Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2018

Εχθές το βράδυ επέτρεψα στον εαυτό μου να κάνει ένα μακρινό ταξίδι. Ένα ταξίδι στο παρελθόν, στην στιγμή της μέρας, της νύχτας, της γέννησής μου. Ήμουνα στη θερμοκοιτίδα λέει και γελούσα. Κάποιες γλυκές νοσοκόμες με πείραζαν λέει, μου χάιδευαν απαλά τα μάγουλα κι εγώ γελούσα. Ακούς εκεί! Μωρό παιδί και γελούσα, λέει!


 
" Φοβάμαι.
Στο είπα και πριν, φοβάμαι.
Εσύ φοβάσαι;
Ή ξέχασες πως ο φόβος υπάρχει για να ζει κι αυτός ανάμεσά μας;
Για να μας προστατεύει μόνο και όχι να μας κρατάει δέσμιους του εαυτού μας.

Να σου πω κάτι;
Κρατάς μυστικό;

Κουνάς το κεφάλι καταφατικά ή είναι ιδέα μου;
Να τολμήσω να σιωπήσω;
ή
Να σου αδειάσω το χώρο μιλώντας;

Τι να κάνω;
Τι θέλεις;
Να διαλέξω εγώ για σένα;
Σε ρωτάω, όπως κατάλαβες, για να έχω τη δυνατότητα να απαντήσω.

Εχθές το βράδυ επέτρεψα στον εαυτό μου να κάνει ένα μακρινό ταξίδι.
Ένα ταξίδι στο παρελθόν, στην στιγμή της μέρας, της νύχτας, της γέννησής μου.

Ήμουνα στη θερμοκοιτίδα λέει και γελούσα.
Κάποιες γλυκές νοσοκόμες με πείραζαν λέει, μου χάιδευαν απαλά τα μάγουλα κι εγώ γελούσα. Ακούς εκεί! Μωρό παιδί και γελούσα, λέει!

Και τώρα γελάω. Γίνομαι πάλι παιδί και γελάω.
Μ’ αρέσει αυτό το γέλιο. Μ’ αρέσει που η άκρη του ματιού συναντιέται με το πάνω μέρους του μάγουλου. Δημιουργεί όλο αυτό μια τσαχπινιά που ολότελα με εκφράζει.

Ήμουνα μωρό λέει και είχα στο χέρι ένα ροζ βραχιολάκι.
Ωραίο που ήτανε το ροζ το βραχιολάκι. Μα πού να βρίσκεται άραγε;

Και δίπλα μου ήτανε ένα άλλο μελαχρινό μωρό και είχε στο χεράκι του ένα γαλάζιο βραχιολάκι.
Ωραίο που ήτανε το γαλάζιο βραχιολάκι. Το έχεις άραγε εσύ;

Με μάτια μεγάλα με κοίταξες και δάκρυσες. Κι ύστερα ακούστηκαν «νιαουρίσματα» πολλών, μικρών ανθρώπων.

Και εγώ γελούσα. Γελούσα λέει. Γιατί γελούσα άραγε;
Ήθελα να ξεχωρίζω ή ήθελα να τους αφήσω να διακρίνουν την όποια ιδιαιτερότητά μου;

Τι σημασία έχει;
Ψυχούλες! Αγνές ψυχούλες ήμασταν, μα παραμείναμε;
Δεν ξέρω….
Θέλω τόσο να πω το Ναι, μα το Όχι μοιάζει να κραυγάζει..

Άφησα που λες την ψυχή μου εκείνο το βράδυ σε αυτό το μακρύ ταξίδι να θυμηθεί πώς ηταν όταν επισκέφτηκε το κόσμο μας και πώς είναι τώρα, που τις έχω φορτώσει τόσα άγχη, τόσες πικρίες, τόσα ανείπωτα λόγια και τόσα αναπάντητα γιατί.
Κατά έναν περίεργο τρόπο μετά την επίσκεψη εκείνη στο τόσο μακρινό ταξίδι, σα να αλάφρυνε, νιώθω, η ψυχή μου και μου άρεσε πολύ. Σα να βλέπω ένα δωμάτιο να γεμίζει με λευκό χρώμα και να φωτίζει όλους τους σκούρους τοίχους που υπήρχαν.

Με είδα, που λες, να με κρατάνε ανάποδα οι νοσοκόμες και να με πλένουνε με καθαρό νερό και αισθάνθηκα γελοία.
Μα πώς με κρατάνε; Σκέφτηκα.
Θα τους πέσω.

Είναι αστείο.
Φαντάσου πως έκανα ακόμη την κίνηση να με κρατήσω, να μην πέσω και χτυπήσω.
Δεν έπεσα. Αφέθηκα, καθάρισα, έφυγε το κόκκινο, έμεινα λευκή.
Να δεις πώς μοσχοβολάω… κρίνους επάνω σε λευκά περιστέρια θυμίζει το άρωμα που εκφράζω.

Έτσι μου αρέσω. Τυλιγμένη σε λευκή και ροζ κουβερτούλα να κατευθύνομαι να γνωρίσω τους ανθρώπους που με φέρανε στη ζωη και όλους εκείνους που θα τύχει έπειτα να συναντήσω.

Είδα πρόσωπα χαρούμενα και μάτια συγκινημένα. Τους χαμογέλασα, μα ήμουν τόσο κουρασμένη. Να αποκοιμηθώ ήθελα, μα μια αγκαλιά με έσφιξε και με ταλαιπώρησε λιγάκι, ώστε να έρθει η στιγμή να κλείσω τα μάτια, να κοιμηθώ και να ξυπνήσω όταν πεινάσω.

Και όταν ξύπνησα είχα φύγει από το ταξίδι, τ’ όνειρο εκείνο και ήμουνα σε έναν καναπέ αγκαλιά με ένα βυσσινί τηλεκοντρόλ, που μου θύμιζε στάλα θείας δίκης.

Κι άκουσα απόηχους.
Έρχονταν από κάποιο τηλεοπτικό κανάλι.
«Ο τάδε αριθμός», ακούστηκε, και η σκέψη μου πήγε πάλι στην ημερομηνία λήξης.

Πόσο τυχερή, σκέφτηκα.
Πόσο καλός ο τόπος μου, πόσο καλοί οι άνθρωποί μου.

Τυχερή.
Ευγνώμων.
Όμως, πόσοι εκεί έξω ειναι ή θα γίνουν ένας ακόμη «τάδε αριθμός»;

Κι αυτό με θλίβει.
Με πονάει.
Με εξαγριώνει
Με σχίζει στη στιγμή.

Και θα ’πρεπε και σένα.
Για πόσο όμως;

Για πάντα;
Μα το πάντα είναι τόσο λίγο, τόσο πολύ, τόσο ουδέτερο, τόσο γενικό, τόσο αφηρημένη έννοια, είναι τόσο…. τόσο… τόσο αποκλειστικά η δεδομένη χρονική στιγμή σου. "

~~ Ένας Ακόμη Τάδε Αριθμός (απόσπασμα) - Οι Φεγγίτες της Ζωής μου


#Τα_Λάφυρα_της_Ψυχής_μου
#Οι_Φεγγίτες_της_Ζωής_μου
#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Παρών
#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου

Ένα μεγάλο μεγάλο ευχαριστώ στην πολυαγαπημένη μου Alexandra Mouriopoulou για την φωτογραφία των βιβλίων στην Σπιναλόγκα. <3

Καλημέρα σε όλους!

ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΗΤΑΝ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ


Ερωτικό - Τάσος Λειβαδίτης - Απαγγέλει ο ίδιος ο ποιητής Κιθάρα ο Δημήτρης Φάμπας Η απαγγελία προέρχεται από το περιοδικό «Οδός Πανός» και κυκλοφόρησε με το τεύχος Απρίλιος - Ιούνιος 2008. Στο συγκεκριμένο cd, που την επιμέλεια έχει ο Πάνος Σαββόπουλος, το πρώτο ποίημα απαγγέλει ο ίδιος ο ποιητής Τάσος Λειβαδίτης και συνεχίζει η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη με την επιλογή και ανάγνωση πολλών ακόμη ποιημάτων του Τάσου Λειβαδίτη.

