Τρίτη, 31 Ιουλίου 2018

η κάμαρά μου, ένα φωσάκι, ένα βιβλίο.




Ώρα καλή στου απείρου την καρδιά
γλάρε μου βραδυνέ που φεύγεις – πλοίο,
μετά από σένα η νύχτα, η σιγαλιά,
η κάμαρά μου, ένα φωσάκι, ένα βιβλίο.
Πηγαίνεις σύ... Εγώ εκπεσμένο αλαργινό
αδέλφι σου νοσταλγικό εδώ μένω·
ένα βιβλίο, ένα φωσάκι –και πονώ
μια καμαρούλα – αδέρφι μου υψωμένο.
Κι όλο πετάς. Ώρα καλή κι έχω δουλειά
στο χούμα δώ που βρέθκαν οι καημοί μου,
άσπρα να κάμω τα χρυσά μου τα μαλλιά
κι ύστερα να λυγίσω το κορμί μου.
Κι’ από κοντά (μην απορείς και μη ρωτάς)
σιγά να φύγω έχω δουλειά γλάρε μου – πλοίο
ένα βραδάκι που λευκός συ θα πετάς
σαν νάσαι το ανοιγμένο μου βιβλίο...

~~ Ο Γλάρος, από το βιβλίο: Γιάννης Σκαρίμπας, «Ουλαλούμ, Εαυτούληδες, Βοϊδάγγελοι», Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 1976, σελ. 21.

Έως τη Τετάρτη 01 Αυγούστου 2018, θα πραγματοποιείται έκθεση καραγκιοζοφιγούρων, προσωπογραφιών και φωτογραφιών του Γ. Σκαρίμπα στην αίθουσα Αριστοτέλης (Δημαρχιακό Μέγαρο Κότσικα, παραλία Χαλκίδας) και παράλληλη προβολή ταινίας μικρού μήκους του Εσπερινού Λυκείου Χαλκίδας, με ποίηση του Χαλκιδέου συγγραφέα και ανάλογο φωτογραφικό υλικό.
Ώρες λειτουργίας: 7:00 έως 11:00 μ. μ
Επίσης, την Τετάρτη 1 Αυγούστου 2018 και ώρα 9:00 μ.μ. στο Θέατρο Κωτσόπουλου (Μέσα Παναγίτσας Χαλκίδας): Η γυναίκα στο έργο του Σκαρίμπα (Μουσικοθεατρική και φιλολογική εκδήλωση του Συλλόγου των Φίλων του Γιάννη Σκαρίμπα).

να μοιράσουν σαν λύκοι μεταξύ-τους — για ρόλους-των — κάθε μια-μου αηδία, κάθε τι ρεζιλίκι..





Ως ανύποπτος καθόμαν, ήρθαν όλα μι' αντάρα
οι ήρωές-μου κι οι στίχοι-μου — φιόρα-μου όλα πλατύφυλλα —,
κάθε μια της ζωής-μου ήταν — κει — στραβομάρα,
κάθε γκάφα-μου ή τύφ-λα...
Κι ως αρπώντας με μ' έβγαλαν σηκωτόν απ' την πόλη
(με καμπούρες κι αλλήθωροι — με στραβή άλλα αρίδα).
όλα εκεί με τριγύρισαν και με δείξαν — χαχόλοι —
κει βαθιά, τη Χαλκίδα:
... Βλέπεις μαιτρ —μου φωνάξανε— τη Χαλκίδα την είδες
όπου συ μες στα φάλτσα-σου μόνον, ήξερες ν' άρχεις;
Νά τα έργα-σου, οι πόθοι-σου — όλοι εμείς — φασουλήδες,
νά και συ θιασάρχης!...
Τι ντεκόρ ανισόρροπο που με μύτη γελοία
μαιτρ μπεκρής το σκεδίαζε στό 'να πόδι να στέκει.
ήταν κει, λες και χτίστηκε με γλαρή κιμωλία,
όρθιο η πόλη λελέκι...
Κι ω Θεέ-μου, τι θίασος, τι λερή συνοδεία
εαυτούληδων (τούτοι-μου), να μοιράσουν σαν λύκοι
μεταξύ-τους — για ρόλους-των — κάθε μια-μου αηδία,
κάθε τι ρεζιλίκι..
Κι είμαι γω θιασάρχης-τους; Αλς κουρσούμ τώρα εξώλης
και προώλης-τους (τέλειος να μαθαίνω τους ρούμπες),
νά μ' αυτούς τους παλιάτσους-μου θα κινήσω στις πόλεις
με κραυγές και με τούμπες!...
Κι ως στα πάλκα η φάτσα-μου γελαστή θα προβαίνει
(αχ, κι η πρόγκα — τι δόξα-μου!.,. — σ' ουρανούς θα με σύρει)
η Χαλκίδα εκεί πισω-μου θα φαντάζει χτισμένη
σαν από —τεμπεσίρι...
Στάδιον δόξης - Γιάννης Σκαρίμπας
(συλλογή Εαυτούληδες 1950)

ώ Χαλκίδα –πόλη (έλεγα)




Νάν’ σπασμένοι οι δρόμοι, να φυσάει ο νότος κι εγώ καταμονάχος και να λέω: τι πόλη! να μην ξέρω αν είμαι –μέσα στην ασβόλη– ένας λυπημένος Πιερότος! Φύσαε –είπα– ο νότος κι έλεγα: Η Χαλκίδα, ω Χαλκίδα – πόλη (έλεγα) και φέτος ήμουν – στ’ όνειρό μου είδα – Περικλέτος, πάλι Περικλέτος ήμουν – είδα… Έτσι έλεγα! Ήσαν μάταιοι μου οι κόποι πάν’ σε ξύλο κούφιο, πρόστυχο, ανάρια, ως θερία, ως δέντρα –αναγλυμένοι– ως ψάρια τα όνειρά μου (μούμιες) κι οι ανθρώποι. Τώρα; Πόλη, τρέμω τα γητέματά σου κι είμαι ακόμα ωραίος σαν το Μάη μήνα, κρίμα, λέω, θλιμμένη νάσαι κολομπίνα και να κλαίω εγώ στα γόνατά σου. Έτσι νάν’ σπασμένοι, να φυσά απ’ το νότο και με πίλο κλόουν να γελάς, Χαλκίδα: Αχ, νεκρόν στο χώμα –να φωνάζεις– είδα έναν μου ακόμη Πιερότο!…

