Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2018

ΤΟ ΌΦΕΛΟΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ






Αιωρούμαι σε ένα αμυχές συναίσθημα και προκαταβάλλομαι, σαν την κυνηγημένη λύπη, που πρέπει και πάλι να αιχμαλωτίσω.

Το γυμνό σώμα, γυρεύει μια ψυχή να το κατοικήσει μα κανείς δεν ανήκει πια εδώ.
Πλήρης και αγωνιώδης, η εξαφάνισης.

Έφυγα,
σε παραβολές χώθηκα.
Σε σωτήριους μανδύες, φύλαξα το πιο θαμπό όνειρο.

Κανείς δεν καταλαβαίνει, ενώ όλων τα μάτια, σε παρακολουθούν και σε εγκαταλείπουν​.

Όλα τα βλέμματα πάνω μου
Φύγετε
Φύγετε από εδώ

Αποστροφή στο τίποτα,
στο φευγαλέο μινόρε της αυγής.
Η ιστορία του ελληνικού λαού είναι χαραγμένη στην ψυχή μου ως το στοιχείο εκείνο​ το πιο ανατρεπτικό.

Μαζί μου κουβαλάω μια γυμνή και μια θλιμμένη Ελλάδα.
Μαζί μου σέρνω το όνειρο, το βαθιά νωχελικό.

Μα εγκαταλείπω•
σαν αόρατος άνθρωπος, την δύναμη εγκαταλείπω και ευδοκιμώ στη μέση μιας πετρόχτιστης εκκλησίας.

Γύρω μου να βάλλομαι και μέσα μου, να απελευθερώνω και να απελευθερώνομαι.

Τυφλώθηκα, βλέποντας την αιχμηρή αλήθεια και βρήκα το φως μου, πάνω και μέσα σε "πλατείες" ονειρικές.

Σε εκείνες τις πλατείες* κατοικεί το όφελος
Το γυναικείο όφελος που σαν ζωής ευρυματικής το μένος, ανήκει.

~~ Το Όφελος - Κική Κωνσταντίνου



_________

Και μην ξεχνάτε την προσφορά για τα βιβλία μου. 
Με 32€ κοντά σου και τα τρεία πνευματικά μου παιδιά χωρίς επιβάρυνση αποστολής και αντικαταβολής και με δωράκι γιορτινό από εμένα.
Μακάρι να μπορούσα να κάνω περισσότερα αλλά αυτά τα κάνω με αγάπη.

Να περνάτε όμορφα, εκφραστικοί.
Καλό τριήμερο να έχετε.

ΕΝΑ ΣΚ ΓΕΜΑΤΟ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ


Και λόγω των ημερών γίνονται σπουδαία πράγματα στην πόλη μας, μου είναι αδύνατον να μην προσκαλέσω όσους μένουν εδώ και μπορεί να τους ενδιαφέρει:

Το Αεικίνητο Θέατρο Ευρίπου γιορτάζει τα 25α του γενέθλια και τις 120 παραστάσεις, ανεβάζοντας την «Εκάβη» του Ευριπίδη στις 7, 8, 9 Δεκεμβρίου 2018, ώρα 9:15 μ.μ. στο Θέατρο Παπαδημητρίου. 

Το Αεικίνητο Θέατρο Ευρίπου παρουσιάζει την «Εκάβη»
Το Αεικίνητο Θέατρο Ευρίπου παρουσιάζει την «Εκάβη»
Περίληψη έργου:

Λίγο πριν την άλωση και ολοσχερή καταστροφή της Τροίας από τον ελληνικό στρατό, ο Πρίαμος κατάφερε να φυγαδεύσει στη Θράκη το νεαρό του γιο Πολύδωρο, στο φίλο του και βασιλιά Πολυμήστορα, για να προστατεύσει τον ίδιο και το χρυσάφι της οικογένειάς του. 

Ο Θρακιώτης βασιλιάς, ορμώμενος από απληστία, προδίδει τους ηττημένους φίλους, καρπώνεται την περιουσία τους, ενώ δε διστάζει να σκοτώσει τον Πολύδωρο και να πετάξει το κορμί του στη θάλασσα. Το είδωλο του άθαφτου νέου περιπλανιέται στο ακρογιάλι αναζητώντας λύτρωση, μέχρι να ανακαλυφθεί από τη θεράπαινα της δύσμοιρης μητέρας του Εκάβης και να οδηγηθεί μπροστά της. Γιατί η μοίρα θέλησε οι νικητές, μαζί με τους αιχμαλώτους και τα λάφυρά τους, να κατασκηνώσουν στη Θράκη, πριν την επιστροφή τους στην πατρίδα.

Ο ελληνικός στρατός οδηγεί στην αιχμαλωσία την ηλικιωμένη Εκάβη μαζί με τις Τρωαδίτισσες γυναίκες που έχασαν τα πάντα σ' ένα βράδυ, καθώς οι εφιάλτες της μάνας φανερώνουν τα δεινά που θα ακολουθήσουν. Για να επιτρέψει τον απόπλου των ελληνικών πλοίων από τη Θράκη, το φάντασμα του Αχιλλέα ζητά στον τύμβο του θυσία, την κόρη της Εκάβης, την Πολυξένη. Η πολύπαθη μάνα, μάταια θα προσπαθήσει να την αντικαταστήσει στη θυσία· η Πολυξένη, αποδέχεται τη μοίρα της περήφανη και οδηγείται στη σφαγή, προτιμώντας το θάνατο από τη σκλαβιά και την κακοποίηση. 

Η Εκάβη έρχεται αντιμέτωπη με τη φρίκη και τις συνέπειες του πολέμου. Χάνει δύο παιδιά σε μια μέρα, την ίδια μέρα που από βασίλισσα έγινε σκλάβα και ξεριζώθηκε από τη χώρα της. Η ωμή εκδίκηση είναι μονόδρομος για τη βαριόμοιρη μάνα. Αφού αρχικά κατοχυρώσει την παθητική στάση του Αγαμέμνονα στο έγκλημα που σχεδιάζει, παρασύρει με δόλιο τρόπο τον Πολυμήστορα και τους γιους του στις σκηνές των αιχμαλώτων γυναικών, όπου με τη βοήθειά τους, σκοτώνει εν ψυχρώ τα δύο μικρά παιδιά και τυφλώνει τον ίδιο. 

Ο τυφλός Πολυμήστορας παρουσιάζεται μπροστά στον Αγαμέμνονα ζητώντας δικαίωση, προφητεύει την αποκύνωση της Εκάβης και το σκληρό τέλος του ίδιου του Αγαμέμνονα και της Κασσάνδρας από τη γυναίκα του, που τον περιμένει πίσω στην Ελλάδα. 

Η Εκάβη συμβολίζει τη θλίψη, το πένθος και την οργή των ανθρώπων που σε κάθε ιστορική περίοδο έρχονται αντιμέτωποι με τις καταστροφικές συνέπειες των πολέμων και την αποτυχία του ανθρώπινου γένους να μείνει ενωμένο. Είναι η μάνα που, όταν στερήσουν τη ζωή από τα παιδιά της, θα στραφεί στους θύτες της με θηριώδη αγριότητα. 

Η ομάδα του Αεικίνητου Θεάτρου Ευρίπου, προσεγγίζει την ιστορία με απλότητα και σεβασμό, μεταφέροντας στο κοινό, μέσα από το κείμενο του Ευριπίδη, έννοιες της αυτοθυσίας, της αξιοπρέπειας, της ματαιοδοξίας του νικητή, της κτηνωδίας του πολέμου, της δυστυχίας του ξεριζωμού και της προσφυγιάς. 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ 
Σκηνοθεσία: Βασίλης Βαλέρης, Ράνια Νταλαχάνη 
Μουσική: Άρης Βαλέρης
Χορογραφία: Εύα Καλαβρή
Σκηνικά: Βασίλης Βαλέρης 
Τεχνικές εργασίες: Στέφανος Βασιλείου, Αχιλλέας Γρίλλος, Βασίλης Κρόκος 
Φωτισμοί: Βαγγέλης Νικολάου
Κοστούμια Γυναικεία: Χαρά Τσιγαρίδα 
Κοστούμια Ανδρικά - Γυναικεία - Εκάβης: Μαίρη Τσοπανίκου, Βίκυ Καρατζίκη 
Ευγενική χορηγία υφασμάτων: Μαριάννα Μπουλέρου
Χειροποίητα πλεκτά: Κατερίνα Ριμπατσιού
Χτένισμα Εκάβης: Άννα Τσώκου - idols 
Μακιγιάζ-Χτενίσματα: IEK Praxis Χαλκίδας
Φωτογραφία: Δέσποινα Πιλάτη
Καλλιτεχνική επιμέλεια τρέιλερ: Νίκος Μοναστηριώτης
Βιντεοσκόπηση: Νίκος Μοναστηριώτης, Ειρήνη Μοναστηριώτη, Παύλος Ζουγανέλης, Πάνος Αράπογλου 
Βίντεο drone: Σωτήρης Μπαρσάκης
Σχέδιο Αφίσας: Εύη Σαραντέα
Υπεύθυνες Δημοσίων Σχέσεων: Έλενα Λεβέντη, Χριστίνα-Αλίκη Δεληβοριά-Δημαρέλου 

