Καλημέρα και καλή εβδομάδα, εκφραστικοί μου!
Ελπίζω να σας βρίσκω όλους καλά.
Σήμερα έχω τη χαρά να φιλοξενώ στο blog μου τη συγγραφέα και ποιήτρια Ευαγγελία Μπιμπίκα, η οποία τυχαίνει να είναι και συντοπίτισσα μου, κάτι που με κάνει να αισθάνομαι ιδιαίτερη χαρά και περηφάνια.
Γνωριστήκαμε και από κοντά στο λογοτεχνικό φεστιβάλ Όψεις του Φανταστικού των Εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές, όπου έχουν κυκλοφορήσει και τα βιβλία μας. Εκεί, πέρα από μια όμορφη παρουσία εξωτερικά, γνώρισα έναν υπέροχο άνθρωπο με ευγένεια, ζεστασιά και αληθινή αγάπη για τη λογοτεχνία και την ποίηση.
Χαίρομαι ιδιαίτερα για τη συνέντευξη που ακολουθεί, γιατί πιστεύω πως μέσα από τις απαντήσεις της θα γνωρίσετε κι εσείς καλύτερα τη δημιουργό, τις σκέψεις και την ψυχή πίσω από τα έργα της. Εύχομαι να την απολαύσετε όσο κι εγώ.
1. Πότε κατάλαβες πραγματικά ότι η γραφή δεν είναι απλώς ένας τρόπος έκφρασης για σένα, αλλά ένα κομμάτι της ίδιας σου της ύπαρξης; Υπήρξε κάποια στιγμή ή εμπειρία που σε οδήγησε οριστικά σε αυτόν τον δρόμο;
Η λογοτεχνία υπήρχε πάντα μέσα στη ζωή μου και από μικρή έγραφα σκέψεις, μικρές ιστορίες, ποιήματα, χωρίς τότε να συνειδητοποιώ πόσο βαθιά με καθόριζε αυτό. Τα τελευταία δώδεκα χρόνια η γραφή έγινε πιο συνειδητή ανάγκη· ένας τρόπος να καταλαβαίνω τον κόσμο αλλά και εμένα την ίδια. Παρ’ όλα αυτά, κρατούσα τα κείμενά μου φυλαγμένα σε ένα αρχείο, σχεδόν σαν ένα μυστικό που δεν ήμουν ακόμη έτοιμη να μοιραστώ. Μέχρι που πριν από δύο χρόνια ένιωσα πως οι λέξεις αυτές είχαν ωριμάσει μαζί μου. Σαν να ζητούσαν να φύγουν από τη σιωπή και να «συναντήσουν» άλλους ανθρώπους, ώστε να τους αγγίξουν, να τους συγκινήσουν και να τους ταξιδέψουν. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως η γραφή δεν ήταν απλώς μια μορφή έκφρασης για μένα· ήταν πολλά παραπάνω.
2. Στα έργα σου υπάρχει έντονη κοινωνική ευαισθησία και βαθύ συναίσθημα. Πιστεύεις ότι η λογοτεχνία μπορεί ακόμη να αφυπνίσει συνειδήσεις και να αλλάξει τον τρόπο που βλέπουμε τους ανθρώπους και την κοινωνία;
Ναι, το πιστεύω βαθιά. Η λογοτεχνία ίσως να μην έχει τη δύναμη να αλλάξει τον κόσμο από τη μια στιγμή στην άλλη· μπορεί όμως να μεταμορφώσει εσωτερικά τον άνθρωπο, και αυτό πολλές φορές είναι ακόμη σημαντικότερο. Ένα βιβλίο μπορεί να σε κάνει να αισθανθείς τον πόνο ενός ανθρώπου που δεν γνώρισες ποτέ, να δεις την κοινωνία μέσα από μάτια διαφορετικά από τα δικά σου, να αμφισβητήσεις αλήθειες που μέχρι χθες θεωρούσες αυτονόητες.
