψυχή για να μάθεις να διαβάζεις αόματος

~~ Αόματος - Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποιήματα
#Δημιουργώ
#Ονειρεύομαι

ΤΟ ΚΡΙΑΡΙ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ




Ποταποί οι δρόμοι
ποταπά τα σκουλήκια
ποταπός ο νόμος
ποταπή η συντροφικότητα
ποταπές οι συνθήκες, μα ιδανικά τα οράματα.

Ένας άντρας κοιμάται ακυβέρνητος, σε ένα ατελείωτο κόλπο και ένα κριάρι μεσουρανεί, στο βασίλειο της δημοκρατίας.

Ευσεβείς πόθοι και των μιναρέδων τα θαύματα, σπεύσατε.

Κωλύομαι, να ακολουθήσω.

- Το Κριάρι - Κική Κωνσταντίνου

ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΛΛΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΜΑΣ



Η επιστροφή(1)
Γέμιζε πιάτα το τραπέζι μας
Ένα πιάτο για τον καθένα μας
Μια φέτα σταρένιο ψωμί
και δυο-τρεις ελιές για τον καθένα μας
Ύστερα πλαγιάζαμε να ονειρευτούμε…
Σκορπίσαμε, χαθήκαμε μέσα στις ζούγκλες μας·
Τα θέλαμε όλα, τα είχαμε όλα, τα κάναμε όλα.
Τώρα σκύβουμε κάτω τα κεφάλι
και θέλουμε ναρθεί η Μάνα μας
να στρώσει πάλι το τραπέζι
μ` ένα ζεστό πιάτο για τον καθένα μας…
Τώρα που έλιωσαν τα χιόνια, καθάρισε κι ανάσανε η γη, ξεπαγώνει λίγο-λίγο η καρδιά μας και στη μνήμη ανακαλούνται οι λαμπρότερες στιγμές των γιορταστικών ημερών που πέρασαν.
Το Χριστουγεννιάτικο όπως και το Πρωτοχρονιάτικο τραπέζι, η συγκέντρωση των μελών της οικογένειας γύρω απ` αυτό, τα χαρούμενα πρόσωπα, είναι μια εικόνα που έρχεται από μακριά, είναι ένα από τα πλέον αισιόδοξα κομμάτια της ελληνικής παράδοσης.
Παράδοση(2) είναι ο κυριολεκτικός και ετυμολογικός όρος που σημαίνει «πολιτιστική κληρονομιά, κληρονομική μεταβίβαση πολιτιστικών στοιχείων του παρελθόντος», ενώ εμείς θα συμπληρώναμε πως αποτελεί το σύνολο των συστατικών εκείνων που μεταφέρονται (παραδίδονται) από γενιά σε γενιά, ακόμα και με το στόμα, και καθορίζουν την ταυτότητα ενός εμπνευσμένου, ζωντανού, δημιουργικού, εξελισσόμενου και πλούσιου σε Ιστορία και συναισθήματα λαού.
Τα συστατικά αυτά της ελληνικής παράδοσης, που έρχονται από το μακρινό, αλλά και από το κοντινό παρελθόν και μπολιάζουν κάθε φορά το σήμερα, μπορεί να είναι οι πατροπαράδοτες συνήθειες, αρχές και αξίες (ήθη και έθιμα), τα λαϊκά δρώμενα, οι θρύλοι-παροιμίες-παραμύθια, η θρησκεία, η λαϊκή δημιουργία και φαντασία στην τέχνη-χορό-μουσική, η γλώσσα, το άγραφο δίκαιο, η οικογένεια, η θάλασσα του Αιγαίου με τα νησιά του.
Ο νομπελίστας ποιητής Γιώργος Σεφέρης αναφερόμενος στη διαρκή εξέλιξη της ελληνικής γλώσσας, γράφει: (…) Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας», κι ο άλλος νομπελίστας ποιητής μας, ο Οδυσσέας Ελύτης, ανήσυχος, λέει: «Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου… / Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα-πρώταΔόξα Σοι! / Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του Ύμνου…»