Εισιτήρια:
Ενιαίο: 10 ευρώ 
Προπώληση/ανέργων/φοιτητικό/παιδικό: 8 ευρώ 
Ομαδικό (20+ άτομα): 6 ευρώ
Εισιτήρια προπωλούνται, τηλ. επικοινωνίας: 22210 55451, 6949542343 

ΠΑΙΖΟΥΝ
Είδωλο Πολύδωρου: Μάριος Σπανός
Εκάβη: Ράνια Νταλαχάνη
Πολυξένη: Κωνσταντίνα Ξυνή, Ελίζα Κουράκη
Οδυσσέας: Νίκος Μπόμπορης
Ταλθύβιος: Χρίστος Κοκκοκύρης
Κορυφαία Α: Ράνια Μπούφη
Κορυφαία Β: Χριστίνα-Αλίκη Δεληβοριά-Δημαρέλου, Ελένη Τσαγανάκη
Αγαμέμνονας: Αλέξανδρος Μάνος
Πολυμήστορας: Βασίλης Βαλέρης
Γυναίκες Χορού: Σοφία Βαλέρη, Μαρία Γάτου, Χριστίνα-Αλίκη Δεληβοριά-Δημαρέλου, Εύα Καλαβρή, Μαρία Κατσώνη, Ελίζα Κουράκη, Έλενα Λεβέντη, Μαριάννα Μπουλέρου, Ράνια Μπούφη, Κωνσταντίνα Ξυνή, Στυλιανή Τασιούλα, Ελένη Τσαγανάκη
Φρουρός: Γιάννης Κασινάς
Γιοι Πολυμήστορα: Θωμάς Μπόμπορης, Κων/νος Σίδερης

 Η ΠΟΙΗΣΗ ΣΤΟ ΠΕΝΤΑΓΡΑΜΜΟ


 

 

ΣΑΜΟΘΡΑΚΗΣ ΝΗΜΑΤΑ στη ΧΑΛΚΙΔΑ | 1 & 2.12 Θέατρο «Περι-τεχνών»


ΣΑΜΟΘΡΑΚΗΣ ΝΗΜΑΤΑ
Σάββατο 1 Δεκεμβρίου 2018 στις 20:00
& Κυριακή 2 Δεκεμβρίου 2018 στις 19:00
Χαλκίδα Θέατρο “Περι-τεχνών”



ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
Η θεατρική παράσταση “Σαμοθράκης Νήματα” δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του θεατρικού σεμιναρίου “documentary theatre” που οργάνωσε το θέατρο ΆΛΦΑ ΙΔΕΑ κατά την περίοδο 2017 – 2018. Πρόκειται για μία σπονδυλωτή παράσταση με αληθινές - αυτοτελείς ιστορίες, από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα, που έχουν ως κέντρο αναφοράς τους τη Σαμοθράκη. Είναι σκηνοθετημένη με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να ταξιδεύει και να παίζεται ακόμα και σε ανοιχτούς χώρους, χωρίς πολλά σκηνικά αντικείμενα και με ελάχιστες τεχνικές απαιτήσεις όσο αφορά στα φώτα και στον ήχο.
DOCUMENTARY THEATRE
Το documentary theatre είναι το θέατρο που χρησιμοποιεί προϋπάρχον και αληθινό υλικό από, εφημερίδες, ιστορικά βιβλία, συνεντεύξεις κ.ά. ως πηγή για τη συγγραφή του σεναρίου, ιδανικά χωρίς να αλλοιώνει το περιεχόμενο.
ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ
Η Σαμοθράκη είναι νησί του Θρακικού Πελάγους. Βρίσκεται στο Βορειοανατολικό τμήμα του Αιγαίου και απέχει 24 ναυτικά μίλια από την Αλεξανδρούπολη. Η επιφάνεια του νησιού είναι 178 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ενώ η υψηλότερη κορυφή του έχει υψόμετρο 1.611 μέτρα και δίνει στη Σαμοθράκη τον τίτλο του 3ου ψηλότερου ελληνικού νησιού στο Αιγαίο μετά την Κρήτη και την Εύβοια. Το όνομα του βουνού είναι Σάος, αλλά οι ντόπιοι το ονομάζουν «Φεγγάρι» (όπως και την κορυφή του), καθώς είναι «τόσο ψηλό που κρύβει το φεγγάρι». Το ίδιο το όνομα του νησιού σημαίνει «ψηλή Θράκη» - από το αρχαιοελληνικό σάμος = υψηλή.

Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ
Οκτώβριος 2017
Ο Κώστας Γάκης και ο Άκης Φιλιός ξεκινούν στο θέατρο Άλφα Ιδέα, ένα σεμινάριο documentary theatre με θέμα τη Σαμοθράκη. Με τη συμμετοχή περισσότερων από 20 ηθοποιών η ομάδα αρχίζει την έρευνα με σκοπό τη συλλογή και την καταγραφή υλικού σχετικού με τη Σαμοθράκη. Τα βιβλία, το διαδίκτυο και οι πρώτες επαφές με ανθρώπους που έχουν σχέση με το νησί δίνουν το αρχικό υλικό με το οποίο αρχίζει η ομάδα να εργάζεται. Μέσα από αυτοσχεδιασμούς, δραματοποιήσεις, σκηνοθεσίες ατομικές αλλά και συλλογικές, οι πρώτες ιστορίες αρχίζουν να ζωντανεύουν πάνω στη θεατρική σκηνή.
Απρίλιος 2018
Η ομάδα πραγματοποιεί ολιγοήμερο ταξίδι στη Σαμοθράκη. Γνωρίζει το νησί, έρχεται σε επαφή με τους κατοίκους του και συλλέγει επιπλέον πληροφορίες και ιστορίες. Στη συνέχεια επιστρέφει στη βάση της και από όλο το υλικό που έχει μαζέψει, επιλέγει τις τελικές ιστορίες που θα συμπεριληφθούν και θα συγκροτήσουν την παράσταση.
6 - 9 Ιουλίου 2018
Ο θίασος αναχωρεί ξανά για τη Σαμοθράκη με σκοπό να παρουσιάσει το τελικό αποτέλεσμα της πολύμηνης εργασίας του στους μόνιμους κατοίκους αλλά και στους επισκέπτες του νησιού. Δίνονται συνολικά τέσσερις παραστάσεις σε ανοιχτούς χώρους και σε διαφορετικά μέρη του νησιού, Καμαριώτισσα, Θέρμα, Χώρα και Λάκκωμα. Η προσέλευση του κόσμου είναι μεγάλη και οι κριτικές διθυραμβικές.
21 Σεπτεμβρίου 2018
Η παράσταση παρουσιάζεται επισήμως στο κοινό της Αθήνας και συγκεκριμένα στο θέατρο Άλφα Ιδέα σε μία κατάμεστη αίθουσα 300 ατόμων.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Διδασκαλία: Κώστας Γάκης, Άκης Φιλιός
Σκηνοθεσία: Άκης Φιλιός
Κείμενα: Αποστολούδιας Πέτρος, Βασιλείου Δημοσθένης, Δραγούμης Ίωνας, Παπανίκου Κατερίνα, Στεργίου Μανώλης, Τριανταφυλλάκης Κωνσταντίνος, ο Θίασος.
Δραματοποίηση: Ο θίασος
Μουσική: Άκης Φιλιός, Κώστας Γάκης, Κώστας Κωνσταντάτος
Επιμέλεια Κίνησης – Χορογραφία: Δάφνη Πανταζοπούλου
Συνεργασία στη σκηνοθεσία: Ο θίασος
Ηθοποιοί: Αγαπάκη Αλέξια, Δούσης Κίμωνας, Κακαβάς Παντελής, Καλησπέρη Αγγελική, Κοσμίδου Φαίη Νατάσα, Μέλι Έλλη, Παπανικολάου Αλέξανδρος, Ρούσσου Σοφία, Σκάντζικας Κώστας, Ταρούση Δήμητρα, Τσιαμπούρη Δώρα, Φιλιός Άκης.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ:
Σάββατο 1 Δεκεμβρίου 2018 στις 20:00 & Κυριακή 2 Δεκεμβρίου 2018 στις 19:00
Θέατρο «Περί-Τεχνών, Μαυρογένους 2, Χαλκίδα
Τιμή εισιτηρίου: 10 ευρώ, 7 ευρώ (μαθητές, φοιτητές, άνεργοι, πολύτελνοι, ΑΜΕΑ, άνω των 65)



_________

Και μην ξεχνάτε την προσφορά για τα βιβλία μου. 
Με 32€ κοντά σου και τα τρεία πνευματικά μου παιδιά χωρίς επιβάρυνση αποστολής και αντικαταβολής και με δωράκι γιορτινό από εμένα.
Μακάρι να μπορούσα να κάνω περισσότερα αλλά αυτά τα κάνω με αγάπη.

