Εκφραστικοί, με τόση βροχή δεν ξέρω αλλά κάτι παθαίνω. Με επηρέαζει, θετικώς τις περισσότερες φορές. Θέλω να μοιραστώ κάτι μαζί σας που ανακάλυψα ψάχνοντας για την βροχή. Ένα μονόπρακτο και τι μονόπρακτο. Ξεχωριστό θα έλεγα. Όμως, διαβάστε μόνοι: David Martiashvili ΤΕΝΕΣ Ι ΟΥΙΛΙΑΜΣ: Μίλα μου σαν τη βροχή (Αρχίζει η βροχή, σ’ όλη τη διάρκεια του έργου η βροχή φεύγει κι έρχεται, ακανόνιστα…) ΑΝΤΡΑΣ: Αναρωτιέμαι αν πήρα το επίδομα ανεργίας. (Η γυναίκα κάθεται σε μια καρέκλα. Κινείται προς τα εμπρός, ενώ το βάρος του ποτηριού μοιάζει να την βαραίνει αφάνταστα και το αφήνει στο πεζούλι του παραθύρου με μια μικρή κίνηση απαλλαγής. Γελάει για μια στιγμή χωρίς να πάρει ανάσα. Ο άντρας συνεχίζει χωρίς μεγάλη ελπίδα:) …κοίτα μέσα στις τσέπες μου και πες μου αν έχω το τσεκ επάνω μου. ΓΥΝΑΙΚΑ: Γύρισες πίσω, ενώ εγώ έλειπα έξω και σε γύρευα, και πήρες το τσεκ και άφησες ένα σημείωμα στο κρεβάτι που δεν μπόρεσα να βγάλ...
Όταν το μυαλό σου πάει να εκραγεί, κάνε χώρο. Εκφράσου.