Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2018

ΑΜΥΧΗ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Μυστική συνομωσία η Ζωή.
Ένα φως, ένα ποίημα, ένα λουλούδι και όλα παράλληλα - σε ένα αμυχές συναίσθημα - υπερβολής.

Ελευθέρωσε τις λέξεις που συνηγορούν σε ένα απλανές αδιέξοδο και δώσε φωνή, σε κάθε πλάσμα που φαγώθηκε.

Κόλαφος*

Υπερβολικά αντικρουόμενο "εγώ", σε ένα αντίξοο πλάνο που το ματωμένο "εμείς", ξεπροβάλλει.

Οδυρμός*

Όλα μένουν έρημα πίσω από τον φράχτη της σιωπής και όλα ανέγγιχτα, περιμένουν το Έρεβος.

Στο χώμα συναντώ την αγάπη.
Συγνώμη!

Ήταν μία αμυχή.
Μια αμυχή που ξερίζωσε ένα λευκό λουλούδι.

~~ Αμυχή - Κική Κωνσταντίνου

Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2018

ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΟΥ ΔΙΑΙΡΕΤΗΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


Ο χρόνος,
αυτός ο παρήγορος εχθρός.

Κρυώνω
Τρέμω
Τα δόντια μου, ανελέητα συγκρούονται και τα γόνατά μου, είναι έτοιμα να καταρρεύσουν.

Είμαι ένας αριθμός
Κι ένα γινόμενο
Κι ένα πηλίκο

Αριθμητής γίνομαι και διαιρέτης
Ανεξαιρέτου, διαιρέτης

Κρυώνω
Και στην πλάτη μου έχει καρφωθεί ένα σιδερένιο ξύλο
Αγέραστο ξύλο•

Η μνήμη με ξεγελά,
μα η λήθη, είναι αυτή που με μπερδεύει.

Θέλω να κρυφτώ σε μια κολώνα.
Κανείς​ δεν ακούει, τι κι αν όλοι είναι εδώ.

Ουτοπικά εμπλεκόμενοι,
ανελέητα οικτροί

Ώρα να σιωπήσω
Τα δευτερόλεπτα ξυπνούν

Κι εγώ, παλεύω ...

~~ Ανεξαιρέτου διαιρέτης - Κική Κωνσταντίνου

Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2018

ΤΑ ΚΡΙΝΑ ΜΟΥ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Εγώ θα μείνω με τα κρίνα μου,
τα ΚΡΙΝΑ μου!

Τα δικά μου κρίνα.
Ολότελα ειλικρινή και αμείλικτα, σαν ένα οργισμένο παιδί.

Τα κρίνα μου.
Φέρτε μου τα κρίνα που μαράθηκαν πίσω.

Δικά μου
Δικά μου, όλα

Τραγελαφικά και αβέβαια
Όμως καθαρά και με συνείδηση.

Τα κρίνα μου, θέλανε να μείνω λίγο ακόμα, μα ένας φίλος - κηπουρός, μου είπε ήταν τριαντάφυλλα.

Τι είναι;
"Τριαντάφυλλα", σαν αντίλαλος που οδηγεί στο πουθενά.

Ουτοπία;
Μα ήταν λευκά
Πάντα ήταν λευκά
Ως μία άυλη χαραμάδα

Μου άλλαξαν πορεία
Τους άλλαξα πορεία

Με σεβάστηκαν
Τα ατίμασα

Με ατίμησαν
Τα σεβάστηκα

Μαζί προχωράμε
Λοιδορούμε

Ήταν και όλα όσα είχα και ήταν δικά μου
Δεν έχει σημασία το είδος, σημασία έχει το λευκό.

Αυτό το λευκό που κουβαλά τόσο σκοτάδι
Μα κι αυτό το σκοτάδι είναι τόσο ευρέως Φωτεινό•

~~ Τα Κρίνα μου - Κική Κωνσταντίνου

Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2018

Η ΟΜΠΡΕΛΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Η βροχή, μου οφείλει μια βόλτα στο άπειρο, με παρτενέρ ένα αγκάθι.

Τραγελαφικά αβέβαιος ο καιρός:
Κρίνει και κρίνεται
Χαρίζει και αρπάζει

Στη μέση μιας θύελλας, ήρθε η ακανόνιστη ομπρέλα.
Το αγκάθι έγινε άντρας και η πέτρα, έγινα εγώ.

Το βλοσυρό "εγώ" με αντικατέστησε..

Ας αφήσω τις παραβολές
Ας εγκαταλείψω τους παραλληλισμούς
Και το κυριότερο, ας αποκαλυφθώ

Κάτω από την ομπρέλα κρύβεται ένα όνειρο
Ενα αναίτιο και παράλογο όνειρο

Δεν θα το μοιραστώ αν και το ξέρεις ήδη
Θα σου πω μονάχα πως η στιγμή είναι η μόνη ευκαιρία

Δεν χορέψαμε το μπλουζ
Κρατήσαμε όμως την ίδια ομπρέλα
Κι αυτό ήταν "καταστροφικό"

Ραντίσαμε με ανθόνερο την στιγμή
Γίναμε αθάνατοι στην σφαίρα των συναισθημάτων.

Έκτοτε, σε αναζητώ•

- Η Ομπρέλα - Κική Κωνσταντίνου

Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2018

ΝΕΚΡΟΣ ΆΓΓΕΛΟΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


Νεκρώσιμος ακολουθία•
Μένος!

Τα γεράκια άρπαξαν χρυσό,
σε μια ανώφελη τροχιά τρέχουν, για να τον κρύψουν.