Να περνάτε όμορφα, εκφραστικοί.

ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΠΛΑΙ ΣΟΥ






Με 32€ κοντά σου σε όλη την Ελλάδα και δωράκι - λόγω εορτών - έκπληξη... Μη χάνεις χρόνο. Ζήτησέ τα, ενυπόγραφα και με αφιέρωση. Περισσότερες πληροφορίες εδώ: kikh_k@hotmail.com ή εδώ με μήνυμα στην σελίδα μου:  https://www.facebook.com/kikhkon/


Νομίζω δεν υπάρχει ομορφότερο δώρο για τον εαυτό, τους φίλους και την οικογένειά μας, αναφερόμενη σε κάθε βιβλίο φυσικά και όχι αποκλειστικά στα εικονιζόμενα.

Απλώς λόγω των γιορτινών ημερών - όποιος θέλει μπορεί να αποκτήσει τα πνευματικά μου παιδιά - χωρίς περαιτέρω έξοδα αποστολής και αντικαταβολής μιας και τα κάνω δώρο εγώ συν ακόμη ένα μικρό δωράκι έκπληξη.


Σας ευχαριστώ πολύ!
Καλές γιορτές να έχουμε, φίλοι!

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2018

ΔΙΑΜΑΝΤΙ ΆΦΘΑΡΤΟ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Δεν υπήρξα άνθρωπος•
υπήρξα ένα δίχτυ και μια ομπρέλα,
μια οπτασία και ένα όνειρο.

Σε μια κόκκινη κοιλάδα, αγάπησα μια πεταλούδα.
Κάποτε, κάποτε ήτανε θαρρώ.
Μου το απαγόρευσαν!

Το κόκκινο κραγιόν, το πέταξα.
Τα μαλλιά λιτά και άγρια, να θυμίζουν μπερδεμένο κουβάρι.
Μου την πήραν μέσα από την παλάμη,
την δική μου παλάμη.

Αιμορραγούσε ενώ δενόμουνα.
Νοητά και πάνω από φωτιές, έκλαιγα.

Κάρβουνο, λάσπη και θυμός.
Πετρέλαιο, αναπτήρας και αέρας.

Ο καπνός ασφυκτικά με πνίγει
διαλύει όλες τις αισθήσεις μου.
Αφιλοκερδώς, πάλλομαι•

Τη στιγμή της ανύψωσης περιμένω.
Απόψε, γίνομαι διαμάντι άφθαρτο.

- Διαμάντι Άφθαρτο - Κική Κωνσταντίνου

ΔΕΝ ΗΤΑΝΕ ΠΟΤΕ (ΠΟΛΥ)



Κι οι άνθρωποι είναι λίγοι, πάντα θα είναι λίγοι, στο λέει αυτό μια κοπέλα που νόμιζε ήτανε (πολύ).

Άντε καληνύχτα μας!

Μήπως για όλα φταίει αυτό το ξεχασμένο Δοξάρι;

#αναρωτόμεθα

ΗΘΕΛΗΜΕΝΑ, ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΗΘΕΛΗΜΕΝΑ

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2018

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Να μάθεις να τιμάς τους ανθρώπους πριν γίνουν σκέψεις, και να εκτιμάς τις στιγμές, πριν γίνουν αναμνήσεις.

Απόψε, πήρα το σπίτι​ μου αγκαλιά και σύρθηκα, σε ένα λαγούμι να κατοικήσω.

Αυτοεξόριστος και απροσδιόριστα εριστικός.
Αινιγματικές κινήσεις, προς τέρψην και αποφυγήν.

Κράτησα σφιχτά το παράθυρο...
και την πόρτα...
και το κλειδί...
και τους σοφάδες, αχ αυτοί οι σοφάδες...

Ελαττωματικό προϊόν ανυπολόγιστης αξίας

Αμύνομαι δίχως λογική, και υπερασπίζομαι, επικαλώντας το "έλεος".

Το σπίτι μου,
αχ, το σπίτι μου.
Με κανένα έπιπλο δεν πρόλαβα να το προικήσω.
Ούτε χρώμα, ούτε φυτό, δεν πρόλαβα να του προσφέρω

Μόνο
Έρημο
Βουβό
Σαν πρωταγωνιστής, ασπρόμαυρης ταινίας.

Καμμένης​ ταινίας, εφιαλτικής, σαν εκείνης που είδα... και ξέχασα στο λεπτό.

Το σπίτι μου, το σπίτι μου όλο,
κέλυφος σελιγκαριού που χάθηκε, σε μια ασβεστωμένη αλάνα.

Πως να το σύρω μου λες;;
Πονάνε τα γόνατα και οι ώμοι μου, έχουν αντέξει τόσο αγώνα.

Ποια θεμέλια και ποια μπετά;
Ποιες κολώνες και για ποιο σχέδιο μου ομιλείς;

Μέσα σε μια βαλίτσα όλα,
το σπίτι μου, το σπίτι μου ασφυκτιά και ζητά το τρένο, το αδιόρατο τρένο.

Το σπίτι μου, έχει ανάγκη από οξυγόνο και εγώ, συνεχίζω να το ταλαιπωρώ.

Το σπίτι μου, το κρατώ στα χέρια μου ευλαβικά και περιμένω τη συντέλειά του.

Μην μου μιλάς άλλο για αναδόμηση!
Σε παρακαλώ!

~~ Το Σπίτι μου - Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου

Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2018

ΤΟ ΌΡΑΜΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ




Μέσα στο πλήθος,
αντίκρυσα την φαντασία.

Αποδυναμωμένη, απελπιστικά μόνη και έτοιμη - να υποκύψει - σε κάθε ευκαιριακή, στιγμή.

Αλλιώς την θυμόμουν
Διαφορετική, την είχα πλάσει στο μυαλό μου.

Μυστήριο ο κόσμος της.
Κανείς δεν ξέρει που κατοικεί.

Από πότε ζει στο πλήθος;
Αναρωτήθηκα.

Σαν σε καθρέπτη πρέπει να μιλήσω,
να νιώσω,
να αποκοιμηθώ.

Το νεκρό είδωλο
μειδίαμα•
με κοιτάζει και ξέρω, πως κάτι θέλει να μου πει.

Πως να πλάσω τις αλληγορίες μου;
Που να τρέξει ο λογισμός μου;
Που να απευθυνθεί ο λυρισμός του θεάματος;

Να ξέρεις, πως καθώς με κοιτάς-
Απομακρύνομαι.

Μόνη, πορεύομαι στη Γη

Και δεν με κοιτάς
Σε Ελέγχω

Είσαι, το όραμα!


- Το Όραμα - Κική Κωνσταντίνου

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2018

ΑΝ ΔΕΝ ΕΓΡΑΦΑ....


Τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι όλο και πιο έντονα πως θα ήταν η ζωή μου αν δεν έγραφα...
Αδιαμφισβήτητα, θα ήμουν δυστυχής και πιθανόν, να ένιωθα υποταγμένη.
Πόσο σημαντικό είναι φίλοι μου, να κάνουμε αυτό που αγαπάμε και αυτό που μας τροφοδοτεί με ζωή.
Να μην μας το στερούν και σίγουρα, να μην μας το στερούμε, εμείς! Κυρίως εμείς, αυτό είναι το κυρίαρχο εμπόδιο.
Όλοι τους οι στίχοι, όλοι τους, ξέρετε• εκείνων των "παλαιών", αποκτούν συναισθηματικό νόημα στη ψυχή μου!

Ακούστε φίλοι, τα πράγματα δεν θα είναι ποτέ ευνοϊκά και σίγουρα οι συνθήκες δεν θα είναι ποτέ οι ιδανικές, όσο για το τέλειο, δεν υπάρχει. Κυνηγήστε τα όνειρά σας και ποτέ μα ποτέ, μην πάτε να "κλέψετε" ή ακόμη χειρότερα να "τσαλακώσετε", τα όνειρα άλλων.

Το μαζί ενώνει και το εγώ αφανίζει, είναι γνωστό.
Κάνε ευχές τα όνειρά σου και πράξη, τα έργα σου.
Ανέτειλε σαν άλλος ένας - ολότελα - δικός σου Ήλιος.
Όταν έχεις γεμίσει με αγάπη θα καταλάβεις πλήρως τι θέλω να σου πω.
Ευλογημένοι όσοι νιώθουν τη Γαλήνη σήμερα!




~~ Μέσα από το βιβλίο σας θέλετε να στείλετε κάποια μηνύματα;

Μέσα από κάθε μου βιβλίο, θέλω να δημιουργήσω και να επικοινωνήσω συνειδητά με τον κόσμο. Ποια είμαι εγώ που θα δώσω μηνύματα ή ποια είμαι εγώ που θα πάρω μηνύματα από άλλους; Δεν νιώθω έτοιμη να δείξω κανέναν δρόμο σε συνανθρώπους μου μα ούτε και να διανύσω άλλων, νιώθω όμως έτοιμη, να δημιουργήσω έναν. Όσοι με ακολουθήσουν, χαρά και τιμή μου. Μαζί θα μάθουμε.

