Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2019

ΑΒΕΒΑΙΟ ΦΕΓΓΑΡΙ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


Σου χρωστάω ένα φεγγάρι,
αβέβαιο ίσως, μα νόμιμα υπαρκτό.

Ένα φεγγάρι ταξιδιάρικο,
μετέωρο, ανάμεσα σε κόσμους νοσηρούς.

Πίσω από την σκοτεινή γη, υπάρχει η επικαρπία
και πάνω από τον συστεγασμένο κόσμο, υπάρχει ένα στεφάνι, χρυσό.

Δως μου μου ευκαιρία:
Μια λεπτή κλωστή, λίγο λευκό νήμα, μια βελόνα ολιγαρκή και ένα κουμπί μωβ, για να ράψω τον κόσμο.

Μπαλώθηκε το τίποτα μα μπόλικη αγάπη και ράντισα από ψηλά, τον κόσμο, με θυμάρι.

Αγαπώ το θυμάρι, μου θυμίζει την προσήλωση των μελισσών και για εμένα, ήταν πάντα μια χαμένη ευκαιρία, που αποκτήθηκε χθες.

Ταξιδεύω στον κόσμο των πολλών, παρατηρώντας τον, από την θέση των λίγων. Εκείνων, που προσδίδουν νόημα, στον εθελοντισμό.

Στον κόσμο μου επικρατεί Ειρήνη και επικροτώ τον "γόρδιο δεσμό".

Χέρι με χέρι, θα στήσω ένα σπίτι.
Ένα σπίτι διαβατάρικο, σαν τις σκέψεις των ευχών.

Μαζί θα καρπωθούμε το αύριο, μα μέχρι τότε, το φεγγάρι θα αναπολώ..

Μου λείπει το φεγγάρι.
Μου λείπει.

Ήρθε η ώρα, έστω και νοερά να το φανταστώ.
Μαζί μου κουβαλώ πάντα το κουμπί.

Εκείνο το κουμπί•
και προχωρώ...

--------

Με πολλή αγάπη, αφιερωμένο στην αγαπημένη μου Αλεξάνδρα Μητραβέλλα.

Κατά κάποιον τρόπο σου όφειλα ένα ποίημα! Σήμερα (26/12/2018), αβίαστα ήρθε και σε επικαλέστηκε.
Δικό σου λοιπόν με αγάπη και ευχαριστίες για τη συνολική σου στήριξη!

Να περνάς όμορφα εύχομαι! Φιλιά πολλά

Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2019

ΈΝΩΣΗ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Δεν είναι όσα θέλω να σου πω ή όσα νιώθω...
Δεν είναι το βλέμμα των ματιών σου - που χάνεται - πίσω από πειθήνιους, καθρέπτες μάχης...
Δεν είναι τα συναισθήματα, που σε μια σφαίρα αθανάτων, μας έχουν εξοστρακίσει...
Είναι ο τρόπος, που με τα ακροδάχτυλά μου, αγκαλιάζω το πρόσωπο, ενός ξεχασμένου ήρωα.

Πού πήγες;
Σε ποιά μονοπάτια βάδισες;
Σε ποιές μάχες λαβώθηκες και πώς απέκτησες το κάθε σου τραύμα;

Αγαπώ τα μαλλιά σου γιατί κυματίζουν σαν μια ξάστερη σημαία. Γιατί μου θυμίζουν κύμα θάλασσας που μαρτυρά "λευκή" ζωή. Γιατί το πρόσωπό σου, έχει γείρει στη χούφτα μου και εγώ λατρεύω, τους αφανείς ήρωες. Εκτιμώ εκείνους, που κόντρα σε κάθε λίθινη εποχή, γίνονται οι ίδιοι δέντρα.

Ψηλά και υπερήφανα, δέντρα.
Πράσινα δέντρα, καφέ δέντρα, αγκαθωτά δέντρα, καμμένα δέντρα....

Ένας υδροβιότοπος η ψυχή σου, να ραντίζεις και να χάνεσαι.
Να φιλοξενείς και να ελπίζεις.
Πάντα να ελπίζεις!