Τα ιδιοτελή τα λόγια, γίνανε ανθρώπων - θυσιαστήρια - κοιτάσματα.

Μέλι - στάξανε οι άδειες φλέβες - των τεράτων .

Μια ατέλειωτη προσμονή, η δικαιοσύνη που θα έρθει αβίαστα.

Δίχως μαρτύρους, ενόρκους και εξιλαστήρια θύματα.
Δίχως ένοχο, συνήγορο και κτίσμα επαρκή.

Μεταφέρω απόψε δελφίνια νεκρά.

Ένα
Δύο
Τρία
Τέσσερα
Πέντε
Έξι

Και κάτι λιγότερο από δύο δεκάδες τα φτερά της.
Εφαπτόμενα φτερά...
Ακέραια και καταστροφικά....

Σε "φορτώθηκα"
Σαν ενοχή σε "φορτώθηκα" και ψάχνω τόπο και χρόνο, να σε εναποθέσω...

Πώς να αφήσεις έναν βολβό σε έναν βάλτο;
Πώς να ρίξεις μέσα του ένα άδολο φυτό;

Άδικο, η λάσπη να γίνει βούρκος.
Ετυμηγορία, η σιωπή.
Πάντα η σιωπή.
Και στη παρούσα φάση, η ευθυνόφοβη σιωπή.

Σήμερα, οι σφαίρες έγιναν δύο.
Ήρθαν μέσα από το πιο παλιό και σκουριασμένο σιδερικό.

Τις μάζεψα, τις τύλιξα σε ένα λευκό πανί και με ένα άσπρο φορτηγό, τις μεταφέρω σε ένα βουνό.

Να αγναντεύεις...
Να θυμάσαι...
Να συγχωρείς...

Μα πως να συγχωρείς;
Οι πεταλούδες σε βγάζουν από τον βυθό.

Κοιτα με, σαν είδωλο σε κοιτώ.
Κι ενθυμούμαι...

Άγγελε, αγγίζω τον ώμο σου, Άγγελε...

Συγνώμη και σε ευχαριστώ!

~~ Νεκρός Άγγελος - Κική Κωνσταντίνου

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2018

ΚΑΤΙ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ...


Eκφραστικοί μου, καλημέρα.
Όταν έχετε χρόνο, μην παραλείψετε να διαβάσετε την Μπέλα, τη Χριστουνέλλα. Θα τη βρείτε στις τρεις προγενέστερες αναρτήσεις. Ένα παιδικό θεατρικό παραμύθι που έγραψα μετά από πέντε ολόκληρα χρόνια αποχής από τα παραμύθια μου. 

Θέλω να ευχηθώ στον καθένα σας προσωπικά καλές γιορτές. 
Να περάσετε όμορφα και να ξεκουραστείτε.





Ευτυχισμένο, δημιουργικό και καλότυχο να είναι το νέο έτος.

Οι αναρτήσεις που θα βλέπετε το διάστημα των εορτών είναι προγραμματισμένες, θα βρίσκομαι στο χωριό και θα έχω πρόσβαση μόνο από κινητό, κάτι που δεν με βοηθάει για την εισαγωγή μου στον μπλόκερ.

Να περάσετε υπέροχα!
Καλές γιορτές!
Και τα λέμε, του χρόνου! ;)

Με υγεία, εκφραστικοί μου!
Το σημαντικότερο!



Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2018

ΜΠΕΛΑ, Η ΧΡΙΣΤΟΥΝΕΛΛΑ (μέρος τρίτο)


Καλημέρα εκφραστικοί μου.

Είστε για ένα παιδικό εορταστικό παραμύθι; Είναι η Μπέλα, ένα κόκκινο χριστουγεννιάτικο στολίδι και αυτή είναι η ιστορία της (θεατρικά δοσμένη) Πως δημιουργήθηκε; Μια ανάγνωση εδώ: https://ekfrastite.blogspot.com/2018/12/blog-post_73.html 

Και πάμε γρήγορα γρήγορα, να θυμηθούμε το πρώτο μέρος της εδώ: https://ekfrastite.blogspot.com/2018/12/blog-post_17.html

και το δεύτερο μέρος εδώ: https://ekfrastite.blogspot.com/2018/12/blog-post_18.html

και πάμε τώρα για την τελική ευθεία του :)






«Μπα…» είπε ο Ματίας για να εισπράξει άγρια βλέμματα Μπέλας και Αδάμου.
«Καλά μωρέ, μπορεί να γίνει λίγο πιο χαριτωμένος αλλα σαν εμάς ποτέ. Κι έπειτα δεν εχει όνομα. Μα είναι δυνατόν να μην εχει όνομα; Τον Δέντρο; Μα δέντρο;» Με αστείες κινήσεις απευθύνεται στο κοινό.

Το δέντρο μοιάζει να στενοχωριέται και η Μπέλα του χαμογελά. Ο Αδάμος, δίνει μια καρπαζιά στον Ματία και τον παίρνει αγκαλιά για να αποχωρήσουν από την σκηνή.

«Ας μείνουν για λίγο μόνοι» Ακούγεται ένας ξεφτισμένος απόηχους του Δήμου.

Η Μπέλα και το Δέντρο κοιτάζονται και νιώθουν μια γλυκιά θαλπωρή. Λίγα λεπτά με διστακτικά χαμόγελα και κινήσεις ντροπής μοιάζουν να τους φέρνουν πιο κοντά.