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/empneusi/top-5-poiimata-tou-yanni-skariba-1/ ]
Χαλκίδα Νάν’ σπασμένοι οι δρόμοι, να φυσάει ο νότος κι εγώ καταμονάχος και να λέω: τι πόλη! να μην ξέρω αν είμαι –μέσα στην ασβόλη– ένας λυπημένος Πιερότος! Φύσαε –είπα– ο νότος κι έλεγα: Η Χαλκίδα, ω Χαλκίδα – πόλη (έλεγα) και φέτος ήμουν – στ’ όνειρό μου είδα – Περικλέτος, πάλι Περικλέτος ήμουν – είδα… Έτσι έλεγα! Ήσαν μάταιοι μου οι κόποι πάν’ σε ξύλο κούφιο, πρόστυχο, ανάρια, ως θερία, ως δέντρα –αναγλυμένοι– ως ψάρια τα όνειρά μου (μούμιες) κι οι ανθρώποι. Τώρα; Πόλη, τρέμω τα γητέματά σου κι είμαι ακόμα ωραίος σαν το Μάη μήνα, κρίμα, λέω, θλιμμένη νάσαι κολομπίνα και να κλαίω εγώ στα γόνατά σου. Έτσι νάν’ σπασμένοι, να φυσά απ’ το νότο και με πίλο κλόουν να γελάς, Χαλκίδα: Αχ, νεκρόν στο χώμα –να φωνάζεις– είδα έναν μου ακόμη Πιερότο!…

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/empneusi/top-5-poiimata-tou-yanni-skariba-1/ ]
Χαλκίδα Νάν’ σπασμένοι οι δρόμοι, να φυσάει ο νότος κι εγώ καταμονάχος και να λέω: τι πόλη! να μην ξέρω αν είμαι –μέσα στην ασβόλη– ένας λυπημένος Πιερότος! Φύσαε –είπα– ο νότος κι έλεγα: Η Χαλκίδα, ω Χαλκίδα – πόλη (έλεγα) και φέτος ήμουν – στ’ όνειρό μου είδα – Περικλέτος, πάλι Περικλέτος ήμουν – είδα… Έτσι έλεγα! Ήσαν μάταιοι μου οι κόποι πάν’ σε ξύλο κούφιο, πρόστυχο, ανάρια, ως θερία, ως δέντρα –αναγλυμένοι– ως ψάρια τα όνειρά μου (μούμιες) κι οι ανθρώποι. Τώρα; Πόλη, τρέμω τα γητέματά σου κι είμαι ακόμα ωραίος σαν το Μάη μήνα, κρίμα, λέω, θλιμμένη νάσαι κολομπίνα και να κλαίω εγώ στα γόνατά σου. Έτσι νάν’ σπασμένοι, να φυσά απ’ το νότο και με πίλο κλόουν να γελάς, Χαλκίδα: Αχ, νεκρόν στο χώμα –να φωνάζεις– είδα έναν μου ακόμη Πιερότο!…

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/empneusi/top-5-poiimata-tou-yanni-skariba-1/ ]

ΧΑΛΚΙΔΑ
(από τη συλλογή ΟΥΛΑΛΟΥΜ)
 
Νάν' σπασμένοι οι δρόμοι, νά φυσάει ο νότος
κι εγώ καταμονάχος καί νά λέω: τί πόλη!
νά μήν ξέρω άν είμαι –μέσα στήν ασβόλη–
ένας λυπημένος πιερότος!
Φύσαε –είπα– ο νότος κι έλεγα: Η Χαλκίδα,
ώ Χαλκίδα –πόλη (έλεγα) καί φέτος
ήμουν –στ' όνειρό μου είδα– Περικλέτος,
πάλι Περικλέτος ήμουν –είδα…
Έτσι έλεγα! Ήσαν μάταιοι μου οι κόποι
πάν' σέ ξύλο κούφιο, πρόστυχο, ανάρια,
Ως θερία, ως δέντρα –αναγλυμένοι– ως ψάρια
τά όνειρά μου (μούμιες) κι οι ανθρώποι.
Τώρα; Πόλη, τρέμω τά γητέματά σου
κι είμαι ακόμα ωραίος σάν τό Μάη μήνα,
κρίμα, λέω, θλιμμένη νάσαι κολομπίνα
καί νά κλαίω εγώ στά γόνατά σου.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Έτσι νάν' σπασμένοι, νά φυσά απ' τό νότο
καί μέ πίλο κλόουν νά γελάς, Χαλκίδα:
Άχ, νεκρόν στό χώμα –νά φωνάζεις– είδα
έναν μου ακόμη πιερότο! . . .


 Ο Γιάννης Σκαρίμπας (Αγία Ευθυμία Φωκίδος, 28 Σεπτεμβρίου 1893Χαλκίδα, 21 Ιανουαρίου 1984)[3] ήταν Έλληνας λογοτέχνης, κριτικός, θεατρικός συγγραφέας, ποιητής και πεζογράφος. Το έργο του, εντυπωσιακό σε έκταση και ποικιλία, σημαδεύτηκε από την έντονη αντιδικία του με τις καθιερωμένες αξίες της ζωής και του αστικού πολιτισμού. Εισήγαγε επίσης υπερρεαλιστικά στοιχεία στην ελληνική πεζογραφία. Θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους της ελληνικής λογοτεχνίας.

Περισσότερα εδώ: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82_%CE%A3%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%BC%CF%80%CE%B1%CF%82
Νάν’ σπασμένοι οι δρόμοι, να φυσάει ο νότος κι εγώ καταμονάχος και να λέω: τι πόλη! να μην ξέρω αν είμαι –μέσα στην ασβόλη– ένας λυπημένος Πιερότος! Φύσαε –είπα– ο νότος κι έλεγα: Η Χαλκίδα, ω Χαλκίδα – πόλη (έλεγα) και φέτος ήμουν – στ’ όνειρό μου είδα – Περικλέτος, πάλι Περικλέτος ήμουν – είδα… Έτσι έλεγα! Ήσαν μάταιοι μου οι κόποι πάν’ σε ξύλο κούφιο, πρόστυχο, ανάρια, ως θερία, ως δέντρα –αναγλυμένοι– ως ψάρια τα όνειρά μου (μούμιες) κι οι ανθρώποι. Τώρα; Πόλη, τρέμω τα γητέματά σου κι είμαι ακόμα ωραίος σαν το Μάη μήνα, κρίμα, λέω, θλιμμένη νάσαι κολομπίνα και να κλαίω εγώ στα γόνατά σου. Έτσι νάν’ σπασμένοι, να φυσά απ’ το νότο και με πίλο κλόουν να γελάς, Χαλκίδα: Αχ, νεκρόν στο χώμα –να φωνάζεις– είδα έναν μου ακόμη Πιερότο!…