Ο Γ. Σεφέρης μιλώντας για την παράδοση, αφού αποδέχεται πρώτα την άποψη του φίλου του ελληνιστή Rex Warner(3), πως, ένα μέρος του παρελθόντος πεθαίνει κάθε στιγμή που η θνησιμότητα μας μολύνει, αν προσκολληθούμε σ` αυτό με υπερβολική αγάπη, λέει: (…) Σε κάθε ανθρώπινο πρόβλημα δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσεις το ζωντανό και το θνησιμαίο. Οι δρόμοι της ζωής και του θανάτου είναι μπερδεμένοι και σκοτεινοί, γι αυτό χρειαζόμαστε ολόκληρη την προσήλωσή μας. Εδώ κείται και το πρόβλημα της παράδοσης». (Δοκιμές, 1)
Ο ίδιος, παρακάτω, αναφερόμενος στην προσωπική του εμπειρία, γράφει: (…) Το πράγμα που με βοήθησε περισσότερο, ήταν η πίστη και η προσήλωσή μου σ` έναν κόσμο ζωντανών και περασμένων ανθρώπων· στα έργα τους, στις φωνές τους, στον ρυθμό τους, στη δροσιά τους. Αυτός ο κόσμος μου έδωσε το συναίσθημα πως δεν είμαι μια αδέσποτη μονάδα, ένα άχερο στ` αλώνι. Όλα τούτα θα μπορούσα να τα ονομάσω παράδοση, που την ακούμε κάποτε ψυχρά και μας φαίνεται υπόδικη, ένοχη, παράλογη. Μ` έκανε να νιώσω, όταν ξαναείδα το χώμα που με γέννησε πως ο άνθρωπος έχει ρίζες κι όταν τις κόψουν πονάει βιολογικά, όπως όταν τον ακρωτηριάζουν» Δοκιμές, 2.
Ο Ο. Ελύτης πατώντας πάνω στην ελληνική παράδοση αλλά και τον ευρωπαϊκό μοντερνισμό, γράφει: (…) Αφ` ότου ο υπερρεαλισμός (σουρεαλισμός) σαν καταιγίδα ανέτρεψε τον ορθολογισμό που βάραινε πάνω στη Δύση, ξεκαθαρίστηκε μπροστά μας το έδαφος προσφέροντάς μας τη δυνατότητα να συνδεθούμε φυσιολογικά με τον τόπο μας και ν` αντικρύσουμε την ελληνική πραγματικότητα δίχως προκαταλήψεις. Η επαφή με την παράδοση μας βοήθησε να κάνουμε ένα είδος επανάστασης με την αντίληψη που σχηματίσαμε για την ελληνική αλήθεια». (Ανοιχτά χαρτιά).
Κάνοντας λόγο για την ποίηση στην παράδοση, ο Ελύτης λέει: (…) Η παράδοση από τη στιγμή που εσωτερικεύεται, γίνεται πηγή δημιουργίας και οδηγεί σε μια νέα ποιητική μορφή». Με το έργο του «Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο Ανθυπολοχαγό της Αλβανίας», που έγραψε το 1945, ο Ελύτης αγγίζει την δημοτική μας ποίηση, ενώ για τη θάλασσα λέει πως είναι η «κληρονόμος της ελληνικής παράδοσης».
Στο «Άξιον Εστί», ο Οδυσσέας Ελύτης με 3-4 στίχους, έμμεσα τα λέει όλα: «Όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί / όπου και αν θολώνει ο νους σας / μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη».
Μόνο με τη συνύπαρξη του παλιού (παράδοση) με το καινούργιο (μοντέρνο) και όχι με το αψυχολόγητο και διχαστικό, «Να ξεμπερδεύουμε με το παλιό», του σημερινού πρωθυπουργού, οι νέες γενιές θα προχωρήσουν υιοθετώντας τα διδάγματα του παρελθόντος για να μην επαναλαμβάνονται τα ίδια λάθη, ακόμα και τραγικά, στο μέλλον.
(1) Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή του Τάσου Πουλτσάκη «Ο Χειμωνανθός»
(2) Γ. Μπαμπινιώτη. Ετυμολογικό λεξικό. Ιστορία των λέξεων
(3) Ν.Γ. Σβορώνος. Ανάλεκτα νεοελλ. ιστορίας Θεμέλιο
Του Τάσου Πουλτσάκη, νευρολόγου –ψυχίατρου

