Τρίτη, 30 Απριλίου 2019

ΑΛΛΑΖΕΙ Ο ΆΝΘΡΩΠΟΣ; - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι στο ερώτημα του τίτλου θα μου απαντούσατε πως όχι δεν αλλάζει ο άνθρωπος, ίσως να βελτιώνεται αλλά δεν αλλάζει. Το ίδιο πίστευα και εγώ και εξακολουθώ να το πιστεύω κάθε φορά που απογοητεύομαι από κάποιους ανθρώπους που αγαπώ, όμως βαθιά μέσα μου ξέρω πως ο άνθρωπος αλλάζει και εξελίσσεται. Δυστυχώς όμως κάποιες φορές αλλάζει προς το χειρότερο αλλά παρ' όλα αυτά αλλάζει.
            Δε ξέρω τί είναι αυτό που ωθεί κάποιον στο να αλλάξει το χαρακτήρα του αλλά θεωρώ πως οφείλεται στα γεγονότα που καλείτε να αντιμετωπίσει στη ζωή του, όμως ειλικρινά μου είναι αδιανόητο να φανταστώ ότι δε μπορούμε να αλλάξουμε ιδίως στο πέρασμα του χρόνου.
Προσωπικά, θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος στο μέλλον και να βελτιώσω αισθητά κάποια ελαττώματα του χαρακτήρα μου, όμως πώς θα μπορέσω να το κάνω  αυτό εάν δε πιστεύω πως μπορώ να αλλάξω; 
Μήπως εδώ θα πρέπει να τεθεί το εξής ερώτημα;
Μήπως όταν λέμε ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει περικλείουμε ένα γενικευμένο σύνολο εξαιρώντας όμως τον εαυτό μας τον οποίο θέλουμε να εξελίξουμε προς το καλύτερο μελλοντικά; 
 Ίσως εδώ μου πείτε πως άλλο βελτιώνω και άλλο αλλάζω αλλά εγώ σκέφτομαι και λέω πως η βελτίωση στην ουσία αλλαγή δεν είναι;
            Ο κάθε άνθρωπος δεν εύχεται για τον εαυτό του να γίνει ακόμη καλύτερος; Να καταφέρει να γίνει όλα αυτά που δεν είναι ακόμα; Να καταφέρει να βελτιωθεί και να μάθει τον εαυτό του καλύτερα μέσα από την ίδια του τη ζωή; Να αλλάξουμε προς το καλύτερο δεν επιθυμούμε όλοι μας; Ε λοιπόν πως θα το καταφέρουμε αυτό εάν δε πιστεύουμε σε αυτή την αλλαγή;
 Μάλλον εδώ είναι που πιστεύουμε πως οι άλλοι παραμένουν ίδιοι ενώ μονάχα ο εαυτός μας καλυτερεύει.... αλλά και πάλι ποτέ δε θα καταφέρουμε να γίνουμε καλύτεροι εάν πιστεύουμε ότι ο άλλος δεν αλλάζει και αυτό γιατί δε μπορείς να καταλάβεις και να αναλύσεις κάτι το οποίο δε πιστεύεις!
            Εάν πάτε με τη σκέψη του μυαλού σας πέντε χρόνια πίσω, και δείτε τους εαυτούς σας τότε ,ειλικρινά με το χέρι στη καρδιά που λένε, δε θα διακρίνεται τη παραμικρή διαφορά στο χαρακτήρα και τη προσωπικότητά σας; Εάν μου πείτε όχι δε θα σας πιστέψω γιατί θεωρώ πως δεν υπάρχει άνθρωπος που δε μεταβάλλεται από τα γεγονότα που απαρτίζουν τη κοινωνία μέσα στην οποία ανήκει. 
            Πιστεύω με όλη μου τη δύναμη πως οι άνθρωποι αλλάζουν πραγματικά μόνο όταν το θελήσουν οι ίδιοι και μόνο όταν αυτή η αλλαγή δε γίνεται κάτω από πίεση, αλλιώς αυτή η αλλαγή θα κρατήσει το πολύ λίγες μέρες. 
            Μακάρι όλοι μας να γινόμασταν καλύτεροι πρώτα για τους εαυτούς μας και έπειτα για τους άλλους και αυτό το στηρίζω στο ότι προσπαθώντας να αλλάξεις τον άλλο για καλό δικό σου, καταφέρνεις να βυθίσεις τον εαυτό σου σε κάτι άλλο, ξένο, που δεν είσαι εσύ στη πραγματικότητα και αυτό γιατί προσπαθώντας να βελτιώσεις τους άλλους ξεχνάς να βελτιώσεις τον εαυτό σου, τον οποίο εσύ θεωρείς πως βρίσκεται στο βέλτιστο σημείο και όταν συνειδητοποιείς πως προσπαθώντας να αλλάξεις τον άλλο άλλαξες εσύ "τρομάζεις" και λες έχασα τον εαυτό μου για σένα....
 Πόσο λάθος είναι αυτό που κάνουμε οι άνθρωποι..... χάνουμε τους εαυτούς μας προσπαθώντας να βοηθήσουμε άλλους να βρουν αυτό που έπρεπε να βρούμε εμείς οι ίδιοι για εμάς. Είναι αυτό που λένε πως προσπαθώ να σε κάνω αυτό που ήθελα να εγώ να γίνω αλλά δε τα κατάφερα γιατί προσπαθώντας να εξελίξω εσένα ξέχασα να εξελίξω εμένα ..... και είναι τόσο άδικο αυτό.
             Τελικά, ένα έχω να πω:
"Μη προσπαθείς να αλλάξεις τους άλλους για να αρέσουν σε σένα, βελτίωσε τον εαυτό σου και όταν αρέσεις εσύ σε εσένα τότε θα δεις τη πραγματική σου αξία δίχως να περιμένεις να στη καταλογίσουν άλλοι, άλλοι που το πιο πιθανό είναι να μη σε ενδιαφέρουν κιόλας...."