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/empneusi/top-5-poiimata-tou-yanni-skariba-1/ ]
Νάν’ σπασμένοι οι δρόμοι, να φυσάει ο νότος κι εγώ καταμονάχος και να λέω: τι πόλη! να μην ξέρω αν είμαι –μέσα στην ασβόλη– ένας λυπημένος Πιερότος! Φύσαε –είπα– ο νότος κι έλεγα: Η Χαλκίδα, ω Χαλκίδα – πόλη (έλεγα) και φέτος ήμουν – στ’ όνειρό μου είδα – Περικλέτος, πάλι Περικλέτος ήμουν – είδα… Έτσι έλεγα! Ήσαν μάταιοι μου οι κόποι πάν’ σε ξύλο κούφιο, πρόστυχο, ανάρια, ως θερία, ως δέντρα –αναγλυμένοι– ως ψάρια τα όνειρά μου (μούμιες) κι οι ανθρώποι. Τώρα; Πόλη, τρέμω τα γητέματά σου κι είμαι ακόμα ωραίος σαν το Μάη μήνα, κρίμα, λέω, θλιμμένη νάσαι κολομπίνα και να κλαίω εγώ στα γόνατά σου. Έτσι νάν’ σπασμένοι, να φυσά απ’ το νότο και με πίλο κλόουν να γελάς, Χαλκίδα: Αχ, νεκρόν στο χώμα –να φωνάζεις– είδα έναν μου ακόμη Πιερότο!…

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/empneusi/top-5-poiimata-tou-yanni-skariba-1/ ]

τι λερή συνοδεία εαυτούληδων (τούτοι-μου)



 
 
 
" Κι ω Θεέ-μου, τι θίασος, τι λερή συνοδεία
εαυτούληδων (τούτοι-μου), να μοιράσουν σαν λύκοι
μεταξύ-τους — για ρόλους-των — κάθε μια-μου αηδία,
κάθε τι ρεζιλίκι.."

Γιάννης Σκαρίμπα -Στάδιον δόξης
(συλλογή Εαυτούληδες 1950)

Με αφορμή τα Σκαρίμπεια 2018
 
 
 
Ο Οργανισμός Πολιτισμού του Δήμου Χαλκιδέων (ΔΟΑΠΠΕΧ) και ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Φίλοι Γιάννη Σκαρίμπα», διοργανώνουν τα «Σκαρίμπεια 2018», τα οποία πραγματοποιούνται στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Ευρίπεια 2018. Ω, Χαλκίδα πόλη!» και το πρόγραμμά τους έχει ως ακολούθως:

Μετά τα μαύρα γεγονότα που πρόσφατα συνέβησαν στην Αττική, οι περί Σκαρίμπα εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν ως εξής:
Ι. Έκθεση καραγκιοζοφιγούρων, ΦΩΤΟ και προσωπογραφιών του Σκαρίμπα
Θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ του παραλιακού Δημαρχείου Χαλκίδας από το Σάββατο 28 Ιουλίου 2018 & έως την Τετάρτη 1 Αυγούστου 2018 μεταξύ των ωρών 7:00 μ.μ. και 11:00 μ.μ.
Παράλληλα θα προβάλλεται σχετική με την ποίηση του Σκαρίμπα ταινιούλα του Εσπερινού Λυκείου Χαλκίδας.
Ειδικά, κατά την πρώτη ημέρα της εν λόγω δραστηριότητας (Σάββατο 28 Ιουλίου 2018) και ώρα 9 μ.μ. θα γίνουν τα εγκαίνια της εκθέσεως.
ΙΙ. Η γυναίκα στο έργο του Σκαρίμπα θα πραγματοποιηθεί στο Θέατρο Κωτσόπουλου την Τετάρτη 1 Αυγούστου 2018 και ώρα 9 μ.μ. 
ΙΙΙ. Τα εγκαίνια του Μουσείου-Αρχείου Γιάννη Σκαρίμπα (επειδή έχουν πολύ μουσική) αναβλήθηκαν και θα πραγματοποιηθούν την Παρασκευή 24 Αυγούστου 2018 με τους ίδιους συντελεστές της εκδηλώσεως.

Οδός Λυκόφρωνος 4 (στην πλατεία Αγίου Νικολάου Χαλκίδας) με συναυλία μελοποιημένων ποιημάτων του κορυφαίου Χαλκιδέου λογοτέχνη, καθώς και άλλων μεγάλων ποιητών από: μέλη της Φ.Ο.Δ.Χ. υπό τον Αρχιμουσικό Πέτρο Πρόκο, του Δημοτικού Ωδείου «Ν. Σκαλκώτα» με την πιανίστα Γιάννα Γκαρά και την Παναγιώτα Φραντζή, την Κατερίνα και τον Γιώργο Ρούσσο του μουσικού σχήματος ΙΑΜΒΟΣ.

Σας περιμένουμε.

Ο ΠΕΝΘΙΜΟΣ ΜΟΥ ΙΣΚΙΟΣ




Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΡΑΞΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΑΙΜΑΤΗΡΗ


 
 
Η τελευταία πράξη είναι πάντα αιματηρή, όσο ωραία κι αν είναι κατά τα άλλα η κωμωδία. Στο τέλος μας ρίχνουν λίγο χώμα από πάνω, και όλα τελειώνουν για πάντα.

Blaise Pascal, 1623-1662, Γάλλος στοχαστής

_________

Στα Ζαγοροχώρια, από την αγαπημένη μου, Ioanna Constans Papangeli

Eυχαριστώ πολύ!!!

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ









Η πιο επαναστατική αλλαγή στον 21ο αιώνα δεν θα προέλθει από την τεχνολογία, αλλά από μια καινούργια αντίληψη για το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος.

John Naisbitt, 1929-, Αμερικανός συγγραφέας & μελλοντολόγος

_________

Στα Ζαγοροχώρια, από την αγαπημένη μου, Ioanna Constans Papangeli

Eυχαριστώ πολύ!!!

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ...



ειν' οι αναμνήσεις, δρόμος;

 

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΛΑΙ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ





Υπάρχει ένας θρύλος για έναν αρχαίο θησαυρό
που τον φυλάει μέσα του κάποιο ψάρι.

Ο άνθρωπος έχει ένα όνειρο.
Νομίζοντας πως είναι ο μόνος που κατέχει το μυστικό
πηγαίνει κάτω στην όχθη και περιμένει.
Περιμένει ελπίζοντας να περάσει το ψάρι.

Τα χρόνια περνούν, το ποτάμι κυλάει
περνάει το νερό μπροστά του, πάντα σκοτεινό κι αθησαύριστο.