bioMechanical festival – 1 έως 31 Ιουλίου 2018


Από 1 έως 31 Ιουλίου 2018, το Θέατρο Χαλκίδας διοργανώνει το 2ο bio-Mechanical festival, στον πολιτιστικό χώρο της Αυλιδείας Αρτέμιδος στο μικρό Βαθύ Αυλίδας, στο πρώην σινεμά Rex και στο Κόκκινο σπίτι στην παραλία Χαλκίδας. 

  πρόγραμμα περιλαμβάνει θέατρο, χορό, ποίηση, μουσική, διαλέξεις, εκθέσεις φωτογραφίας, κινηματογράφο, ξεναγήσεις και άλλα πολιτιστικά δρώμενα.

Για το πλήρες πρόγραμμα του 2ου bio-Mechanical festival καθώς και τις παράλληλες δράσεις του, μπορείτε να ενημερωθείτε από τον επίσημο ιστότοπο του 2ου bio-Mechanical festival.

Επισκεφθείτε και την επίσημη σελίδα του Φεστιβάλ στο Facebook bioMechanicalfestival.

Ακολουθεί το πλήρες πρόγραμμα του 2ου bio-Mechanical festival:


 
 
…ἀλλ’ εἴδωλον ἦν
Ο κόσμος μας είναι οριστικά και αμετάκλητα διπλός.
Από την εποχή του Πλάτωνα, του κόσμου των ιδεών και της προ γεννήσεως ζωής περάσαμε στην εποχή του χριστιανισμού και στη μετά θάνατον ζωή. Και από κει στον 20ο αιώνα της κοινωνίας του θεάματος με τον ολοένα αυξανόμενο διαχωρισμό του φαίνεσθαι από το είναι που συνεχίζεται ως τις μέρες μας με φρενήρεις ρυθμούς. Από την εικονική πραγματικότητα του διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης μέχρι το διαδίκτυο των πραγμάτων, η φύση αντικαθίσταται από τις αναπαραστάσεις της, οι ανθρώπινες σχέσεις αποϋλοποιούνται από τα avatar τους.
Το ρήγμα ανάμεσα στη φυσική ζωή και τα πολλαπλά είδωλά της μεγαλώνει με γεωμετρική πρόοδο. Ζούμε τη ζωή ως θέαμα, κατασκευάζουμε ταυτότητες-είδωλα σε ένα μακρινό διαδικτυακό επέκεινα. Η ανθρώπινη κατάσταση εγκλωβίζεται σε ψηφιακές δομές, ψηφιοποιείται. Το υπαρξιακό ερώτημα αλλάζει διαρκώς πεδίο αναφοράς κι αυτό καθιστά όλο και πιο δύσκολη την απάντησή του: Ποιος αλήθεια είμαι εγώ και πού πάω με χίλιες δυο εικόνες στο μυαλό…
Στον αιώνα των ειδώλων και του διπλού κόσμου στον οποίο μπαινοβγαίνει με εκπληκτική άνεση η νέα γενιά, η ανθρώπινη φύση δοκιμάζει τις αντοχές και τα όριά της σε μια διαρκή διαπραγμάτευση με την πραγματικότητα και τα πολλαπλά είδωλά της, σ’ ένα αέναο παιχνίδι ρόλων και αξιών.
Δυόμισι χιλιάδες χρόνια μετά και η κραυγή της Ελένης οὐκ ἦλθον ἐς γῆν Τρῳάδ’, ἀλλ’ εἴδωλον ἦν ακούγεται εξαιρετικά επίκαιρη.
Μήπως πρέπει τελικά να σπάσουμε τους καθρέφτες, να γκρεμίσουμε ξανά τα είδωλα και να επιστρέψουμε στη χωμάτινη ύπαρξή μας;
Μήπως πρέπει επιτέλους ν’ αφουγκραστούμε ξανά την σκοτεινή μας ρίζα της κραυγής;

Γιάννης Κατσάνος Καλλιτεχνικός διευθυντής bio-mechanical festival
 

ΕΛΕΝΗ ΤΟΥ ΕΥΡΙΠΙΔΗ

Ευριπίδη ΕΛΕΝΗ

Το Θέατρο Χαλκίδας στο πλαίσιο του bio-Mechanical Festival 2018 παρουσιάζει την τραγωδία του Ευριπίδη Ελένη.
Σε σκηνοθεσία Γιάννη Κατσάνου.
Ευριπίδης, Αθηναίος
Γέρασε ανάμεσα στη φωτιά της Τροίας και στα λατομεία της Σικελίας. Του άρεσαν οι σπηλιές στην αμμουδιά κι οι ζωγραφιές της θάλασσας. Είδε τις φλέβες των ανθρώπων σαν ένα δίχτυ των θεών, όπου μας πιάνουν σαν τ' αγρίμια· προσπάθησε να το τρυπήσει. Ήταν στρυφνός, οι φίλοι του ήταν λίγοι· ήρθε ο καιρός και τον σπαράξαv τα σκυλιά.
Γιώργος Σεφέρης. 1955 Ημερολόγιο καταστρώματος Γ
Στην Αθήνα το 412 π.Χ., τη χρονιά που διδάχτηκε η Ελένη, η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη. Ο Ευριπίδης επιχειρώντας να ψηλαφίσει τις ανοιχτές πληγές της πόλης από τον φονικό Πελοποννησιακό πόλεμο, χρησιμοποιεί μια λιγότερο γνωστή εκδοχή του μύθου της Ελένης σύμφωνα με την οποία οι Έλληνες και οι Τρώες πολέμησαν επί δέκα χρόνια όχι για την πραγματική Ελένη, αλλά για ένα είδωλο που έβαλαν στη θέση της οι θεοί. Ο τραγικός ποιητής είδε "τις φλέβες των ανθρώπων σαν ένα δίχτυ των θεών, όπου μας πιάνουν σαν τ' αγρίμια".
Αυτή τη ματαιότητα των πολέμων, τα δίχτυα-είδωλα των θεών, ο ποιητής "προσπάθησε να τα τρυπήσει" . Η παράσταση του Θεάτρου Χαλκίδας δοκιμάζει να φωτίσει τα τρύπια εκείνα σημεία όπου ο έρωτας, η πίστη, η απελπισία, ο πόθος της επιστροφής, αλλά και η χαρά της επανασύνδεσης, ανατρέπουν τα σχέδια των θεών και των ανθρώπων.
Γιάννης Κατσάνος
Η παράσταση είναι υποτιτλισμένη στα αγγλικά.

ΑΛΛΑΓΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΟΡΕΣΤΗ ΜΑΚΡΗ




Η θεατρική ομάδα του Συλλόγου Εργαζομένων του Νοσοκομείου Χαλκίδας σε συνεργασία με τον Σύλλογο "τ΄Αλωνάκι" παρουσιάζουν θεατρική παράσταση αφιερωμένη στον Ορέστη Μακρή. 