 Ναι αγαπημένη μου. Πολύ πριν να σε συναντήσω, εγώ σε περίμενα. Πάντοτε σε περίμενα. Σαν ήμουνα παιδί και μ' έβλεπε λυπημένο η μητέρα μου, έσκυβε και με ρωτούσε: τι έχεις αγόρι μου; Δε μίλαγα. Μονάχα κοίταζα πίσω απ' τον ώμο της έναν κόσμο άδειο από σένα, και καθώς πηγαινόφερνα το παιδικό κοντύλι ήταν για να μάθω να σου γράφω τραγούδια. Όταν ακούμπαγα στο τζάμι της βροχής ήταν που αργούσες ακόμα. Όταν τη νύχτα κοίταζα τ' αστέρια ήταν γιατί μου λείπανε τα μάτια σου. Κι όταν χτύπαγε η πόρτα μου κι άνοιγα δεν ήτανε κανείς. Κάπου όμως μες στον κόσμο ήταν η καρδιά σου που χτυπούσε. Έτσι έζησα, πάντοτε. Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά, θυμάσαι; Μου άπλωσες τα χέρια τόσο τρυφερά σα να με γνώριζες από χρόνια. Μα και βέβαια με γνώριζες. Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου, είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου, αγαπημένη μου... Αλήθεια εκείνη η άνοιξη, εκείνο το πρωινό, εκείνη η απλή κάμαρα της ευτυχίας, αυτό το σώμα σου που κράταγα πρώτη φορά γυμνό, αυτά τα δάκρυα που δε μπόρεσα στο τέλος να κρατήσω, πόσο σου πήγαιναν. Κι ύστερα ξαφνικά εκείνο το βράδυ... έβρεχε. Ανέβηκα τέσσερα-τέσσερα τα σκαλιά, κανείς στην κάμαρα. Έτρεμε στ' ανοιχτό παράθυρο η κουρτίνα. "Φεύγω, μη ζητήσεις να με βρεις", έγραφε. Η χτένα της ξεχασμένη πάνω στο τραπέζι ανάμεσα στις χυμένες πούδρες, σαν ένα μικρό παιδικό φέρετρο μέσα στη σκόνη. Πού είσαι λοιπόν; πες μου, πού είσαι; σ' αναζητάω σαν τον τυφλό που ψάχνει να βρει το πόμολο της πόρτας σ' ένα σπίτι που 'πιασε φωτιά. Τις νύχτες σηκώνομαι αλαφιασμένος, ντύνομαι και σε περιμένω. Δε θα χτυπούσες καν την πόρτα. Θα πέταγες με βιάση το παλτό σου στην καρέκλα. Η κάμαρα όλη θα λιποθυμούσε όπως θα 'λυνες ξαφνικά εκείνα τ' ασύγκριτα τυραννικά μαλλιά σου. Η παλιά ντουλάπα θα 'τρεχε και σαν μια ταπεινή υπηρέτρια θα σου 'βγαζε τα παπούτσια. Θα γελούσαν οι καθρέφτες, θα ξυπνούσαν οι γείτονες... Όλα έχουν μείνει όπως τα 'φησες θα σου 'λεγα. Κι η χτένα σου, να τη εκεί. Η μαύρη μεγάλη χτένα σου, σαν ένας έρημος κατασκότεινος δρόμος που τον περνάω κάθε νύχτα. Άσε με τώρα να κοιτάζω τα παράθυρά σου ξέροντας πως μέσα ένας άλλος σε παίρνει. Ένας άλλος βυθίζεται μες στη μεγάλη σου άνοιξη. Εγώ και ποδοπατημένη από χιλιάδες άντρες σ' αγαπώ. Άσε με εδώ στη γωνιά, δεν πειράζει ας χιονίζει. Αυτό το μικρό τετράγωνο φως που ρίχνει το παράθυρο σου πάνω στο χιόνι, εμένα είναι ο κόσμος μου. Δε θα σου πω τίποτα μόλις βγεις. Θα περπατάω δίπλα σου αμίλητος, κι αν αυτό σε πειράζει μπορώ να 'ρχομαι πίσω σου σα σκυλί. Κι όταν πεθάνω, το χώμα που θα με σκεπάσει δε θα 'ναι για μένα το σκληρό χώμα των νεκρών, μα η απαλή τρυφερή γη, που κάποτε πλαγιάσαμε γυμνοί πάνω της. Ποδοπάτησέ με να 'χω τουλάχιστον την ευτυχία να μ' αγγίζεις. Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας




Ο Αναστάσιος-Παντελεήμων Λειβαδίτης (20 Απριλίου 1922 - 30 Οκτωβρίου 1988) ήταν σημαντικός Έλληνας ποιητής. Γεννήθηκε και πέθανε στην Αθήνα, έχοντας καταγωγή από την Κοντοβάζαινα.

Βίος

Γιος του Λύσανδρου και της Βασιλικής, γεννήθηκε στην Αθήνα το βράδυ της Αναστάσεως του 1922 είχε τέσσερα μεγαλύτερα αδέρφια, μια αδερφή και τρεις αδερφούς. Αδερφός του ήταν ο ηθοποιός Αλέκος Λειβαδίτης.
Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όμως τον κέρδισε η λογοτεχνία και συγκεκριμένα η ποίηση. Ανέπτυξε έντονη πολιτική δραστηριότητα στο χώρο της αριστεράς. Κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών ανήκε σε ομάδα της ΕΠΟΝ που διοργάνωνε εράνους και διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις, χωρίς να πάρει μέρος ως μάχιμος. Η δράση του αυτή είχε ως συνέπεια να συλληφθεί και να εξοριστεί. Αφέθηκε ελεύθερος μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας.[2]
Το 1948 συλλαμβάνεται και εξορίζεται στο Μούδρο. Μεταφέρθηκε μετά από ένα χρόνο στη Μακρόνησο όπου ξεκίνησε τη συγγραφή του «Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου». Μεταφέρθηκε στον Αϊ Στράτη κι από κει στις φυλακές Χατζηκώστα στην Αθήνα, απ' όπου αφέθηκε ελεύθερος το 1951. Τελικά το δικαστήριο (Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, 10 Φεβρουαρίου 1955) τον απάλλαξε λόγω αμφιβολιών.
Στο ελληνικό κοινό ο Τάσος Λειβαδίτης εμφανίστηκε το 1946, μέσα από τις στήλες του περιοδικού Ελεύθερα Γράμματα (τεύχ. 55,15-11-46) με το ποίημα «Το τραγούδι του Χατζηδημήτρη». Το 1947 συνεργάστηκε στην έκδοση του περιοδικού «Θεμέλιο». Το 1952 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική σύνθεση με τίτλο «Μάχη στην άκρη της νύχτας» και εργάστηκε επίσης σαν κριτικός ποίησης στην εφημερίδα Αυγή, από το 1954 - 1980 (με εξαίρεση τα έτη 1967-74 που η εφημερίδα είχε κλείσει λόγω δικτατορίας) και το περιοδικό «Επιθεώρηση Τέχνης» (1962-1966), όπου δημοσίευσε πολιτικά και κριτικά δοκίμια.
Στο διάστημα της Χούντας των Συνταγματαρχών ο ποιητής για βιοποριστικούς λόγους μεταφράζει ή διασκευάζει λογοτεχνικά έργα για λαϊκά περιοδικά ποικίλης ύλης με το ψευδώνυμο Pόκκος.
Ο Τάσος Λειβαδίτης πέθανε στην Αθήνα 30 Οκτωβρίου 1988, στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο από ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής. Μετά το θάνατό του εκδόθηκαν χειρόγραφα ανέκδοτα ποιήματά του με τον τίτλο «Χειρόγραφα του Φθινοπώρου».

Επιπλέον δράση

Στίχοι του μελοποιήθηκαν από τον Μίκη Θεοδωράκη, στο δίσκο «Πολιτεία» (1961), «Της εξορίας» (1976), «Πολιτεία Γ' - Οκτώβρης '78» (1976), «Τα Λυρικά» (1977), «Λειτουργία Νο2: Για τα παιδιά που σκοτώνονται στον πόλεμο» (1987), τον Μάνο Λοΐζο στο δίσκο «Για μια μέρα ζωής» (1980), τον Γιώργο Τσαγκάρη στο δίσκο «Φυσάει» (1993) με ερμηνευτή το Βασίλη Παπακωνσταντίνου και τη συμμετοχή του ηθοποιού Γιώργου Μιχαλακόπουλου, τον Μιχάλη Γρηγορίου στο δίσκο «Σκοτεινή πράξη, ένα Ορατόριο σε ποίηση Τάσου Λειβαδίτη» (1997) και από το συγκρότημα Όναρ στο δίσκο «Αλαντίν, τελειώσαν οι ευχές σου» (2003).
Συνυπέγραψε ακόμη με τον Κώστα Κοτζιά τα σενάρια των ελληνικών ταινιών «Ο θρίαμβος» και «Συνοικία το όνειρο» σε σκηνοθεσία του Αλέκου Αλεξανδράκη[3].
Τα ποιήματά του μεταφράστηκαν στα Ρωσικά, Σερβικά, Ουγγρικά, Σουηδικά, Ιταλικά, Γαλλικά, Αλβανικά, Βουλγαρικά, Κινεζικά και Αγγλικά.