Ξαφνικά, το πρώτο βήμα γίνεται:


Η Μπελα τραγουδά:


ΕΣΥ ΚΑΙ ΕΓΩ


Σε θαυμάζω και σε ακολουθώ
σε ένα πνεύμα γιορτινό
δεν ξέρω πλήρως το σκοπό
μα ότι νιώθω είναι αληθινό


Πράσινο και κόκκινο, μoνίμως ταιριαστό
ένα φύλλο εσύ και ένα στολίδι εγώ
πιασε το χέρι μου, μπες στο ρυθμό
όπου κι εσύ – όπου κι εγω

χαχαχα
θυμάσαι;

(σε αυτό το σημείο πιάνονται με το δέντρο αγκαλιά και χορεύουν)

Τα πρώτα χρόνια της ντροπής
σε ερωτεύτηκα όσο κανείς
έμοιαζες απλησίαστος και υπεροπτικός
μα μην ξεχνάς είμαι στολίδι και είμαι τύπος λαμπερός (κλείνει το μάτι στο κοινό)

Πράσινο και κόκκινο, μόνιμος ταιριαστό
ένα φύλλο εσύ και ένα στολίδι εγώ
πιασε το χέρι μου, μπες στο ρυθμό
όπου κι εσύ – όπου κι εγώ

όπου κι εσύ – όπου κι εγώ
όπου κι εσύ – όπου κι εγώ

(σε αυτό το σημείο στέκονται στην μέση της σκηνής, με αστείο κάπως τροπο και σταματούν να χορεύουν ενώ κοιτάζουν ο ένας τον άλλο)

Σε θαυμάζω και σε ακολουθώ
σε ένα πνεύμα γιορτινό
δεν ξερω πλήρως το σκοπό
μα ότι νιώθω είναι αληθινό

Τα πρώτα χρόνια της ντροπής
σε ερωτεύτηκα όσο κάνεις
έμοιαζες απλησίαστος και υπεροπτικός
μα μην ξεχνάς είμαι στολίδι και είμαι τύπος λαμπερός (κλείνει το μάτι στο κοινό)

χαχαχα
θυμάσαι;

(σε αυτό το σημείο η Μπελα του κάνει υπόκλιση, το δέντρο της φυλάει το χέρι και εμφανίζεται στην σκηνή η Γυναίκα)

σοκαρισμένη τους πλησιάζει, εκείνα μενουν ακίνητα αλλα γελάνε και εκείνη τα προσπερνά, βάζει το χέρι της στο μάγουλο, κοιτάζει τον κόσμο και γεμάτη απορία λέει:

«Ε ποτέ»




________________________ΤΕΛΟΣ!!!!!!!________________________




Αυτή ήταν η Μπέλα, εκφραστικοί μου!
Ένα αβίαστο θεατρικό παραμύθι που προέκυψε και εδραιώθηκε, τόσο ξαφνικά.

Θα μπορούσε, αν είχε γραφεί νωρίτερα, να γινόταν ένα θεατρικό παραμυθάκι μας παιδικής  εκδήλωσης αλλά φέτος δεν το προλάβαμε, του χρόνου ίσως, όμως δεν ήθελα να την κλείσω στο συρτάρι χωρίς να την μοιραστώ μαζί σας!

Καλές γιορτές! Να περάσετε υπέροχα εύχομαι!
Φιλιά πολλά!

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2018

ΜΠΕΛΑ, Η ΧΡΙΣΤΟΥΝΕΛΛΑ (μέρος δεύτερο)

Καλημέρα εκφραστικοί μου.

Είστε για ένα παιδικό εορταστικό παραμύθι; Είναι η Μπέλα, ένα κόκκινο χριστουγεννιάτικο στολίδι και αυτή είναι η ιστορία της (θεατρικά δοσμένη) Πως δημιουργήθηκε; Μια ανάγνωση εδώ: https://ekfrastite.blogspot.com/2018/12/blog-post_73.html 

Και πάμε γρήγορα γρήγορα, να θυμηθούμε το πρώτο μέρος της εδώ: https://ekfrastite.blogspot.com/2018/12/blog-post_17.html







ΜΠΕΛΑ, Η ΧΡΙΣΤΟΥΝΕΛΛΑ




Τα στολίδια κουράζονται μετά το τραγούδι και το χορό, φουσκώνουν, ξεφουσκώνουν, λαχανιάζουν και έπειτα στρέφονται προς το ακούνητο και υπεροπτικό δέντρο και ξεσπούν σε γέλια.


Το δέντρο υπεροπτικό στην αρχή, αλλά φανερά εκνευρισμένο όταν ξεκινούν και του πετούν τσίχλες, καραμέλες, χαρτάκια κτλ, αρχίζει να εκνευρίζεται.

Ξαφνικά, σαν κάποιο θεριό να μπήκε μέσα του και χωρίς να τους μιλήσει, αρχίζει να τα κυνηγά με αστείο τρόπο στη σκηνή.

Σε κάποια φάση πέφτει κάτω και τα στολίδια και τα τρία τον περικυκλώνουν και κάθονται πάνω του.

Εμφανίζεται  η Γυναίκα και μενουν όλοι ακινητοποιημένοι στη σκηνή.


Η Γυναίκα, φανερά σοκαρισμένη, τα πλησιάζει, τα κοιτά με ανοιχτό στόμα και πιάνοντας το μάγουλο της, κοιτάζει τον κόσμο, κοιτάζει εκείνα και αναρωτιέται;

«Πότε στόλισα το δέντρο; Και γιατί έπεσε;»
«Μήπως το στόλισα και δεν το θυμάμαι; Είμαι λίγο αφηρημένη τον τελευταίο καιρό»
«Αλλά πως έπεσε κάτω; Δεν θυμάμαι να το έριξα. Μήπως έκανε σεισμό;»

«Νιαου» ακούστηκε η ζωηρή Μπέλα

«Ψιψίνα μου γύρισες» είπε η κυρία και άρχισε να ψάχνει στα άλλα δωμάτια την χαμένη της γάτα.