Ο άνθρωπος αρχίζει να γίνεται ανήσυχος.
Μια σκέψη ωστόσο τον ημερεύει.
Πιστεύει πως όπου να ’ναι θ’ αλλάξει η τύχη του.

Το σώμα του βαραίνει, τα μαλλιά του ασπρίζουν
πυκνή ομίχλη κατεβαίνει στα μάτια του
κι ενώ μια νύχτα αλλιώτικη σκοτεινιάζει τον κόσμο
εκείνος, κουρασμένος, νυστάζει.

Παρ’ όλα αυτά επιμένει.
Περιμένει πάντα να πιάσει το ψάρι.

Δεν ξέρει και ίσως προς το τέλος μόνο μαθαίνει
πως το ποτάμι ήταν το ψάρι που περίμενε.
Μα είναι αργά.

Το ποτάμι συνεχίζει να κυλάει όπως πάντα.
Καταλήγοντας στην ατρύγετη θάλασσα.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΩΣΤΑΒΑΡΑΣ, Από το «ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΑΥΡΙΑΝΗΣ ΕΞΟΡΙΑΣ» – 1995

_________

Στα Ζαγοροχώρια, από την αγαπημένη μου, Ioanna Constans Papangeli

Eυχαριστώ πολύ!!!
 
 
 
 
Οι ποταμοί; Τους διάβηκα. Οι θάλασσες; Τις είδα.
Και μέτρησα των ωκεανών τα πλάτη και τα μάκρη’
ξέρω ως που φτάνει τ΄ όνειρο, που σταματάει η ελπίδα’
μα της αγάπης ποιος Θεός μπορεί να βρει την άκρη;

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΗΜΗΡΙΩΤΗΣ

_________

Στα Ζαγοροχώρια, από την αγαπημένη μου, Ioanna Constans Papangeli

Eυχαριστώ πολύ!!!

Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2018

Η ΚΛΕΨΥΔΡΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


«εξέρρει το ύδωρ» *

η Γυναίκα, μετρούσε κόκκους
αγέννητους κόκκους
με μορφή καταιγιστική, πολλαπλασιάζονταν

η γονιμοποίηση, αβίαστα προσήλθε
ευλαβικά θαρρώ, φυτεύτηκε ο σπόρος

το έμβρυο, δυνατό, αφύσικα ανθρώπινο,
τη διέλυσε

μέλη της, να λανθάνουν τη μέχρι τώρα, βιώσιμη πορεία
στο φεγγάρι η μήτρα, φανάρι μιας άλλης, πράττει

Υποφαινόμενη, η τρέχουσα πορεία της ανθρωπότητας

«επίσχες το ύδωρ» *

μην μου μιλάς για χρόνο
ούτε για τους ανθρώπους
ούτε για τους αιώνες και τις γεννεές

δεν είμαι η κλεψύδρα
ούτε η ώρα,
ούτε καν το λεπτό
είμαι το δευτερόλεπτο
και είμαι το μόνο, που απολαμβάνει το ύδωρ *

Η Κλεψύδρα - Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποιήματα
#Δημιουργώ
#Ονειρεύομαι

ΠΕΡΠΑΤΩ ΣΤΙΣ ΣΥΝΟΙΚΙΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ


 
 
Περπατώ στις συνοικίες μέσα στη μοναξιά της νύχτας και σκέφτομαι πως η νύχτα μας αρέσει γιατί αφαιρεί τις περιττές λεπτομέρειες, όπως ακριβώς κάνει και η μνήμη.

Χόρχε Λουίς Μπόρχες, 1899-1986, Αργεντινός συγγραφέας

________

Στα Ζαγοροχώρια, από την αγαπημένη μου, Ioanna Constans Papangeli

Eυχαριστώ πολύ!!!
 
 
 
" Δεν είναι που σέρνεις σκοτάδι και άβυσσο μαζί σου, έχεις άλλωστε προσωπικό οδηγό το υπέρλαμπρο φεγγάρι και πολλούς συνοδοιπόρους τα χιλιάδες φωτεινά σου άστρα, είναι που η ίδια ξέχασες πως υπάρχεις για το καλό των ανθρώπων και μας άφησες να σε αγγίξουμε, να σε λερώσουμε και να σε μολύνουμε ξανά και ξανά!

Είναι σα να επέτρεψες σε κάποιους να σε χρίσουν κατάχρηση ενώ στην ουσία ξέρεις πως είσαι δικαίωμα, Ελευθερία!

Κανείς δε νοιάζεται που δείχνεις τόσο ταλαιπωρημένη, εξαρτημένη, εξασθενημένη. Νοιάζονται μόνο που δεν είσαι μαζί τους ανεκτική όπως παλιά. Που δεν συγχωρείς τα λάθη τους αλλά τους τα επιστρέφεις!

Ξέρω πως δε τους τιμωρείς, ίσως απλά τους δοκιμάζεις, όμως μην αρρρωστήσεις άλλο Νύχτα μου γιατί υπάρχουμε και εμείς που σε αγαπάμε και σε έχουμε πραγματική ανάγκη!

Πρόσεξε τον εαυτό και την ειλικρινή σου υπόσταση, όχι τόσο για εμάς τους ανθρώπους, άλλωστε εμείς σε βλάψαμε Νύχτα μου, αλλά για όλους και όλα εκείνα που σε αγαπάνε και σε προστατεύουνε μαχητικά.

Δε  μπορούνε να ζήσουνε χωρίς εσένα Νύχτα μου, δεν μπορούν!
Φρόντισέ τα γιατί είναι τα παιδιά σου!

Σε έχουνε ανάγκη!
Σε έχουμε ανάγκη!

Για κάθε φορά που σε μολύναμε, σε εξαπατήσαμε, παραποιήσαμε τους δικούς σου νόμους και κάναμε κακό σε όλα τα πλάσματα που σε έχουνε ανάγκη, συγνώμη σου ζητάω και την εννοώ!

Γιατί εσύ Νύχτα μου δε μας έκανες κανένα κακό!
Δε μας έβλαψες πουθενά!
Μας έδωσες το δικαίωμα της διασκέδασης, της ξεκούρασης, της περισυλλογής, της ομορφιάς του σκοταδιού και εμείς σε καταστρέψαμε και αντιστρέψαμε τους δικούς σου άγραφους κανόνες!

Κι όμως!
Σ’ αγαπάμε να ξέρεις!
Όσο κι αν δε το παραδεχόμαστε, σ’ αγαπάμε και ελπίζουμε στην πλήρη λύτρωσή σου!

Είσαι αδάμαστη, ακατανόητη, το ξέρω!
Είσαι μια ουσία πίσω από λέξεις, θαύματα, θυσίες!