Τιμές και διακρίσεις

Τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο ποίησης στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας στη Βαρσοβία (1953 για τη συλλογή του «Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου»), το πρώτο βραβείο ποίησης του Δήμου Αθηναίων (1957 για τη συλλογή του «Συμφωνία αρ.Ι»), το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1976 για τη συλλογή «Βιολί για μονόχειρα»), το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1979 για το «Εγχειρίδιο ευθανασίας»).
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της «Εταιρείας Συγγραφέων».
Έγραψε επίσης κι ένα μικρό τόμο με τίτλο: «Έλληνες ποιητές», ο οποίος αναφέρεται στις συλλογές που εκδόθηκαν την περίοδο 1978-1981, και αποτελεί μια απογραφή 74 ποιητικών συλλογών.
Όπως σημειώνει ο Τίτος Πατρίκιος, φίλος και συνεργάτης του Λειβαδίτη, ήταν τόσο αφοσιωμένος στην ποίηση ώστε όσα ποιήματα του έστελναν «τα διάβαζε όλα ως το κόκαλο και όσο μεγαλύτερη αξία τους έβρισκε, τόσο την αναγνώριζε και τη διακήρυσσε». Και παρακάτω: «άσκησε την κριτική με διεισδυτική ευαισθησία, με στοχασμό που δεν κατέληγε σε κάποια κανονιστικότητα, με άνοιγμα σε όλους τους τρόπους της ποίησης και αγάπη για όλους τους ποιητές, χωρίς εύνοιες και πατερναλισμούς».

Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2018

Και θύμωσα! Θύμωσα πολύ! Οργίστηκα! Με σένα, με μένα, με το Θεό, με όλους! Και έχασα τον εαυτό μου για καιρό μα τον βρήκα κάτω από ένα λευκό σεντόνι που μύριζε φρεσκάδα. Μια φρεσκάδα, που μου απόπνεε πάντα το αποσμητικό σου. Κάπως έτσι πήρα την πρώτη μου ανάσα

" Κι έφυγες!
Προσπάθησα να σε κρατήσω μα εσύ έφυγες κι ας σου ’χα πει τόσες φορές πως δεν μπορώ να ζω χωρίς εσένα.

Και θύμωσα! Θύμωσα πολύ! Οργίστηκα! Με σένα, με μένα, με το Θεό, με όλους!
Και έχασα τον εαυτό μου για καιρό μα τον βρήκα κάτω από ένα λευκό σεντόνι που μύριζε φρεσκάδα. Μια φρεσκάδα, που μου απόπνεε πάντα το αποσμητικό σου. Κάπως έτσι πήρα την πρώτη μου ανάσα.

Και θέλησα! Θέλησα να σε βγάλω από τη ζωή μου, όπως με έβγαλες εσύ! Να σε τιμωρήσω που έφυγες χωρίς καν να με ειδοποιήσεις.

Μάζεψα και τοποθέτησα τα πράγματά σου, τα πράγματά μας, σε χάρτινες κούτες και τις έκλεισα στην παλιά μας αποθήκη.
Πόσο ανόητη! Σε μια εβδομάδα τα δώρισα όλα! Έτσι θα συνέχιζες να δρούσες σε μια ζωή που «αόρατοι περπατητές» ξαποσταίνουν σε πράξεις καλοσύνης και χαμογελούν σε προσφορές αγάπης.
Άδολης αγάπης, αθώας, ειλικρινούς, σαν λίγες που στον κόσμο μας υπάρχουν! Μα ευτυχώς είναι δυνατές, ανεξίτηλες, διαχρονικές και μπορούν να γίνουν το αλάτι σε μια πληγή, που πρέπει άμεσα να κλείσει.

Δεν φεύγουνε οι άνθρωποι! Δε φεύγουνε! Κάπου πάνε και ξαναγυρνάνε! Μέσα από εμάς! Μέσα από τα έργα, την αγάπη, τις πράξεις, την πίστη, τη δύναμή μας! Εκείνη τη δύναμη που λέει «ύψωσε ψηλά το κεφάλι και προχώρα»! Προχώρα ακόμα κι αν χρειαστεί να συρθείς και να ματώσεις το σώμα όλο! Προχώρα, όχι γιατί δεν έχεις άλλη επιλογή, αλλά γιατί μόνο αυτό μπορείς να κάνεις! Γεννήθηκες για να προχωράς, η ροή της ζωής αυτό μας δείχνει! Δεν πάει πίσω η ζωή, δεν πάει, τη ροή της μπορείς να ακολουθήσεις! Όσο κουράγιο κι αν χρειαστεί, εσύ αυτό συνέχισε να κάνεις! Προχώρα! Με το κεφάλι ψηλά, σύρσου μα προχώρα!

Κι όταν σου λείπει και νοιώθεις να θες να εγκαταλείψεις να θυμάσαι:

Κανείς δεν φεύγει αν αγαπηθεί!
Κανείς δεν φεύγει αν χαμογελάσει!
Κανείς δεν φεύγει αν προσφέρει, αν αγκαλιάσει, αν παρηγορήσει, αν κρατήσει ένα χέρι ή έναν ώμο, αναλόγως τη στιγμή!
Κανείς δεν φεύγει αν τον κρατήσεις για πάντα στην καρδιά σου! Αν τον κάνεις «λάφυρο» μιας μάχης που έδωσες, που δίνεις και που θα μάχεσαι να δίνεις για πάντα!

Γιατί η ζωή δεν είναι πόλεμος, είναι όμως ενίοτε μια εσωτερική διαμάχη και κάθε φορά που συγκρούεσαι, να ανασύρεις τα «χρυσά λάφυρα» που σου θυμίζουν όμορφες στιγμές που σου χάρισαν ή που σου δάνεισαν οι άλλοι! Και εσύ τις άξιζες! Τις κέρδισες! Και ξέρεις πως παρόλο που πέρασαν, που τράπηκαν στη δική τους άκαρπη φυγή, τίποτα δε μπορεί να ακυρώσει την ύπαρξή τους.

Κι αν οι αναμνήσεις κάποιες φορές πονάνε, να ξέρεις πως η πραγματικότητα του χθες είναι ενθύμιο και εφόδιο της αποκλειστικής ψυχής σου!
Και θα ’ναι για πάντα!

Κανείς δε «φεύγει» αν καταλάβει πως η οποιαδήποτε φυγή δεν είναι κάτι κακό, είναι απλώς η έξοδος μιας διαδρομής, που για κάποιο λόγο η πόρτα της έπρεπε να κλείσει.

Και θα ανοίξει μία άλλη! Κάπου παρακάτω θα δημιουργηθεί μια άλλη! Διαφορετική μα με κοινό γνώμονα την ίδια δίψα για ζωή, για ανάσα, για ταξίδι στο άγνωστο μα τον τόσο γνωστό μας κόσμο. "

~~ Η Φυγή (απόσπασμα) - Τα Λάφυρα της Ψυχής μου

#Τα_Λάφυρα_της_Ψυχής_μου
#Οι_Φεγγίτες_της_Ζωής_μου
#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Παρών
#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου

Ένα μεγάλο μεγάλο ευχαριστώ στην πολυαγαπημένη μου Μαρία Παπούλια για την φωτογραφία των βιβλίων στην Κομοτηνή αυτή την φορά!!

Με όποιες κι αν είναι οι συνέπειες....



Καλημέρα, εκφραστικοί μου.

Δεν ξέρω αν θα πρέπει να φυλαγόμαστε από ομάδες ανθρώπων - μιας και που εκ φύσεως - κληθήκαμε να συνυπάρξουμε, ξέρω όμως, πως το να μην χάνεις τον εαυτό σου ανάμεσα στο διαφοροποιημένο πλήθος, όπως επίσης και το να μπορείς να αντιλαμβάνεσαι την κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι την εκάστοτε στιγμή, μας δίνει μια επιπλέον επίγνωση της ζωής που αποφασίσαμε να ζήσουμε. Διότι αδιαμφισβήτητα μας δόθηκε αλλά στην συνέχεια, εμείς της δοθήκαμε και κάθε χρόνο και πιο ολοκληρωτικά. Με όποιες κι αν είναι οι συνέπειες....