Το δέντρο και τα στολίδια σηκώνονται επάνω, αρχίζουν να παίζουν ξύλο με αστείο και χαριτωμένο τροπο, να τραβάνε  ο ένας τα μαλλιά του άλλου και ξαφνικά, παγώνουν στην σκηνή, όταν έρχεται ξανά η γυναίκα. Μοιάζουν σα να εχουν στολίσει το δέντρο, σε κατακόρυφη παράθεση αυτή την φορά.


«Ψιψίνα μου, που είσαι γλυκιά μου, έλα στη μάνουλα»
Η γυναίκα σοκαρισμένη πάει μπροστά στο δέντρο και τα στολίδια και αρχίζει να κοιτάξει μια το κοινό και μια εκείνα με το στόμα ανοιχτό.

«Δεν είμαι καλα, δεν είμαι καλά. Πότε σήκωσα το δέντρο όρθιο και δεν το θυμάμαι; Θα τρελαθώ σήμερα.»

«Είδατε κάτι εσείς που δεν είδα εγω; (απευθύνεται στα παιδιά)
συνομιλεί λίγο μαζί τους και στο τέλος παραδέχεται πως κάτι περίεργο συνέβη αλλα αγαπά το πνεύμα των Χριστουγέννων, το εμπιστεύεται και πως ότι γίνει θα γίνει για καλό.

Έπειτα χαιρετά τα παιδιά και πάει για ύπνο.

Αποχωρεί από τη σκηνή και τα στολίδια διάσπαρτα κάθονται στην σκηνή αλλά μακριά ο ένας από τον άλλον.

Το δέντρο υπεροπτικό κάνει δήθεν πως κοιτάζει από την άλλη πλευρά.

Ξαφνικά η Μπέλα αρχίζει να κοιτάει με ενδιαφέρον το δέντρο και καταλήγει να δείχνει ερωτευμένη.

Ο Αδάμος και ο Ματίας την ανακαλύπτουν, την επεξεργάζονται και αρχίζουν να την πειράζουν.

«Σταματήστε πια» Είπε η Μπέλα
«Μα το δέντρο; Τι του βρήκες; Είναι ψηλό και άχαρο» Είπε ο Ματίας.
«Ενώ εμείς, φουσκωμένοι και χαριτωμένοι όσο κανείς άλλος» Συμφώνησε ο Αδάμος.
«Μα εσείς είστε φίλοι, αδέρφια, είστε κάτι άλλο. Αχ εγώ, πάντα έτρεφα καποια συναισθήματα αλλά πέρασε καιρός να καταλάβω… και τώρα είναι Χριστούγεννα και νιώθω τόση αγάπη αλλά και μοναξιά. Θέλω αγάπη, πολλή αγάπη.» Η Μπέλα μελαγχόλησε και τα στολίδια την αγκάλιασαν.

Το δέντρο μοιάζει να ακούει και να συμφωνεί. Το πρόσωπό του μαλάκωσε και ο κορμός λύγισε. Κουνιόταν προς τα εκεί σαν να ήθελε να τους αγκαλιάσει, Μόλις γύρισαν τα βλέμματά τους προς τα εκεί, το δέντρο δήθεν αδιαφόρησε.

«Καλός είναι μωρέ, ίσως με λίγη χρυσόσκονη και κάποια επιπλέον γιρλάντα, γίνει πιο γλυκούλης» είπε ο Αδάμος.



________________ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ___________ 


Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2018

ΜΠΕΛΑ, Η ΧΡΙΣΤΟΥΝΕΛΛΑ (μέρος πρώτο)

Καλημέρα εκφραστικοί μου.
Καλή εβδομάδα.
Είστε για ένα παιδικό εορταστικό παραμύθι;

Είναι η Μπέλα, ένα κόκκινο χριστουγεννιάτικο στολίδι και αυτή είναι η ιστορία της (θεατρικά δοσμένη)

Πως δημιουργήθηκε;
Μια ανάγνωση εδώ:  https://ekfrastite.blogspot.com/2018/12/blog-post_73.html


Και πάμε γρήγορα γρήγορα, για το πρώτο μέρος της:







ΜΠΕΛΑ, Η ΧΡΙΣΤΟΥΝΕΛΛΑ



Σκηνή γιορτινή που θυμίζει σπίτι.
Μια γυναίκα γύρω στα σαράντα της έτη, εμφανίζεται με πιατέλες μελομακάρονα και κουραμπιέδες. Τραγουδάει σε γιορτινό ρυθμό, κάνει δουλειές ( ξεσκονίζει και τακτοποιεί), ανοίγει την τηλεόραση, γελάει μόνη της και έπειτα φεύγει ενώ ειδοποιεί πως ήρθε η ώρα να στολίσει το χριστουγεννιάτικό της δέντρο

Επανέρχεται και στην σκηνή υπάρχουν τρεις μπάλες γιορτινές (οι ήρωες μας: Η Μπέλα, ο Αδάμος και ο Ματίας)

Η Μπέλα ειναι ντυμένη ως κόκκινο στολίδι, ο Αδάμος ως μπλε στολίδι και ο Ματίας, πράσινος. Πιο δίπλα, ακόμη ένας ήρωας που κάνει το χριστουγεννιάτικο δέντρο. (προϋπήρχε ο ήρωας αυτός στην σκηνή)

Με έναν τρόπο, έχουμε καλύψει τα στολίδια (τους ήρωες μας – ίσως με ενα σελοφάν) και η αποκάλυψη θα γίνει απο την οικοδέσποινα του σπιτιού.