Πάλεψε Νύχτα! Πάλεψε!
Πάλεψε για να επιβιώσεις!
Να καταφέρεις από μέσα σου να ανατείλεις άλλη μία μέρα!
Άλλο ένα φως μια αβέβαιης πορείας!

Δεν είσαι μια ιδέα, είσαι ένας αλλιώτικος θησαυρός!

Πάλεψε Νύχτα! Πάλεψε!
Μην εξασθενείς! Μη στεναχωριέσαι για όσα βλέπεις!

Εμείς φταίμε! Και εσύ πάλι εκεί να μας παρηγορείς! Να μας αγκαλιάζεις! Να μας σκεπάζεις ανοίγοντας πληγές στο δικό σου, άυλο σώμα!

Πάλεψε! Κι αν όχι για μας, για τα παιδιά σου, για κείνα τα παιδιά που πάλι εμείς καταστρέφουμε!

Σσσσσσςςςς……..

Άκου Νύχτα μου! Άκου!

Κράζουν τα νυχτοπούλια!
Τα παιδιά σου σε καλούν!

Σσσσσσςςςς……..

Ακούς ένα μικρό αεράκι, που μοιάζει σαν ήχος από το παράδεισο;
Αισθάνεσαι μια μεθυστική ευωδία να απλώνεται στον αέρα;

Άνθισαν και μοσκοβόλησαν τα νυχτολούλουδα!
Τα παιδιά σου σε καλούν! "

Νύχτα, Τα Λάφυρα της Ψυχής μου

 

ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ







Η φύση δεν γνωρίζει εξαφάνιση αλλά μόνο μεταμόρφωση!

Αναξαγόρας, π.500-427 π.Χ., Προσωκρατικός φιλόσοφος & αστρονόμος

________

Στα Ζαγοροχώρια, από την αγαπημένη μου, Ioanna Constans Papangeli

Eυχαριστώ πολύ!!!

ΠΑΡΑΣΥΡΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΈΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ




 
 
Παρασυρμένοι από ένα παραμύθι, σπαταλούμε τη ζωή μας ψάχνοντας για μια μαγική πόρτα ή για ένα χαμένο βασίλειο της γαλήνης.

Ευγένιος Ο’ Νηλ, 1888-1953, Αμερικανός θεατρ. συγγραφέας, Νόμπελ 1936

_________

Στα Ζαγοροχώρια, από την αγαπημένη μου, Ioanna Constans Papangeli

Eυχαριστώ πολύ!!!

Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2018

Παρασκευή η Οσιομάρτυς




Η Αγία Παρασκευή ή Παρασκευή Αθληφόρος ή Παρασκευή Μεγαλομάρτυς είναι αγία της Ορθόδοξης και Καθολικής εκκλησίας και θεωρείται προστάτιδα των ματιών. Έζησε στη Ρώμη κατά το 2ο αιώνα και υπέστη μαρτυρικό θάνατο επί ημερών του αυτοκράτορα Μάρκου Αυρήλιου

 Γεννήθηκε σε προάστιο της Ρώμης επί αυτοκρατορίας του Αδριανού (βασιλεία 117-138 μ.Χ). Γονείς της ήταν ο Αγαθόνικος και η Πολιτεία, που ήταν χριστιανοί και οικονομικά εύποροι. Ήταν μοναχοπαίδι. Το όνομά της, της αποδόθηκε λόγω της ημέρας Παρασκευής, κατά την οποία γεννήθηκε. Η ανατροφή της από μικρή ηλικία έγινε βάση χριστιανικών αρχών[1]


Σε ηλικία 20 ετών έμεινε ορφανή και από τους δυο γονείς, γεγονός που την κατέστησε κληρονόμο σημαντικής περιουσίας, την οποία και εκποίησε, διαθέτοντας τα χρήματα σε φτωχούς και ασθενείς. Ασχολήθηκε εντατικά με την ιεραποστολή, στην πόλη της Ρώμης και την ευρύτερη περιοχή, διδάσκοντας τον Χριστιανισμό κατ-οίκον σε ανθρώπους αδύναμων κοινωνικά ομάδων. Η δράση της έγινε γνωστή στους Ρωμαίους και κλήθηκε σε απολογία από τον αυτοκράτορα Αντωνίνο.


Ο αυτοκράτορας της ζήτησε να αρνηθεί την θρησκεία της και στην προσπάθειά του να την πείσει, της προσέφερε διάφορα ανταλλάγματα. Η Αγία απέρριψε την πρόταση, οδηγήθηκε σε βασανιστήριο (της φόρεσαν πυρακτωμένη περικεφαλαία στο κεφάλι) και στη συνέχεια στη φυλακή, όπου πέρασε ένα διάστημα στην απομόνωση. Στην αγιογραφία της αναφέρεται πως ένας άγγελος του Θεού, την επισκέφθηκε απελευθερώνοντάς την απ'τα δεσμά. Έπειτα κλήθηκε ξανά να αλλαξοπιστήσει και αφού δεν έδειχνε να μεταπείθεται, ο Αντωνίνος διέταξε το βασανισμό της μέχρι θανάτου.
Τα αγιογραφικά στοιχεία αναφέρουν, ότι για να την θανατώσουν την οδήγησαν μέσα σε ένα μεγάλο καζάνι με καυτό λάδι, αλλά εκείνη παρέμεινε ζωντανή. Ο Αντωνίνος, αδυνατώντας να το πιστέψει, θέλησε να προσεγγίσει το καζάνι ο ίδιος με σκοπό να διαπιστώσει τι συμβαίνει. Πλησιάζοντας όμως, από τον ατμό ή από κάποια άλλη αιτία, τραυματίστηκαν τα μάτια του με αποτέλεσμα να τυφλωθεί. Σύμφωνα με την παράδοση, η Αγία Παρασκευή, τον θεράπευσε με θαυματουργικό τρόπο (γι' αυτό θεωρείται προστάτιδα των ματιών από τους Χριστιανούς) και έτσι ο Αντωνίνος την άφησε ελεύθερη να επιστρεψει στο έργο της.