Πολύ έξυπνο! Το δανείστηκα από το αγαπημένο μου Κατερινάκι (Κατερίνα Λεβάκου) Πόσο κλειστοφοβικό μου ακούγεται αυτό! Η όλη κατάσταση αν θέλετε του εγωισμού! Eγκλωβισμένος/εγκλωβισμένη στον ίδιο μας τον εαυτό. Τον κακό εαυτό. Εκείνον που αντί να ανακαλύπτει κόσμους, κλείνει κόσμους. Λυπάμαι πολύ τα εγωπαθή πλάσματα, γιατί βιώνουν την πιο σκληρή μοναξιά εν αγνοία τους.

Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2018

ΤΕΛΙΚΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΠΟΙΗΣΗ



Η ποίηση, μία από τις δύο βασικές κατηγορίες του λόγου, του έμμετρου λόγου, έναντι του πεζού λόγου και του διαλόγου και κατ'επέκταση της Λογοτεχνίας, ήταν ανέκαθεν δύσκολο να οριστεί και γι΄αυτό έχουν δοθεί διάφοροι ορισμοί ανά τους αιώνες. Σύμφωνα με τον σημαντικό Αργεντινό συγγραφέα Χόρχε Λουίς Μπόρχες, «Ποίηση είναι η έκφραση του ωραίου, διαμέσου λέξεων περίτεχνα υφασμένων μεταξύ τους».
Για τη μελέτη της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής ιστορίας ενός λαού ή ενός τόπου είναι δυνατόν ν'αναζητηθούν διάφορα σχετικά συγγράμματα που όμως θα οδηγήσουν μακριά από το σκοπό τους αν δεν αναζητηθεί και η τέχνη μ'όλα τα παρακλάδια της που ανέπτυξε ο συγκεκριμένος λαός συγκεκριμένου τόπου. Ανάμεσα στις διάφορες τέχνες την πρώτη θέση κατέχει πάντα η Τέχνη του Λόγου, που αποτελεί την Τέχνη των Τεχνών, αφού κύριο όργανό της είναι η γλώσσα, το κατεξοχήν εκφραστικό μέσο του ανθρώπου. Πιο παλιά μορφή της Τέχνης του Λόγου είναι η Ποίηση που είναι και η πλέον συναισθηματική, πιο μουσική, συνεπώς και πιο ψυχική από τον πεζό λόγο και τον σκηνικό διάλογο.
Μετά τα παραπάνω η μελέτη της Ποίησης αποτελεί την ασφαλέστερη οδό της ψυχικής αποκάλυψης και του βίου ανθρώπων, αλλά και τόπων που έζησαν αυτοί. Η ποίηση διαφέρει σε πολλά σημεία από την πεζογραφία. Οι διαφορές είναι και εξωτερικές και εσωτερικές. Πρώτα-πρώτα τα ποιήματα είναι γραμμένα σε στίχους, σε σειρές λέξεων, που έχουν ρυθμό και μέτρο, δηλαδή οι συλλαβές τους κυλούν με έναν ορισμένο τρόπο, ώστε να παρουσιάζουν στο αυτί ευχάριστο αποτέλεσμα. Αντίθετα στο πεζογράφημα τα νοήματα είναι διατυπωμένα σε προτάσεις, που η μια ακολουθεί την άλλη με βάση μόνο τους κανόνες της γραμματικής. Οι εσωτερικές διαφορές είναι και αυτές μεγάλες. Ο ποιητής χρησιμοποιεί τη φαντασία για να δημιουργήσει συγκίνηση στον αναγνώστη ή ακροατή. Απευθύνεται στο συναίσθημα και όχι τη νόηση, όπως ο πεζογράφος.
Η ποίηση είναι το αρχαιότερο λογοτεχνικό είδος. Πριν την ανακάληψη της γραφής, ο άνθρωπος ήταν αδύνατο να αναπτύξει την τέχνη του πεζού λόγου και να απομνημονεύσει ένα πεζογράφημα. Ποιήματα όμως (όπως επιφωνηματικές επικλήσεις και ύμνους στους θεούς, θρήνους και ξεσπάσματα χαράς) έπλασε πολύ νωρίς ο πρωτόγονος άνθρωπος, συνδυασμένα με μουσική και χορό. 



Τα γένη της ποίησης είναι τρία:
  1. Η επική ποίηση είναι το αρχαιότερο είδος ποίησης. Τα έπη ασχολούνται με την περιγραφή και αφήγηση λόγων, πράξεων και κατορθωμάτων θεών (θρησκευτικό έπος) και ηρώων (ηρωικό έπος). Στο έπος, ο ποιητής αφηγείται σε τρίτο πρόσωπο μια ιστορία, την οποία δανείζεται από τον μύθο, έχει εκτεταμένο μέγεθος (μπορεί να αποτελείται από χιλιάδες στίχους) και συνήθως γράφεται και απαγγέλλεται σε στίχους εξάμετρους. Η Ιλιάδα και η Οδύσσεια του Ομήρου είναι τα αρχαιότερα ελληνικά έπη. Από τα σύγχρονα ξεχωρίζει ο Διάκος του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη.
  2. Στη λυρική ποίηση, ο ποιητής περιγράφει σε πρώτο πρόσωπο μία εικόνα ή μία κατάσταση, αποφεύγοντας συνήθως την εξιστόρηση μύθου. Χρησιμοποιεί διηγηματικά στοιχεία για να παραδειγματίσει, να φρονηματίσει ή να εξωτερικεύσει προσωπικά συναισθήματα, σκέψεις και εντυπώσεις και μάλιστα με τη χρήση άφθονων εκφραστικών μέσων (π.χ. σχήματα λόγου: πλεονασμούς, παρομοιώσεις, ομοιοκαταληξίες, μεταφορές κ.ά.). Είναι η ποίηση της καθημερινότητας, του ανθρώπου που ζει κοινωνικοπολιτικές μεταβολές και δεν επιμένει σε ακλόνητες αξίες και υψηλούς χαρακτήρες, στοιχεία τα οποία συναντάμε στο έπος, αλλά ασχολείται με τα απλά προβλήματα καθημερινής ζωής. Το μέγεθος του λυρικού ποιήματος είναι σύντομο (μπορεί να περιορίζεται σε μόνο δύο στίχους). Η λυρική ποίηση είναι αδόμενη (τραγουδιέται) και έχει μεγάλη ποικιλία μέτρων κάτι που διευκολύνει τη συνοδεία της από μουσικό όργανο. Αρχαία λυρικά ποιήματα ήταν οι ωδές, οι ύμνοι (μελική ποίηση) και οι διθύραμβοι, τα εγκώμια, οι παιάνες (χορική ποίηση). Από τα σύγχρονα μας ποιήματα τα πιο πολλά είναι λυρικά.
  3. Η δραματική ποίηση συνταιριάζει έπος και λυρισμό σε μορφή θεατρική. Στο δράμα, ο ποιητής γράφει σε δεύτερο πρόσωπο. Διηγείται και παρουσιάζει (συνήθως επί σκηνής) ιστορίες οι οποίες έχουν αντλήσει το θέμα τους από κάποιον μύθο. Έχει μεσαίο μέγεθος, όχι πάνω από 1000-1600 στίχους και αποτελείται από μεικτά μέτρα. Τέτοια είναι η αρχαία τραγωδία, κωμωδία και σάτιρα, οι τραγωδίες του Σαίξπηρ κλπ και από τα νεότερα οι τραγωδίες του Σικελιανού και του Καζαντζάκη.