Τα ακροδάχτυλά μου, μοιάζουν με τα μαλλιά σου. Πλέκονται με τα μαλλιά σου, αγκαλιάζονται με τα μαλλιά σου και ευελπιστώ - στην αγκαλιά τους - να χαθεί κάποτε, η μη ευδόκιμη επιλογή.

Πες μου μια λέξη
Στείλε μου ένα σύννεφο
Παρακάλα για μια βροχή

Αλησμόνητη και επιζήμια, βροχή

Βλέπεις;
Βλέπεις εγώ;
Επιζήμιος οδηγός σου!

Βλέπεις;
Κεντρώος και αριστερός δείκτης, μιας εξαρθρωμένης πληγής.

Δώσε μου χώμα και πάρε βλαστό
Δώσε μου αγάπη και πάρε "λάσπη"

Λάσπη, απροσάρμοστη λάσπη, ημιτελή•
σαν έναν μαρμαρωμένο πινέλο - που αναζητά - τον εκδιωγμένο καμβά του.

Δώσε μου πνοή μέσα από ένα φιλί σου και κάνε την ανάσα μου, δέντρο. Ένα μεγάλο - απεριόριστης δύναμης και ελευθερίας - δέντρο.

Γίνε η Πηγή μου και εγώ θα είμαι, η Δημιουργός σου.
Γιατί αυτού του είδους σχέση, είναι πάντα η πιο αυθεντική.

Και το όνομά σου: Ένωση!!

~~ Ένωση - Κική Κωνσταντίνου

Ένα ποίημα που έγραψα, για τον υπέροχο πίνακα - που όπως βλέπετε - μας συνοδεύει.

Οι πίνακες αποτελούν για εμένα σημαντική πηγή έμπνευσης και όταν τον είδα, τον ζήτησα από την δημιουργο του Maria Rempelou για να μου επιτρέψει να τον μελετήσω και να πλάσω το δικό του/μας, ποίημα.

Μιλώντας με την δημιουργό του και μελετώντας τον πολύ προσεκτικά το σημερινό πρωινό, έβγαλα από την ψυχή μου, τους επάνω στίχους. Είχα εστιάσει εξαρχής στα ακροδάχτυλα αλλά σήμερα με παρέσυραν και τα ατίθασα μαλλιά, μου έδιναν ένα επιπλέον κύρος, ελευθερίας.

Και κάπως έτσι δημιουργήθηκε η Ένωση. Πάντα πίστευα πως το να μπερδεύεις (ενώνεις) τέχνες μεταξύ τους, είναι άκρως εντυπωσιακό και ομολογώ πως νιώθω μια ιδιαίτερη πληρότητα τούτη τη στιγμή μέσα μου.

Ελπίζω να σας αρέσει φίλοι και να το αγαπήσετε όσο εγώ.

Μαρία μου, σε ευχαριστώ πολύ για την εμπιστοσύνη του έργου σου και με αγάπη, σου αφιερώνω τούτο το ποίημα! Και σε άλλα, δημιουργικά δρώμενα, μας εύχομαι!

Καλημέρα σε όλους!

Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2019

ΒΛΕΠΕΙΣ, Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΘΥΣΙΑ ΚΑΙ ΑΦΟΣΙΩΣΗ....

ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ....

Ξέρεις πως τα αντικείμενα γύρω μας μπορούν και μιλάνε; Ξέρεις πως παίρνουν τη ψυχή που τους δίνουμε; Ξέρεις πως συνδέονται μαζί μας - με κάτι απροσδιόριστο - που ενδόμυχα κουβαλάμε;

#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Απών
#Κική_Κωνσταντίνου
#εκφράσου






Δεν σε εγκαταλείπω, σου δίνω απλώς μια ευκαιρία.

#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Απών
#Κική_Κωνσταντίνου
#εκφράσου


 
Άφθαρτη, μέχρι την στιγμή που έπεσε στα χέρια της, ένα τετράδιο με ποιήματα...