Ένα μεγάλο μεγάλο ευχαριστώ στο books 'n' more για την απολαυστική συνέντευξη που μου χάρισαν και που μπορείτε να διαβάσετε ακολουθώντας το λινκ που σας έδωσα πριν λίγο.

Ευχαριστώ θερμά για την ζεστή φιλοξενία!


Αν δε μου ’δινες την ποίηση, Κύριε,
δε θα ’χα τίποτα για να ζήσω.

Αυτά τα χωράφια δε θα ’ταν δικά μου.
Ενώ τώρα ευτύχησα να ’χω μηλιές,
να πετάξουνε κλώνους οι πέτρες μου,
να γιομίσουν οι φούχτες μου ήλιο,
η έρημός μου λαό,
τα περιβόλια μου αηδόνια.


Λοιπόν; Πως σου φαίνονται; Είδες
τα στάχυα μου, Κύριε; Είδες τ’ αμπέλια μου;
Είδες τι όμορφα που πέφτει το φως
στις γαλήνιες κοιλάδες μου;
Κι  έχω ακόμη καιρό!
Δεν ξεχέρσωσα όλο το χώρο μου, Κύριε.
Μ’ ανασκάφτει ο πόνος μου κι  ο κλήρος μου μεγαλώνει.

Ασωτεύω το γέλιο μου σαν ψωμί που μοιράζεται.

Ωστόσο,
δεν ξοδεύω τον ήλιό σου άδικα.
Δεν πετώ ούτε ψίχουλο απ’ ό,τι μου δίνεις.
Γιατί σκέφτομαι την ερμιά και τις κατεβασιές του χειμώνα.
Γιατί θα ’ρθει το βράδυ μου. Γιατί φτάνει όπου να’ναι
το βράδυ μου, Κύριε, και πρέπει
να’χω κάμει πριν φύγω την καλύβα μου εκκλησιά
για τους τσοπάνηδες της αγάπης.


Νικηφόρος Βρεττάκος -  «Αν δε μου ‘δινες την ποίηση Κύριε»

Σου άρεσε! Ναι, θυμάμαι καλά πως σου άρεσε να σου λέω «Σ’ αγαπώ» και μου χάρισες μια κάρτα.



"Σου άρεσε να βοηθάς ουσιαστικά τον κόσμο, μου χάρισες την ιατρική σου ρόμπα.
Σου άρεσε να προσφέρεις, μου χάρισες ένα αμάξι, που μετακινούσες φάρμακα σε σπίτια ανθρώπων, που δεν είχαν λεφτά να αγοράσουν
Σου άρεσε να χαμογελάς, μου χάρισες μια μαριονέτα – κλόουν, που νιώθω πως είχα αντικρίσει σε θέατρο σκιών, όταν ήμουνα παιδί.
Σου άρεσε να μου κρατάς το χέρι, μου χάρισες ένα στηθοσκόπιο για να το νιώθω πλάι στην καρδιά μου.
Σου άρεσε να αγαπάς, μου χάρισες ένα μπουκέτο με λουλούδια!
Ξεράθηκαν! Ξεράθηκαν τα λουλούδια μα κατά έναν περίεργο τρόπο, κάθε φορά που τα πλησιάζω νιώθω ότι μοσχοβολάνε ακόμα.

Σου άρεσε!
Ναι, θυμάμαι καλά πως σου άρεσε να σου λέω «Σ’ αγαπώ» και μου χάρισες μια κάρτα.
Μια κάρτα που έγραφε: Ακόμη κι αν φύγω θα είμαι κοντά σου, σαν Άγγελος, σαν φυλαχτό, σα φύλλο, που πέταξε στον ουρανό και ψάχνει τον κορμό του δέντρου, που κάποτε το φιλοξενούσε."

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου

Πόσες φορές τους είπα «Αντίο» στη στιγμή του αποχωρισμού και μου απάντησαν; Καμία!!!


 
 
"Πόσες φορές φιλοξένησα μέσα μου ανθρώπους, που κάποιοι τους εντάσσουν στο περιθώριο; Αμέτρητες! Και ποτέ δεν τους ξεχώρισα από άλλους.
Πόσες φορές τους επέτρεψα να τσακωθούνε εντός μου και άλλες πάλι να αγκαλιάσουν και να μιλήσουν για όσα εκείνη την στιγμή τους ένοιαζε; Αμέτρητες!
Πόσες φορές άφησα τους ανθρώπους να ξεσπάσουν τη μανία και τα νεύρα τους επάνω μου; Αμέτρητες! Και όσο κι αν πόνεσα, δεν παραπονέθηκα ποτέ για το παραμικρό.
Πόσες φορές με βρόμισαν εγκαταλείποντας μέσα μου τα σκουπίδια τους; Αμέτρητες! Και έμαθα να αντέχω τη δυσωδία για χάρη τους.
Πόσες φορές τους άφησα να κουβαλήσουν μέσα μου οτιδήποτε βαρύ προκαλώντας μου φθορές; Αμέτρητες! Και δεν παραπονέθηκα καμία.
Πόσες φορές τους άκουσα να τραγουδούν και να παίζουν μουσική μέσα μου και παρασύρθηκα και εγώ σε αυτήν τη μελωδία; Αμέτρητες! Κι αυτό μου έδινε τη δύναμη και τη χαρά να συνεχίζω να τους φιλοξενώ και να τους προσφέρω όσα πράγματι επιθυμούσαν.

Πόσες φορές τους είπα «Αντίο» στη στιγμή του αποχωρισμού και μου απάντησαν; Καμία!!!

Καμιά εκτός από εκείνη τη φορά που ένα παιδί με κόκκινο κασκόλ και καφέ σκούφο μου χαμογέλασε και μου έκανε «γεια» με το μικροσκοπικό, λευκό του χέρι. "

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου

ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΟΛΕΜΑ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ;


Κοιμήσου...
Σε νανουρίζουν τα εμπόλεμα σύννεφα

#εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου







Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2018

ΑΛΙΣΑΧΝΗ - ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΛΕΛΗ


               Χαρούμενη για αυτήν την παρουσίαση - φιλοξενία που μοιράζομαι μαζί σας σήμερα!
Φιλοξενούμενή μου  - το κορίτσι με την γλυκιά φωνή -  που μπορώ να πω, πως αναβλύζει καλοσύνη, και μόνο με το "καλημέρα" που θα σου πει.

Σήμερα θα μιλήσουμε για την δεύτερή της ποιητική συλλογή αλλά σίγουρα θα κάνουμε και μία αναφορά στο πρώτο της έργο.

Για αρχή, πάμε να απολαύσουμε την ζεστή της συνέντευξη:




Χριστίνα μου, καλώς ήρθες στην εκφραστική μου γωνιά.
            Αν και οι περισσότεροι εκφραστικοί φίλοι, σε γνωρίζουν εδώ και χρόνια - μιας και είσαι άκρως ενεργή blogger - σε περίπτωση που κάποιοι φίλοι δεν είναι bloggers ή τυχαίνει να μη σε γνωρίζουν - θα ήθελα να μάθουν καποια πράγματα για εσένα, όποτε ως ξεκίνημα, θα ήθελα να μας συστηθείς με δυο λόγια. Να μας παρουσιάσεις τον εαυτό και τα έργα σου.


            1)Τι σημαίνει για ’σένα ποίηση; Πως την χρησιμοποιείς στην καθημερινή σου ζωή και πως πρόεκυψαν οι ποιητικές σου συλλογές;

Κική μου καταρχάς σε ευχαριστω πολύ για την τιμή να με φιλοξενείς στον όμορφο χώρο σου! Η ποίηση... η ποίηση δεν είναι για μένα κάτι συγκεκριμένο, κάτι που μπορώ να χωρέσω σε μερικές λέξεις. Γενικά, δεν τη βρίσκω εγώ, με βρίσκει εκείνη. Είναι μια πηγή που υπάρχει μέσα μου και ανά διαστήματα αναβλύζει και εκφράζει τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου. Στην καθημερινότητά μου δεν τη χρησιμοποιώ, εκτός αν συμβεί κάποιο γεγονός είτε προσωπικό είτε στον κόσμο που πυροδοτήσει ένα νέο πόνημα.
Οι ποιητικές συλλογές προέκυψαν εντελώς ξαφνικά. Είχα γραψει πολλά ποιήματα εκ τωνν οποίων αρκετά είχα μοιραστεί μέσα από το μπλογκ και μια μέρα αποφάσισα να συγκεντρωσω κάποια από αυτά σε ένα βιβλίο. Είχε προηγηθεί ένα συλλογικό e-book γραμμένο από μια ομάδα μπλόγκερ (15 + 1 bloggers Μια ιστορία αγάπης) και μου άρεσε τόσο η ιδέα όσο και η διαδικασία. Όμως τελικά τα ποιήματα ήταν πολλά κι έτσι τα χώρισα σε δυο συλλογές.
           