Ανάλογα πάλι με το περιεχόμενο και την τεχνοτροπία του ποιητή η ποίηση χωρίζεται σε σχολές:

  1. Ρομαντική όπου δεν κυριαρχεί η λογική αλλά το συναίσθημα. Τέτοια ποιήματα έγραψε ο Παπαρρηγόπουλος, ο Βασιλειάδης κ.ά.
  2. Παρνασσιακή, όπου κυριαρχεί η προσπάθεια του ποιητή να πλάσει τέλειους στην εμφάνιση στίχους.Ο παρνασσισµός ξεκίνησε από τη Γαλλία και κυριάρχησε στην ευρωπαϊκή λογοτεχνία το διάστηµα 1850-1880. Παρνασσιακά ποιήµατα έγραψαν κυρίως οι ποιητές: Κωστής Παλαµάς, Λορέντζος Μαβίλης, Ιωάννης Γρυπάρης, Γεώργιος Δροσίνης αλλά και. µεταγενέστεροι ποιητές όπως ο Άγγελος Σικελιανός και ο Κώστας Βάρναλης.
  3. Συμβολική, όπου με τη μουσική επεξεργασία του στίχου (μουσικότητα, ρυθμός κλπ) σε συνδυασμό με το νόημα δημιουργείται συγκίνηση στον αναγνώστη. Ο συµβολισµός είναι ένα ρεύµα που εµφανίστηκε στη Γαλλία στα τέλη του 19ου αιώνα και επηρέασε κυρίως την ποίηση και λιγότερο τη µουσική και τη ζωγραφική. Γεννήθηκε ως αντίδραση στην ψυχρότητα του παρνασσισµού και συνιστά µια επιστροφή στη ροµαντική ποίηση. Ποιητές της Νέας Αθηναϊκής Σχολής (1900-1910): από το συµβολισµό επηρεάστηκαν οι Κωνσταντίνος Χατζόπουλος, Γιάννης Καµπύσης, Σπήλιος Πασαγιάννης, Απόστολος Μελαχρινός, Ιωάννης Γρυπάρης, Κωστής Παλαµάς, Κ. Π. Καβάφης. Ποιητές της γενιάς του 1920 (Νεοσυµβολιστές): σε αυτήν την οµάδα ανήκουν οι ποιητές: Κώστας Καρυωτάκης, Κώστας Ουράνης, Ναπολέων Λαπαθιώτης, Τέλλος Άγρας, Μήτσος Παπανικολάου, Μαρία Πολυδούρη.

Από τους μεγαλύτερους ποιητές του κόσμου είναι οι Αρχαίοι Έλληνες τραγικοί Αισχύλος, Σοφοκλής και Ευριπίδης, οι κωμικοί Αριστοφάνης και Μένανδρος, και οι λυρικοί Πίνδαρος, Αλκαίος και Σαπφώ. Κατά τη νεότερη εποχή ξεχωρίζει η ποιητική δημιουργία του Σαίξπηρ, του Δάντη, του Γκαίτε,του Σίλλερ, του Ουγκώ, του Χάινε. Η νεοελληνική ποιητική μούσα μας χάρισε τα θαυμάσια δημοτικά τραγούδια και τα ποιήματα γνωστών ποιητών, όπως ο Διονύσιος Σολωμός, ο Ανδρέας Κάλβος, ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, ο Κωστής Παλαμάς κ.α.
Οι αρχαίοι Έλληνες ανέπτυξαν ιδιαίτερα την ποίηση και συγκεκριμένα το έπος, τη λυρική ποίηση και το δράμα ως ποιητικά είδη, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως δεν άνθισαν και άλλα είδη, όπως η βουκολική ποίηση. Αξιοσημείωτο είναι ότι πέντε από τις εννέα Μούσες ήταν προστάτιδες των διαφόρων ειδών της ποίησης. 


Και για εμένα, όλα καταλήγουν εδώ:  


Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου, βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί. 

 

Sigmund Freud

ΑΣ ΕΙΝΑΙ.... ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ!

Ένας άνεμος διαρκής Ελευθερίας δέρνει το πρόσωπό σου και εσύ συνεχίζεις να ιχνηλατείς επάνω σε στοιβαγμένα, μύρια όνειρα που έκλεισες εχθές σε ένα καφετί χιλιομπαλωμένο σάκο


" Καλπάζεις!
Είσαι πάνω στο λευκό σου άλογο και καλπάζεις.
Το βλέπω. Καλπάζεις!

Η επιμονή σου για ζωή είναι τόση που περίτρανα καλπάζεις. Νιώθεις πως υποτάσσεις το άλογο μα ξέρεις πως αυτό σου κήρυξε την πλήρη Ελευθερία.
Διαρκής κόπος η ζωή, σαν το πρώτο σάλτο στην καφέ σέλα του λευκού σου αλόγου!
Μα πόση είναι η χαρά σου;
Ανεμίζεις τα χέρια στον ουρανό και νιώθεις κατακτητής των πάντων!
Κι έπειτα χτυπάς ελαφρώς στα καπούλια το άλογο, εκείνο χλιμιντρίζει και το κοντέρ ταχύτητας όπου να ’ναι ξέρω πως θα σπάσει!
Τρέχεις! Τρέχεις επάνω στο λευκό άλογο και νιώθω να μου κόβεται η ανάσα στα σάλτα που κάνει για να ξεπεράσει τα εμπόδια!
Κι όμως! Μετά από κάθε σάλτο στέκεστε κι οι δύο εκεί! Ήρωες στη σέλα!
Τι ανακούφιση! Μπορώ να ανασάνω ξανά!
Μπορώ να σας καμαρώσω! Να σας θαυμάσω!
Να φανταστώ πως τρέχω μαζί σας!
Μα κυρίως να μοιραστώ την κάθε στιγμή μαζί σας σαν να είμαι ένας απλός, φαινομενικά παρατηρητής!

Καλπάζεις!
Είσαι πάνω στη νιότη σου και θέλεις να καλπάζεις.
Το βλέπω. Καλπάζεις!

Ένας άνεμος διαρκής Ελευθερίας δέρνει το πρόσωπό σου και εσύ συνεχίζεις να ιχνηλατείς επάνω σε στοιβαγμένα, μύρια όνειρα που έκλεισες εχθές σε ένα καφετί χιλιομπαλωμένο σάκο.

Ακούω τα πέταλα του αλόγου να βυθίζονται στο σκληρό χώμα και ξέρω πως επίτηδες επέλεξες αυτή τη διαδρομή για να ποδοπατήσεις τα θέλω και τα όνειρα που έμειναν απραγματοποίητα κάτω από ένα μεταξωτό σεντόνι.
Να ξέρεις όμως πως τα όνειρά σου ήταν πλεγμένα με ροδοπέταλα και αυτή τη στιγμή χρειάζονται ανθόνερο για να αναβιώσουν πάλι!
Αν μου επιτρέψεις! Θα τα ραντίσω εγώ!
Φοβάμαι πως δε θα με αφήσεις όμως!

Σε βλέπω από μακριά, σαν καλός παρατηρητής να τρέχεις με μανία επάνω στο λευκό σου άλογο που μεγάλωσε και μια μέρα έτσι ξαφνικά ονομάτισες Κεραυνό! Σε βλέπω να κατευθύνεσαι προς το γνώριμο λιβάδι και από πάνω σου να σε ακολουθεί ένα τεράστιο, μαύρο σύννεφο που προμηνύει καταστροφική καταιγίδα.
Φοβάμαι τόσο πολύ!
Δείχνεις να μη φοβάσαι καθόλου!

Φτάνεις στη μέση του λιβαδιού, προστάζεις το άλογο να σταματήσει και κοιτώντας τον ουρανό σηκώνεις τα χέρια ψηλά και τα τραντάζεις.
Σε ακούω να συλλαβίζεις ασυναρτησίες και να ωρύεσαι με ύβρεις και λέξεις που τσαλακώνουν τον απαράμιλλο εγωισμό σου.
Σε ακούω να προκαλείς τη βροχή να σε ραπίσει μα βλέπω την αδιαφορία χαραγμένη στο σύγνεφο!
Παρακαλάς να ξεσπάσει όλη αυτή η μανία επάνω σου μα νιώθω πως ο καιρός εχει άλλα σχέδια για σένα!

Κι εσύ συνεχίζεις να φωνάζεις!
Να προκαλείς!
Κι έπειτα να παρακαλάς!
Να ικετεύεις να ρίξει όλο το νερό που κουβαλά επάνω σου!

Χμμμ….
Ένα νερό δε θα σε καθαρίσει φίλε μου!
Έστω κι αν προέρχεται από ένα τόσο μεγάλο σύννεφο!
Ένα νερό δε θα σε κάνει να ανασάνεις ξανά!
Έστω κι αν έτσι έχεις πιστέψει!
Ένα νερό το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να ξεπλύνει τα παχουλά σου δάκρυα που αυτή τη στιγμή μπήγονται στο σώμα του αλόγου.
Έστω κι αν δεν το έχεις παρατηρήσει!

Καταριέσαι τη ζωή! Τους νόμους! Τη φύση! Τους ανθρώπους! Την καταιγίδα που προκάλεσες μα δεν σου έκανε τη χάρη να αναμετρηθείτε!
Σκουπίζεις τα δάκρυα! Χαϊδεύεις απαλά τον Κεραυνό και φεύγεις για άλλους βίους και άλλες πολιτείες. "

~~ Καλπάζεις (απόσπασμα) - Τα Λάφυρα της Ψυχής μου


#Τα_Λάφυρα_της_Ψυχής_μου
#Οι_Φεγγίτες_της_Ζωής_μου
#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Παρών
#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου

Ένα μεγάλο μεγάλο ευχαριστώ στην πολυαγαπημένη μου Alexandra Mouriopoulou για την φωτογραφία των βιβλίων στην Σπιναλόγκα.