#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Απών
#Κική_Κωνσταντίνου
#εκφράσου





"Για ακόμη μία φορά, ένιωθα πως το πρόσωπό μου, καλύπτεται από ένα άλλο πετσί, ένα δέρμα που δεν θέλησα, μα κάποιοι, σαν κράνος ασφαλείας, δικλίδα, ήρθαν και μου τοποθέτησαν.
Τον άκουγα να μου μιλά και εγώ από μέσα μου, τον παρακαλούσα, να «σκάσει». Μόνο με αυτήν την προστακτική λέξη μπορούσα να μεταφέρω την οργή και την θλίψη που ένιωθα. Και η συσσώρευση αυτών των δύο, έκαναν την ψυχή και το σώμα, να θέλει να καταρρεύσει. Όμως μία άλλους είδους δύναμη, μέσα μου, σαν μια φλόγα που στην ψυχή βαθιά καραδοκεί, με έκανε να μην μιλάω, να επεξεργάζομαι και να περιμένω, την φλόγα – καθαρά, να διαρρεύσει. Όχι για να με κάψει όμως, ούτε να με ζεστάνει, μόνο να μου προσθέσει την δυναμική και τις αξίες που χρειάζομαι. Κυρίως την αξιοπρέπεια, την ελπίδα και την πίστη.
Σε κάτι νέο, ιδεατό και βαθιά ριζωμένο, στην Ανάπτυξη."


#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Απών
#Κική_Κωνσταντίνου
#εκφράσου



Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2019

ΥΠΟΣΧΕΣΗ, ΌΡΚΟΣ, ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Πες μου κάτι αληθινό
"Σ' αγαπάω"
Υπόσχεση, όρκος, αιωνιότητα

Μέσα στα γνωστά παράλια, θα χτίσουμε ένα σπίτι
και ένα δρόμο
και ένα κήπο

Θα πάρουμε ποδήλατο
και έναν κύκνο
και ένα χαλασμένο ρολόι

Θα φυτέψουμε κρίνα,
πολλά κρίνα
και μηλιές,
αμέτρητες μηλιές

Θα προσκαλέσουμε κόσμο,
δυσνόητο κόσμο
Θα φιλοξενήσουμε ζώα,
άγρια ζώα

Θα καλλιεργήσουμε σίτο
και βαμβάκι
και βασιλικό

Θα γελάμε μαζί
Θα πονάμε μαζί
Θα εισχωρεί ο ένας στα βαθιά συναισθήματα του άλλου και θα μάχεται, ενάντια σε κάθε ατέρμονο μνημονικό.

Θα δημιουργήσουμε ένα μέλλον
Το δικό μας μέλλον
Και θα είναι με σίδερα και μπετό

Να σου πω κάτι αληθινό;
"Σ' αγαπάω"
Υπόσχεση, όρκος, αιωνιότητα



~~ Υπόσχεση, όρκος, αιωνιότητα - Κική Κωνσταντίνου

ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ΤΙΠΟΤΑ...





Η ΔΟΥΚΙΣΣΑ ΤΟΥ ΡΟΔΟΥ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Η Δούκισσα του Ρόδου, επικήρυξε τους κλέφτες των συναισθημάτων και τους δολοφόνους της​ φιλαλληλίας.

Όλα ψεύτικα, μάταια, επιδεικτικά αγνοούμενα.
Όλα να καιροσκοπούν και να αποβλέπουν.
Καμία θυσία δεν ορίζει κίνηση στρατηγικής.

Κι εκείνοι που νοούν, πως να μας υποστηρίξουν Θεέ μου; Ποιός οδυρμός κατέχει την φιλευσπλαχνία; Από πότε η στοργή έγινε αβαργόμιστη αβελτηρία;

Που να τρέξω, να φωλιάσω τον αγανό θυμό; Που να κρύψω την "αγιόγδυτη" αιχμαλωσία;

Τα στρατιωτάκια γίνανε άνεμοι,
γηγενής άνεμοι, ακέραιοι και πατριαρχικοί.
Οι "σταυροφόροι" δεν επίσχεσαν τη Χώρα, μας την φόρεσαν αγόγγυστα και καρτερικά.

Οργιώδης ευθανασία η αξημέρωτη πλάνη. Πληκτική, η ευπροσηγορία της ανελέητης χαμέρπειας.

Είναι.. που θέλω να σε αποπλανήσω. Στον κόσμο τον συλλογικό και λεύτερο.

