ΕΚΦΡΑΣΟΥ Κική

"Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά! Είναι στιγμές που χτυπάει τόσο δυνατά και το στομάχι μου έχει γεμίσει με πολύχρωμες πεταλούδες. Άκουγα για αυτές τις πεταλούδες, μα τώρα τις νιώθω. Το σκίρτημα του έρωτα λαχταρά η καρδιά μου και εγώ, γίνομαι έρμαιο στην αγκαλιά του και χάνομαι, σαν πάλλευκο φτερό στα μάτια του. Του κρατώ το χέρι, γέρνω πάνω του, ενώνω τα χείλη μου με τα δικά του κι αρχίζω να ονειροπολώ την Αγάπη".  ~~ Πορτοκαλί, από το ηλιοβασίλεμα...     "Ξυπνώ! Ιδρωμένος και μόνος! Όλα είναι μαύρα και τρομακτικά. Το δωμάτιο γυρίζει, τα μάτια κλαίνε, η καρδιά χτυπά δυνατά και εγώ, τρέχω φοβισμένος στο μπάνιο για να ρίξω νερό στο πρόσωπό μου. Με κοιτάζω στον καθρέπτη και δεν με αναγνωρίζω. Αυτό το είδωλο δεν είναι δικό μου, δεν είμαι εγώ! Θέλω πίσω τον εαυτό μου, φέρτε μου πίσω τον εαυτό μου! ΘΕΛΩ ΠΙΣΩ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ! Κλαίω και καταρρέω και προσεύχομαι! Μια ανεμώνα αποζητώ και την βλέπω, να στολίζει την πετσέτα, που σέρνω πάνω μου - καθώς κείτομαι - στα παγωμένα πλακάκια … ν...

    Διαπολιτισμική παράσταση χοροθεάτρου: “Cassandra’s Eyes/ I’s” Ομάδα Παραστατικών Τεχνών Λάβα Η διαπολιτισμική παράσταση χοροθεάτρου “Cassandra’s Eyes/I’s” από την Ομάδα Παραστατικών Τεχνών Λάβα θα παρουσιαστεί στο 8ο Bio-Mechanical Festival που οργανώνει το Θέατρο Χαλκίδας στο Θέατρο Αυλιδείας Αρτέμιδος την Πέμπτη 18 Ιουλίου 2024 στις 21:30. Πρόκειται για μια ιστορία εμπνευσμένη από το μύθο της Κασσάνδρας με θέμα την καταστροφική δύναμη της βίας του πολέμου, την εξωτερική και εσωτερική σύγκρουση στην ανθρώπινη ζωή και στη φύση, καθώς και τη δυνατότητα της ανατροπής και της αναγέννησης. Τα σώματα δύο χορευτριών αφηγούνται αποσπάσματα από τις τραγωδίες Τρωάδες και Αγαμέμνων, πρωτότυπα κείμενα της ομάδας και αυθεντικές ηχητικές αφηγήσεις γυναικών από όλο τον κόσμο (Ελλάδα, Ιταλία, Φινλανδία, Γερμανία, Τουρκία, Σερβία, Κορέα, Ταϊβάν, Μεξικό). Η φωνή της Κασσάνδρας γίνεται η φωνή της θηλυκής φύσης που μοιράζεται μαζί μας την ιστορία μιας προφητείας που ενσαρκών...

  Μια μουσικο-χοροθεατρική παράσταση και εικαστική performance της χορογράφου/ σκηνοθέτη Ματίνας Μπάνου βασισμένη σε λογοτεχνικά κείμενα, κυρίως από τις "Μεταμορφώσεις" του Οβιδίου, πάνω σε μύθους από τον "βίο" του Απόλλωνα από την ομάδα Amorphous Dance Theater Company. Από την γέννηση του από τη μητέρα του Λητώ, στην εφηβεία του, τον φόνο του πύθωνα και την ίδρυση του ναού του στους Δελφούς, την αλαζονεία του που οδήγησε στην τιμωρία του από τον θεό Έρωτα και την Μεταμόρφωση της Δάφνης, μέχρι την μουσική μάχη με τον σάτυρο Μαρσύα. Απόλλων, ένας θεός σύνθετος, που μια λέξη μόνο δεν θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει, με στοιχεία και πάθη ενός θνητού, αλλά και μια μορφή άπειρου και ασύγκριτου φωτός, μας εμπνέει να ταυτιστούμε και να λουστούμε και εμείς στο φως, το οποίο όμως πάντα εναλλάσεται με το σκοτάδι. Γιατί από το ίδιο το φως γεννιούνται οι σκιές. Σκοτάδι και φως, ο ίδιος ο Απόλλων σε μια συνεχή εσωτερική μάχη μεταξύ του ζωώδους και του ανθρώπινου,...