Η παράσταση, λόγω των ακραίων καιρικών φαινομένων που έχουν δωθεί για την Τετάρτη, θα λάβει χώρα την Τετάρτη 11 Ιουλίου 2018 και ώρα 21:00 στο Θέατρο Ορέστης Μακρής της Χαλκίδας.

Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2018

ΤΑ ΛΕΙΘΑΡΓΙΚΑ ΌΝΕΙΡΆ ΤΗΣ




Όταν το φεγγάρι γεννάται στην ανατολή,
Και οι άσπρες στέγες συμπαρασύρονται κοιμισμένες
Κάτω από το συσσωρευμένο φως,
Οι άνθρωποι αφήνουν τα καταστήματα τους και πορεύονται σε ομάδες
Για να συναντήσουν το φεγγάρι
Κρατώντας ψωμί, και ένα ραδιόφωνο, στα κορφοβούνια,
Και τα ναρκωτικά τους.
Εκεί αγοράζουν και να πωλούν φαντασιώσεις
Και εικόνες,
Και πεθαίνουν- καθώς το φεγγάρι έρχεται στη ζωή.
Τι έχει κάνει αυτός ο φωτεινός δίσκος
στην πατρίδα μου;
Την γη των προφητών,
Την γη των απλών ανθρώπων,
Τους μασσητές του καπνού, τα βαποράκια των ναρκωτικών;
Τι είναι αυτό που μας κάνει το φεγγάρι,
Ώστε να σπαταλούμε την ανδρεία μας
Και να ζούμε μόνο για να παρακαλούμε τον ουρανό;
Τι έχει ο ουρανός
Για τους τεμπέληδες και τους αδύναμους;
Όταν το φεγγάρι έρχεται στη ζωή μετατρέπονται σε
πτώματα,
Και ταρακουνούν τους τάφους των αγίων,
Ελπίζοντας να τους χορηγηθεί λίγο ρύζι, μερικά παιδιά …
Απλώνουν τα ωραία και κομψά χαλιά τους,
Και παρηγορούν τον εαυτό τους με το όπιο που ονομάζουμε μοίρα
Και πεπρωμένο.
Στη πατρίδα μου, τη γη των απλών ανθρώπων
Τι αδυναμία και παρακμή
Μας διακατέχει, όταν το σεληνόφως ξεπροβάλλει!
Χαλιά, χιλιάδες καλάθια,
Ποτήρια με τσάι και παιδιά συρρέουν πάνω στους λόφους.
Στη πατρίδα μου,
όπου οι απλοί άνθρωποι κλαίνε,
Και ζουν κάτω από το φως που δεν μπορούν να κατανοήσουν
Στη πατρίδα μου,
Όπου οι άνθρωποι ζουν χωρίς μάτια,
Και προσεύχονται,
Και πορνεύονται,
Και ζουν σε παραίτηση,
Όπως έκαναν πάντοτε,
Καλώντας το μισοφέγγαρο:
«Ω ημισέληνος!
Ω μετέωρε μαρμάρινε Θεέ!
Ω απίστευτο αντικείμενο!
Πάντα υπήρχες για την ανατολή, για μας,
Ένα σύμπλεγμα διαμαντιών,
Για τα εκατομμύρια των οποίων οι αισθήσεις είναι ναρκωμένες»
Σ’ εκείνες τις ανατολίτικες νύχτες όταν
Το φεγγάρι γεμίζει πλήρως,
Η ανατολή χάνει κάθε τιμή
Και σθένος.
Τα εκατομμύρια που κυκλοφορούν ξυπόλυτοι,
Που πιστεύουν σε τέσσερις συζύγους
Και την ημέρα της κρίσης,
Τα εκατομμύρια των ανθρώπων που βλέπουν το ψωμί
Μόνο στα όνειρά τους,
Που περνούν τη νύχτα σε σπίτια
Χτισμένα από βήχα,
Που δεν έχουν δει ποτέ τα μάτια τους φάρμακο,
Ξαπλώνουν σαν τα πτώματα κάτω από το σεληνόφως.
Στη πατρίδα μου,
όπου οι ηλίθιοι κλαίνε
Και πεθαίνουν κλαίγοντας
Όποτε το μισοφέγγαρο εμφανίζεται
Και τα δάκρυά τους αυξάνονται,
Κάθε φορά που κάποιο άθλιο λαούτο τους συνεπαίρνει …
ή το τραγούδι για τη «νύχτα»
Στη πατρίδα μου,
Στη χώρα των απλών ανθρώπων,
όπου σιγά-σιγά μασούμε τ’ ατέλειωτα τραγούδια μας-
Μια μορφή κατανάλωσης που καταστρέφει την ανατολή-
Η δική μας ανατολή μασά την ιστορία της,
τα ληθαργικά όνειρά της,
τους άδειους θρύλους της,
Η δική μας ανατολή που βλέπει το σύνολο όλου του ηρωισμού
Στο Γραφικό Αμπού αλ Ζιάντ Χιλάλι.