ΚΑΛΑΘΙ ΑΧΡΗΣΤΩΝ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Το καλάθι αχρήστων είναι κάτι ανάλογο με το καλάθι απλύτων.
Στο δεύτερο βάζεις τα λερωμένα ρούχα σου και στο πρώτο τις «λερωμένες» σου αναμνήσεις, με τη μόνη διαφορά ότι το περιεχόμενο του δευτέρου καλαθιού, ύστερα από μια πλύση βολεύεται, ενώ το περιεχομένου του πρώτου πρέπει να πεταχτεί κατευθείαν στα σκουπίδια και φυσικά δε πρέπει να νιώσουμε καμία ενοχή για αυτό, το μόνο λάθος είναι το ότι δε πετάχτηκε νωρίτερα.
Το καλάθι αχρήστων είναι ειδικά σχεδιασμένο, έτσι ώστε να μπορεί να χωρέσει πολλά άσχημα γεγονότα της ζωής μας. Χωρισμούς, δάκρυα, πόνο, λύπη, κακία, άγχος, κατάθλιψη, φθόνο, που είναι μερικά από τα αρνητικά συναισθήματα, τα οποία πρέπει πρώτα – πρώτα να λάβουν τη θέση τους στο συγκεκριμένο καλάθι.
Δε λέω, ακόμα και αυτά χρειάζονται στη ζωή μας για να μπορούμε να εκτιμήσουμε την ωραία πλευρά της ζωής όταν θα αισθανθούμε τη ψυχική λύτρωση που θα επέλθει στη καρδιά μας όταν εγκατασταθούν μέσα σε αυτή όμορφα και ζεστά συναισθήματα, όμως δε πρέπει να ξεχνάμε ότι τα αρνητικά συναισθήματα πρέπει να αποβάλλονται από μέσα μας όσο το δυνατό γρηγορότερα, γιατί αλλιώς μόνο κακό θα μας κάνουν.
Υπάρχουν όμως, ευτυχώς για εμάς και κάποια αλλά καλάθια, τα οποία συγκεντρώνουν όμορφες και ευχάριστες αναμνήσεις και μάλιστα κάποιες από αυτές τις αποκομίσαμε από τους ίδιους ανθρώπους που μας χάρισαν και αναμνήσεις όπου αποτελούν πια περιεχόμενου του άλλου καλαθιού.
Αυτά τα καλάθια είναι σχεδιασμένα με αστείρευτη χωρητικότητα για να υπάρχει πάντα χώρος να προσθέσουμε επιπλέον ευχάριστες στιγμές μας στο εσωτερικό τους.
Σε έναν απολογισμό αναμνήσεων κάποιες τοποθετούνται στο ένα καλάθι και κάποιες στο άλλο. Σκοπός μας πρέπει να είναι το «καλό» καλάθι να μένει πάντα γεμάτο, ενώ το «κακό» καλάθι να αδειάζει πριν καλά – καλά προλάβει να γεμίσει.
Ο απολογισμός έχει ως εξής:
Εσύ στη μέση με δύο καλάθια.
Ένα εκ δεξιών σου και ένα εκ αριστερών σου.
Είναι αναμενόμενο το τί πρέπει να κάνεις, εκτός από το να κάθεσαι να τα κοιτάς.
Το καλάθι των ευχάριστων αναμνήσεων το βολεύεις σε ένα ευάερο και ευήλιο σημείο, στο οποίο έχεις εύκολη και γρήγορη πρόσβαση για να μπορείς να το γεμίζεις πάντα και το περιεχόμενο του καλαθιού με τα άχρηστα το τοποθετείς σε μια σακούλα απορριμμάτων, τη δένεις σφιχτά, τη πετάς στο σκουπιδοτενεκέ, ενώ σε διακατέχει το αίσθημα της ανακούφισης και στη συνέχεια βλέπεις το απορριμματοφόρο να περνάει και εσύ στέκεσαι και το κοιτάς χαμογελώντας………..