Γυναίκα: (αφού τραβαει το σελοφαν)  πω πω σκονιστήκατε χρυσούλια μου, σας είχα καταχωνιασμένα στο πατάρι, πόσο χαίρομαι που σας βρήκα μετά από τόσο καιρό.

τα αγκαλιάζει με αστείο ρυθμό, τα φυλάει και τα στολίδια κάνουν αστείες γκριμάτσες στο κοινό που τα βλέπει.

μόλις η κύρια  γυρνάει την  πλάτη της, εκείνα κάνουν γκριμάτσες και την κοροϊδεύουν ενώ όταν εκείνη γυρίσει μπροστά, εκείνα στέκονται ακίνητα. εκείνη τα πλησιάζει ερευνητικά και μόλις γυρίσει πλάτη αυτά χορεύουν της βγάζουν γλώσσα κτλ, μόλις γυρίσει η γυναίκα εκείνα στέκουν ακίνητα.  μόνο το δέντρο στέκεται ακούνητο και σοβαρό σε αυτή την ιστορία.

η γυναίκα, θυμάται πως πρέπει να πάει στην γειτόνισσα να πάρει συνταγή για να φτιάξει δίπλες και φεύγει αφήνοντας τα στολίδια μόνα τους.

Μπέλα: Επιτέλους ελεύθεροι. Μούδιασα μέσα στο κουτί, αχ πόσο ήθελα να βγω. Επιτέλους Χριστούγεννα!!!!
φωνάζει και αρχίζει να αγκαλιάζεται και να παίζει με τα αλλα στολίδια, τον Αδάμο και τον Ματία. Το δέντρο ακόμη μένει ακούνητο.
Αδάμος: Πέρασε κιόλας ένας χρόνος. Ανυπομονούσα να βγω και πάλι στο προσκήνιο. Πόσο χαίρομαι, Χριστούγεννα!

Ματίας: Γιουπι, γιουπι, γιουπι

Αγκαλιάζονται, φιλιούνται και ξεκινούν να τραγουδούν και να χορεύουν




ΜΕΙΝΕ ΠΑΙΔΙ


«Πέρασε κιόλας ένας χρόνος
ένας χρόνος με όνειρα και προσευχές
ανυπομονούμε να δούμε παιδικά χαμόγελα
νήματαχρωμάτων  ζωές.

Ελαφάκια, ταρανδάκια, άγιους Βασίληδες πολλούς
δώρα, κάλτσες και στολίδια, να αγκαλιάσουμε κόσμους νοερούς
το πνεύμα των Χριστουγέννων ανήκει στα παιδιά
και εμείς θα ηχήσουμε στο νέο κόσμο, με μιαν αγκαλιά.

Μέσα στα μάτια των παιδιών, μένει το πνεύμα μας ζωντανό
χαρούμενοι αισθανόμαστε όταν μας αγγίζουν τα παιδιά
και η ζωή μας μοιάζει να αποκτά σκοπό
όταν θέλω να σου κλέψω ένα σ’ αγαπώ.

Είμαι ένα στολίδι των παιδιών και αγαπώ κάθε χρώμα των τρελών
χορεύω τραγουδώ – ομορφαίνω το βουνό
η ζωη είναι αγνή όταν καταφέρεις να παραμείνεις παιδί.

Μείνε παιδί
Μείνε παιδί
Είσαι ένα στολίδι κι εσύ

Έλα μαζί μου
μπες στο ρυθμό
όπου κι εσύ - όπου κι εγω

Αγαπώ
Σ΄ αγαπώ

τραλαλαλο τραλαλαλο

Μείνε παιδί
Μείνε παιδί
Είσαι ένα στολίδι κι εσύ

Έλα μαζί μου
μπες στο ρυθμό
όπου κι εσύ - όπου κι εγω

Αγαπώ
Σ΄ αγαπώ

τραλαλαλο τραλαλαλο»

________________ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ___________

Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2018

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ...


Καλημέρα εκφραστικοί μου.
Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.

Υποθέτω σε γιορτινούς ρυθμούς - ευελπιστώ χαρούμενοι και όχι αγχωμένοι - να ετοιμάζεστε για το κλίμα το εορταστικό και να φτιάχνετε τα γλυκά σας.  Φτιάξτε τα παρακαλώ και όχι έτοιμα.
Ναι μεν πρέπει και τα μαγαζιά να ζήσουν, αλλά κάντε το σπίτι σας να μοσκομυρίσει και κυρίως, περάστε στα παιδιά σας τα έθιμα των εορτών. 
Μην γίνουμε ένα τυποποιημένο μέλλον.
Είναι σημαντικό....


Οι περισσότεροι - που τα λέμε και μέσω φεισμπουκ - θα έχετε καταλάβει πως τον τελευταίο καιρό - εδώ και δύο μήνες σχεδόν - τον πλέον ελεύθερο χρόνο που είχα, τον διαθέτω στο θεατρικό εργαστήριο του συλλόγου "Περι  Τεχνών" της Χαλκίδας.

Πέρα από τις νέες και ενδιαφέρουσες προσωπικότητες που γνώρισα και γνωρίζω - μιας και η κάθε στιγμή επικοινωνίας είναι ακόμη ένα σμίλευμα ψυχής και χαρακτήρα - ομολογώ πως νέοι δρόμοι γνώσεων και πρακτικών ασκήσεων, άνοιξαν μπροστά μου.