Σε μια εποχή όπου όλα κυλούν γρήγορα και επιφανειακά, η λογοτεχνία μας καλεί όλους να σταθούμε πιο ουσιαστικά απέναντι στον άνθρωπο και στην κοινωνία. Μας μαθαίνει να ακούμε, να συμπονούμε, να σκεφτόμαστε βαθύτερα. Και πιστεύω πως όσο υπάρχουν άνθρωποι που συγκινούνται, προβληματίζονται και αναγνωρίζουν κομμάτια του εαυτού τους μέσα στις ιστορίες, η λογοτεχνία θα συνεχίζει να αφυπνίζει συνειδήσεις και να κρατά ζωντανή την ανθρώπινη ευαισθησία.
3. Έχοντας υπηρετήσει τόσο τη νομική όσο και τη λογοτεχνία, νιώθεις ότι αυτές οι δύο πλευρές της ζωής σου συγκρούονται ή τελικά συμπληρώνει η μία την άλλη μέσα σου;
Για μένα η νομική και η λογοτεχνία δεν συγκρούονται· αντίθετα, η μία συμπληρώνει την άλλη με έναν πολύ ουσιαστικό τρόπο. Η δικηγορία με φέρνει καθημερινά σε επαφή με αληθινές ανθρώπινες ιστορίες, με πόνο, αγωνία, αδικία αλλά και δύναμη ψυχής. Όλες αυτές οι εμπειρίες αφήνουν ένα βαθύ αποτύπωμα μέσα μου και πολλές φορές γίνονται η αφορμή για να γεννηθεί ένα λογοτεχνικό έργο.
Για παράδειγμα, μέσα από μια υπόθεση διαζυγίου που χειρίστηκα, στην οποία υπήρχε και ενδοοικογενειακή βία, ένιωσα την ανάγκη να αποτυπώσω λογοτεχνικά όσα δεν χωρούσαν σε μια δικαστική αίθουσα ή σε μια δικογραφία. Έτσι γεννήθηκε το ποίημα «Το ρομποτάκι εξαϋλώθηκε», το οποίο περιλαμβάνεται στην ποιητική μου συλλογή Κοινωνικά Αποστάγματα. Για μένα, η λογοτεχνία γίνεται πολλές φορές η συνέχεια της ανθρώπινης πλευράς της δικηγορίας· ένας τρόπος να δώσω φωνή σε συναισθήματα και κοινωνικές πληγές που δεν πρέπει να μένουν σιωπηλές.
4. Το βραβευμένο ποίημά σου «Ψυχές εγκλωβισμένες στο Καρά Τεπέ» αγγίζει ένα ιδιαίτερα ανθρώπινο και ευαίσθητο θέμα. Τι ήταν αυτό που σε συγκλόνισε περισσότερο και σε ώθησε να δώσεις φωνή σε αυτές τις ψυχές μέσα από την ποίηση;
Το ποίημα «Ψυχές εγκλωβισμένες στο Καρά Τεπέ» γεννήθηκε μέσα από τη βαθιά συγκίνηση και τον πόνο που ένιωσα απέναντι στην τραγωδία ανθρώπων που αναγκάστηκαν να ξεριζωθούν από την πατρίδα τους εξαιτίας του πολέμου. Άνθρωποι που άφησαν πίσω οικογένειες, σπίτια, μνήμες και μπήκαν σε σαπιοκάραβα κρατώντας ως μοναδική αποσκευή την ελπίδα για μια νέα ζωή. Κάποιοι δεν κατάφεραν ποτέ να φτάσουν στον προορισμό τους, χάθηκαν μέσα στη θάλασσα, ενώ όσοι σώθηκαν βρέθηκαν «εγκλωβισμένοι» στη δομή του Καρά Τεπέ, κουβαλώντας όχι μόνο «τις πληγές τους» αλλά και την αβεβαιότητα για το αύριο.
