Εκείνη με τα μαλλιά-μαχαίρια

 

Την είδα να περνάει. Ψηλή, αμίλητη, με βλέμμα που δεν ζητάει, μόνο απαιτεί. Φορούσε τίποτα. Δεν της χρειαζόταν. Τα μαλλιά της απλωμένα, φιδίσια, ζωντανά. Κάθε τούφα και πληγή.

Η πρώτη της κίνηση έγδαρε τον μαθητή στο τελευταίο θρανίο, εκείνον που δεν μιλάει ποτέ. Κάθε βράδυ τον τυλίγει με τη σιωπή της, ψιθυρίζοντας «δεν αξίζεις».

Η δεύτερη τούφα χάιδεψε τη γυναίκα που στέκεται στο σούπερ μάρκετ με άδειο πορτοφόλι και γεμάτο παιδί. Της λέει «εσύ φταις». Και φεύγει.

Η τρίτη αγκάλιασε τον γέρο με το μπαστούνι. Του είπε να σωπάσει, πως είναι βάρος, πως δεν έχει θέση πια.

Η τέταρτη έπνιξε τη νεαρή που μόλις μίλησε. Γιατί «δεν ήταν τόσο σοβαρό». Γιατί «το ήθελε». Γιατί «έτσι είναι οι άντρες».

Η πέμπτη πέρασε απαλά πάνω από το κορίτσι που δεν είναι πια κορίτσι. Το άφησε να πιστεύει ότι αυτό είναι αγάπη, όταν πονάει.

Δεν φωνάζει, δεν τρέχει, δεν λερώνει τα χέρια της. Χορεύει. Και κάθε της κίνηση είναι χτύπημα.

Την είδα να περνάει και κανείς δεν τη σταμάτησε. Γιατί είναι όμορφη με έναν τρόπο επικίνδυνο. Τον τρόπο που σε υπνωτίζει πριν πονέσεις.

Την λένε Βία. Και δεν έχει επίθετο. Έχει μόνο πρόσωπα.

~~ Εκείνη με τα μαλλιά-μαχαίρια - Κική Κωνσταντίνου

 

Καλημέρα, εκφραστικοί μου!
Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.

Σήμερα μοιράζομαι μαζί σας ένα ποιητικό πεζό που έγραψα πριν αρκετό καιρό, αλλά τότε δεν ήμουν έτοιμη να το μοιραστώ. Τώρα όμως ήρθε η στιγμή του.

Δεν είναι για μια πραγματική γυναίκα ούτε για μια συγκεκριμένη ιστορία. Είναι ένας τρόπος να δείξω ένα συναίσθημα και μια κατάσταση.

Η «γυναίκα με τα μαλλιά-μαχαίρια» είναι η βία όπως τη φαντάστηκα. Όχι μόνο η σωματική, αλλά κυρίως η ψυχολογική βία, αυτή που περιλαμβάνει όσα σου λέγονται, όσα σου μεταφέρονται ή όσα σκέφτεσαι και σε κάνουν να νιώθεις λίγος, μόνος, ένοχος ή ότι δεν αξίζεις.

Το ότι την έκανα γυναίκα έχει να κάνει και με τη λέξη «βία» που είναι θηλυκού γένους, αλλά κυρίως είναι ένας τρόπος να της δώσω μορφή, να γίνει κάτι «ζωντανό» που περνάει και επηρεάζει βαθιά τους ανθρώπους.

Τα «μαλλιά-μαχαίρια» δείχνουν ότι δεν χρειάζεται να σε χτυπήσει για να σε πληγώσει. Μπορεί να σε πονέσει με την παρουσία της, με τη σιωπή ή με τις σκέψεις που δημιουργεί.

Οι εικόνες με τον μαθητή, τη γυναίκα στο σούπερ μάρκετ και όλες όσες δημιούργησα και συναντήσατε παραπάνω, είναι άνθρωποι ευάλωτοι που ήδη κουβαλάνε ένα μεγάλο βάρος στις πλάτες τους  ή στην ψυχή τους, αν θέλετε. Δείχνουν πώς αυτή η «βία» κάθεται πάνω τους και κάνει αυτό το αβάσταχτο συναίσθημα ακόμα πιο βαρύ. Και ναι, υπάρχουν αμέτρητοι τέτοιοι άνθρωποι γύρω μας, ανάμεσά τους κι εγώ.

Γενικά, το ποιητικό αυτό κείμενο δεν είναι μια ιστορία με αρχή και τέλος. Είναι περισσότερο μια αίσθηση, θα έλεγα, ότι η βία και η ενοχή μπορούν να υπάρχουν παντού, ήσυχα, και να πληγώνουν τους ανθρώπους χωρίς να φαίνονται ξεκάθαρα.

Πολλές φορές, μια τόσο απλή, καθημερινή κίνηση  -όπως ένα τίναγμα μαλλιών, για παράδειγμα- μπορεί να μας σημαδέψει, ακόμα και χωρίς κακή πρόθεση. Γιατί οι άνθρωποι εύκολα μιλούν για ό,τι δεν τους αφορά, όταν όμως το νιώσουν οι ίδιοι, τότε καταλαβαίνουν. Και τελικά αυτό που μένει δεν είναι οι λέξεις, αλλά αυτό που σε άγγιξε.

Αυτά από εμένα!

Σας φιλώ και σας εύχομαι ένα όμορφο Σαββατοκύριακο!