Δεν μπορώ να γράψω για αυτόν τον σπαραγμό όχι, αρνούμαι να γράψω για αυτόν τον σπαραγμό. Όλα είναι μηδαμινά μπροστά στην κραυγή της μάνας, μπροστά στο αίμα - που ακόμη νωπό - τρέφει γαρύφαλλα, μέσα από τα σκουλήκια. Δεν σε ξέρω μα είσαι δικός μου Δεν σου έχω μιλήσει - μα νιώθω πως η φωνή και η λαχτάρα σου - έχει μιλήσει στην ψυχή μου. Δεν έχω αγγίξει τα χέρια σου, μα ξέρω - πως το γαλάζιο και το λευκό - ήταν για πάντα, ο πύρινος μανδύας σου. Απόψε τα λουλούδια θα λυγίσουν τα πουλιά, θα παραιτηθούν Οι σημαίες, μεσίστιες θα κυματίσουν και η σιωπή, θα αγκαλιάσει τη Γης Οι ένδοξες προσευχές μας• το Εγκώμιο σου. Σε χειροκροτώ ακόμη και βουβά αν χρειαστεί, σε χειροκροτώ. ~~ ΕΝΔΟΞΕΣ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ Γιατί έτσι μπορώ να εκφράσω τα δικά μου συνασθήματα... Λυπάμαι τόσο πολύ... Συγκίνηση.... σπαρακτική συγκίνηση.... Δεν θα πω πολλά, μιλάω άλλωστε μέσα από τους στίχους μου, αιωνία σου η μνήμη.
Όταν το μυαλό σου πάει να εκραγεί, κάνε χώρο. Εκφράσου.