Αυτό που με συγκλόνισε περισσότερο ήταν πως υπήρχαν ανθρώπινες ψυχές που διψούσαν απλώς για ασφάλεια, αξιοπρέπεια και μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή. Ένιωσα λοιπόν την ανάγκη να δώσω φωνή σε αυτούς τους ανθρώπους μέσα από την ποίηση, να μεταφέρω όχι μόνο τον πόνο τους αλλά και την ανθρώπινη διάσταση μιας πραγματικότητας που πολλές φορές συνηθίζουμε να βλέπουμε μόνο σαν είδηση.
5. Μέσα από την ποίηση, τη νουβέλα και το παραμύθι έχεις εξερευνήσει διαφορετικούς κόσμους. Σε ποιο λογοτεχνικό είδος νιώθεις ότι εκφράζεις πιο γυμνή την αλήθεια της ψυχής σου και γιατί;
Κάθε λογοτεχνικό είδος με οδηγεί σε έναν διαφορετικό τρόπο έκφρασης, όμως νομίζω πως η ποίηση είναι εκείνη που με φέρνει πιο κοντά σε μια «γυμνή» αλήθεια. Στην ποίηση η αίσθηση, η εικόνα και το συναίσθημα βγαίνουν πιο άμεσα, σχεδόν χωρίς φίλτρο.
Η νουβέλα και το παραμύθι μου επιτρέπουν να χτίσω κόσμους, να δώσω χώρο στους χαρακτήρες και στην αφήγηση. Γι’ αυτό και στην ποίηση νιώθω πως εκτίθεμαι περισσότερο, αλλά ταυτόχρονα και πως είμαι πιο αληθινή απέναντι σε αυτό που αισθάνομαι.
6. Οι ρίζες σου από την Εύβοια και οι μνήμες της παιδικής σου ηλικίας έχουν αφήσει αποτύπωμα στη γραφή σου; Υπάρχουν εικόνες, άνθρωποι ή συναισθήματα που επιστρέφουν συχνά στις σελίδες σου;
Οι ρίζες μου από την Εύβοια και οι μνήμες της παιδικής μου ηλικίας έχουν έναν τρόπο να επηρεάζουν τη γραφή μου σχεδόν αθόρυβα, χωρίς να το επιδιώκω. Δεν εμφανίζονται ως συγκεκριμένες ιστορίες, αλλά περισσότερο ως ατμόσφαιρες και συναισθήματα που με διαμόρφωσαν βαθιά.
Αυτό που επιστρέφει συχνότερα δεν είναι τόσο γεγονότα, όσο εικόνες και αισθήσεις: το φως, η θάλασσα, οι άνθρωποι της καθημερινότητας, μικρές στιγμές που τότε ίσως έμοιαζαν ασήμαντες αλλά σήμερα έχουν αποκτήσει άλλο βάρος.
Μέσα από τη γραφή, νιώθω πως ξαναπιάνω εκείνη την πρώτη επαφή με τον κόσμο… όχι μόνο γιατί τη νοσταλγώ, αλλά κυρίως επειδή θέλω να την κατανοήσω ξανά από την αρχή.
7. Πολλοί δημιουργοί λένε πως κάθε έργο κρύβει ένα κομμάτι του εαυτού τους. Υπάρχει κάποιο βιβλίο ή ποίημά σου στο οποίο αισθάνεσαι ότι «εκτέθηκες» περισσότερο συναισθηματικά ως άνθρωπος;
Δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποιο βιβλίο ή έργο μου στο οποίο να έχω «εκτεθεί» συναισθηματικά με την έννοια της πλήρους αποκάλυψης του εσωτερικού μου κόσμου. Αυτό που έχει συμβεί είναι ότι, σε προηγούμενη συνέντευξή μου, μοιράστηκα μια πολύ προσωπική μου εμπειρία, η οποία αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης για τον ήρωα του τελευταίου μου βιβλίου με τίτλο «Βίκτωρ, ο τολμηρός σκαθαρούλης».