Μετά από χρόνια ο Αντωνίνος πέθανε και στη διαδοχή του ο Μάρκος Αυρήλιος, εξαπέλυσε νέο διωγμό κατά των χριστιανών, με την Αγία να συλλαμβάνεται ξανά. Σύμφωνα -και πάλι- με τα όσα λέει η αγιογραφία, ο ίδιος ο αυτοκράτορας έδωσε εντολή στους έπαρχους Ασκληπιό και Ταράσιο να τη βασανίσουν. Ο πρώτος την έριξε σε χώρο που φυλάσσονταν φίδια, τα οποία όμως πέθαναν όταν την πλησίασαν και έτσι ο δεύτερος αποφάσισε να την αποκεφαλίσει. Το όνομα και η μνήμη της τιμούνται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 26 Ιουλίου



Καλημέρα σε όλους και χρόνια πολλά στους εορτάζοντές μας. Να τους χαιρόμαστε. Μεγάλη η χάρη της Αγίας Παρασκευής και Πολιούχου μας. Επίσης, πανηγύρι έχει και το χωριό της μαμάς μου, Κουρκουλοί Ευβοίας. Αυτό το πανέμορφο χωριό.

 

 

Υμνολογία

Απολυτίκιο (Ἦχος α')
Τὴν σπουδήν σου τῇ κλήσει κατάλληλον,
ἐργασαμένη φερώνυμε,
τὴν ὁμώνυμόν σου πίστιν εἰς κατοικίαν κεκλήρωσαι,
Παρασκευὴ ἀθλοφόρε·
ὅθεν προχέεις ἰάματα,
καὶ πρεσβεύεις ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
 
 

ΣΚΑΡΙΜΠΕΙΑ 2018: ΝΕΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ!!!





Ο Οργανισμός Πολιτισμού του Δήμου Χαλκιδέων (ΔΟΑΠΠΕΧ) και ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Φίλοι Γιάννη Σκαρίμπα», διοργανώνουν τα «Σκαρίμπεια 2018», τα οποία πραγματοποιούνται στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Ευρίπεια 2018. Ω, Χαλκίδα πόλη!» και το πρόγραμμά τους έχει ως ακολούθως:

Μετά τα μαύρα γεγονότα που πρόσφατα συνέβησαν στην Αττική, οι περί Σκαρίμπα εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν ως εξής:
Ι. Έκθεση καραγκιοζοφιγούρων, ΦΩΤΟ και προσωπογραφιών του Σκαρίμπα
Θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ του παραλιακού Δημαρχείου Χαλκίδας από το Σάββατο 28 Ιουλίου 2018 & έως την Τετάρτη 1 Αυγούστου 2018 μεταξύ των ωρών 7:00 μ.μ. και 11:00 μ.μ.
Παράλληλα θα προβάλλεται σχετική με την ποίηση του Σκαρίμπα ταινιούλα του Εσπερινού Λυκείου Χαλκίδας.
Ειδικά, κατά την πρώτη ημέρα της εν λόγω δραστηριότητας (Σάββατο 28 Ιουλίου 2018) και ώρα 9 μ.μ. θα γίνουν τα εγκαίνια της εκθέσεως.
ΙΙ. Η γυναίκα στο έργο του Σκαρίμπα θα πραγματοποιηθεί στο Θέατρο Κωτσόπουλου την Τετάρτη 1 Αυγούστου 2018 και ώρα 9 μ.μ. 
ΙΙΙ. Τα εγκαίνια του Μουσείου-Αρχείου Γιάννη Σκαρίμπα (επειδή έχουν πολύ μουσική) αναβλήθηκαν και θα πραγματοποιηθούν την Παρασκευή 24 Αυγούστου 2018 με τους ίδιους συντελεστές της εκδηλώσεως.

Οδός Λυκόφρωνος 4 (στην πλατεία Αγίου Νικολάου Χαλκίδας) με συναυλία μελοποιημένων ποιημάτων του κορυφαίου Χαλκιδέου λογοτέχνη, καθώς και άλλων μεγάλων ποιητών από: μέλη της Φ.Ο.Δ.Χ. υπό τον Αρχιμουσικό Πέτρο Πρόκο, του Δημοτικού Ωδείου «Ν. Σκαλκώτα» με την πιανίστα Γιάννα Γκαρά και την Παναγιώτα Φραντζή, την Κατερίνα και τον Γιώργο Ρούσσο του μουσικού σχήματος ΙΑΜΒΟΣ.

Σας περιμένουμε.

Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2018

ΣΙΩΠΗ




“Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν υποταχτείτε.
Υποταχτήκαμε και βρήκαμε τη στάχτη.
Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν αγαπήσετε.
Αγαπήσαμε και βρήκαμε τη στάχτη.
Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν εγκαταλείψετε τη ζωή σας.
Εγκαταλείψαμε τη ζωή μας και βρήκαμε τη στάχτη...
Βρήκαμε τη στάχτη. Μένει να ξαναβρούμε τη ζωή μας, τώρα που δεν έχουμε πια τίποτα. Φαντάζομαι εκείνος που θα ξαναβρεί τη ζωή, έξω από τόσα χαρτιά, τόσα συναισθήματα, τόσες διαμάχες και τόσες διδασκαλίες, θα είναι κάποιος σαν εμάς, μόνο λιγάκι πιο σκληρός στη μνήμη.”


Γιώργος Σεφέρης,
Τετράδιο γυμνασμάτων: 1928-1937






«Ποιο είναι, όμως, αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία; Όσα μας συμβαίνουν είναι απείρως πιο σημαντικά από όσα γράφουμε – αλλά δεν τα υπολογίζουμε. Όταν γράφω για ένα ζήτημα που με καίει, νομίζω πως θα βγει κάτι καλό –μια μπαλάντα, ας πούμε-αλλά σιγά-σιγά αρχίζω να αρρωσταίνω. Έχω εδώ και πολλά χρόνια την εντύπωση πως γράφω μέσα σε μιαν ομίχλη. Χωρίς να με κυνηγάει κανενός το αίμα, όποτε γράφω, ζω τις νύχτες του Μακμπέθ. Κακά, όμως, τα ψέματα: γράφω γιατί έτσι δίνω παράταση στη ζωή μου».


~~ Μάνος Ελευθερίου



Όλα τα κυπαρίσσια δείχνουνε μεσάνυχτα.
Όλα τα δάχτυλα.
Σιωπή.

~~ Οδυσσέας Ελύτης 

Τρίτη, 24 Ιουλίου 2018

Η ΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ






Κρύψε κατά την διάρκεια της μέρας, τη θέληση να γίνεις ταχυδακτυλουργός.

Μόνο τη νύχτα
Μόνο τη νύχτα

Από τα αρχαία ιερατεία,
από εκεί.

Μηχανικές κατακτήσεις ήταν και κάτι, επιδέξια επιδέξια χέρια.