Η Δούκισσα του Ρόδου, φονεύθηκε.
Ραστώνη μου, έγινε.
Ρύσια, ανοικοδόμηση.
Φωταυγής πολυτέλεια.

Ήταν μία ακόμη πτυχή

~~ Η Δούκισσα του Ρόδου - Κική Κωνσταντίνου

ΤΟ ΤΕΧΝΑΣΜΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Μέσα μου, κενό
μια αλήτισσα​, οξυτενή κομπανία.
Πάλι μας προπηλάκισαν τ' αστέρια, πάλι το θέλγητρο του "εγώ" μας έφερε σε ένα δεύτερο και ευκαιριακό φινάλε της ζωής.
Μιας ζωής, του μήνα του φωτός, της μέρας της αγκάλης... Μα όλα, του φωτός...
Σκοτεινού φωτός, δέσμιου και άχρωμου.
Μικρά υγρά κυβάκια να φτιάχνουν το "τίποτα" που έφτιαξες, το "τώρα" της στιγμής.
Το κουδουνάκι προμηνύει μομφές, εγκάρδιες μομφές μα εγώ αποχαιρετώ το τέχνασμα, το τέχνασμα το επιφανές.
"Έλα, ήρθε η ώρα να φύγεις"
Μελετώ

~~ Το Τέχνασμα - Κική Κωνσταντίνου

Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2019

ΑΓΝΟΤΗΤΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ






Αυτή ήταν η αλήθεια, η μόνη αλήθεια, η ουσιαστική.

Αισχρή αλήθεια, μα αλήθεια, σε διαβεβαιώ.



Τα λόγια πρόκες,  και τα συναισθήματα ένα κασκόλ,

να προσπαθούν να ζεστάνουν τη ψυχή.



Δύσμοιρη ψυχή, άκακη

σε έναν κόσμο γεμάτο βελόνες  που τρυπάν τους βολβούς.



Στα αυτιά μου αντηχεί μία καυστική νηνεμία,

τη γεύομαι και ανατρεπτικά με σκοτώνει.



Καρφί με καρφί  να με παγιδεύει η λέξη,

γόητρο άλσους να ξεπηδά.



Ο ουρανός είναι φωτεινός μα μέσα μου, σκοτάδι και όχι κενό.

Γροθιά και όχι άγγιγμα.

Βρόγχος και όχι φωνή.



Απελπιστικά διαθέσιμη η αλληγορία και ο συμβολισμός, θανατώθηκε.

Μπορώ να μετρήσω τα μικρά προκάκια.

Μπορώ να ακούσω τη βαθιά σφυρηλάτηση.

Μπορώ – αν θες – να καταφύγω στο πιο πράσινο καταγώγι.



Και περιμένεις αυτό που  δε θα έρθει  ποτέ..

Κι ανυπομονείς… Και προσμένεις…

Η τοποθέτηση ήταν μια ακέραιη σιωπή.

Λυρική και αναίμακτη.



Ο μαύρος λύκος αναδύθηκε μέσα μου, ήταν κατά τύχη, εριστικός.

Τράφηκε, πήρε, απελευθέρωσε.

Επικαλούμαι, την λιμοκτονία του.

Ηθελημένα την αποζητώ, σαν μια επιούσια ημερίδα αναψυχής.



Δεν υπάρχει τίποτα πια, όλα ένα κενό σαν χάδι.

Σαν ένα αδιόρατο χάδι επιλογής.



Με επισκέφτηκε πάλι, υποδυόμενη  και αρκετά συμπαθής.

Την είδα να γνέφει δώρο, σαν ένα κομμάτι χαρτί, σαν μια επίδειξη αναπτερωμένης γεννήτριας.

Κινείται μέσα μου, τη νιώθω.

Πρωταρχικά πολέμια.



Σφαδάζει το στομάχι και γνωρίζω το χνώτο της.

Μπορώ να νιώσω την ανάσα της και μου θυμίζει ένα κρύο παχνί που σε ένα αλλιώτικο παιδικό πρωινό, στόλισε μια ζωγραφιά, στην οποία πρωταγωνιστούσε το Γαλάζιο.