~~ Καλάθι Αχρήστων - Κική Κωνσταντίνου

Ψυχρή, σαν το μαχαίρι με το οποίο ξερίζωσα την πιο τρυφερή καρδιά που γνώρισα και δεν άνηκε σε άνθρωπο, άνηκε σε μια λευκή ανεμώνα



Ονειροπολούσες αγάπη μου, ονειροπολούσες. Και μέσα στα μάτια σου, είδα τότε και δεν θα ξεχάσω ποτέ, την σπουδαιότητα των ονείρων!
Το πανέμορφο καδράκι που κοσμεί τα βιβλία είναι δώρο από την πολυαγαπημένη μου, Λουιζα Φρερη. Ευχαριστώ τόσο πολύ!!!
 
 
 
 
 
Η αγάπη σαν κύμα, σαν ήχος, σαν φώς, σε ένα μικρό μικρό σφαιρίδιο κατοικεί...

Είναι η αγάπη που δηλώνει που δηλώνει απών και είναι το δεύτερο μέρος της τριλογίας αγάπης. Κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Λεξίτυπον.

Φωτογραφία από Θεσσαλονίκη και την αγαπημένη μου Alexandra Mouriopoulou
Ευχαριστούμε πολύ πολύ!!
 
 
 
 
Πάντα η ίδια εικόνα.
Το ίδιο μοτίβο, το ίδιο πλάνο.
Γκρι, σαν μια παγωμένη ομίχλη.
Σαν ένα χιόνι νάιλον που σκέπασε την πιο ξεχασμένη, ερειπωμένη πόλη.
Κι είναι ακόμη εκεί, την βλέπω.
Είναι ακόμη εκεί, μπορώ ακόμη και την βλέπω.
Κι όλα ψυχρά, θολά και γκρι.
Γκρι, σαν την πιο ακατανίκητη επιθυμία.
Σαν το δάκρυ που πάσχισε επίμονα να απελευθερωθεί.
Σαν την ψυχή που λαχταρούσε αγάπη μα τα χείλη συσπάστηκαν από μια ακατανίκητη οργή που ουσιαστικά κανείς δεν κατάλαβε και ούτε συμμερίστηκε ποτέ του.
Κι όλοι όσοι περνούσαν από ’κει ήθελαν να την δουν, να την αγγίξουν, να της μιλήσουν έστω.
Μα δεν ήταν σε όλους ορατή…

________

Απόσπασμα από την "Λίμνη του Ανεκπλήρωτου" που συναντά κανείς στην "Αγάπη που Δηλώνει Απών".
Πανέμορφη φωτογραφία από την φίλη μου Alexandra Mouriopoulou
 
Σε ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ! Σε αγαπώ!