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2018

ΑΠΟΣΤΑΣΗ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


Οι άνθρωποι, καταδικασμένοι ως φθαρτή ύλη ενός απροσδιόριστου ενεργειακού πεδίου,
επινόησαν τα κόκκινα μπαλόνια, για να κρύψουν την Αγάπη.

Η Αγάπη, άλλοτε ως μνήμη και άλλοτε ως Έχιδνα, κουβαλά μαζί της μια εικόνα από εμάς. Μια εικόνα, που ολοένα και ξεφτίζει, στερεύει, απομονώνεται.

Σαν δοχείο, με εύκαμπτα και ελαστικά τοιχώματα, που φιλοξενείς το οξυγόνο που κλέψανε οι αυτάρκεις, παρομοιάζεις την ελεύθερη σκέψη σαν Ύψιστο, που αφοσιώθηκε στην απρόσμενη Πύλη.

Εδώ όμως, κάτω στη γη, ανάμεσά μας, στις δύο γνώριμες πηγές των ανθρώπων, στους πόλους της μη επιφανούς, είσαι η πιο ποθητή και πολύτιμη, Ελπίδα μας.

Σου έδωσα το χρώμα της ζωτικής ενέργειας, γιατί θέλω να μηδενίσεις τις εξωραϊσμένες αποστάσεις.

Ήρθε η ώρα γιατί και απόψε, αιμορραγώ​. Άγγιξέ με και σου υπόσχομαι, να βελτιώσω την Ευτυχία.

Η απόσταση- ήταν για εμένα - το πιο προσβάσιμο μυστικό.

~~ Απόσταση - Κική Κωνσταντίνου

_______


Να έχετε ένα όμορφο ΣΚ, εκφραστικοί μου

Καλή σας μέρα!


#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2018

" τα βιβλία σου τα αγάπησα από την πρώτη στιγμή που τα είδα..."

" πολύ όμορφα τα βιβλία σου.... πραγματικά είσαι ένα γλυκύτατο και τρυφερό κορίτσι και γράφεις τόσο όμορφα που με εντυπωσίασες πολύ ευχάριστα...η φωτογραφία που βλέπεις είναι πολύ παλιά .. είναι η Θεσσαλονίκη.... τα βιβλία σου τα αγάπησα από την πρώτη στιγμή που τα είδα.. "

Εγκάρδια λόγια από την γλυκυτάτη μου φίλη - αναγνώστρια, Βαλεντίνα Πάσχου από την όμορφη Θεσσαλονίκη μας.

Πόσο όμορφη φωτογραφία και πόσο όμορφα λόγια.
Δεν ξέρω τι να πω για να εκφράσω την ευγνομωσύνη μου ξέρω όμως πως το ευχαριστώ μου είναι ταπεινό και εγκάρδιο.

Σου εύχομαι καλή ανάγνωση και να ταξιδέψεις μέσα από τα βιβλία, αυτά. Σε ευχαριστώ για όλα!

Να είσαι πάντα καλά. Την αγάπη μου, όλη

Θεατρική παράσταση «Ο Συλλέκτης» στη Χαλκίδα



Το καθηλωτικό μυθιστόρημα του Τζων Φώουλς μεταφέρεται στο θέατρο στη διασκευή του Μαρκ Χήλυ σε μια παράσταση μ’ έντονο το στοιχείο του ψυχολογικού θρίλερ. 

 την πολύ αγαπημένη, ιδιαίτερη πατρίδα του, την Χαλκίδα, επιστρέφει καλλιτεχνικά ο Αργύρης Αγγέλου το φετινό φθινόπωρο, με αφορμή την παράσταση «Ο συλλέκτης». Είκοσι δύο ολόκληρα χρόνια μετά, ο Αργύρης θ’ ανέβει ξανά στη φιλόξενη σκηνή του Θεάτρου Παπαδημητρίου, της σκηνής που τον ενέπνευσε εξ αρχής  ν’ ασχοληθεί με το Θέατρο.

Μαζί του, η Ιωάννα Πηλιχού, με κοινές αναφορές και καταβολές, αφού γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Αλιβέρι. Η καλή ηθοποιός, γνωστή από μεγάλες τηλεοπτικές και θεατρικές επιτυχίες, δέχτηκε με χαρά τη συνεργασία αυτή.

Η παράσταση «Ο συλλέκτης» πραγματοποιείται με την ευγενική υποστήριξη του Οργανισμού Πολιτισμού του Δήμου Χαλκιδέων, που αγκαλιάζει το έργο και τους συντελεστές του για περιορισμένες παραστάσεις ξεκινώντας στις 26 Οκτωβρίου 2018.

Το καθηλωτικό μυθιστόρημα του Τζων Φώουλς μεταφέρεται στο θέατρο στη διασκευή του Μαρκ Χήλυ σε μια παράσταση μ’ έντονο το στοιχείο του ψυχολογικού θρίλερ. 

μετάφραση - σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Κοέν 
σκηνικά - κοστούμια: Γιάννης Αρβανίτης
φωτισμοί: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου 
βοηθός σκηνοθέτη: Δανάη Σταματοπούλου
βοηθός σκηνογράφου: Αναστασία Δημουλάκη

ερμηνεύουν: Αργύρης Αγγέλου & Ιωάννα Πηλιχού 

υπεύθυνη επικοινωνίας & προβολής: Αγλαΐα Παγώνα 
επικοινωνιακό υλικό & artwork : Κάρολος Πορφύρης 
styling: Σοφία Δριστέλα
μακιγιάζ & μαλλιά: Θάνος Βογιατζής

Μια παράσταση του Θεάτρου Χαλκίδας με τη συμμετοχή του Οργανισμού του Δήμου Χαλκιδέων.

Παραστάσεις στο Θέατρο Παπαδημητρίου 

Από 26 Οκτωβρίου 2018  έως Δευτέρα 12 Νοεμβρίου 2018
Παρασκευή 26 Οκτωβρίου στις 21.00 
Σάββατο 27 Οκτωβρίου στις 21.00 
Κυριακή 28 Οκτωβρίου στις 18.30 και στις 21.00 
Δευτέρα 29 Οκτωβρίου στις 21.00
Παρασκευή 2 Νοεμβρίου στις 21.00
Σάββατο 3 Νοεμβρίου στις 21.00
Κυριακή 4 Νοεμβρίου στις 18.30 και στις 21.00
Δευτέρα 5 Νοεμβρίου στις 20.00
Παρασκευή 9 Νοεμβρίου στις 21.00
Σάββατο 10 Νοεμβρίου στις 21.00
Κυριακή 11 Νοεμβρίου στις 18.30 και στις 21.00
Δευτέρα 12 Νοεμβρίου στις 20.00

προπώληση εισιτηρίων:
στο viva.gr
στο ισόγειο του Δημαρχείου Χαλκίδας
στο παραδοσιακό καφενείο Ρεξ
τηλέφωνο για πληροφορίες και κρατήσεις: 6945056253

Λίγα λόγια για το έργο:

O συλλέκτης (1963), το πρώτο μυθιστόρημα του Τζων Φώουλς, τον καθιέρωσε δικαίως στην παγκόσμια λογοτεχνία ως έναν από τους σημαντικότερους πεζογράφους. Η ένταση και το σασπένς που δημιουργεί παραπέμπουν ξεκάθαρα σ’ ένα κορυφαίο θρίλερ, όπου ο θεατής οδηγείται σε μια ύπουλη ταύτιση με τον Κακό και τον Καλό ταυτόχρονα. 

Το έργο παρακολουθεί τον Κλεγκ, έναν ανήσυχο και φιλόδοξο νεαρό ταπεινής καταγωγής, που έχασε τους γονείς του μικρός, μεγάλωσε με μια θεία του και την ανάπηρη κόρη της και δεν κατάφερε ποτέ να ενταχθεί κοινωνικά. Μοναδική του διέξοδος η συλλογή πεταλούδων. Όταν θα κερδίσει ένα λαχείο, θ’ απαγάγει και θα φυλακίσει για έναν μήνα τη Μιράντα, μια νεαρή φοιτήτρια Καλών Τεχνών, με την οποία τον χωρίζουν έντονες κοινωνικές διαφορές. 