Αυτό το πέλαγος, αυτή τη σημαία, αυτό το συναίσθημα που άλλοτε θα μου έφερνε στην μνήμη, το είχα ανάγκη όσο άλλοτε, μα δεν λέει να αφεθεί, να με γαληνέψει.



Σαν την ταινία την ομολογητικά τρομοκρατούμενη,

είχαν το χρόνο τους, τώρα είναι η δική μου ώρα.



Κι όλο αυτό  που με σκάβει μέσα μου, καλούμαι να το κάνω έργο.

Λυτρωτικό έργο με διαθέσιμη προβολή και επάρκεια.



Κι έτσι, δειλά δειλά και απροχώρητα, στάζει το λεμόνι στο καφέ περιβάλλον. Στύβει η κάθε λαίμαργη λεμονιά, το νιάτο της.



Κι έτσι, στα δεξιά παραχωρούμενη, ξετρυπώνω μία τρέλα και ενώ την αγαπώ, με ξεσκεπάζει και με οδηγεί σε μια αυταρχική αποικία.



Φτάνει λέω στον εαυτό μου, φτάνει, μα εκείνος σαν μια σπίθα επιδημίας συνεχίζει.



Τον φιμώνω μα εκείνος βρίσκει τον τρόπο να ομιλεί.

Τον αιχμαλωτίζω μα εκείνος αντιστέκεται και στο τέλος μου ξεφεύγει.

Τον δένω πισθάγκωνα μα συνεχίζει να παρεκτρέπεται.



Και στο τέλος, ένας γραφόμενος μυστικός οδυρμός.

Εθελοτυφλείς ψύχη μου ενώ αντιπαλεύεσαι.



Μέσα μου ένας άλλος επουράνιος κόσμος κατοικεί.

Όμως να… είναι που θέλω να ζήσω, είναι που αποζητώ ακόμη λίγο χρόνο

Είναι που ελπίζω, είναι που  ανακαλύπτω, είναι που δημιουργώ.



Οι ανησυχίες με βαραίνουν, κι εσύ ψάχνεις να βρεις το φως, σε μια άκρως φανερή στιγμή που την έχω χρυσοστολίσει.



Δεν ξέρεις, δεν μπορείς να καταλάβεις, όλα είναι δύσκολα εδώ.

Κάθε μέρα και πιο δύσκολα, κάθε μέρα και πιο αβέβαια, κάθε μέρα και πιο λυτρωτικά στο άθολο ανατρεπτικό  κολοσσό  που θυμίζει Αιγαίο.



Γιατί για εμένα, πάντα θα επικρατεί ένα Αιγαίο.

Πάντα θα φιλοξενεί λιμούς και καράβια.

Πάντα – σε πείσμα όλων – θα μάχεται και θα καρτερά. 



Θα καρτερά, την αγνότητα.

Κι ας μην της ταιριάζει αυτός ο τίτλος.





 ~~ Αγνότητα - Κική Κωνσταντίνου


ΠΑΝΤΑ Η ΙΔΙΑ ΕΙΚΟΝΑ... ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΟΤΙΒΟ... ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΛΑΝΟ


"Ψυχρή, σαν το μαχαίρι που ξερίζωσα την πιο τρυφερή καρδιά και δεν άνηκε σε άνθρωπο, άνηκε σε μια λευκή ανεμώνα..."





"Κρύα, σαν την καρδιά του πιο πολεμοχαρή ανθρώπου..."






Εκείνος ήταν ψυχρός, τόσο ψυχρός που από φόβο, δεν είδαμε ποτέ το πρόσωπό του...
Εκείνη ήταν ευαίσθητη και ειλικρινής, τόσο ειλικρινής που παραδέχτηκε πως κλαίει, για να γεμίσει με νερό, η λίμνη....





Γκρι, σαν μια παγωμένη ομίχλη
Όλα θολά και γκρι
Γκρι, σαν την ακατανίκητη επιθυμία

Είναι η Λίμνη του Ανεκπλήρωτου και είναι μέρος της Αγάπης που Δηλώνει Απών. 