 
 
Ήταν μια νεραΐδα που χόρευε επάνω στην παγωμένη λίμνη.
Ήταν η Λίμνη του Ανεκπλήρωτου!
Η Λίμνη του Ανεκπλήρωτου, που γέμιζε με τα δάκρυά της.
Τα δάκρυά της, ένα πλουμιστό νερό που όμοιο δεν ξανάδα.
Και τα καθάρια νερά ήταν δυό γυάλινοι καθρέπτες.
Δυό, σαν τα μαγικά φτερά της, εκείνα που της έκοψαν μα βρήκε τρόπο να επαναφέρει.
Χόρευε κι άφηνε τα ρουμπίνια της, τη λίμνη να γεμίσουν.
Κι οι αναστεναγμοί, σήκωναν έναν μικρό, σφυριχτό, συθέμελο αγέρα.
Ένα απαλό κυματάκι που θύμιζε λευκό σύννεφο ελευθερίας, συνόδευε τον ήχο και την παγωμένη εικόνα.
Γκρι και κρύα, ψυχρή και άδεια.
Γκρι, σαν τον ήλιο που ζωγράφισα το πρωί με την μόνη τέμπερα που διαθέτω.
Κρύα, σαν την καρδιά του πιο πολεμοχαρή ανθρώπου.
Ψυχρή, σαν το μαχαίρι με το οποίο ξερίζωσα την πιο τρυφερή καρδιά που γνώρισα και δεν άνηκε σε άνθρωπο, άνηκε σε μια λευκή ανεμώνα.

________

Απόσπασμα από την "Λίμνη του Ανεκπλήρωτου" που συναντά κανείς στην "Αγάπη που Δηλώνει Απών".
Πανέμορφη φωτογραφία από την φίλη μου Eva Lida
Σε ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ! Σε αγαπώ!
 
 

 
Εκλεκτός και ο επόμενος που θα καταφέρει να τη διαβεί και να ξεδιψάσει....
💗💗💗


_______________
 
Φωτογραφία από την αγαπημένη μου φίλη Xristina Xristodoulidi και την Κύπρο μας!
Ευχαριστώ πολύ πολύ!!
 
 
 
 Κι ύστερα μίλησαν για Αγάπη όλοι αυτοί που την σκότωσαν..
💙💙💙
 
Φωτογραφία από την αγαπημένη μου φίλη Xristina Xristodoulidi και την Κύπρο μας!
Ευχαριστώ πολύ πολύ!!