2)      Πότε ξεκίνησες να γράφεις και ποια ανάγκη σε οδήγησε εκεί; Ποια θεωρείς πως είναι η τεχνική της γραφής σου;
Ποίηση γράφω από το δημοτικό. Λογοτεχνικά κείμενα επίσης. Η πρώτη μου ανάμνηση πάει πίσω στην δ' δημοτικού. Με αφορμή το τραγούδι 'Κάπου υπάρχει η αγάπη μου” του Μάνου Χατζιδάκι, έγραψα το πρώτο μου ολοκληρωμένο ποίημα. Δεν έχω ιδέα ποια είναι η τεχνική της γραφής μου κι αν υπάρχει. Γράφω όπως νιώθω, άλλοτε έμμετρα άλλοτε πεζά, άλλοτε με ομοιοκαταληξία άλλοτε χωρίς.

3)      Αγαπημένοι Ποιητές και Λογοτέχνες; Και ποια έργα τους, σε σημάδεψαν;
Από που να αρχίσω! Στην ποίηση αγαπώ πολύ το λυρισμό του Καβάφη, τον ερωτισμό της Πολυδούρη, τη μελαγχολία του Καρυωτάκη, το πνεύμα του Λειβαδίτη. Λατρευω τον Καββαδία με τα ταξίδια του αλλά και τον Φωτόπουλο με την απέραντη ευαισθησία του.Όσο για λογοτεχνία, εδώ με σημάδεψαν όλα τα παιδικά μου κλασικά αναγνώσματα, ελληνικά και ξένα. Ενδεικτικά αναφέρω “Τα παιδια του πλοιάρχου Γκραντ”, “Η μικρή πριγκίπισσα” , “Το καπλάνι της βιτρίνας”, “ Ο θησαυρός της Βαγίας” , “Πόλεμος και Ειρήνη” και η λίστα είναι πραγματικά ατελείωτη...


4)      Υπάρχουν ποιήματα ή και άλλα λογοτεχνικά δημιουργήματα, που κρατάς μονο για εσένα και δεν θα ήθελες να μοιραστείς με αναγνώστες; Κι αν ναι, ποια ανάγκη – – σε οδηγεί εκεί;
Για την ώρα όχι, δεν έχω γράψει κάτι που να επιθυμώ να μέινει στο σκοτάδι. Κι όσα ποιήματα δεν συμπεριέλαβα στη συλλογή μου, απλά θα συμπεριληφθούν κάπου αλλού.



5)                  Από πού αντλείς έμπνευση για τα ποιήματά σου και από πού μπορεί να την χάνεις;
Όπως είπα και πιο πάνω, κάποιες φορές γεγονότα της προσωπικής μου ζωής, βιώματά μου δηλαδή ή γεγονότα που συμβαίνουν στον κόσμο αποτελούν πηγή έμπνευσης. Άλλες φορές, δεν ξέρω από πού προκύπτουν τα ποιήματα, απλά ξεκινάω να γράφω. Στις πιο καταθλιπτικές μου μέρες έχει τύχει να γράψω τα πιο έντονα ποιήματά μου. Ωστόσο, ακριβώς τέτοιες μέρες τυχαίνει να μην έχω καθόλου έμπνευση.

 

Η δεύτερη ποιητική μου συλλογή με τίτλο ΑΛΙΣΑΧΝΗ κυκλοφορεί και οπλοφορεί. Κι είναι αφιερωμένη στον έρωτα! Στη δύναμη, στο πάθος, στον πόνο, στην απώλεια, στην απελπισία στην ίδια τη ζωή! Γιατί ο έρωτας είναι ζωή!
Με χαρά, αγάπη και υπερηφάνεια λοιπόν σας την παραδίδω.
Θα είναι μεγάλη μου τιμή να στηρίξετε αυτή μου την προσπάθεια και να μου στείλετε τα ειλικρινή σας σχόλια!
Μπορείτε να την προμηθευτείτε ακολουθώντας το παρακάτω λινκ:


ή πατώντας πάνω στο εξώφυλλο στο δεξί πάνω μέρος του μπλογκ μου.



    6) Ποιο είναι το πιο μεγάλο σου όνειρο και ποιος, ο πιο μεγάλος σου φόβος;
Το πιο μεγάλο μου όνειρο δεν το έχω ονειρευτεί ακόμα!
Ο πιο μεγάλος φόβος μου, πέρα φυσικά από το να πάθουν κάτι τα παιδιά μου και όσοι αγαπώ, είναι να πεθάνω χωρίς να έχω προλάβει να ζήσω, να μην πραγματοποιήσω τα όνειρά μου ή εστω να προσπαθήσω.


7) Πως ξεκίνησε το blogging στη ζωή σου και πως προέκυψε το προσωνύμιο της «πεταλούδας» που χρησιμοποιείς;
Όπως όλα στη ζωή μου, από το πουθενά! Απλά είδα διάφορα μπλογκ κι είπα ας το δοκιμάσω. Οι πεταλούδες πάντα με γοήτευαν, εξ ου και “Η μπαλάντα της Πεταλούδας” γιατί έχουν κάτι το μαγικό και το απόλυτα ελεύθερο! Έτσι καθώς έψαχνα για όνομα μου ήρθε η πεταλούδα (butterfly) χωρίς δεύτερη σκέψη.


8)  Μίλησέ μου για τα έργα σου. Τι πρεσβεύουν και τι έχουν να μας πουν. Αποσκοπούν,  ; Και περιμένουν, τι;
Δεν πρεσβεύουν τίποτα περισσότερο από την προσωπική μου οπτική και τον ψυχικό μου κόσμο. Η συλλογή “Στου Ονείρου το Δρόμο” περιέχει ποιήματα που αφορούν γενικότερα τη ζωή και τον κόσμο, ενώ η “Αλισάχνη” κινείται γύρω από τον έρωτα και τις εκφάνσεις του. Αποσκοπούν και περιμένουν, η μάλλον ελπίζουν να αγγίξουν τις ψυχές όσων επιλέξουν να τις διαβάσουν και τελειώνοντας να νιώσουν πως κάτι πήραν κι από μένα.


9)                  Η κοινωνία μας σήμερα, εμπνέει και τροφοδοτεί την τέχνη ή γίνεται το ακριβώς αντίθετο; Την απορροφά και τη σκοτώνει;
Εξαρτάται. Σε κάθε εποχή η τέχνη ήταν αντικείμενο κριτικής και λογοκρισίας. Η σημερινή εποχή δε, με την τεχνολογική επανάσταση, έχει κάνει πολύ εύκολη την πρόσβαση στην τέχνη αλλά και εξίσου εύκολο το να παράγει κανείς έργο. Το αν είναι όντως τέχνη αυτό το έργο ή όχι τελικά θα τ κρίνει ο αποδέκτης δηλαδη το κοινό. Εγώ προτιμώ πάντα να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο και θεωρώ ότι η τέχνη είναι από τη φύση της πιο δυνατή και πιο ανθεκτική από τις συνθηκες της εκάστοτε εποχής.

10)              Οι άνθρωποι, ως μια άλλη «Αλισάχνη» τι μπορούν να μας διδάξουν ή ακόμη και πως μπορούν να χρησιμοποιηθούν οι ίδιοι, ως διδαχή;
Η “Αλισάχνη” είναι στην κυριολεξία αυτό το υλικο που προκύπτει από τη βίαιη πρόσκορουση του κύματος στα βράχια. Δεν είναι ούτε αμιγώς νερό ούτε αμιγώς αέρας. Έχει υφή αλλά και οσμή και γεύση. Έτσι ακρβώς, καθε ένας από εμάς δεν έχει μια μόνο υπόσταση αλλά πολλές, όμως έχει τη μοναδική του υφή οσμή και γεύση.


Ένα μεγάλο ευχαριστώ για την υπέροχη συζήτηση – συνέντευξη που μας χάρισες και σου εύχομαι ολόψυχα κάθε επιτυχία και ευτυχία σε όλους τους τομείς της ζωής σου και κυρίως της οικογένειας που είναι η πιο σημαντική!



Εγώ σε ευχαριστώ για την φιλοξενία.





 Να είσαι πάντα καλά και  σύντομα σε επόμενα έργα!