Τα αισθήματα του θεατή εναλλάσσονται, ενώ κανονικά θα έπρεπε να είναι σταθερά· εκείνη είναι το θύμα κι εκείνος ο θύτης. Αυτή είναι η βασική δύναμη της αφήγησης του Φώουλς. Ο Κλεγκ είναι ένας άνθρωπος εμμονικός – σχεδόν αμόρφωτος, άσχετος από τέχνη, πολιτική, φιλοσοφία· ένας άνδρας που αρνείται να «διδαχτεί» οτιδήποτε από εκείνη. Η Μιράντα είναι μια λαμπερή πεταλούδα, ταλαντούχα ζωγράφος, συναναστρέφεται καλλιτέχνες – λίγο υπεροπτική, σίγουρα έξυπνη. Στην κανονική ζωή δε θα καταδεχόταν ούτε να τον κοιτάξει. Ωστόσο για ανθρώπους σαν κι αυτόν δεν υπάρχει γιατρειά: ο Κλεγκ θα παραμείνει συλλέκτης για πάντα. 

Με αφορμή αυτή την αναγκαστική συνύπαρξη, παρακολουθούμε τη διαμάχη ανάμεσα στις διαφορετικές επιθυμίες και επιδιώξεις των δύο αυτών ανθρώπων, με έμφαση σ’ έννοιες όπως η εμμονή και η εξάρτηση. Ο Φώουλς, πραγματεύεται το θέμα της άσκησης εξουσίας, και στήνει μια μάχη, όπου εκείνος τη δυναστεύει καταργώντας τη σωματική της ελευθερία, ενώ εκείνητου επιβάλλεται με τη νοημοσύνη της.

Ο συλλέκτης του Φώουλς είναι ένα λεπτά επεξεργασμένο ψυχογράφημα δύο χαρακτήρων, ένα έντονο θρίλερ με διαρκή υπόγεια ένταση.

Θέλω να μείνω μόνη, να κλάψω και να προσευχηθώ στον Θεό!


"Κάπως έτσι έχω φανταστεί τον Παράδεισο!
Πράσινο! Με ζωηρά χρώματα! Με πολύχρωμες πεταλούδες! Με πολλών ειδών ζώα και λουλούδια! Με μια ηρεμία που μπορεί να ταράζει τα πάντα γύρω της!
Και σύννεφα! Πολλά λευκά σύννεφα που «ζουν» ανάμεσά μας! Διαβαίνουν το χωροχρόνο δίπλα μας και μπορούμε να τοποθετήσουμε τον εαυτό μας εντός τους.
Μα τί όμορφη γαλήνη απορρέει από τον τόπο!

Κάποια χαχανητά μικρών παιδιών με κερδίζουν!
Τρέχω πίσω από ξεφτισμένους παιδικούς απόηχους προσπαθώντας να ανακαλύψω τους κατόχους τους.

Διαβαίνω μέρη που δεν προσέχω γιατί η λαχτάρα μου να συναντήσω τους μικρούς αγγέλους είναι τόση μεγάλη που μου αποσπά εξ ολοκλήρου την προσοχή!

Πίσω από μια μεγάλη πρασινάδα με μελένιους καρπούς βλέπω κάποιες ξανθές μπούκλες να χορεύουν.
Με προσοχή παρατηρώ δυο κοριτσάκια να παίζουν αμέριμνα.
Μοιάζουν σαν δίδυμες αδερφές.
Η μια φοράει ροζ μακρύ και φαρδύ φόρεμα, ενώ η άλλη λευκό.
Μοιάζουν σα νεράιδες. Ή πριγκίπισσες. Δεν ξέρω. Δεν μπορώ να υποθέσω σίγουρα.

Μια ευφορία πλημμυρίζει το χώρο και η γαλήνη σα να εχει αύρα και ενέργεια θετική «εξαπλώνεται» παντού και κάνει το τοπίο να μοιάζει σαν το παιδικό δωμάτιο που είχα μικρή. Το είχαν επιμεληθεί οι γονείς μου με τόση αγάπη!
Η παιδική νότα που απορρέει και τυλίγει το χώρο μοιάζει με μεθυστική παραζάλη.
Μου αρέσει αυτή η αίσθηση! Μου αρέσει τόσο πολύ!

Τα κοριτσάκια γελάνε και αρχίζουν να τρέχουν αμέριμνα!
Θέλω να συμμετάσχω στο παιχνίδι τους μα φοβάμαι πως είμαι αρκετά μεγάλη για να με δεχτούνε!

Ένας λαγός στέκεται δίπλα μου και με κοιτά.
Τον κοιτάζω προσπαθώντας να καταλάβω.
Γιατί θεωρώ πως με κοιτάζει υποτιμητικά;

Ξάφνου δίνει μια δυνατή ώθηση στα πίσω πόδια του και φεύγει!
Επιμένω να πιστεύω πως με κοίταξε υποτιμητικά.

Μένω εκεί με ένα κλωνάρι να εμποδίζει την πλήρη όρασή μου.
Το παραμερίζω και με μεγάλη δυσαρέσκεια συνειδητοποιώ πως τα κοριτσάκια λείπουν!

Ξαφνικά, η καρδιά μου πάγωσε.
Η ευφορία που ένιωθα εξαφανίστηκε.
Απογοητεύομαι!
Ο ουτοπικός κόσμος στον οποίο μεταφέρθηκα σκοτεινιάζει και όλη η χάρη και η ομορφιά που είχε, μετατρέπεται σε ένα σκηνικό που μου θυμίζει κατεδάφιση κτηρίου.
Απότομη λύπη φωλιάζει στην καρδιά μου και η στεναχώρια μου είναι τόση που θέλω να κλάψω!
Αρχίζω να φοβάμαι πολύ!
Θέλω να μείνω μόνη, να κλάψω και να προσευχηθώ στον Θεό!

Κλείνω τα μάτια και εύχομαι να επιστρέψω εκεί που βρισκόμουν πριν ξεκινήσει αυτό το περίεργο και ακατανόητο για μένα ταξίδι.
Θέλω να βρεθώ και πάλι στην καυτή έρημο.
Τουλάχιστον εκεί ηταν η πραγματικότητά μου!
Ας βρεθώ εκεί κι ας μην έχω καμιά σανίδα σωτηρίας!
Θα έχω τουλάχιστον τη δυνατότητα να ψάξω για νερό και να προσπαθήσω να επιβιώσω.
Εδώ όμως τί μπορώ να κάνω, ιδίως όταν δεν ξέρω που βρίσκομαι;

Κι έπειτα είναι και το άλλο.
Η έρημος ήταν δική μου επιλογή. Τα υπόλοιπα μέρη όμως δεν ήταν.
Και δεν είναι πως δε μου άρεσε, είναι που δεν κατάλαβα τον κύριο λόγο του να γίνουν.

Πανικοβάλλομαι!
Γνώριμη στάση αυτή για μένα

«Κυρία!»
Ακούω μια ψιλή, ελαφρώς τσιριχτή φωνή.
Ψάχνω τριγύρω μα δεν βλέπω κάτι!

«Κυρία!»
Επαναλαμβάνει.
Κοιτάζω εξονυχιστικά μα ο χώρος είναι άδειος! "

~~ Mέρα (απόσπασμα) - Τα Λάφυρα της Ψυχής μου

#Τα_Λάφυρα_της_Ψυχής_μου
#Οι_Φεγγίτες_της_Ζωής_μου
#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Παρών
#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου

Ένα μεγάλο μεγάλο ευχαριστώ στην πολυαγαπημένη μου Alexandra Mouriopoulou για την φωτογραφία των βιβλίων στην Σπιναλόγκα.

ΜΙΚΡΟ, ΧΑΖΟ ΜΟΥ ΤΙΠΟΤΑΚΙ


Tι ‘ναι αυτό τώρα συνέχεια να παραπονιέσαι και να λες ”Δεν είμαι τίποτα! Δεν είμαι τίποτα!”
Σταμάτα να κοιτάς τους άλλους μέσα στα μάτια και να τρέμεις. Δεν κατάλαβες πως σου παριστάνουν τους σπουδαίους, γιατί σε πήρανε χαμπάρι πως φοβάσαι;
Μικρό, χαζό μου τιποτάκι! Έλα. Ξεκίνα. Ντύσου, στολίσου, πάμε να πούμε καλημέρα στη Ζωή !!!

Aλκυόνη Παπαδάκη

-----------

Πολλές φορές σκέφτομαι, αν όντως υπάρχουν άνθρωποι που κάθε μέρα και όλη μέρα, νιώθουν πως είναι τα πάντα σε αυτή τη ζωή ή νιώθουν παντοδύναμοι και ισχυροί και άνω όλων....
Πόσο ανούσιο, άσκοπο και βαρετό που μοιάζει όλο αυτό. Να είσαι μια κόπια σου καθημερινά στη ζωή σου. Τραγικό και απελπισμένο, έτσι μου μοιάζει, εμένα τουλάχιστον που έχω διάφορα "σκαμπανεβάσματα" στη ζωή μου.
Γιατί άλλο να μένεις ακλόνητος στα πιστεύω σου και άλλο στις ψευδαισθήσεις σου...


