Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2018

ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


 
Πέταξε,
το φεγγάρι πέταξε,
δεν θα έρθει ξανά

Το άγγιγμά σου, λύτρωση
μια παράσταση με νέκταρ
θεία κοινωνία, εσφαλμένα ζητώ
Κι απολογούμαι

Την θυμάμαι
Και την θυμάμαι
Και την θυμάμαι

Νοιάζομαι
Την βλέπω
Ακόμη, μπορώ να την βλέπω

Αναπόσπαστο κομμάτι μου είναι•
- σωθικό και έρμαιο -

Μέσα στη νύχτα
αποτάχθηκα από την σιωπή.
Υπάκουσα, σε ένα αιωνόβιο πταίσμα.

Κι σφράγισα, όλες μου τις αισθήσεις
Δακτυλοδεικτούμενος, έγινα
Επτασφράγιστο κουτί σμίλεψα
και σε εκδήλωση αυτοκυριαρχίας, σκοτώθηκα

Έκτοτε, σε ακολουθώ
Μηχανικά αναπνέω

Διωκόμενος είμαι
Αυτός είμαι

~~ Διωκόμενος - Κική Κωνσταντίνου

2 σχόλια:

  1. Όπως πάντα γλυκιά μου "ζωγραφίζεις" με τους στίχους.Καληνύχτα γλυκιά μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θα συμφωνήσω και εγώ με τη Γεωργία ! κάθε σου ποίημα ξεχωριστό. Ένα κομμάτι της γλυκιάς σου ψυχής. Τα φιλιά μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