 Νιζάρ Καμπάνι, «Ψωμί, Χασίς και Φεγγάρι»

(http://trelogiannis.blogspot.gr/2011/05/blog-post_625.html)

ΣΤΗ ΦΩΛΙΑ ΤΟΥ ΚΟΥΚΟΥ




" Στη μέση εγώ. Τριγύρω κόσμος. Φίλοι, συνεπιβάτες μιας στιγμής, συνάδελφοι σε ένα παιχνίδι καριέρας δίχως τέλος.

Γύρω αθώοι, δήθεν, περαστικοί να κοιτούν τη μάζα των παιδιών σα να ’ναι η φωλιά του λύκου, μα το κλαρί που φέρνω για τα πρόβατα είναι ικανό να με αναπροσδιορίσει.

Είμαι παιδί και κρατώ ακόμη το μπαλόνι.
Είσαι παιδί και στέκεσαι απέναντί μου.

Έχεις και εσύ μπαλόνι στο χέρι σου, μια φούσκα, που κάποτε θα σκάσει στη ζωή σου.
Μια πλανόδια οπτασία, που δείχνει όνειρο φυλακισμένων ονείρων, που ψάχνει να βρει διαφυγή, μα ο ουρανός είναι απλώς μια φωλιά χελιδονιού, που έγινε «σκεπή» για όσους έμειναν έξω από εκείνο το νέο, ουτοπικό τους κόσμο.

Στρέφω το βλέμμα στον ουρανό.
Ακόμη κι αν τον βλέπεις γκρίζο, μπορώ να τον ταυτίσω με το γαλάζιο της σημαίας μου.

Ακόμη κι αν τον ήλιο τον κρύψανε τα σύννεφα, μπορώ να τον ζωγραφίσω με μαρκαδόρο ή τέμπερα, προσθέτοντάς του μάτια για να δει και στόμα για να μιλήσει ή να χαμογελάσει.

Ακόμη κι αν τους γλάρους τους έδιωξε το πιο πολεμοχαρές αεροπλάνο, μπορώ να φέρω την Άνοιξη με εκατομμύρια λευκές πεταλούδες. Και μπορώ με ένα μόνο μου νεύμα.

Κι αν το κάδρο της γειτονιάς μου το στολίζει ασπρόμαυρο χρώμα, μπορώ να κάνω μία «Πάφ», να ανοίξω διάπλατα τα χέρια μου και να αφήσω ελεύθερο το γαλάζιο μου μπαλόνι και καθώς το βλέπω να ανυψώνεται στον ουρανό να ξέρω πως αφήνει πίσω του κι από μία νέα φωτοβολίδα. Μια φωτοβολίδα από μόνη ονόμασα οβίδα νάρκης πολέμου, που προέκυψε με χρώμα μέσα από τη βία! Μια φωτοβολίδα, «χρωμοβολίδα» δηλαδή, όχι όμως με φως αλλά με χρώμα αστραφτερό, χρυσό, της μέρας.

Και κάπως έτσι το κάδρο μιας περασμένης ή επερχόμενης ζωής ζωγραφίζεται με νέα χρώματα μέσα.

Και σχηματίζεται σιγά σιγά.
Ταπεινά! Αθόρυβα! Πρόχειρα!
Μα παίρνει νέα μορφή μέσα από το ιδιόρρυθμα αναμεμειγμένο, δικό μου «χρώμα!»

Και ξάφνου «Πάφ», όμοια μπαλόνια σπάσανε, ανυψώθηκαν σε έναν ξέφρενο αέρα και χόρεψαν ταγκό σε πολιορκημένο, αγάπης, εναέριο χώμα.

Κι αν κάποιοι χρησιμοποιούν λίμνες με φαναράκια, για να χαιρετήσουν κάποιες ψυχές αθώες…. σήμερα τις καλωσορίζουμε μαζί, δημιουργώντας νέους, ουράνιους χάρτες.

Εικόνες που εισέβαλαν σε έναν ουρανό, που ακόμη και ο τυφλοπόντικας θέλει να βγει από το λαγούμι του, για να τον καλωσορίσει.

Και τώρα, που ο δρόμος της αλάνας «επισκευάστηκε», ας παίξουμε κρυφτό από όλες τις επώδυνες, ανώνυμες, νοήμονες, ευθύνες.

Σήμερα θα «φυλάξω» εγώ. Θα παραμονεύσω σε έναν πελώριο, μη ουτοπικό αυτή τη φορά, παιχνίδι. Αργότερα θα βρεθείς στη θέση μου εσύ, εγώ θα τρέξω να κρυφτώ να μη σε καλωσορίσω, μα θα παίξω. Θα παίξω για άλλη μια φορά γιατί αν η ζωή ήτανε παιχνίδι θα ηταν σίγουρα κάτι αθώο παιδικό και το κρυφτό ποιος δεν το έχει ζήσει;

Σε όλες του τις εκδοχές, επωμίζοντάς του όλες τις καίριες, εσωτερικές ευθύνες.

Παίρνω τη θέση μου σε μια γωνιά. Τα υπόλοιπα παιδιά διάσπαρτα τριγύρω. Τα ακούω να σιγομιλούν και προσποιούμαι, δήθεν, ότι δεν ακούω. Ήδη φαντάζομαι τις κρυψώνες τους. Ήδη ξέρω ποιες θέσεις θα προτιμήσουν. Πολλές από αυτές θα είναι και δικές μου.