Δεν θα πω ψέματα, άλλωστε οι περισσότεροι, τόσα χρόνια ξέρετε πως είμαι μονίμως ειλικρινής, δεν θεωρώ πως μου έλειπε έμπνευση και δεν ξέρω και εάν θα μου λείψει και ποτέ μιας και που βιώνω αυτό που ονομάζεται "καταιγισμός", ομολογώ όμως πως νιώθω οτι πλέον μπορώ να αγγίξω και κάποιες πόρτες που πριν δεν μπορούσα, δεν ήθελα ή μπορεί και να φοβόμουν.

Για να καταλάβετε, γεννήθηκα και γέννησα, τι άλλο από αυτό;
Και όχι μόνο εγώ φυσικά, όλοι μας αλλά για εμένα ήταν πάρα πολύ δύσκολο αυτό και προσπάθησα. Και μόνο η προσπάθεια θα αρκούσε.

Αυτό βέβαια που δεν μπορώ να κάνω με τίποτα, που θεωρητικά φαίνεται και το πιο εύκολο, πρακτικά για εμένα φίλοι, είναι το πιο δύσκολο.

Μου ζητάνε σε ασκήσεις αυτοσχεδιασμού να μιλήσω αλαμπουρνέζικα και δεν μπορώ, νιώθω λες και μου κρατάνε το στόμα. Δεν μου βγαίνει με τίποτα.

Θες πως τις έχω μάθει αλλιώς τις λέξεις;
Θες πως αυτόματα ο νους μου τρέχει σε χαρτί και σε στυλό;
Δεν ξέρω...

Πάντως ενώ μου φαίνεται τόσο απλό και αστείο (σε σχέση με κάτι άλλα που μου φαίνονταν πολύ δύσκολα), δεν μπορώ με τίποτα να μιλήσω έτσι.

Θα το προσπαθήσω και το προσπαθώ αλλά πραγματικά μου είναι υπερβολικά δύσκολο.

Τέλος πάντως, θα συνεχίσω για να δείτε και εσείς που θέλω να καταλήξω.

Θυμάστε εκφραστικοί, όσοι τουλάχιστον με διαβάζατε τα πρώτα χρόνια, πως έγραφα συνέχεια και με μανία, παιδικά παραμύθια, δοκίμια και διηγήματα; Το θυμάστε; 

Και μετά ήρθε η ποίηση και σβήστηκαν όλα.
Μονομιάς.

Ακόμα και τώρα, παντού ξεπροβαίνει.
Βγαίνει πάντα ο συμβολισμός και μια αμφότερη λυρικότητα. ( να το και τώρα έγινε)

Πως έγινε όλο αυτό, ούτε και εγώ ξέρω.
Θυμάστε; Εγώ, που καμία σχέση δεν είχα.

Και φυσικά άλλο ύφος τα ποιήματά μου στην αρχή και άλλο τώρα.
Κι ουτε ξέρω και το πως.

Πηγαία ανάγκη και έκφραση; 
Νομιζω πως ναι...

Και συνεχίζω...

Σε μια άσκηση λοιπόν στο εργαστήρι, μου ζήτησε ο καθηγητής να επιλέξω ένα ζώο ως αγαπημένο μου και εγώ επέλεξα τον παπαγάλο. Στην ερώτησή του για το αν μπορώ να φέρω στο μυαλό μου κάποιο ποίημα, παραμύθι ή έργο που να βασίζεται σε αυτό το ζώο, δεν είχα κάποια συγκεκριμένη απάντηση, μέχρι που μετά από λίγα δευτερόλεπτα, με φωνή γεμάτη έκπληξη, είπα πως είχα γράψει κάποτε ένα παραμύθι με ήρωα ένα παπαγάλο.

Θυμάστε εκφραστικοί μου;
Θυμάστε;

Λάκης, ο παπαγαλάκης.
Και εγώ θυμήθηκα και συγκινήθηκα.

Θυμήθηκα όμως πως αυτό το παραμύθι δεν τελείωσε ποτέ του.
Ποτέ του!

Για του λόγου το αληθές: https://ekfrastite.blogspot.com/2013/10/blog-post_3992.html


2013 φίλοι!!! Πέντε χρόνια μετά! Πέντε χρόνια μετά!
Και το θυμήθηκα! Τυχαία;

Η κα Μαρία Αλιφέρη στο εργαστήριο μας είπε πως τίποτα δεν γίνεται τυχαία και εγώ την πιστεύω.

Να σας πω κάτι; Τον αδίκησα τον Λάκη και μαζί του αδίκησα και τα παραμύθια μου.
Τόσα χρόνια, τα ξέχασα, τα άφησα, τι;
Δεν ξέρω ειλικρινά.

Όμως, παρόλο που πέρασαν τόσα χρόνια εγώ σας υπόσχομαι πως και θα τελειώσω τον Λάκη μας, αλλά έχω να σας πω επίσης πως μετά από τόσα χρόνια έγραψα ένα νέο θεατρικό παραμύθι, το οποίο και θα μοιραστώ άμεσα μαζί σας. 

Μου φαίνεται απίστευτο αυτό που συνέβη αλλά και αρκετά ενδιαφέρον και κάπως έτσι, θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας.

Και επειδή το πνεύμα των Χριστουγέννων μας κάνει παιδιά αλλά και πιο αγαπημένους, θα ήθελα να κλείσω με φωτογραφίες από τον στολισμό του εργαστηρίου μας.

