ΕΚΦΡΑΣΟΥ Κική

  Καλημέρα εκφραστικοί μου, τι κάνετε; Πως είστε; Πως περνάτε; Εγω ειμαι καλα, δυσκολεύομαι με όλες αυτές τις συνθήκες αλλά προσπαθώ να μην το αφήσω να με πάρει από κάτω. Παρακολουθώ ωραίες ταινίες ή σειρές, διαβάζω, γράφω, πειραματίζομαι στη μαγειρική, περνάει ο καιρός. Ειμαι και από τους τυχερούς, αυτή τη φορά χωρίς εισαγωγικά η λέξη, που δουλεύουν και η δουλειά, η έξοδος πλέον στη δουλειά, σε κάνει να νιώθει ευλογημενος. Τα ΣΚ που μένω σπίτι είναι πολύ δύσκολα. Παρότι ήμουν και ειμαι από τους ανθρώπους εκείνους που θεωρούν πως όλα αυτά είναι υπέρ μεγεθυμένα για λογους που ευνοούν κάποιες ομάδες ανθρώπους, τηρούσα τα μέτρα και τη πρώτη φορά αλλα πολύ περισσοτερο τωρα, από πολλούς ανθρώπους που ειδικά τη πρώτη φορά, κινάνε σαν υστερικοί αν είχες αντίθετη άποψη από αυτούς. Μαλιστα, τηρούσα τα μέτρα και την περίοδο της «ελευθερίας μας» σε αντίθεση με τόσους ανθρώπους που υποτίθεται πρόσεχαν, έκραζαν εμάς κτλ και το καλοκαίρι δεν άφησαν μπιτσόμπαρο για μπιτσόμπαρο. Τραγικό αλ...

  Σ' αγαπώ, μην αντέχοντας - τ' αστέρια - να κατακλύζουν τη καρδιά μου. Δεν αναζητώ χαμένους κόσμους, μήτε μίζερες συγκινήσεις. Έμαθα πως στον ουρανό κατοικούν ψυχές, και τους χαρίζω, συναισθήματα. Αναβιώνει η ζωή, μέσα από επικίνδυνους δρόμους, μα ποιός μίλησε για ανακρίβειες; Τ' αστέρια μας δίδαξαν τι θα πει: ''σ' ακολουθώ", μα εμείς μείναμε μόνοι, έρημοι, να αγωνιούμε για ένα αύριο, που την ευκαιρία του, έχασε. ~~ Χαμένο αύριο - Κική Κωνσταντίνου

Κάποτε πενθούσε, σε ένα όστρακο και σε ένα κοράλλι. Ήταν πιο όμορφη, τη θυμάμαι. Έμοιαζε σαν κάποια άλλη. Αθώα, ολιγαρκής. Τα κοσμήματα ήταν φύλλα του βοριά και τα μαλλιά της, χτένια και άρπες μιας επουράνιας συνωμοσίας, που έσπειρε στον κόσμο μας, γαλάζιο. Γαλάζιο και λευκό. Σαν ό,τι πολύτιμο, κυλάει μέσα μου. Γιατί κυλάει μα δεν το φωνάζω. Πολλές φορές, το κοιλοπονώ. Πίστεψέ με και μην μου αρνηθείς κι αυτή τη φορά, τις λέξεις. Σύννεφο έγιναν. Η Μαρκησία μας καλεί. Τώρα, έχει ανάγκη τους γελωτοποιούς της. Πρέπει να σε αφήσω τεθλιμμένη θυγατέρα. Ήρθε η ώρα, να παραδοθώ. Σαν «ρουφηξιά», το μέσα μας δόθηκε στο μουράγιο. Σφαγιάστηκαν κι απόψε οι μελωδίες μας. Έγιναν σκίτσα, για άκαρπες «ευλογίες» Χρειάζομαι λίγη ώρα να αποκοιμηθώ. Όταν ξυπνήσεις, δεν θα ’μαι δίπλα σου, μικρή μου. Καλύτερα έτσι. Μέρα με την ημέρα, θα πονάς λιγότερο. Μην με ψάξεις, από ψηλά θα σε κοιτώ. Θα γίνω άνεμος. Η Μαρκησία θα μπορεί να ζει ελεύθερη. Άκουσέ με! Πίστεψέ με! Στα σίγουρα και στα αβέβαια, θα σε ζητώ. Μ...

    Πολλές φορές αναρωτιέμαι, μήπως είμαι καταδικασμένη να αγαπώ… θανάσιμα,  ή καταδικασμένη, να μην αγαπηθώ καθόλου. Δεν γνωρίζω αν είναι το ίδιο, ή τί μπορεί να είναι χειρότερο, ξέρω όμως, πως πονάω όσους αγαπώ – πληγώνοντας -  στην ουσία, εμένα. Τον εαυτό μου. Αυτόν, τον τόσο ευαίσθητο, σκληροτράχηλο, φίλο μου. Λένε πως η αγάπη παιδεύει, το βλέπω, το νιώθω, το ζω και πολλές φορές - το αποζητάω - λες και μέσα από όλη αυτή την αντιξοότητα, μπορεί να επέλθει η λύτρωση. Λένε πως η αγάπη σε κάνει δυνατό/δυνατή, πως σε μαγεύει. Το ζω… μα πάλι, δεν διακρίνω διαφορά στις όποιες αντιπαλότητες των «εκατέρωθεν» κινδύνων. Στα μάτια μου, συγκεντρώνονται μικρά μικρά σύννεφα, μπορώ να δω την Γλυκιά Χαραυγή Ανθρωποθυσίας να έρχεται, γλυκά να ξυπνά, να ημερώνει. Εγώ ξέρω και προσμένω και ακολουθώ Ακούω τους θορύβους τα χτυπήματα το φόβο το ρίσκο όλα ακούγονται - επικίνδυνα – μέσα στο κεφάλι μου όλα αναζητούν θαλπωρή μα το «μένος» εγγίζουν Εγώ ξέρω και προσμένω και ακολο...