Και ξεκινώ:

Μετράω με ρυθμό και μια φωνή παιδική μου λέει μέχρι τα εκατό."


 Το Κρυφτό (απόσπασμα)
Οι Φεγγίτες της Ζωής μου, Κική Κωνσταντίνου

ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΙΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ





Αναβιώνω θα πει περιμένω
Κι η θλίψη, έφερε βροχή
Κι η οργή, καταιγίδα
Κι η παραδοχή, ουράνιο τόξο
Κι η συνειδητοποίηση, έναν μεγάλο φωτεινό ήλιο.

Το καθαρό τοπίο είχε εκλείψει από καιρό
Η ομίχλη έγινε σύννεφο
Ανέβηκε ψηλά ψηλά
Σε έναν άλλο κόσμο σε περιμένει

Φέρε τη διάρκεια της ημέρας πίσω
Νύχτωσε, ενώ είναι πρωί
Δουλεία
Επαναστατώ
Παύω να περιμένω

Μου κέντρισε το ενδιαφέρον η αταξία της ανελέητης, φωταυγής, Ανισορροπίας

Ανισορροπία - Κική Κωνσταντίνου


#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποιήματα
#Δημιουργώ
#Ονειρεύομαι

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


Ήταν ένα δέντρο,
ένα δέντρο, αδικημένο.
Ελάχιστοι το πρόσεχαν.

Εκείνο έστεκε εκεί,
στο παρασκήνιο.
Επιβλητικό και σύνθετο, για την τόση απλότητα που έτρεφε στις ρίζες.

Όλοι εστίαζαν στο δρόμο,
σε πιθανά αντικείμενα,
σε διερχόμενους, στα ζώα.

Στα δέντρα κανείς,
ειδικά σε εκείνο, το μαύρο, κανείς.
Κι ούτε που πρόσεξαν τα άσπρα φύλλα.

Σε ένα ρυάκι, λόγω ξαφνικής βροχής, αντίκρισε τον εαυτό του.
Κι είχε ξεχάσει την οποιαδήποτε μορφή.

Συγκινήθηκε, που είχε κιόλας μεγαλώσει
Η νιότη είχε ανοίξει πλώρη για ταξίδια, εξονυχιστικά.

Σαν σε μεγεθυντικό φακό, ο κορμός γλυκαίνει, μεγαλώνει.

