Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Απρίλιος, 2019

ΑΛΛΑΖΕΙ Ο ΆΝΘΡΩΠΟΣ; - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

ΚΑΛΑΘΙ ΑΧΡΗΣΤΩΝ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Το καλάθι αχρήστων είναι κάτι ανάλογο με το καλάθι απλύτων. Στο δεύτερο βάζεις τα λερωμένα ρούχα σου και στο πρώτο τις «λερωμένες» σου αναμνήσεις, με τη μόνη διαφορά ότι το περιεχόμενο του δευτέρου καλαθιού, ύστερα από μια πλύση βολεύεται, ενώ το περιεχομένου του πρώτου πρέπει να πεταχτεί κατευθείαν στα σκουπίδια και φυσικά δε πρέπει να νιώσουμε καμία ενοχή για αυτό, το μόνο λάθος είναι το ότι δε πετάχτηκε νωρίτερα. Το καλάθι αχρήστων είναι ειδικά σχεδιασμένο, έτσι ώστε να μπορεί να χωρέσει πολλά άσχημα γεγονότα της ζωής μας. Χωρισμούς, δάκρυα, πόνο, λύπη, κακία, άγχος, κατάθλιψη, φθόνο, που είναι μερικά από τα αρνητικά συναισθήματα, τα οποία πρέπει πρώτα – πρώτα να λάβουν τη θέση τους στο συγκεκριμένο καλάθι. Δε λέω, ακόμα και αυτά χρειάζονται στη ζωή μας για να μπορούμε να εκτιμήσουμε την ωραία πλευρά της ζωής όταν θα αισθανθούμε τη ψυχική λύτρωση που θα επέλθει στη καρδιά μας όταν εγκατασταθούν μέσα σε αυτή όμορφα και ζεστά συναισθήματα, όμως δε πρέπει να ξεχνάμε ότι τα αρν…

Ψυχρή, σαν το μαχαίρι με το οποίο ξερίζωσα την πιο τρυφερή καρδιά που γνώρισα και δεν άνηκε σε άνθρωπο, άνηκε σε μια λευκή ανεμώνα

Ονειροπολούσες αγάπη μου, ονειροπολούσες. Και μέσα στα μάτια σου, είδα τότε και δεν θα ξεχάσω ποτέ, την σπουδαιότητα των ονείρων! Το πανέμορφο καδράκι που κοσμεί τα βιβλία είναι δώρο από την πολυαγαπημένη μου, Λουιζα Φρερη. Ευχαριστώ τόσο πολύ!!! Η αγάπη σαν κύμα, σαν ήχος, σαν φώς, σε ένα μικρό μικρό σφαιρίδιο κατοικεί...

Είναι η αγάπη που δηλώνει που δηλώνει απών και είναι το δεύτερο μέρος της τριλογίας αγάπης. Κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Λεξίτυπον.

Φωτογραφία από Θεσσαλονίκη και την αγαπημένη μου Alexandra Mouriopoulou
Ευχαριστούμε πολύ πολύ!! Πάντα η ίδια εικόνα.
Το ίδιο μοτίβο, το ίδιο πλάνο.
Γκρι, σαν μια παγωμένη ομίχλη.
Σαν ένα χιόνι νάιλον που σκέπασε την πιο ξεχασμένη, ερειπωμένη πόλη.
Κι είναι ακόμη εκεί, την βλέπω.
Είναι ακόμη εκεί, μπορώ ακόμη και την βλέπω.
Κι όλα ψυχρά, θολά και γκρι.
Γκρι, σαν την πιο ακατανίκητη επιθυμία.
Σαν το δάκρυ που πάσχισε επίμονα να απελευθερωθεί.
Σαν την ψυχή που λαχταρούσε αγάπη μα τα χείλη συσπάστηκαν από μια ακατανίκητη οργή που ουσι…

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

ΜΕΤΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΩΝ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