Και πριν σας παρουσιάσω το νέο μου βιβλίο - αν και οι περισσότεροι το γνωρίζεται ήδη από το facebook - να σας πω πως εμπνεύστηκα την ιστορία - παραμύθι (ρεαλισμός - φαντασία) που συναντά κανείς αντί προλόγου από ένα και μόνο τραγούδι, αυτό:  Nightwish - While Your Lips Are Still Red

Ακούγοντας το συγκεκριμένο τραγούδι, οραματίστηκα την λίμνη,  την νεράιδα, τον περαστικό δίχως πρόσωπο  και τα σκαλιά... Στη συνέχεια, ακούγοντας ξανά και ξανά το τραγούδι, δημιουργήθηκε "Η Λίμνη του Ανεκπλήρωτου" και παρόλο που είναι άκρως φανταστική, νιώθω πώς κάπου υπάρχει, είμαι σίγουρη πως κάπου υπάρχει, δίχως "ακροάσεις" και "υπαινιγμούς", υπάρχει.







"Εκείνος, έρχεται πάντα διστακτικά.
Στην αρχή τα βήματά του είναι βαριά αλλά μετά επιβραδύνει και νιώθω πως περπατάει κάπως πλάγια, σαν να προσπαθεί να στρίψει σε μια γωνιά, όχι για να την κρυφοκοιτάξει όμως, ίσως για να την αποφύγει.
Βλέπω τα μαύρα του παπούτσια, αυτά είναι τα μόνα που διακρίνω καθαρά. Είναι λουστρίνι και δεν έχουν κορδόνια. Δείχνουν να είναι κατασκευασμένα από δέρμα, καλογυαλισμένα δεν είναι, ούτε βρόμικα όμως, μοιάζουν απλώς απείρως χρησιμοποιημένα που αντέχουν τις κακουχίες.
Επίσης, έχω καθαρή ορατότητα στο ύφασμα του παντελονιού του, είναι τζιν, τζιν σχετικά ανοιχτόχρωμο και νιώθω πως φοράει μαύρο παλτό που φτάνει μέχρι τα γόνατα, πιο πάνω όμως από το σημείο που μπορώ να διακρίνω.
Συνήθως βλέπω μέχρι τις γάμπες, μόνο μια φορά που τρεμόπαιξε το φιλμ, διέκρινα λίγο πιο πάνω. Ίσως εκεί να είναι το κομμάτι του παλτού.
Μπορεί, δεν είμαι σίγουρη όμως,
Τον φαντάζομαι γεροδεμένο άντρα, επιβλητικό, όχι πολύ όμορφο, ούτε ιδιαιτέρως καλό άνθρωπο. Διαθέτει έντονα χαρακτηριστικά προσώπου και ίσως τα μάτια του να είναι πράσινα και να του δίνουν μια έντονη και σχετικά αθώα χάρη.
Θα ήθελα να ήταν πανέμορφος, να της ταιριάζει αλλά ξέρω πως δεν ισχύει και δεν θέλω να ζωγραφίσω όμορφα, αυτό που στην ουσία βλέπω."


~~ H Αγάπη Δηλώνει Απών - Κική Κωνσταντίνου


Φωτογραφίες, της αγαπημένης μου Alexandra Mouriopoulou 
στην όμορφη και κρύα Καστοριά (που έχει και παγωμένη λίμνη)
Ευχαριστώ πολύ!!!



Πατώντας εδώ μπορείς να οδηγηθείς στο "Κείμενο" της αγαπημένης μας Μαρίας Νικολάου και να ενημερωθείς για την κυκλοφορία του νέου μου βιβλίου. Είναι η πρώτη μας επίσημη αν θέλετε παρουσίαση στο ίντερνετ και χαίρομαι ιδιαίτερα που εγινε σε αυτό το "σπιτάκι".



Αν θέλεις κι εσύ να αποκτήσεις το νέο βιβλίο της, επικοινώνησε άμεσα μαζί μου.
Σας ευχαριστώ πολύ για την ζεστή αγκαλιά που μας κάνετε.
Να έχετε μία όμορφη μέρα!

Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2019

ΤΟΙΧΟΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Από εκείνο το σημείο, μέχρι εκείνο το σημείο, υπάρχει μια μεγάλη διαφορά....

Χάσμα το λένε,
χάσμα.