Αυτά πόθησα

Βασίζομαι στην ευέξαπτη ταχύτητα και στο πλεονάζον ουτοπικό περιβάλλον

Αυτά θέλησα

Κόλπο μου ήταν πάντα, η ανολοκλήρωτη φυγή
Πάντα, σε άδειο κάθισμα επιβιβαζόμουν

Και που να καταλάβεις

Γεννήθηκα, ταχυδακτυλουργός

~ Η Ταχυδακτυλουργός - Κική Κωνσταντίνου


#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποιήματα
#Δημιουργώ

ΜΑΥΣΩΛΕΙΟ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


Μαυσωλείο,
τόση ιστορία

Σε βλέπω σαν ένα ταφικό μνημείο με μορφή θηρίου και όχι κτηριακής εγκατάστασης, όπως είθισται, που αντί για επιφανή ανθρώπους, φιλοξενείς επιφανή τέρατα.

Δεν περιέχεις τίποτα, και σίγουρα για εμένα, δεν είσαι​ ναός.

Ένα στάδιο, ίσως
ή μία αρένα
μία αρένα, θαρρώ

Αν αφαιρέσω την ανακατασκευή σου, μου θυμίζεις κάτι που δεν θα πω
Απλώς να, είναι που "κεντάει"

Πάντα μου άρεσαν οι ανακατασκευές, πόσο μάλλον η κάθε άυλη δικιά μου

- Μαυσωλείο - Κική Κωνσταντίνου

ΜΑΖΩΞΕΙΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


Μαζώξεις-

Ακέραιες μονάδες.
Μοναχικές, υπερβολές διαβίωσης.

Συνεδριάζει και σήμερα η εσωτερική πάλη.
Αποφασίζει η ομαδική συνοχή.

Ώφελος, είναι οι καιροσκόποι αδένες, μιας φιάλης πλουμιστής.

Δεν είναι που ομιλώ δυσνόητα.
Ούτε που εγώ καταλαβαίνω.

Είναι που κουράστηκα να συγκρατώ το ακυβέρνητο•

- Ακυβέρνητο - Κική Κωνσταντίνου


#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποιήματα
#Δημιουργώ
#Ονειρεύομαι

Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2018

ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΚΛΕΦΤΗΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Είναι η οικογένεια των Σύνθετων

Ξέρεις τι αγαπώ;
Την ριπή του αέρα που σε μεταμορφώνει σε ένα μεγάλο, λευκό, φτερωτό αλεξίπτωτο.

Έτσι εξαπλώνεται η αγάπη ανά την υφήλιο, με μικρά μικρά σποράκια.

Βλέπεις, έτσι είναι η δύναμη.
Κόκκοι γεροί, δυνατοί, σε κάθε γόνιμο έδαφος.

Φύτρωσε και φύσα να εξαπλωθούμε.

Άσε αυτή τη φορά τους ''κλέφτες'' να μας φέρουν αυτό το πολύτιμο αγαθό.

Λουλούδι κλέφτης, η αγάπη σου.
Στον άνεμο, ξορκίζω καθετί κακό.

~~ Λουλούδι Κλέφτης - Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποιήματα
#Δημιουργώ
#Ονειρεύομαι

Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2018

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΜΙΛΑΕΙ




“Ούτε ευτυχισμένος, ούτε δυστυχισμένος. Απλώς, μια επιφάνεια, που πάνω της κάνει τσουλήθρα ο χρόνος.”

~~ Χρίστος Λάσκαρης




«Ο χρόνος είναι γρήγορος ίσκιος πουλιών
Τα μάτια μου ορθάνοιχτα μες στις εικόνες του
Γύρω απ’ την ολοπράσινη επιτυχία των φύλλων
Οι πεταλούδες ζουν μεγάλες περιπέτειες
Ενώ η αθωότητα
Ξεντύνεται το τελευταίο της ψέμα
Γλυκιά περιπέτεια Γλυκιά
Η Ζωή.»
(Ο. Ελύτης, Προσανατολισμοί)



«Μονοτονία: Την μια μονότονην ημέραν άλλη
μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί. Θα γίνουν
τα ίδια πράγματα, θα ξαναγίνουν πάλι —
η όμοιες στιγμές μας βρίσκουνε και μας αφίνουν.
Μήνας περνά και φέρνει άλλον μήνα.
Aυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει·
είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα.
Και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει.»
(Κ. Π. Καβάφης, Τα ποιήματα, Ίκαρος)



«…Αηδίες— ο χρόνος έγινε για να κυλάει,
οι έρωτες για να τελειώνουν,
η ζωή για να πηγαίνει στο διάολο
κι εγώ για να διασχίζω το Άπειρο με το μεγάλο διασκελισμό
ενός μαθηματικού υπολογισμού,
μονάχα όποιος τα διψάει όλα
μπορεί να με προφτάσει,
ό,τι ζήσαμε χάνεται,
γκρεμίζεται μέσα στο σάπιο οισοφάγο του χρόνου
και μόνο καμιά φορά,
τις νύχτες,
θλιβερό γερασμένο μηρυκαστικό τ’ αναμασάει η ξεδοντιασμένη μνήμη,
όσα δε ζήσαμε αυτά μας ανήκουν…»
(Τάσος Λειβαδίτης, 25η ραψωδία της Οδύσσειας)




Αριάδνη,
οι καιροί αλλάζουν
ζητούν τα δικά τους παραμύθια.
 
(Βικτωρία Καπλάνη)


Με μια ανάσα : Λίγο πριν το διάλειμμα

1. Αύριο
Ένα είναι το πρόβλημα με το αύριο.
Μπορεί να μην προφτάσει να γίνει χτες.

2. Απόηχος
Όσα χρόνια και να περάσουν
δεν θα ξεχάσω ποτέ
τη γεύση από τα δάκρυά σου

3. Τελευταία ευκαιρία
η ώρα μηδέν
το πλήρωμα του χρόνου
ρηχά είναι, μπείτε

(Γιώργος Νικολόπουλος)

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑΣΤΙΚΟ


«Τραγουδούσε πέρα απ’ την ευφυΐα της θάλασσας.
Το νερό ποτέ δεν έπαιρνε σχήμα στο μυαλό ή τη φωνή.
Σαν ένα ολότελα σωμάτινο σώμα, που ανεμίζει
τα άδεια του μανίκια• κι ωστόσο η μιμική του κίνηση
αποτελούσε επίμονη κραυγή, προκαλούσε επίμονα μια κραυγή
που δεν ήταν δική μας, αν και την εννοούσαμε.
Κραυγή εξωανθρώπινη, του αληθινού ωκεανού.
Η θάλασσα δεν ήταν μάσκα.
Ούτε κι εκείνη.
Το νερό και το τραγούδι δεν ήταν σύμφυρμα ήχων
ακόμη κι αν ό, τι τραγουδούσε ήταν ό, τι άκουγε
μια και ό, τι τραγουδούσε αρθρωνόταν λέξη τη λέξη.
Ίσως γιατί σε όλες της τις φράσεις αναδευόταν
το λίκνισμα του νερού και το αγκομαχητό του ανέμου.
Όμως ακούγαμε εκείνην, όχι τη θάλασσα.
Γιατί εκείνη ήταν η δημιουργός του τραγουδιού που τραγουδούσε.
Η θάλασσα, πάντα μαντιλοδεμένη, στο φέρσιμό της τραγική
ήταν μονάχα ένας τόπος που πλάι του βάδισε για να τραγουδήσει».