Και εκείνη την ήρεμη νύχτα, ήρθε η Άνθιση

~~~ Το Δέντρο - Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποίηση
#Δημιουργώ

ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ


Εκφραστικοί μου, καλημέρα και καλή εβδομάδα.
Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.

Τον τελευταίο καιρό, πολλές και άκρως ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις, λαμβάνουν χώρα στην Χαλκίδα μας και όσες μπορώ, φροντίζω να παρακολουθώ.

Πρόσφατα λοιπόν, παρευρέθηκα στην Δημοτική Πινακοθήκη Χαλκίδας "Δημήτρης Μυταράς" για να απολαύσω ένα μουσικό κονσέρτο, σε συνδυασμό με αφηγήσεις, για τα πιο γνωστά μνημεία της πόλης μας.

Όμορφη παρουσίαση, με πολύ κόσμο, δυστυχώς με μειωμένο νεανικό κοινό, αρκετή ζέστη στον περιβάλλοντα χώρο και δίχως καλό ήχο στις αφηγήσεις. Παρόλα αυτά, ήταν μια εκδήλωση που ξεχώρισα και αγάπησα.

Πριν από τη συνοπτική μου παρουσίαση, δυο λόγια για την Πινακοθήκη και τον αείμνηστο, Δημήτρη Μυταρά.


Ένα βιομηχανικό κτίριο του 1909, στην ιστορική συνοικία της Αγίας Παρασκευής Χαλκίδας μετατράπηκε σε Δημοτική Πινακοθήκη και εγκαινιάζεται την Τετάρτη 19 Απριλίου 2017 στις 7 μμ, με μια έκθεση έργων του Χαλκιδέου ζωγράφου Δημήτρη Μυταρά.
Η έκθεση η Εύβοια του Δημήτρη Μυταρά, επιλογές από τη συλλογή της ΑΓΕΤ έχει δύο στόχους: Ο πρώτος, είναι να επισημάνει τη στενή σχέση του ζωγράφου με τον τόπο του, που τον ζωγράφισε με τρόπο βαθιά συναισθηματικό και αληθινό. Ο δεύτερος, είναι να αναδείξει ένα μικρό έστω κομμάτι μιας σπουδαίας συλλογής, προσανατολισμένης κυρίως στην ελληνική τοπιογραφία.
Ο Δημήτρης Μυταράς, δημιουργώντας τα έργα για το ημερολόγιο της ΑΓΕΤ Ηρακλής του 1973, δεν παρουσιάζει απλά εικόνες της πατρίδας του, αλλά τα προσωπικά του βιώματα, τις μνήμες και τις αναμνήσεις του. Η ζωγραφική του, λιτή και ανθρώπινη, θα προσφέρει στους επισκέπτες όχι μόνο τη χαρά της αναγνώρισης γνώριμων τόπων, αλλά και την απόλαυση της τέχνης ενός σπουδαίου έλληνα ζωγράφου.
Παράλληλα, στην έκθεση παρουσιάζονται έργα του Γιώργου Μανουσάκη, του Γιάννη Μιγάδη, του Γιάννη Σπυρόπουλου, του Μανώλη Καλλιγιάννη, του Παύλου Σάμιου και του Αλέκου Λεβίδη, που αναδεικνύουν τον πλούτο και την ποιότητα της ελληνικής τοπιογραφίας.
Η Πινακοθήκη του Δήμου Χαλκιδέων (πρώην κτίριο ΑΣΑΧ) βρίσκεται στην είσοδο του Λιμένα Χαλκίδας, νότια της συρταρωτής γέφυρας.


Ο Δημήτρης Μυταράς (18 Ιουνίου 1934 - 16 Φεβρουαρίου 2017) ήταν σύγχρονος Έλληνας ζωγράφος με διεθνή καταξίωση και καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ).



Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Χαλκίδα τον Ιούνιο του 1934. Σπούδασε ζωγραφική στη Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1953-1958) έχοντας καθηγητές τον Γιάννη Μόραλη και τον Σπύρο Παπαλουκά. Συνέχισε σπουδές στη σκηνογραφία στην "École Supérieure des Arts Décoratifs" καθώς και εσωτερική διακόσμηση στη "Métiers d'Art" στο Παρίσι (1960-1964) με υποτροφία του Ι.Κ.Υ.[3].
Το 1975 εκλέχθηκε καθηγητής της ΑΣΚΤ. Έργα του έχουν εκτεθεί στην Αθήνα, σε ατομικές εκθέσεις στις γκαλερί "Ζυγός", "Άστορ", "Μέρλιν", αίθουσα Τέχνης (Θεσσαλονίκη), καθώς επίσης και στη Μπολόνια, Φλωρεντία, Ρώμη, Γένοβα κ.ά.. To Μάρτιο του 2008 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών[4]. Η Ακαδημία τον διέγραψε από την επετηρίδα της διότι μετά από ασθένεια έμεινε τυφλός[5][6]
Πέθανε στις 16 Φεβρουαρίου 2017, σε ηλικία 82 ετών. [7] Τον τελευταίο καιρό αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας. [8]

Βιβλιογραφία

  • Π.Δ.Καγκελάρη, Αναζητήσεις στη Σύγχρονη Ελληνική Ζωγραφική - Η Συλλογή Καγκελάρη, τόμ.1, Αθήνα 1991. ISBN 960-220-134-7
  • Δ. Μυταράς. Ζωγραφική 1956 - 2008, Θεσσαλονίκη, Ιανός, 2008
  • Το σκοτεινό χρονικό, Θεσσαλονίκη, Ιανός, 2008

Εκεί λοιπόν, σε αυτόν τον όμορφο χόρο με την τόση ιστορία, συνάντησα την  4φωνη χορωδία του Εξωραϊστικός Πολιτιστικός Περιβαλλοντικός Σύλλογος Κανήθου, Πυθαγόρειος Αρμονία υπό την Δ/νση του Γ. Κοκκίνη και την απόλαυσα πραγματικά.

Στη συνέχεια, ταξιδέψαμε με του ήχους της κλασσικής μουσικής και αφηγήσεων, στις ομορφιές - Ιστορία, του τόπου μας.


Το Cantus Firmus Duo per Cello & Basso και  Βάνα Παπαϊωάννου Piano μας ταξίδεψαν σε κόσμους παραδεισένιους.