Και πάμε γρήγορα, να θυμηθούμε και το πρώτο της έργο:





Έρχεται μια στιγμή που απλά μοιάζουν τα κομμάτρια του παζλ να ενώνονται, μοιάζουν οι συνθήκες να είναι ευνοϊκές και η στιγμή κατάλληλη για να τολμήσεις κάτι που μόνο σαν σκέψη το γυρόφερνες χρόνια. Και φτάνει μια αφορμή, κάτι που θα σε εμπνεύσει. Για μένα η αφορμή ήρθε με τη μορφή μιας ομιλίας του Γιάννη Φαρσάρη στο TEDx, για την ανοικτή κυκλοφορία και διάδοση της δημιουργίας.
Κι έτσι ανοίχτηκαν τετράδια, ξεσκονίστηκαν παλιές σημειώσεις και ζωντάνεψαν στίχοι που γράφονται εδώ και πάνω από 20 χρόνια. Κάποιους τους έχω ήδη μοιραστεί μαζί σας μέσα από αυτό το μετερίζι. Κάποιο άλλοι κάνουν ντεμπούτο σήμερα κι έρχονται να πετάξουν ανάμεσά σας. Με την ελπίδα κάθε ένας από εσάς να βρει έστω μια λέξη που θα τον αγγίξει, ένα στίχο που θα τον εκφράσει, ένα συναίσθημα που θα κάνει την καρδιά του να σκιρτήσει και με πολλή μα πάρα πολλή αγάπη, σας παρουσιάζω την πρώτη μου ποιητική συλλογή με τίτλο "Στου ονείρου το δρόμο...", που διανέμεται ελέυθερα στο διαδίκτυο σε μορφή e-book.

Ιδιαίτερες ευχαριστίες στον Γιάννη Φαρσάρη για την έμπνευση αλλά και την πολύτιμη βοήθειά του!
Και στη δική μας Έλλη Οικονόμου (aka Funky Monkey) για την πραγματικά ανεκτίμητη υποστήριξή της, τόσο στην επιμέλεια και στην δημιουργία του εξωφύλλου, όσο -και περισσότερο!- για την ψυχολογική και ηθική υποστήριξη!

Το δικό μου όνειρο, ένα από αυτά, βρήκε σήμερα το δρόμο του κι εύχομαι να το αγκαλιάσετε και να στηρίξετε αυτό το νέο μου βήμα!

Καλό σας ταξίδι στα μονοπάτια της ψυχής μου!



Και δεν θα γινόταν φίλοι, να μην αναφέρουμε και τα υπέροχα βίντεο που έχει επιμεληθεί ο αγαπημένος μας, Νίκος Μουσαβερές για τις ποιητικές συλλογές της Χριστίνας μας όπως και για τις δικές μου φυσικά. Πόσο μα πόσο τυχερές είμαστε που σε έχουμε, Νίκο μου!


ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΛΕΛΗ - ΣΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΤΟ ΔΡΟΜΟ 

 



Περιέχει αποσπάσματα από 16 ανθρωποκεντρικά ποιήματα γραμμένα σε ελεύθερο στίχο και έμμετρο λόγο. Εκπέμπουν έντονα συναισθήματα όπου ιδιαίτερη φροντίδα έχουν η αγάπη και η καλοσύνη. Αποτυπώνουν αυτήν την αέναη κατάσταση, όπου μέσα από την αδιάκοπη πάλη στο μόχθο της ζωής, κερδίζει πόντους στο τέλος η ελπίδα και η αισιοδοξία. Εξυμνούν την ίδια τη ζωή... εκείνη που χάνεται μπροστά στα μάτια μας, αλλά κι αυτήν που ονειρευόμαστε. Η προσωπικότητα και η επιρροή της συγγραφέως από πράξεις και γεγονότα είναι εμφανή και γι' αυτό δεν ήταν δυνατόν να ξεφύγουν από όσα με έχει συνηθίσει. Η αίσθηση που αφήνει τελικά σταλιά - σταλιά σε κάθε στίχο είναι η νοσταλγική δραπέτευση στην επ-Ανάσταση της ζωής. 

 Η μουσική επένδυση του βίντεο ανήκει στην εξαμελή Αμερικάνικη μπάντα απ' το Austin του Texas και λέγεται Balmorhea(Μπαλμορέι). Φέρει τον τίτλο "The Winter"(2008) και περιέχεται στο άλμπουμ "Rivers Arms". 


ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΛΕΛΗ - ΑΛΙΣΑΧΝΗ

 





Περιέχει αποσπάσματα από 16 ανθρωποκεντρικά ποιήματα της ομώνυμης ποιητικής συλλογής, γραμμένα σε ελεύθερο και έμμετρο στίχο. Εξυμνεί εκείνον τον αέναο έρωτα που τρέφεται μέσα από τα όνειρα και τις προσδοκίες. 

Η μουσική επένδυση ανήκει στον συνθέτη Danail Getz (Audiomachine). Φέρει τον τίτλο "An unfinished life"(2009) και περιέχεται στο άλμπουμ "Tree of life".





Η Χριστίνα Λέλη γεννήθηκε την άνοιξη του 1980, όταν ακόμα υπήρχαν γειτονιές, αλάνες και αυλές με κήπο. Φυλακίστηκε στη μεγαλούπολη των γκρίζων κλουβιών, με μοναδική διέξοδο τη θάλασσα. Οι λέξεις φεύγουν από εκείνη και αποκτούν δική τους προσωπικότητα όταν γράφει, τα χέρια της είναι απλώς το μέσο που χρησιμοποιούν για να βγουν στο φως, στη ζωή. Όνειρό της να ζήσει τα όνειρά της. 



 Τη γνώρισα και την γνωρίσαμε ως "Butterfly" στους παρακάτω ενεργούς ιστοτόπους:



Καλή συνέχεια στη ζωή και στα έργα σου, Χριστίνα μου!
Σου εύχομαι ολόψυχα ό,τι καλύτερο!!!

ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ Η ΚΑΚΟΗΘΕΙΑ



Στις φτερούγες της σιωπής, επικρατεί η νηνεμία της αντίληψης.
Μέσα στον καταιγισμό των πραγμάτων, η αγκαλιά της σκέψης αρκεί, για να ηρεμήσει του κόσμου την κακοήθεια.

Καλημέρα και καλή εβδομάαδα, φίλοι μου.

#εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου

ΛΙΠΟΤΑΚΤΕΣ


Λευτεριά στους λιποτάκτες των φθαρμένων ονείρων μας....

#εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου

ΥΠΟΨΙΑΖΟΜΑΙ....



Υποψιάζομαι πως σπαρταρά με λαχτάρα - η κάθε νέα ευκαιρία - που απαρνηθήκαμε, χθες...

#εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2018

ΤΟ ΣΟΛΟ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


Το σόλο,
αχ το σόλο, των παραγκωνισμένων Ονείρων.
Έγχορδη η αναπνοή μου, στηριζόμενη σε αποθεματικά πλάνα.


Τέσσερις οι χορδές, να μου θυμίζουν πόλους• μιας ανακριβής πυξίδας.
Στο ώμο στηρίζω την αυτάρκεια
και στο χέρι, κρατώ το νόημα του ημιτελούς.

Καθώς το δοξάρι παράγει μουσική εμφιαλωμένου τοπίου, οι σαράντα τέσσερις χρωματικοί του φθόγγοι - αποχωρούν - ως ένδειξη, σιωπηλής διαμαρτυρίας.

Αναζητώντας μνήμες, συναντώ την ταστιέρια χωρίς τάστα και ανασύρω, τα κλειδιά του κάθε ραγισμένου χορδοστάτη. Οι ταλαντώσεις, ήταν το πιο ευάλωτό μου σημείο μέχρι που ένα κρύο σκαλί, μου δίδαξε την ισορροπία.

Στις πρόβες, συνάντησα την ταπείνωση και έκτοτε, την ακολουθώ.

Πετώντας με τις νότες μου μετρώ το παγωμένο έδαφος και απομονώνομαι στον κόσμο εκείνο που οι άνθρωποι είναι μονίμως πιο καλοί.

Κι υπάρχει αυτός ο κόσμος
Αυτό το μέρος

Υπόσχεση

- Το Σόλο - Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου

Σου άρεσε να αγαπάς, μου χάρισες ένα μπουκέτο με λουλούδια! Ξεράθηκαν! Ξεράθηκαν τα λουλούδια μα κατά έναν περίεργο τρόπο, κάθε φορά που τα πλησιάζω νιώθω ότι μοσχοβολάνε ακόμα!



" Σου άρεσε να αγαπάς, μου χάρισες ένα μπουκέτο με λουλούδια!
Ξεράθηκαν! Ξεράθηκαν τα λουλούδια μα κατά έναν περίεργο τρόπο, κάθε φορά που τα πλησιάζω νιώθω ότι μοσχοβολάνε ακόμα.

Σου άρεσε!
Ναι, θυμάμαι καλά πως σου άρεσε να σου λέω «Σ’ αγαπώ» και μου χάρισες μια κάρτα.
Μια κάρτα που έγραφε: Ακόμη κι αν φύγω θα είμαι κοντά σου, σαν Άγγελος, σαν φυλαχτό, σα φύλλο, που πέταξε στον ουρανό και ψάχνει τον κορμό του δέντρου, που κάποτε το φιλοξενούσε."

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου

Ακόμη το θυμάμαι! Σαν ένα απατηλό όνειρο που διήρκησε μόλις χθες!



"Φοβάμαι!
Τρέμω στην ιδέα πως θα μου φύγεις, πως θα σε χάσω!
Πως θα ξυπνήσω ένα πρωί και το σεντόνι θα έχει πάνω του χαραγμένο και τσαλακωμένο το γκρίζο της σκιάς σου.