Απόκρυφος και ειρωνικός, ο κόσμος που διαλύθηκε εχθές.

Με δίχασαν, οι στέψεις και οι δολιοφθορές.

Δολοπλόκος έγινα,
πρώτος οργάνωσα την διαφωνία.

Μέσα σε επουράνιους σκοπούς, έχτισα ένα τοίχος.

Το τοίχος, το ακυβέρνητοΝ.

Η Ελευθερία σθεναρά αντιστέκεται, μα εγώ πρώτος, μακρηγορώ και επιμένω.

Έλα μαζί μου,
σκότωσε την κοπέλα με τα υγρά μάτια.
Γίνε πόλεμος
και χτίσε τον τοίχο, ξανά.

Μην μαρτυράς τον κόσμο,
ανώφελο είναι,
Θαμπός, τριγύρω ο νους.

Έγινα Ζώνη
Ανώφελη ζώνη, περιοδεύων μάχης, εχθρικής.

Ζώσε με

~~ Τοίχος - Κική Κωνσταντίνου

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΚΟΛΑΣΙΑΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Παρούσα
σε μια αβέβαιη παράσταση,
μονίμως ανατρεπτική.

Επιλαχών, Ο Θέρος.
Ηγέτης, ο ιδρυτής της ακολασίας.
Δικαστής, ο κοσμήτορας και μάρτυς, ο υποφαινόμενος .

Αθώος, στην πιο ένοχη κατάσταση και ένοχος, στην πιο άδολη στιγμή.