Επισκεπτόμενοι τα λινκ που σας έδωσα επάνω στο ονόματά τους, μπορείτε να ενημερωθείτε για πολύ περισσότερα.


Να περνάτε όμορφα, εκφραστικοί μου.


Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2018

ΌΛΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΥΡΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


«Όλα είναι μαύρα. Ο τοίχος είναι μαύρος, το παράθυρο είναι μαύρο, το αίμα που κυλάει στις φλέβες μου είναι μαύρο, ο κόσμος έξω είναι μαύρος, τίποτα δεν έχει χρώμα και τίποτα δεν θα είναι αληθινό. Ζω σε έναν ψεύτικο, μάταιο κόσμο που τρίζει το έδαφος και όπου να ’ναι θα ανοίξει η γη και θα καταστραφώ»

Ένα επαναλαμβανόμενο κείμενο, να «στολίζει» τις μισές σελίδες ενός μπλε, σχολικού τετραδίου.

Σε ένα μικρό, εφηβικό, αντρικό δωμάτιο, ένας νέος, με αναστατωμένα καστανά μαλλιά, αδύνατος, με την πλάτη στραμμένη στον κόσμο, να μη φαίνεται το πρόσωπό του μα να μπορείς να διακρίνεις πόσο αποστεωμένο είναι, γυρτός επάνω στο γραφείο, να γράφει μανιωδώς με το αριστερό του χέρι και με το δεξί, να ξύνει επιθετικά το γόνατό του.

Μοιάζει να αναζητεί απάντηση, σε χιλιοειπωμένες ερωτήσεις, που το μυαλό, του επιβάλλει.

Ένας ήχος πόρτας ακούγεται και από καποια άψυχα βήματα καταλαβαίνει πως στον χώρο, εισήλθε άνθρωπος. Ένα ακαταλαβίστικο μουρμουρητό μαρτυρά πως πρόκειται για γυναίκα.

Χωρίς να γυρίσει το πρόσωπό του, κάθεται λίγα λεπτά ακούνητος, σα να περιμένει κάποια ερώτηση ή κάτι ,να ακούσει από αυτή την γυναίκα. Σε αντίθεση με αυτό που περιμένει, ένας δίσκος με φαγητό σχεδόν πετιέται δίπλα του, κάτι πνιγμένες βρισιές συνοδεύουν αυτή την κίνηση και μέσα σε λίγα λεπτά, ένας δυνατός κρότος μαρτυρά πως η πόρτα έκλεισε. Σε λίγα δευτερόλεπτα, ήχος από παγάκια και μπουκάλια ποτού, ακούγονται από το διπλανό δώματα. Ξαφνικά, ακούγονται ήχοι απαίσιοι για αυτόν, από ένα ραδιόφωνο και ο νεαρός, λες και ξύπνησε από έναν στιγμιαίο λήθαργο, επαναφέρει τις αισθήσεις του στην πραγματικότητα.

Γέρνει εμπρός και το πρόσωπο του είναι λευκό και τρομαγμένο. Τα μάτια του, διάπλατα, να μαρτυρούν ενοχή. Χαμένος, κοιτάζει εμπρός και σαν να θαμπώθηκε από κάποιο αδιόρατο φως, γέρνει προς το γραφείο και χώνεται στις σελίδες του.

Γράφει, γράφει, γράφει, σα να κρέμεται η ζωή του, γράφει.

Στο δίπλα δωμάτιο, ένα λευκό, γυναικείο, χέρι τοποθετεί ένα cd μέσα σε ένα μαύρο λαπτοπ. Από τα γόνατά της, καταλαβαίνουμε πως κάθεται οκλαδόν επάνω στο κρεβάτι, κρατάει αγκαλιά το λαπτοπ, ακούγονται οι στροφές από το cd και ξαφνικά στην οθόνη εμφανίζεται ένας νεαρός, με μακριά, μαύρα. σγουρά μαλλιά, ιδρωμένος και δείχνει αρκετά συγχυσμένος. Πριν προλάβει να την κοιτάξει κατάματα, μονολογεί:

«Όλα είναι μαύρα. Ο τοίχος είναι μαύρος, το παράθυρο είναι μαύρο, το αίμα που κυλάει στις φλέβες μου είναι μαύρο, ο κόσμος έξω είναι μαύρος, τίποτα δεν έχει χρώμα και τίποτα δεν θα είναι αληθινό. Ζω σε έναν ψεύτικο, μάταιο κόσμο που τρίζει το έδαφος και όπου να ’ναι θα ανοίξει η γη και θα καταστραφώ»

Η κοπέλα, σχεδόν υπνωτισμένη, επαναλαμβάνει τα όσα άκουσε.

Διάφοροι ήχοι ανθρώπινων φωνών, λες και προσεύχονται, στην ίδια συχνότητα, επαναλαμβάνουν τα λόγια.

Ένα σπίτι με λευκά παράθυρα κλείνει το πλάνο και ψίθυροι ανθρώπων, μαρτυρούν προσηλυτισμό.

______

Ο τίτλος του είναι: Όλα είναι μαύρα
αφορά το βίωμα: Φοβάμαι

Αφορά τις "ασκήσεις σεναρίου: πες το με εικόνες" που διοργάνωσε ο αγαπητός μου φίλος και συνοδοιπόρος στον κόσμο των μπλοκς, Giannis Pitarokoilis

Εδώ περισσότερες πληροφορίες για το δρώμενο που τόσο αγάπησα: https://cinefil-net.blogspot.com/2018/04/blog-post.html

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους ψήφισαν τη συμμετοχή μου, στον Γιάννη που μου έδωσε την δυνατότητα να ασχοληθώ με κάτι που τόσο αγαπάω και στην Αλεξάνδρα Μητραβέλλα που παρόλο που κέρδισε δύο διαφορετικά δώρα από το διαγωνισμό, παράθεσε το δεύτερο σε εμένα, μιας και ήταν η νίκητρια των δύο πρώτων θέσεων και η δική μου συμμετοχή ήταν τέταρτη. Πλέον, έχω μαζί μου το εξής βιβλίο: Η κινηματογραφική μορφή του πόνου και της οδυνηρής αναπόλησης. Ο μοντερνισμός του Τάκη Κανελλόπουλου - Παναγιώτα Μήνη. Καλή μου ανάγνωση.

Ένα μεγάλο μεγάλο ευχαριστώ σε όλους.


#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου
#Ασκήσεις_σεναρίου
#Δημιουργώ