Νιώθω σαν ένα σκληρό όνειρο με χαμένες αυταπάτες που φεγγοβολάει ανελέητα πίσω από ένα πυρακτωμένο και συνάμα θαμπό χθες.

Μια κλειδαρότρυπα ο φόβος μου, μια κλειδωνιά με ένα χιλιοσπασμένο αύριο, που επίμονα αποζητούσες μα ο κουτός, δεν κατάλαβες ότι στο είχα ήδη δώσει!

Ακόμη το θυμάμαι! Σαν ένα απατηλό όνειρο που διήρκησε μόλις χθες!"

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου

Ίσως τα αγνά και άδολα συναισθήματα να πρέπει να εξιλεώνονται στον ουρανό πριν τα μολύνει και τα μετατρέψει σε κάτι αδιάφορο και κακό η κοινωνία και η ματαιοδοξία των ανθρώπων



" Ίσως αν δεν υπήρχε αυτό το καταραμένο «Ε», να μη μου είχες φύγει!
Ίσως τότε η φυγή να ήταν ένα όνειρο που με το πρώτο φως τυλίχθηκε στο πέπλο μιας άλλης ομιχλώδους μέρας.

Ίσως αν είχα μάθει το Εμείς να το γράφω με μικρό το αρχικό του γράμμα και να μην το προφέρω κραυγαλέα, να ήσουνα εδώ και να μου κράταγες το χέρι σφιχτά, σαν την πρώτη φορά που μου είπες έλα στον κόσμο, στη ζωή μου.

Μα, αν τα είχα κάνει όλα αυτά θα ήσουνα άραγε ’κει πάνω για να με φωτίζεις τώρα; Θα ήσουνα ’κει πάνω να με λούζεις με μια διάφανη, χρυσή οπτασία που δεν μπορώ να περιγράψω μα νοιώθω τόσο ευγνώμων που αγγίζει και αγγαλιάζει το σώμα μου;

Ίσως να ήσουνα εδώ να μου χάιδευες την πλάτη μα τώρα ξέρω πως κανένα ανθρώπινο σημείο του σώματος δεν μας ανήκει και μάλιστα για πάντα.

Ίσως τα αγνά και άδολα συναισθήματα να πρέπει να εξιλεώνονται στον ουρανό πριν τα μολύνει και τα μετατρέψει σε κάτι αδιάφορο και κακό η κοινωνία και η ματαιοδοξία των ανθρώπων.

Ίσως αν έμενες εδώ να διαρκούσες λίγο. Όσο θα ζούσα, όσο θα ζούσες! Κι αν αυτό είναι πολύ για κάποιους ξέρω πως η Αγάπη οφείλει να ζει και να τιθασεύει ανά αιώνες! Με τη βοήθειά μας! Την διάδοσή της σε έναν πιο φιλεύσπλαχνο, ειρηνικό και ανθρώπινο κόσμο!"

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου

Θέλω να γίνω ένα μικρό μικρό έντομο και να κρυφτώ κάπου ανάμεσα στα αγκάθια του! Κι ας με τρυπήσουν, κι ας με πονέσουν, κάτι τέτοιες στιγμές δε με νοιάζει. Στ’ αλήθεια, δε με νοιάζει! Αδιαφορώ!


 
" Και θυμάμαι! Κι όταν θυμάμαι θέλω να κλάψω, να κρυφτώ πίσω από έναν τεράστιο θάμνο που φύτεψα πριν ένα μήνα στη βεράντα μου.
Θέλω να γίνω ένα μικρό μικρό έντομο και να κρυφτώ κάπου ανάμεσα στα αγκάθια του! Κι ας με τρυπήσουν, κι ας με πονέσουν, κάτι τέτοιες στιγμές δε με νοιάζει. Στ’ αλήθεια, δε με νοιάζει! Αδιαφορώ! Το μόνο που θέλω είναι να καταλαγιάσω τον πόνο μου και να αναγεννηθώ!

Ξέρω, θα χαθώ για ακόμη μία φορά σε έναν άσπλαχνο κόσμο προσπαθώντας να βρω παρηγοριά για τη φυγή σου μα όταν θα ξυπνήσω θα είμαι και πάλι στο κρεβάτι μου αγκαλιά με ένα λευκό, πουπουλένιο μαξιλάρι που μυρίζει ακόμη το άρωμα σου! Που για σχέδιο έχει επάνω του ψηφίδα όλα τα όνειρά μας! Και δε θέλω να το αγγίξει κανείς, γιατί έτσι νιώθω πως θα τσαλακώσει ή ακόμη χειρότερα θα σβήσει τα όνειρά μας.

Και επιλέγω να το κρατώ μόνη στην αγκαλιά μου!
Και το σφίγγω και το σφίγγω δυνατά!
Και πιο δυνατά! Και πιο δυνατά!
Και ένα λευκό πούπουλο πετάει στον αέρα!
Και σταματώ! Ήδη ένα όνειρο από τα κοινά εξανεμίσθη!

Το μαξιλάρι το αφήνω στη βάση του!
Τρομαγμένη φεύγω! Για άλλη μια φορά φεύγω!

Εγώ φεύγω γιατί η φυγή δεν εχει να κάνει με το ποιος φεύγει πρώτος από μία κατάσταση αλλά με το ποιος προσπαθεί να φύγει από ένα σήμερα που έχτισε μόνος ή κάποιος του το πρόσφερε και πρέπει να το αντιμετωπίσει. "

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου

Ο δρόμος είναι γκρίζος και άδειος. Ο δρόμος είναι πλατύς και ωραίος. Ο δρόμος είναι άδειος κτιρίων. Ο δρόμος δεν κατοικείται. Ο δρόμος είναι άδειος ανθρώπων. Ο δρόμος είναι μόνο δικός μου.


μετακινούμαι κρατώντας στο λαιμί την πάλευκη μπέρτα του οίκου, σημείο καλύψεως. Σήμα του οίκου.

Πρόσωπα ιδιαιτέρως χλωμά με αβέβαιο περίγραμμα τοποθετημένα σε επάλληλους κύκλους, παραμένουν ώρες ακίνητα, ατενίζουν την γραμμή των κατόπρων. Το δέρμα των προσώπων αβρό, τεντωμένο προσεκτικά στις γωνίες, κρύβει πονηρά και καλαίσθητα τους τρέμοντες γηρασμένους ιστούς του. τα πρόσωπα που δεν τα γνωρίζω αποπνέουν μυρωδιά από φράουλα και ξυνισμένο αγγούρι. Χαμογελώ στα διπλά περιθώρια των επαναλαμβανόμενων κατόπρων και στα ολόσωμα πορταίτα των γυμνών καλλονών που καθορίζουν τα όρια του χώρου. Τα πρόσωπα παραμένουν ακίνητα με προτεταμένην την γραμμή του λαιμού τους.
Τα χέρια των Χερουβίμ μαλακά και ευαίσθητα μετακινούνται με γρηγοράδα πουλιών, πολλαπλασιάζονται στις γραμμές των κατόπρων. Στην παραμικρή μετακίνηση η άψογη γραμμή του λαιμού αναδιπλώνει τους τρέμοντες γηρασμένους ιστούς του. τα δάκτυλα επανέρχονται φυλακίζουν την γραμμή του λαιμού, ελαφρύνουν την πίεσι, κατεβαίνουν ως την καμπύλη του στήθους, χαϊδεύουν την χλώμη τρέμουσα σάρκα.

Απαιτώ απ’ τα Χερουβεί, που τεχνικά με μαλάζουν την ίδια αβρότητα που συνήντησα στα περιθώρια των επαναλαμβανομένων κατόπρων, την ίδια αρωματισμένη με φράουλα μάλαξι. Η μάλαξι προχωρεί σε απολύτως ευαίσθητα κέντρα.

Ικανοποιημένη, ασφαλής και περίπου ιστότιμη, απολαμβάνω την ροζ ευδαιμονία του οίκου και την παχειά μυρωδιά της ώριμης φράουλας.

Ήταν αποσπασματικοί, τρίτης φιλολογίας ψιμμυθίων και ευγενών εσωρρούχων, γλώσσας περίπου άγνωστης , ερμητικής και απορρήτου, πανικοβάλλει την ακοή και την μνήμη μου.

Λάουρα….Λάουρα. Άουρα Λαύρα,.. Λόρο Λάουρα Λαύρα, Λόρο, Λάουρα, Άουρα Λάουρα Λόρο Όρο Άουρα Λαύρα ΛαουραΑουραΛαύρα. ΛορόΛαϊ ΛαϊΛοροΛαούρα…

Τα πρόσωπα των γυναικών μετατίθενται στα περιθώρια των επαναλαμβανομένων κατόπρων. Ψιθυρίζουν Λάουρα. Προφέρουν Λάουρα. Επιμένουν Λάουρα, Τα Χερουβείμ έψαλλαν Λάουρα. Ψελλίζω Λάουρα, προσπαθώ Λάουρα, Επαναλαμβάνω Λάουρα, Χαμογελώ Λάουρα.
Τα Χερουβείμ έφερα πρώτα το μήνυμα, πλήθος μηνύματα απ’ όλες τις Λάουρες σ’ όλες τι Λάουρες. Μετακινούμαι κατά την φορά των κατόπρων. Τοποθετούμαι στην γραμμή των γυμνών ολόσωμων πορτραίτων. Δοκιμάζω Λάουρα. Συλλαβίζω Λάουρα. Ψελλίζω Λάουρα. Αρθρώνω Λάουρα. Κραυγάζω Λάουρα., ‘Απθρα. Λαύρα.