  Photo Credit: Μαρία Παρασκευοπούλου Χαμένη αυταπάτη, η αγάπη σου Μη με αγγίζεις Δεν είμαι εγώ Δεν είσαι εσύ Σου ανήκω Καταστροφικά σου ανήκω Σου δείχνω πως όλα, όλα όσα βλέπεις και αποζητάς συνθέτουν ένα αλληγορικό σκηνικό Στα πιο τρελά μου όνειρα, φωλιάζει ένα ανυπεράσπιστο κακό Το αγαπάω Δεν ξέρω πως Δεν ξέρω γιατί Δεν γνωρίζω που είναι η άκρη - το νήμα του λαβυρίνθου - της ζωής Όλα μέσα μου, με οδηγούν στο τίποτα Όλα γύρω μου, ζητούν πράξεις που δεν ξέρω πώς να κάνω, πώς να συλλογιστώ, πώς να δείξω πως ακόμη, αναπνέω. Με μαθηματική ακρίβεια, μας οδηγώ στη λήξη κάθε χαμένης ευκαιρίας, που μας έδωσε και κάτι αστεία* κολάσιμο Δεν μπορώ να σου ερμηνεύσω περισσότερο τη φρίκη Δεν μπορώ να σε αφήσω να δεις με τα μάτια σου την υπερβολή Η αλήθεια δεν γνωρίζει από ανθρώπους Είναι η ίδια άνθρωπος Μας ξεγέλα, τη στιγμή που μας εμπνέει Στην αγκαλιά μου κρατώ το τίποτα Είναι όμορφο, αστραφτερό, μοιάζει με εμένα σε έναν κόσμο που γνωρίζω - μα δεν θυμάμαι - πότε τον έζησα. Εγώ σαν Άγγελος Εσύ...

    Εκφραστικοί μου καλημέρα, ελπίζω να σας βρίσκω καλά. Θεωρώ πως οι περισσότεροι θα έχετε μπει σε ρυθμούς γιορτινούς – όσο αυτό είναι εφικτό, βέβαια – αλλα αφού κάθεσαι που κάθεσαι σπίτι, γιατι να μη το στολίσεις, να μπεις και σε μια άλλη ατμόσφαιρα; Θεωρώ πως καλό θα κάνει στη ψυχολογία. Τα Χριστούγεννα φέτος θα είναι διαφορετικά, μόνο φέτος άραγε; Μήπως όλες μας οι γιορτές θα είναι πλέον διαφορετικές; Θα δείξει. Για καποια χρόνια θεωρώ θα είναι αλλιώς. Δεν ήμουν πότε καλή στο στολισμό. Δεν τον απολαμβάνω, καταναγκαστικό έργο που λένε. Όχι πως δεν μου αρέσει, απλώς δεν μου αρέσει να το κάνω εγω. Να το βρω έτοιμο, να το θαυμάσω, να βοηθήσω λίγο αλλα μη μου βάλεις να κάνω πολλά γιατι θα τα κάνω όλα χάλια.   Δεν το έχω με τις χειροτεχνίες και το στόλισμα θέλει προσοχή και χάρη. Δεν τα έχω αυτά, δυστυχώς. Υποθέτω πως όλοι ακούσατε για το « lock down ακορντεόν». Μα τι μουσικός όρος. Τρεις εβδομάδες κλειστά, δυο ανοιχτά. Σαν παιχνίδι ένα πράγμα. Εχθες διάβασα πως α...

      Της αρκούσαν λίγα Λάθος Αναζητούσε πολλά   Αγαπούσε πολλά Λάθος Μισούσε λίγα   Μια σφαίρα λογικής στην καρδιά της Αντίξοα πούλια αυταπάτης, να καθορίζουν τη μοίρα της   Μέσα και γύρω της, ένας κόσμος μη υπαρκτός Μεταμεσονύκτιες οι στιγμής της παραπλάνησης   Των ονείρων της Των ονείρων της Των φοβισμένων παιδιών που πίνουν νερό από το καρνάγιο   Μέσα σε μια ψευδαίσθηση, ανθίζει ο κόσμος κι ύστερα, ένα παρεκκλήσι τα σχέδιά της.   Δεν αγαπά το γαλάζιο Της αρκεί το λευκό, το μαύρο τη παίδεψε   Ούτε που ξέρει τι γυρεύει στον κόσμο αυτό το μάταιο το μάταιο το κόσμο που με τη προίκισε με δάκρυα που πήρε από την αγκαλιά της κάθε πολύτιμο και το έκανε «ίσκιο» σε αγεφύρωτους δρόμους   Μόνο εκείνη γνωρίζει Μόνο εκείνη μπορεί να στοιβάξει στο κενό, τα λόγια της Γελάει και γελιέται Μονολογεί, κάνοντας διάλογο με τις πεταλούδες   Όχι, δεν τη καταλαβαίνουν.. α...