Είναι μακάριος ο δρόμος της νοσταλγίας

Αφήσου

~~ Ο Δρόμος της Ακολασίας - Κική Κωνσταντίνου

ΠΥΡΓΟΣ ΑΠΟ ΤΡΑΠΟΥΛΟΧΑΡΤΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



ΠΥΡΓΟΣ ΑΠΟ ΤΡΑΠΟΥΛΟΧΑΡΤΑ


           Είναι σα να χτίζεις με  κόπο, υπομονή, επιμονή και προσοχή ένα πύργο από τραπουλόχαρτα και κάποια στιγμή να έρχεται κάποιος και να του δίνει μια σπρωξιά και αυτός μέσα σε λίγα μόνο δευτερόλεπτα να καταρρέει!
            Αυτός ο πύργος που ΕΣΥ έχτιζες με τόσο πείσμα τόσο καιρό καταρρίπτεται σε χρόνο μηδέν από κάποιον που μπορεί να είναι απλά περαστικός από την «έκθεσή» σου! Και εντάξει να είναι στην αρχή του χτισίματός σου, εκεί το καταλαβαίνω, θυμώνεις αλλά συνεχίζεις να παλεύεις ξανά από την αρχή για το χτίσιμο του πύργου σου, όταν όμως εσύ τον έχεις μισοτελειώσει ή ακόμη χειρότερα τον έχεις ήδη τελειώσει και στέκεσαι απλώς να τον κοιτάς καμαρώνοντάς τον, τότε είναι ότι χειρότερο μπορεί να σου συμβεί το να έρθει κάποιος, έστω και ακάλεστος (αυτό δεν έχει σημασία) και να του δώσει μια και να στα ρίξει όλα κάτω. Εκεί τι κάνεις;
            Μπορώ να φανταστώ σα πρώτη εικόνα στο μυαλό μου ότι δε γκρεμίζεται απλώς ο πύργος σου, γκρεμίζεται όλος σου ο κόσμος! Θυμώνεις, απελπίζεσαι, στεναχωριέσαι και ξεσπάς άσχημα σε οποιονδήποτε βρεθεί στο διάβα σου.
            Νομίζεις ότι δεν έχεις το κουράγιο να ξαναφτιάξεις το πύργο από την αρχή, νομίζεις ότι δε μπορείς να συνθέσεις ξανά το κομμάτια του, ότι δε θα βρεθεί κανένας να σε βοηθήσει…! Φοβάσαι, ντρέπεσαι γι΄αυτό που σου συνέβη αλλά ξέρεις ότι σε βάθος  χρόνου θα είναι όλα αυτά μια ανάμνηση για σένα, κακή αλλά ανάμνηση! Όμως δε σε νοιάζει το μέλλον, εσύ σκέφτεσαι το παρόν και τίποτα άλλο! Έχεις ανάγκη να δικαιολογηθείς γι’ αυτό που σου συμβαίνει, ζητάς εξηγήσεις αλλά φοβάσαι ότι δε θα πάρεις ποτέ τις σωστές!
             Το μυαλό σου έχει γεμίσει ένα σωρό ερωτήματα, άχρηστα στην ουσία, ένα σωρό ερωτήματα που μόνο κακό σου κάνουν. Όλα γύρω σου μοιάζουν σαν ένα κακό όνειρο, θες να ξυπνήσεις αλλά δε μπορείς γιατί είσαι ήδη ξύπνιος/ξύπνια……
            Χαλάρωσε δεν έγινε και τίποτα σημαντικό στην ουσία……! Γκρεμίστηκε ένας πύργος και; Είσαι σίγουρος/ σίγουρη ότι δε θα βρεθεί κανείς να σε βοηθήσει να τον ξαναχτίσεις από την αρχή; Πριν απαντήσεις κοίτα γύρω σου και είμαι σίγουρη ότι ξέρεις πως οι φίλοι σου, οι άνθρωποι που σε αγαπάνε θα έχουν ήδη ξεκινήσει να συνθέτουν τα κομμάτια του πύργου σου πριν εσύ προλάβεις καν να τους το ζητήσεις!
            Έχε εμπιστοσύνη στους ανθρώπους γιατί κάποιες φορές ξέρουν το τι πρέπει να κάνουν πριν αυτό τους ζητηθεί και θα το κάνουν όχι γιατί πρέπει αλλά γιατί θέλουν!!!
            Όσο για τον άνθρωπο ή τους ανθρώπους που σου γκρέμισαν το πύργο μην ανησυχείς! Ήξερες όταν τον παρουσίαζες στην «έκθεσή» σου ότι ήταν πολύ πιθανό να συμβεί κάτι τέτοιο… μη μου πεις ότι δεν ήξερες ότι τα ανθρώπινα λάθη υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν;
            Το ότι δεν ήσουν εσύ κατάλληλα προετοιμασμένος/ προετοιμασμένη είναι άλλου είδους ιστορία, το θέμα είναι πως σου έτυχε και αφού σου έτυχε με το να κάθεσαι να κλαις πάνω από σκόρπια στοιβαγμένα τραπουλόχαρτα ή σκόρπια στοιβαγμένα όνειρα αν θες, δε θα πετύχεις τίποτα με αυτό και το ξέρεις! Έτσι δεν είναι; Το ξέρεις!
            Τι κάθεσαι και τα κοιτάς λοιπόν; Πύργος ήταν και γκρεμίστηκε! Είχε πιθανότητες να συμβεί και το ήξερες! Συνέχισες να τον φτιάχνεις όμως και καλά έκανες το θέμα είναι τώρα τί θα κάνεις! Θα συνεχίσεις να κλαις κοιτάζοντάς τον; Αυτό θες πραγματικά; Να μείνεις αμέτοχος σε κατι που χρειάζεται τη συμμετοχή σου;

            Εγώ έχω μια καλύτερη ιδέα! Χτίσε έναν καινούργιο! Πιό όμορφο, πιό ψηλό, πιό λαμπερό και πιό γερό πύργο αυτή τη φορά! Το έχεις, έτσι δεν είναι; Εξάλλου αν γυρίσεις το κεφάλι σου θα δεις ότι τη νέα βάση του καινούργιου πύργου σου την έχουν ήδη βάλει οι άνθρωποι που σε αγαπάνε….
Πρέπει να  πας και εσύ όμως κοντά τους για να θέσεις τα σωστά θεμέλια! Αυτά σε χρειάζονται! Χωρίς εσένα οι φίλοι δε μπορούν να συνεχίσουν τη δουλειά τους…..
Έλα λοιπόν μη κάθεσαι άλλο! Προχώρα προς το μέρος τους και σκέψου το πώς θέλεις να είναι ο νέος σου πύργος! Ο δικός σου νέος πύργος!
Άρχισες ήδη να χαμογελάς ή μου φαίνεται…..;