Οι άντρες σταυρώνουν τα πόδια, σε μια κίνηση ιδιαιτέρως αβρή που πολύ μου αρέσει, τα πόδια των ανδρών πιάνουν ελάχιστο χώρο.

Είναι επίσης ο δρόμος. Αυτός υπάρχει έξω απ’ το χώρο. Συνεχής πυκνός στο ρυθμό του, ακολουθεί την τροχιά την δικιά του, αυτή των Προ – πο, του εσπρέσσο του Νάκυ. Επικρατεί μυρωδιά από φρέσκο κρεμμύδι,, συνδυασμένη με καφέ και σουβλάκι. Σιωπώ και ακούω. Ο ρυθμός, η απλυσιά, η νοσταλγία του δρόμου.

Στο χώρο με τον κίτρινο ήλιο και τις κόκκινες βελουδένιες κουρτίνες, εκεί που τώρα υπάρχω, διαπιστώνω νοσταλγία φωτός στους τρεις αγνώστους άνδρες. Ψεύδος, τους άνδρες δεν τους γνωρίζω.

Είμαι καθισμένη στην άκρη του χώρου, βλέπω τους τρεις αδύνατους άνδρες κατά το ημίσυ μόνο.
Καθέτως το ήμισυ.
Κάθονται σε τρία χωριστά καφετιά τετραγωνισμένα τραπέζια/
Η διάταξη ανδρών και αντικειμένων είναι μόνον κατά μήκος εμού και του χώρου.
Παρακολουθώ και εποπτεύω. Ο δρόμος απαιτεί συνεχή κίνηση.
Ο χώρος ο εντός, στοιχειώνει την κίνηση.
Ο δρόμος έχει αέναη κίνηση.
Στο χώρο η κίνηση καθηλώνεται.

Τα μισά πρόσωπα των αντρών μου αρέσουν.
Είναι χλωμά με μαύρο μουστάκι, φορούν κίτρινα μυτερά μοκασίνια. Δεξιά μου κινείται ρυθμικά η κόκκινη βελουδένια κουρτίνα. Ακουμπά στο βρώμικο κίτρινο τοίχο.

Ο χώρος δεξιά μου είναι αβέβαιος, οδηγεί σον εξώστη. Πρόβλημα 2.

Οι άνδρες δεν καπνίζουν, δεν πίνουν, δεν μιλούν μεταξύ τους, κυττάζουν ίσια μπροστά τους.

Πάνω σε κάθε τραπέζι υπάρχουν βάζα με ψεύτικα ροζ πλαστικ λουλούδια. Η κουρτίνα δεξιά μου αλλοιώνει τον ρυθμό εκατοντάδων βημάτων.

Κινούμε σε παράλληλη γραμμή με τους άνδρες. Διασχίζω κατά μήκος τον χώρο. Περνώ μπος από τους τρεις αγνώστους άνδρες. Καπνίζω. Βλέπω το υπόλοιπο κάθετο ήμυσι του προσώπου τους. Οι άνδρες φορούν αδιαφανείς νάυλον μάσκες.

Επιστρέφω, καλύπτω τον χώρο στο παράλληλο μήκος. Σταματώ ανάμεσα από δύο κατειλημμένα τραπεζάκια. Απ’ το τζάμι διακρίνω το δρόμο, βλέπω τον δρόμο. Ο ήχος από τα τρένα των τρόλλεϋ πέρασε πάνω απ’ τα πέταλα^ έσπασε πάνω στα ροζ πλαστικά λουλούδια.

Ο δρόμος εστερήθη των ήχων. Ο χώρος εστερήθη των ήχων. Ο αέρας του χώρου εκενώθη των ήχων.

Το δάπεδο του χώρου εκαλύφθη από διαφανή νάυλον φύλλα. Βουλιάζω.

Ώρα 2.30 περνώ στον αβέβαιο δεξιά ευρισκόμενο χώρο. Στο χώρο της κόκκινης βελουυδένιας κουρτίνας. Ακουμπώ στο βελούδο. Μυρίζει τσιγάρα και σκόνη.
Ββρέθηκα στο σκοτάδι της κόκκινης βελουδένιας κουρτίνας. Περπατώ στο επικλινές του διαδρόμου. Είμαι στο εξώστη κινηματογραφικής σάλλας.
Σκοντάφτω. Δεξιά μου υπάρχουν πολλές άδειες θέσεις. Ησυχία. Σκοτάδι. Πιθανόν και ασφάλεια. Κυττάζω ίσια μπροστά μου.

Ψεύδος με ενδιαφέρουν όλα τα γύρω.
Ψίθυροι, χαρτιά τσαλακωμένα πετιούνται, μυρωδιά από κρεμμύδι και λίπος^ ξανά το σουβλάκι.
Στο λαιμό μου έχω τη γεύση του λίπους. Καταπίνω. Το σκοτάδι διακόπτεται μόνο για λίγο.
Τρίζουν καθίσματα πίσω από μένα. Κάποιος μετακινείται. Αποστώμαι για λίγο, παρακολουθώ ίσια μπροστά μου.
Οι τριγμοί των καθισμάτων αυξάνουν. Κάποιος ανάβει λαθραία τσιγάρο. Μπροστά ου κάθονται δυο νέα αγόρια. Μετακινούνται. Αλλάζουνε θέση, στο τέλος βολεύονται μισοξαπλωμένα.
Η θέση δεξιά μου δεν είναι πια άδεια.
Αριστερά του διαδρόμου, στην σειρά το δική μου περίπου, μια κοπέλλα με πράσινη φούστα ακουμπάει και τα δύο πόδια στην ράχη της καρέκλας που είναι μπροστά της.
Συνήθισα εντελώς στο σκοτάδι. Βλέπω το ύψος της κάλτσας., το μηρό της κοπέλλας και την πράσινη φούστα. Το αγόρι που κάθεται μπρός από μένα σκύβει κάτι να πάρει κάτι από χάμω.
Αισθάνομαι μια μικρή κίνηση πλάι και δεξιά μου. Παρακολουθώ ένα χέρι που χαϊδεύει τον μηρό της κοπέλλας, βλέπω τα πόδια της σ’ όλο το μάκρος. Διαπιστώνω πως είναι το δικό της το χέρι.
Το αγόρι που ψάχνει Δε βρήκε τίποτε κάτω. Απ’ τη γωνιά που το βλέπω, το πρόσωπό του είναι στενό, τραβηγμένο. Δεν ψάχνει τίποτα γύρω.
Κυττάζει της κοπέλλας τα πόδια.
Ο σύντροφός του πλάι κοιμάται.

Η καρέκλα δεξιά μου κουνιέται αργά και αβέβαια. Ο άνδρας δεξιά μου είναι μονόχειρ. Το πρόσωπο του αγοριού μοιάζει ενοχλητικά γηρασμένο.

Το σκοτάδι αυξάνει και οι μονοσύλλαβοι ψίθυροι επίσης. Διακρίνω καλά την σειρά αριστερά και δεξιά μου. Σηκώνομαι.
Όρθια αντικρύζω όλο τον χώρο.
Υπάρχουν άδειες καρέκλες και μονόχειρες άνδρες.
Τα μάτια των ανδρών δεν γυαλίζουν.
Τα μάτια των ανδρών δεν με βλέπουν.
Τα μάτια των ανδρών είναι άδεια.
Δεν υπάρχει η κοπέλλα με την πράσινη φούστα.

Είμαι μάρτυρας μοναδικό του φύλου μου.,
Μάρτυρας μοναδικός και αυτόκλητος.
Μάρτυρας αδιάφορος. Μάρτυρας μόνος.
Μάρτυρας που δεν εζητήθη. Μάρτυρας που δεν ερωτήθη. Ο Μάρτυρας εμποδίζει την θέα.
Να φύγει ο Μάρτυς.

Περνάω ξυστά απ’ την κόκκινη βελουδένια κουρτίνα., ξαναβρέθηκα στο χώρο με τον κίτρινο ήλιο. Ο χώρος είναι ολότελα άδειος κατεβαίνω επτά σκαλοπάτια. Ο δρόμος είναι γκρίζος και άδειος. Ο δρόμος είναι πλατύς και ωραίος.
Ο δρόμος είναι άδειος κτιρίων. Ο δρόμος δεν κατοικείται. Ο δρόμος είναι άδειος ανθρώπων.
Ο δρόμος είναι μόνο δικός μου.

~~ Μαντώ Αραβαντινού (1923-1998)