8. Στην εποχή της ταχύτητας και της επιφανειακής επικοινωνίας, τι πιστεύεις ότι εξακολουθεί να αναζητά ο άνθρωπος μέσα από την ποίηση και τη λογοτεχνία;
Νομίζω ότι ο άνθρωπος στρέφεται στην ποίηση και τη λογοτεχνία για να βρει κάτι που δεν προσφέρεται εύκολα αλλού: μια πιο αληθινή, πιο εσωτερική εμπειρία του κόσμου και αναζητά κάτι βαθιά ουσιαστικό: τη σύνδεση! Τη στιγμή εκείνη που θα σταθεί λίγο έξω από τον θόρυβο της καθημερινότητας και θα αναγνωρίσει τον εαυτό του μέσα σε μια λέξη, μια εικόνα ή μια ιστορία.
Η λογοτεχνία δεν προσφέρει απαντήσεις με την έννοια της βεβαιότητας· προσφέρει όμως χώρο για να ξαναθυμηθούμε τι σημαίνει να νιώθουμε, να σκεφτόμαστε, να συμπονούμε. Και ίσως αυτό να είναι σήμερα πιο αναγκαίο από ποτέ: η ανάγκη να επιβραδύνουμε, να εμβαθύνουμε και να ξανασυναντήσουμε τον άνθρωπο μέσα μας και απέναντί μας.
9. Αν μπορούσες να συναντήσεις τον νεότερο εαυτό σου, την Ευαγγελία που μόλις ξεκινούσε να γράφει, τι συμβουλή θα της έδινες σήμερα μετά από όλη αυτή τη διαδρομή;
Αν μπορούσα να συναντήσω τον νεότερο εαυτό μου, θα του έλεγα να μείνει πιστός σε αυτό που τον κάνει να γράφει, ακόμη κι όταν δεν υπάρχει καμία βεβαιότητα ότι αυτό έχει αξία ή προοπτική. Γιατί η αξία δεν φαίνεται στην αρχή· χτίζεται με τον χρόνο, με προσπάθεια, επιμονή και υπομονή.
Θα του έλεγα επίσης να μην απομακρύνεται από το συναίσθημα χάριν της τελειότητας. Ό,τι είναι αληθινό, βρίσκει τελικά τον δρόμο του — και στη γραφή και στη ζωή.
10. Όταν ολοκληρώνεις ένα έργο, τι μένει περισσότερο μέσα σου; Η χαρά της δημιουργίας, η αγωνία για το πώς θα το αγκαλιάσει ο κόσμος ή ένα αίσθημα κενού επειδή τελείωσε το ταξίδι της γραφής;
Όταν ολοκληρώνεται ένα έργο μου έχω πράγματι αυτά τα ανάμεικτα συναισθήματα. Χαρά για τη δημιουργία, γιατί μια ιστορία μου, μια συλλογή ποιημάτων μου πήρε μορφή και έγινε βιβλίο, και μια αγωνία για το πώς θα το υποδεχτεί ο κόσμος. Ταυτόχρονα, υπάρχει και μια αίσθηση κενού· όχι απαραίτητα αρνητική, αλλά σαν μια παύση μετά από μια έντονη εσωτερική διαδρομή. Σαν να χρειάζομαι χρόνο για να ξαναβρώ τον ρυθμό μου πριν ξεκινήσω το επόμενο ταξίδι της γραφής.
Ευχαριστώ πάρα πολύ για την φιλοξενία και την υπέροχη συνέντευξη.
Ευχαριστώ θερμά την Ευαγγελία Μπιμπίκα για τον χρόνο, την εμπιστοσύνη και την όμορφη αυτή συμμετοχή στο blog μου και της εύχομαι ολόψυχα κάθε επιτυχία στη δημιουργική της πορεία.