(απόσπασμα του ποιήματος «Η ιδέα της τάξης στο Κη Γουέστ», του Γουάλας Στίβενς, μεταφρασμένο από την Κατερίνα Σχινά)


"Μια μεγάλη θάλασσα στο τετράγωνο είναι μάλλον ένα πέλαγος"
Ο πρώτος στίχος από την «Θάλασσα: η αρχαιότητα της γεωγραφίας», του Νίκου Καρούζου.




Η θάλασσα είναι η μόνη μου αγάπη. Γιατί έχει την όψη του ιδανικού. Και τ’ όνομά της είναι ένα θαυμαστικό.
Δε θυμάμαι το πρώτο αντίκρισμά της. Χωρίς άλλο θα κατέβαινα από μια κορφή, φέρνοντας αγκαλιές λουλούδια. Παιδί ακόμα, εσκεπτόμουν το ρυθμό του φλοίσβου της. Ξαπλωμένος στην αμμουδιά, εταξίδευα με τα καράβια που περνούσαν. Ένας κόσμος γεννιόταν γύρω μου. Οι αύρες μού άγγιζαν τα μαλλιά. Άστραφτε η μέρα στο πρόσωπό μου και στα χαλίκια. Όλα μου ήταν ευπρόσδεκτα: ο ήλιος, τα λευκά σύννεφα, η μακρινή βοή της.
Αλλά η θάλασσα επειδή ήξερε, είχε αρχίσει το τραγούδι της, το τραγούδι της που δεσμεύει και παρηγορεί.

ΤΟ ΕΓΚΩΜΙΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΗΣ
Κώστας Καρυωτάκης
(απόσπασμα)


_______

Κι οι πανέμορφες αυτές φωτογραφίες μας έρχονται από την Ναύπακτο και την αγαπημένη μας, Eva Lida.
Eυχαριστώ πάρα πάρα πολύ!

ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΤΙΜΟ ΣΤΟΙΧΕΙό




Ο πατέρας μου – μύρο το κύμα που τον τύλιξε – δεν είχε σκοπό να με κάμει ναυτικό.
– Μακριά, έλεγε, μακριά, παιδί μου, απ’ τ’ άτιμο στοιχειό!
Δεν έχει πίστη, δεν έχει έλεος. Λάτρεψέ την όσο θες, δόξασε την· εκείνη το σκοπό της. Μην κοιτάς που χαμογελά, που σου τάζει θησαυρούς. Αργά γρήγορα θα σου σκάψει το λάκκο ή θα σε ρίξει πετσί και κόκαλο, άχρηστο στον κόσμο. Είπες θάλασσα, είπες γυναίκα, το ίδιο κάνει.
Και τα έλεγε αυτά άνθρωπος που έφαγε τη ζωή του στο καράβι, που ο πατέρας, ο πάππος, ο πρόπαππος, όλοι ως τη ρίζα της γενιάς ξεψύχησαν στο παλαμάρι. Μα δεν τα έλεγε μόνον αυτός, αλλά κι οι άλλοι γέροντες του νησιού, οι απόμαχοι των αρμένων τώρα, και οι νιότεροι, που είχαν ακόμη τους κάλλους στα χέρια, όταν κάθιζαν στον καφενέ να ρουφήξουν τον ναργιλέ, κουνούσαν το κεφάλι και στενάζοντας έλεγαν:
– Η θάλασσα δεν έχει πια ψωμί. Ας είχα ένα κλήμα στη στεριά και μαύρη πέτρα να ρίξω πίσω μου.
Η αλήθεια είναι πως πολλοί τους όχι κλήμα, άλλα νησί ολάκερο μπορούσαν ν’ αποχτήσουν με τα χρήματα τους. Μα όλα τα έριχναν στη θάλασσα. Παράβγαιναν ποιος να χτίσει μεγαλύτερο καράβι, ποιος να πρωτογίνει καπετάνιος. Και γω που άκουα συχνά τα λόγια τους και τα έβλεπα τόσο ασύμφωνα με τα έργα τους δε μπορούσα να λύσω το μυστήριο. Κάτι, έλεγα, θεϊκό ερχόταν κι έσερνε όλες εκείνες τις ψυχές και τις γκρέμιζε άβουλες στα πέλαγα, όπως ο τρελοβοριάς τα στειρολίθαρα.
Αλλά το ίδιο κάτι μ’ έσπρωχνε και μένα εκεί. Από μικρός την αγαπούσα τη θάλασσα. Τα πρώτα βήματα μου να ειπείς, στο νερό τα έκαμα. Το πρώτο μου παιχνίδι ήταν ένα κουτί από λουμίνια μ’ ένα ξυλάκι ορθό στη μέση για κατάρτι, με δυο κλωστές για παλαμάρια, ένα φύλλο χαρτί για πανάκι και με την πύρινη φαντασία μου που το έκανε μπάρκο τρικούβερτο. Πήγα και το έριξα στη θάλασσα με καρδιοχτύπι. Αν θέλεις, ήμουν και γω εκεί μέσα. Μόλις όμως το απίθωσα, και βούλιαξε στον πάτο. Μα δεν άργησα να κάμω άλλο μεγαλύτερο από σανίδια. Ο ταρσανάς για τούτο ήταν στο λιμανάκι του Αϊ-Νικόλα. Το έριξα στη θάλασσα και τ’ ακολούθησα κολυμπώντας ως την εμπατή του λιμανιού που το πήρε το ρέμα μακριά. Αργότερα έγινα πρώτος στο κουπί, στο κολύμπι πρώτος, τα λέπια μου έλειπαν.


~~ Ανδρέας Καρκαβίτσας
“Η Θάλασσα”
(Διήγημα από τα “Λόγια της Πλώρης”)
(απόσπασμα)

_______
Κι η πανέμορφη αυτή φωτογραφία μας έρχεται από την Ναύπακτο και την αγαπημένη μας, Eva Lida.
Eυχαριστώ πάρα πάρα πολύ!


Μα είν' στ' αλήθεια, άτιμο;