    Έβγαιναν οι ήχοι σαν αχτίδες ήλιου και ξεχύνονταν στο δωμάτιο ως μια μικρή ανάσα βροχής.   Ένα σούρουπο, μια μελωδία γλυκιά με ώθησε να εξερευνήσω τον κόσμο όμως σαν ένα μάτι καρφωμένο στη πλάτη μου με έκανε να απωθήσω τη σκέψη και να αφοσιωθώ σε ένα ναυάγιο που δεν ορίζει τη στιγμή.   Γιατί σε κάτι τέτοια σενάρια του νου στέκεται ο χρόνος. Και τότε, όλα άδεια και νεκρά, αναζητούν μια θύμηση που προ πολλού μας έχει εγκαταλείψει   Κι όλα σε σένα καταλήγουν, σε ένα άδειο σκηνικό που μυρίζει αλάτι. Αλάτι, σαν ένα πνιγμένο κορμί. Σαν ένα φαγητό που του είπανε πως μόνο έτσι νόστιμο θα γίνει.   Όμως όλα, παράταιρα φαίνονται. Όλα, σε αχτίδες ήλιου καθοδηγούν και πλέκουν μια ανάμνηση βασανισμένη.   Και δεν βγάζουν νόημα…   Μα   πως γίνεται στη φυλακή, ο χρόνος, να ανθίσει;   Και τώρα που χορεύουν οι τρελοί Και τώρα που τραγουδούν οι ξεμυαλισμένοι Θα σου πω πως όλ...

    Η ψυχή του ήτανε κρύα. Οι μέρες τεντωμένες σε ένα σκοινί ελεύθερες και απηλλαγμένες από την όποια συμφορά δίχως ευθύνες και συνέπειες γεμάτες με ελπίδα και υποσχέσεις περίμεναν να δουν το βασίλειο της νηνεμίας να σκορπά μπροστά τους μια φεγγαροστολισμένη ευχή που θύμιζε λουλούδι. Η μικρή μαργαρίτα, χαμένη στην επιβλητική ομορφιά της, αναζητούσε μια πεταλούδα να γίνει το καταφύγιο και να αισθανθεί, πως είναι να αγκαλιάζεις τους ανθρώπους ως ένα ψέμα που έπλασε τη λύπη ζωγραφίζοντας χαρά από ένα αστέρι που έπεσε και ψάχνει τόπο για να κατοικήσει. Μα η αναζήτηση βρίσκεται στη ψυχή του ανθρώπου και εκεί υπάρχει κρυμμένο ένα σθένος που σκεπάζει και καλύπτει όλη τη συμφορά. Και τότε, ο πόνος του ανθρώπου μοιάζει με αληθινή παράνοια και μόνο τότε, καταλαβαίνεις πως όσα έζησες είναι όλα όσα γυρεύεις να εξερευνήσεις. Γιατί η ζωή έχει ευθύνη και στην ευθύνη εμπίπτει μια ανάμνηση φτωχή μα σε αυτή την ανάμνηση, σε αυτή τη μοιρολατρία, κατοικεί το βάθεμα των αναστεναγμών και τότε σε α...

  Κάπου εκεί, σε μια Ερυθρά θάλασσα συναντηθήκαμε, ακόμη το θυμάμαι. Καθαρή ήτανε, δεν είχε φουρτούνα, δεν είχε βρομιές, δεν είχε καν ανθρώπινη φασαρία. Μόνο ένας γλάρος θυμάμαι πετούσε στον ουρανό και είχα την εντύπωση πως ένα ψάρι έπεσε από το στόμα του και χάθηκε κάπου στη μέση της διαδρομής.   Α, ναι. Τώρα θυμήθηκα. Κι ένα καράβι. Κι ένα μικρό καράβι υπήρχε. Νόμιζα πως ήταν καΐκι, που ψάρευαν ο κόσμος για να φάνε, μα χρειάστηκαν μήνες να περάσουν για να μάθω πως ήταν δουλεμπορικό και μετέφερε εκατοντάδες λαθρομετανάστες.   Και πού πήγαν άραγε όλοι αυτοί; Μέσα από τις κόρες των οφθαλμών μου τους αντίκρισα κάπου στις ειδήσεις.   Πώς το ’λεγε να δεις; Πώς το ’λέγε; Εδώ κηδεύεται ο τάδε αριθμός…. Έτσι το ’λεγε. Ναι, έτσι το ’λεγε θυμάμαι.   Ο τάδε αριθμός…. ένας αριθμός για κάθε μία σάρκα. Ημερομηνία γέννησης θυμήθηκα και ξάφνου αυτή η ημερομηνία μετατράπηκε και πήρε τη μορφή της ημερομηνίας λήξης. Ημερομηνία λήξης… σαν ...