Καλημέρα στη ζωή!
Καλημέρα στους εκφραστικούς μου, φίλους!

ΈΚΑΝΕΣ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΣΟΥ ΝΑ ΑΝΘΙΣΟΥΝ

ΕΙΧΕ ΚΟΥΡΑΣΤΕΙ ΝΑ ΥΠΟΧΩΡΕΙ


 
 
1 Δεκεμβρίου του 1955 στο Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα. Η Ρόζα Παρκς γυρνούσε σπίτι της έπειτα από μια κουραστική μέρα στη δουλειά της ως μοδίστρα. Όταν άνοιξε η πόρτα του λεωφορείου, αναγνώρισε τον οδηγό, Τζέιμς Μπλέικ. Δώδεκα χρόνια πριν, την είχε αναγκάσει να κατέβει απ’ το ίδιο λεωφορείο και να περιμένει στη βροχή, επειδή είχε τολμήσει να μπει απ’ την μπροστινή πόρτα, που ήταν μόνο για λευκούς. Η Παρκς προχώρησε προς την πίσω μεριά του λεωφορείου που ήταν οι θέσεις για τους μαύρους και έκατσε στο πρώτο ελεύθερο κάθισμα. Τρεις στάσεις μετά, ανέβηκαν μερικοί λευκοί. Όταν ο οδηγός είδε ότι ένας απ’ τους λευκούς είχε μείνει χωρίς θέση, απαίτησε απ’ τους μαύρους, που βρίσκονταν εκεί, να σηκωθούν. Υπάκουσαν όλοι εκτός απ’ την Παρκς. Ο οδηγός την απείλησε ότι θα φέρει την αστυνομία. Εκείνη δεν σηκώθηκε. Τότε ο Μπλέικ, ο οδηγός, κάλεσε τις αρχές και η Παρκς κατέβηκε απ’ το λεωφορείο βίαια, με τη συνοδεία δύο αστυνομικών. Η Παρκς οδηγήθηκε στο κρατητήριο για παραβίαση των νόμων περί φυλετικού διαχωρισμού, αλλά αφέθηκε ελεύθερη την επόμενη μέρα, αφού ο φίλος της, Έντγκαρ Νίξον, πλήρωσε την εγγύηση.

Ρόζα Παρκς ( 4 Φεβρουαρίου 1913-24 Οκτωβρίου 2005)

Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2018

ΚΙ ΟΜΩΣ.... ΗΤΑΝ ΕΜΠΟΛΕΜΑ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ


Κοιμήσου...
Σε νανουρίζουν τα εμπόλεμα σύννεφα


#εκφράσου #Κική_Κωνσταντίνου

ΕΙΝΑΙ ΒΑΘΥ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ


Το πιο βαθύ μου μυστικό, είναι η Αγάπη μου

#εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου

Αλλάζει! Με μία ευχή, με ένα θέλω, με μία προσευχή! Ας είναι! Ως προς το καλύτερο!


" Η ζωή είναι μια πορεία. Ποιά θέλεις να είναι η πορεία σου στον κόσμο μας;
Θες να είναι στεφανωμένη με λουλούδια ή με κάρβουνα; Επιλογή σου! Όμως μην επιτρέπεις τα «κάρβουνα» τα δικά σου να κάψουν τα «λουλούδια» των άλλων.
Δε θα σου πω πως θα πορευτείς στη ζωή, ούτε πως θα πολεμήσεις για να κερδίσεις τις δικές μας μάχες, θα σου πω μονάχα πως ότι καλό έχεις μέσα στην ψυχή σου αποτελεί όπλο και εφόδιο για όλους!
Τον τρόπο που θα μας προσφέρεις το περιεχόμενο της ψυχής σου μόνος/μόνη θα το ανακαλύψεις!
Δεκτικοί άνθρωποι πάντα θα υπάρχουν! Μια κοινωνία που περιμένει να αλλάξει, να γίνει πιο ανθρώπινη, πιο ζεστή όπως της αξίζει, πάντα θα ανατέλλει!
Πρόσφερε ότι μπορείς να δώσεις στον κόσμο μας εξασφαλίζοντας ένα καλύτερο αύριο και μη στεναχωριέσαι αν για κάποιους αυτό δεν είναι αρκετό!
Αν ένας άνθρωπος δεν μπορεί να δεχτεί και να κατανοήσει οτιδήποτε είναι αυτό που μπορείς και θέλεις να προσφέρεις, τότε να είσαι σίγουρος πως το πρόβλημα είναι αποκλειστικά δικό του!
Οι άνθρωποι που θέλουν σώνει και καλά να κάνεις ότι σου ζητήσουν να ξέρεις πως βαθιά μέσα τους γνωρίζουν πως είναι αποτυχημένοι ηγέτες! Κι αυτό τους πονάει!
Μην ακολουθείς τις οδηγίες άλλων! Χάραξε με τις δικές σου πατούσες τη μία και μόνη διαδρομή! Εκείνη που οδηγεί στην πλήρη Ελευθερία!
Αποδημητικά πουλιά είμαστε φίλε μου! Ας είναι το πέταγμά μας ελαφρύ σε μια αδικοχαμένη κοινωνία! Γιατί την κοινωνία δε την ορίζει ο άνθρωπος ως μονάδα αλλά το σύνολο, σαν μια προκαθορισμένη οντότητα!
Και το σύνολο είναι αυτό που πάντα θα αλλάζει! Με χαρακτηριστικά, με απόψεις, με πεποιθήσεις, με χίλιες δυο αναφορές.
Αλλάζει! Με μία ευχή, με ένα θέλω, με μία προσευχή!
Ας είναι! Ως προς το καλύτερο!"

~~ Αδικοχαμένη Κοινωνία (απόσπασμα) - Τα Λάφυρα της Ψυχής μου


Ένα μεγάλο μεγάλο ευχαριστώ στην πολυαγαπημένη μου Alexandra Mouriopoulou για την φωτογραφία των βιβλίων στην Σπιναλόγκα.

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2018

ΤΟ ΘΑΥΜΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Μύριζε λεβάντα η ανάσα του πεθαμένου.

Άκουγα την ζεστή καρδιά του να χτυπάει​ - άσκοπα - μέσα στο νεκρό σώμα.

Κανείς θρήνος - ούτε βουβός - δεν σε συνόδεψε στην τελευταία, κατοικία.

Κι άνθρωποι...
Όχι δεν υπήρχαν​
Ούτε ζώα
Ούτε φυτά

Χωρίς λουλούδια σε πάνε
Κι αυτή η λεβάντα, δεν μπορώ να καταλάβω τον λόγο που αναδύεται, με τόσο έντονη και ξεχωριστή χάρη.

Μου πάει κόντρα, στα όσα έχω κατά καιρούς, συμβολίσει.

Κάπου εδώ, πρέπει να σε αποχαιρετήσω.
Θα συνεχίσεις μόνος.

Όχι από επιλογή
Ούτε από ανάγκη
Από θαύμα, ίσως•

Το Θαύμα​ - Κική Κωνσταντίνου

ΤΩΡΑ ΑΓΑΠΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΕΣΥ Μ'ΑΓΑΠΑΣ





Από τότε που με γνώρισες
γνώρισα κι εγώ τον εαυτό μου

Το σώμα μου το νιωθα πιο ξένο
κι από μια ήπειρο μακρινή

Δεν εξεχώριζα
Ανατολή από Νότο

Ο ώμος μου απόγκρεμος
ορθωνόταν σα βράχος

Ξάφνου το χέρι σου σοφό
μου δίδαξε ποια είμαι

Το πόδι μου βρήκε το βήμα του
η καρδιά μου το χτύπο της

Τώρα αγαπώ τον εαυτό μου
όπως εσύ μ' αγαπάς

~~~

Ιβάν Γκολ, Μαλαισιακά τραγούδια
μετάφραση Ε.Χ. Γονατάς
εκδόσεις στιγμή
 
 
_________
 
Την υπέροχη αυτή εικόνα, που μοιάζει με πίνακα και μάλλον είναι πίνακας, την βρήκα στο διαδίκτυο αλλά χωρίς πληροφορίες, ξέρει κανείς σε ποιον ανήκει και πως λέγεται το έργο;


Καλημέρα, εκφραστικοί μου!