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Η Ευαγγελία Μπιμπίκα γεννήθηκε στη Χαλκίδα. Κατάγεται από το Αλιβέρι της Εύβοιας και κατοικεί εδώ και χρόνια στην Αθήνα. Έχει αποφοιτήσει από τη Νομική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και ασκεί δικηγορία με κύριο αντικείμενο το αστικό δίκαιο. Παράλληλα ασχολείται με τη συγγραφή διαφόρων ειδών πεζογραφίας, καθώς και με την ποίηση. Έργα της έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογικές εκδόσεις των εκδοτικών οίκων Κέφαλος, Πνοές Λόγου και Τέχνης, I Travel Poetry και στο ηλεκτρονικό περιοδικό «Υδράνη e-movie magazine».
Από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές κυκλοφορούν τρία βιβλία της: η ποιητική συλλογή «Κοινωνικά αποστάγματα», η νουβέλα «Οι φεγγαρόπετρες της Καππαδοκίας» και το παραμύθι «Βίκτωρ, ο τολμηρός σκαθαρούλης».
Της έχει απονεμηθεί αριστείο σύνθεσης από την επιτροπή του 8ου διαγωνισμού ποίησης που προκηρύχθηκε από τις εκδόσεις I Travel Poetry για το ποίημά της «Ψυχές εγκλωβισμένες στο Καρά Τεπέ».
ΚΑΠΟΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΗΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕΙ ΣΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ : I TRAVEL POETRY
Ανθολόγιο ΞΕΦΥΛΛΙΣΜΑΤΑ , ποίημα: ΑΝΤΑΡΙΑΣΜΕΝΗ ΨΥΧΗ
Περιοδικό I TRAVEL POETRY ΤΕΥΧΟΣ 3 (ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ-ΟΚΤΩΒΡΗΣ 2024)
Ποιήματα: ΑΠΟΞΕΝΩΣΗ, ΠΑΝΤΟΤΙΝΗ ΑΓΑΠΗ, ΤΟ ΦΩΣ, Ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ
ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2025, διήγημα: ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΧΑΡΑΓΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ
Ανθολόγιο ΑΧΤΙΔΕΣ ΤΕΧΝΗΣ, βραβευμένο ποίημα: ΨΥΧΕΣ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΕΣ ΣΤΟ ΚΑΡΑ ΤΕΠΕ
ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ: ΚΕΦΑΛΟΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2025, διήγημα : Η ΖΩΗ ΔΕΝ ΧΑΡΙΖΕΙ ΑΠΛΟΧΕΡΑ ΣΤΙΓΜΕΣ
19ο-20ο τεύχος του λογοτεχνικού περιοδικού «ΚΕΦΑΛΟΣ», ποίημα: ΜΕΤΑΞΕΝΙΑ ΟΝΕΙΡΑ, και κείμενο παιδικής λογοτεχνίας: ΤΟ ΧΡΥΣΑΝΘΕΜΟ ΠΟΥ ΝΙΚΗΣΕ ΤΑ ΖΙΖΑΝΙΑ»
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2026, διήγημα : ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΝΕΑ ΖΩΗ
ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ: ΠΝΟΕΣ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ
ΕΤΗΣΙΑ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ- ΠΟΙΗΣΗΣ- ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ
ΠΟΙΗΜΑΤΑ
1.ΤΑΞΙΔΙ ΔΙΧΩΣ ΓΥΡΙΣΜΟ
2. ΤΑΣΕΙΣ ΦΥΓΗΣ
3. ΑΔΙΑΦΟΡΟΙ…ΜΕΧΡΙ ΠΟΤΕ;
4. ΠΑΛΕΨΕ…ΓΙΑ ΣΕΝΑ
5. ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ
6. ΔΙΚΗ ΣΟΥ Η ΤΡΑΠΟΥΛΑ
7. ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
8. ΑΓΑΠΗΣΕ ΜΕ ΚΑΙ ΑΣ ΔΙΑΦΕΡΩ
9. Η ΣΜΥΡΝΗ, ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΙΑΣ ΠΡΟΓΙΑΓΙΑΣ
10. ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ
ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΥΔΡΑΝΗ e-movie magazine (ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2025), ποίημα: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΙΣΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