Καλες γιορτές, εκφραστικοί μου.
Να περνάτε όμορφα.








Χριστούγεννα, παιδί μου, είναι η αγάπη εν δράσει. Κάθε φορά που αγαπάμε, κάθε φορά που δίνουμε, είναι Χριστούγεννα.


Dale Evans Rogers






ΕΙΝΑΙ Η ΜΑΓΕΙΑ

" Η μάνα, τη κοίταξε σιωπηλά. Σκούπισε τα δάκρυά της, με βαθιά ανάσα «φόρεσε» τον παγερό εαυτό της και έστρεψε προς την πόρτα.
Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα το δωμάτιο άδειασε και έμοιαζε κρύο και παλαιό, σκονισμένο.
Η Οφηλία έμεινε μόνη, συντροφιά με την κουρελιασμένη ψυχή της.
Κοίταξε το χώρο σπιθαμή προς σπιθαμή και παρατήρησε πως δεν είχε άλλα δάκρυα να αφήσει στο πρόσωπό της.
Αυτό ήταν! Η καρδιά της είχε στερέψει.
Έβγαλε την «καρδιά» της ευλαβικά και την τοποθέτησε στο μεταξένιο λευκό της μαξιλάρι! Δε της χρειαζόταν πια! Αποφάσισε να είναι κενή παρά να εχει καρδιά και να πονάει!
Κατέβηκε τη σκάλα με βλέμμα χαμένο στο άπειρο.
Κάτω τη περίμενε η μητέρα της. Είχαν περάσει μόνο λίγα λεπτά και επάνω της δεν υπήρχε κανένα σημάδι για όσα της είχε πει προηγουμένως, για όλων εκείνο τον πόνο που έδειχνε να ρέει από την ψυχή της. Ήταν άξιο θαυμασμού το πόσο γρήγορα είχε ανακτήσει τον έλεγχο και την παγερότητά της.
¨Μόνο καλύπτοντας τον πόνο τον ξεπερνάει¨, σκέφτηκε κοιτάζοντάς την εξονυχίστηκα. Κανένα συναίσθημα δεν υπήρχε στα μάτια της. Όλη η εξολομόγηση και ο πόνος είχαν εξαφανιστεί. Μόνο οργή και θυμό για το παρελθόν διαγραφόταν πίσω από τα ανέκφραστα, «κρυσταλλικά» μάγουλά της.
Σκέφτηκε πως προτιμούσε τη μητέρα της με συναισθήματα, όπως ήταν πριν! Αυτό το μαρμάρινο, γυναικείο άγαλμα που έβλεπε αυτή τη στιγμή μπροστά της το μισούσε!
Είχε κατέβει σχεδόν στο τέλος της αρχοντικής, μαρμάρινης σκάλας τους όταν βρέθηκε σε απόσταση αναπνοής από την όμορφη μητέρα της. Το τρίτο σκαλί στο οποίο έστεκε την έκανε να μοιάζει ελάχιστους πόντους ψηλότερη από εκείνη και αυτό της έδινε μία άλλη δυναμική, ένα νέο έναυσμα για να μιλήσει. "





" «Έρχεται το τρένο» Φώναξε δυνατά ο άντρας.

«Το τελευταίο για σήμερα. Λίγοι άνθρωποι στις αποβάθρες, λίγοι και οι επιβάτες του, ως είθισται δηλαδή», συμπλήρωσε η Στεφανία.

«Δε θα ’ρθεις;» Ρώτησε ο άντρας που σηκώθηκε για να κατευθυνθεί προς τις γραμμές του τρένου, αφήνοντας τη Στεφανία καθισμένη, ακόμη στο παγκάκι.

Η Στεφανία, σηκώθηκε όρθια, πήρε στην αγκαλιά της το φάκελο με τις σημειώσεις και σκεπτόμενη έντονα, γύρισε και είπε χαμογελαστή στον άντρα.

« Το σπίτι μου είναι δυο στενά πιο κάτω. Δε πηγαίνω με το τρένο. Πηγαίνω πάντα με τα πόδια»

«Δηλαδή δε θα συνταξιδέψουμε»; Ρώτησε στενάχωρα ο άντρας για να εισπράξει το αρνητικό χαμόγελο της Στεφανίας, η οποία τον χαιρέτησε κάνοντας του νεύμα με το χέρι, του χαμογέλασε γλυκά και έφυγε προς την αντίθετη κατεύθυνση, δηλαδή προς τις κυλιόμενες σκάλες.

Ο νεαρός άντρας στεκόταν προβληματισμένος ανάμεσα στις γραμμές του τρένου και στη Στεφανία που είχε ήδη φτάσει στις κυλιόμενες σκάλες.

Το τρένο είχε ήδη φτάσει και οι πόρτες του τον προκαλούσαν να μπει μέσα του. Άκουγε το σφύριγμα του να τον καλεί να επιβιβαστεί αλλά δε μπορούσε να πάρει τα μάτια του από τη Στεφανία που απομακρυνόταν γοργά από κοντά του.

Κοίταξε βιαστικά το τρένο, κοίταξε τη Στεφανία που είχε αρχίσει να απομακρύνεται επικίνδυνα και χωρίς δεύτερη σκέψη, έτρεξε ξοπίσω της, ανεβαίνοντας τρέχοντας τις σκάλες και φωνάζοντας:

« Στάσου, κοπελιά μου στάσου, την έχω την απάντηση» Ακούστηκε η φωνή του σαν να είχε μόλις ανακαλύψει τον πολύτιμο θησαυρό χρυσού που έψαχνε για χρόνια.

«Ποια είναι η απάντηση λοιπόν;» Τον ρώτησε με αινιγματικό βλέμμα η Στεφανία που τον περίμενε επάνω, στο τέλος των κυλιόμενων σκαλών.

«Δεν είμαστε οι οδηγοί των τρένων, είμαστε απλά κάποιοι από τους επιβάτες του» Είπε και το πρόσωπό του στολίστηκε με το ομορφότερο χαμόγελο που είχε ποτέ συναντήσει σε άνθρωπο.

«Μονάχα έτσι θα μπορέσουμε να γίνουμε επιβάτες κάποιου άλλου τρένου γιατί μη ξεχνάς πως ακόμη και οι οδηγοί των τρένων στην ουσία επιβάτες είναι και έχουν κάθε δικαίωμα να κατεβούν και να επιβιβαστούν σε κάποιο άλλο βαγόνι. Δεν είμαστε εμείς το τρένο, είμαστε και εμείς επιβάτες του και ταυτόχρονα είμαστε και επιβάτες κάποιων άλλων τρένων». Συμπλήρωσε με ονειροπόλο βλέμμα που χανόταν μέσα στα δυο της μάτια.

«Δεν έχει σημασία ποιος θα μείνει μέχρι τέλος, σημασία έχει να μείνει… και θα μείνει… αν όχι στο δικό σου τρένο, θα μείνει στο δικό του, μαζί με εσένα όμως» Συνέχισε με μια αφέλεια παιδική που έκανε όλο των κόσμο γύρω του χαρούμενο κι ευτυχισμένο.

«Στεφανία» Του συστήθηκε εκείνη χαμογελώντας γλυκά.

«Νίκος, Καλώς ήρθες στο «τρένο» μου!» Ψέλλισε τρυφερά τη στιγμή που άγγιξε το απαλά το παγωμένο χέρι της, πριν προλάβουν να δώσουν το πρώτο τους φιλί…"


~~ Η μαγεία των Χριστουγέννων συνάδει με την μαγεία της Αγάπης!


Από Καστοριά και την αγαπημένη μου Alexandra Mouriopoulou


Ευχαριστω παρα πολυ για ολα γλυκια μου!

Να ξερεις πως τα δωρακια σου με συντροφευουν καθε στιγμη!


Ευχαριστω για ολα!


Την αγαπη μου, πλάι σου!

Καλές γιορτές σε ολους!

Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2018

ΣΧΟΙΝΟΒΑΤΗΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


Ερευνητικά περισσότερο,
σαν μεταμεσονύκτιος δραπέτης​, ενταφιάζω, την αρπαγή της Ευρώπης.


Σε έναν κόσμο ειδυλλιακό, ως μνήμη•
και σε ένα άθροισμα των θεσμών, επιδιώκω, των άλλοτε - ους - εις υψίστων δόξις και ριπής.

Επάνω σε ένα χρυσό μετάλλιο, ματαιώθηκε ο στόλος, και ο συνειρμός, έγινε απροσπέλαστη και ανομολόγητη αίγλη.

Αιθαλομίχλη, σαν προπαγάνδα.
Και εγένετο - υπό του μηδενός - ντοκυμαντέρ, μιας ανεξάρτητης επιτροπής, που μετράει το ανυπέρβλητο κάλλος.

Αυθαίρετο κάλλος,
ουτοπικών και παράδοξων.
Αμφιλεγόμενο αποτέλεσμα - ηγετικών παριστάμενων - που δεν έχουν μάτια, να δουν την ουσία.

Χωρίς μάτια
και χωρίς ακοήν.

Έγιναν πινακίδα, σε έναν αδιέξοδο δρόμο.

Μα εγώ...
Αχ, εγώ...

Εγώ!

Το πρώτο μου λάθος,
σαν ένα βήμα, γεμάτο φευγιό.

Σαν μπροστάρης λανθάνω, μα ξέρω•

Το μέλλον, το μέλλον το αβέβαιον, είναι ακόμη ζωντανό.

Καίει από επιθυμία και καλεί, κάθε μέλος, να ξυπνήσει από την αρχή της "άλλης" λήθης.

Σήκω, χαράζει και μας έχουν γκρεμίσει κάθε δρόμο, κάθε ελπίδα και κάθε διαφυγή.

Μα εγώ...
αχ, εγώ...

Εγώ:
Γεννήθηκα Σχοινοβάτης!

Έλα...

Τολμώ!

Εμπρός στον δρόμο που αγγίζουμε τ' αστέρια!

~~ Σχοινοβάτης - Κική Κωνσταντίνου

Για καληνύχτα φίλοι μου, και μια ειδική αφιέρωση στην αγαπημένη μου Elena Papoutsi, που πριν μέρες, μου μίλησε για αυτήν την όμορφη λέξη και προφανώς εντυπώθηκε μέσα μου και έγινε μόνη της, δημιουργία. Μια ιδιαίτερη θα έλεγα δημιουργία. Ελπίζω να σου και να σας, αρέσει. Καλό βράδυ σε όλους!

ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ...



"Εκλεκτός και ο επόμενος που θα καταφέρει να τη διαβεί και να ξεδιψάσει".




 Ψάχνω να σε βρω Γαλήνη, μα όλο μ' αποφεύγεις...
Ακόμη κι όταν έρχεσαι, θα 'ναι για λίγο μόνο....

~~ Οι φεγγίτες της ζωής μου 


  
Το διάβασα μετά από καιρό - κάθε φορά είναι και διαφορετικό - όπως τα περισσότερα άλλωστε...