Δευτέρα, 22 Απριλίου 2019

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ




                 Στους περισσότερους ανθρώπους δεν αρέσει να χάνουν στα παιχνίδια, είτε πρόκειται για επιτραπέζια, είτε για τυχερά, είτε για ηλεκτρονικά, είτε για αθλητικά και γενικότερα για κάθε είδος παιχνιδιού που υπάρχει. Όλοι μα όλοι ανεξαιρέτως κατά τη γνώμη μου παίζουν για να κερδίσουν και όχι για να χάσουν. Ακόμα και αυτοί που παίζουνε για την πλάκα τους, όπως υποστηρίζουν, στη πραγματικότητα να στεφθούν οι ίδιοι νικητές επιθυμούνε. Ακόμα και να υπάρχουνε άνθρωποι που ξεκινάνε για διασκέδαση κάποιο παιχνίδι, στη πορεία παθιάζονται με την έννοια της νίκης και θέλουν το τρόπαιο να είναι δικό τους.
            Άλλωστε ο νικητής τα παίρνει όλα, έτσι δεν είναι;
            To θέμα όμως είναι όλοι οι παίκτες να παίζουνε χρησιμοποιώντας τα κατάλληλα θεμιτά και όχι αθέμιτα μέσα.
Η νίκη έχει σημασία μόνο όταν γίνει μέσω θεμιτού ανταγωνισμού και μην ξεχνάτε ότι κάνοντας δυο η τρεις παρασπονδίες σε κάποιο παιχνίδι, δε σημαίνει ότι επειδή δε γίνατε αντιληπτοί μέχρις στιγμής δε θα γίνεται και κατά τη διάρκεια της τέταρτης παρασπονδίας σας.
Προσέξτε γιατί σε κάθε παιχνίδι υπάρχουνε και οι κατάλληλες ποινές…….
            Θα ήθελα επίσης να επισημάνω ότι πρέπει να μπορούμε να παίξουμε με τέτοιο τρόπο ώστε  να καταφέρουμε να απολαύσουμε το παιχνίδι καθ’ όλη τη διάρκεια του είτε ως νικητές, είτε ως απλοί παίκτες.
Ο νικητής μπορεί να τα παίρνει όλα, οι παίκτες όμως κερδίζουν πείρα και εάν έχουν ευχαριστηθεί το παιχνίδι και το έχουν διασκεδάσει με τη ψυχή τους, σίγουρα είναι και αυτοί κερδισμένοι γιατί κέρδισαν ευτυχισμένες στιγμές οπού μελλοντικά θα μετατραπούν σε παλιές καλές αναμνήσεις.
Εξάλλου, τι να κάνει κάποιος τη νίκη, αν δεν έχει απολαύσει καθόλου τη διαδρομή που έκανε μέχρι να την αποκτήσει. Εάν κάποιος δεν είναι σε θέσει να απολαύσει όλο τον αγώνα, δεν θα είναι σε θέσει να απολαύσει και το έπαθλο. Τι να κάνει κάποιος έναν έπαθλο, του οποίου δεν έχει αναγνωρίσει  την αξία και τον κόπο που ο ίδιος κατέβαλλε για την απόκτησή του;
            Κάπως έτσι λοιπόν λειτουργούν και τα παιχνίδια των σχέσεων στη ζωή μας. Όλοι παίζουμε για να κερδίσουμε. Ο καθένας για το δικό του έπαθλο. Εδώ το έπαθλο διαφέρει για τον καθέναν μας. Άλλοι προσπαθούν να το κερδίσουν με θεμιτά και άλλοι με αθέμιτα μέσα. Άλλοι δίνουν αγάπη και άλλοι παίρνουν. Άλλοι δίνουν ευτυχία και άλλοι πόνο. Άλλοι χαρίζουν χαμόγελα και άλλοι δάκρυα. Άλλοι δίνουν χρήματα και άλλοι απλά τα παίρνουν. Άλλοι προσφέρουν συναισθήματα και άλλοι απλά τα επιστρέφουν. Άλλοι δίνουν ολόκληρο τον εαυτό τους και άλλοι δεν δίνουν τίποτα.
Περίεργες οι αλληλοεπιδράσεις που συμβαίνουν ανάμεσα στους παίκτες. Σε κάποιες περιπτώσεις είναι θετικές και σε κάποιες άλλες αρνητικές. Κάποιοι παίκτες μόνο δίνουν και κάποιοι άλλοι μόνο παίρνουν. Ευτυχώς όμως που υπάρχουνε και κάποιες ομάδες παικτών που αλληλομοιράζονται πράγματα και καταστάσεις. Αυτοί και μονο αυτοί είναι οι κερδισμένοι.
Όσοι καταφέρουν να μοιραστούνε πράγματα μεταξύ τους είναι και οι νικητές. Όλοι οι υπόλοιποι είναι απλοί παίκτες που απλά έπαιξαν και έχασαν. Κάποιοι από αυτούς έμειναν ικανοποιημένοι από τις στιγμές που αποκόμισαν και κάποιοι άλλοι απογοητεύτηκαν, στενοχωρήθηκαν, πόνεσαν και κάποιοι άλλοι χαρήκαν για την ήττα τους, επειδή είχαν κουραστεί να παλεύουν για τη νίκη τους.  Όλοι τους όμως κέρδισαν αναμνήσεις και εμπειρίες. Διώχνοντας τις άσχημες και κρατώντας τις καλές αναμνήσεις και πιο δυνατοί πλέον προχωράνε για νέα παιχνίδια.
            Εντάξει έχασαν ένα παιχνίδι και τι έγινε; Υπάρχουν τοοοοοόσα άλλα  που θα έρθουν στη ζωή τους. Εξάλλου όπως όλοι ξέρετε κατά τη διάρκεια ενός πολέμου, εάν χαθεί μια μάχη, αυτό δεν σημαίνει ότι θα χαθεί και ο πόλεμος. Άρα και κατά τη διάρκεια της προσωπικής μας ευτυχίας, χάνοντας κάποιου είδους ανθρώπινη σχέση, δε χάνεται και η ευτυχία μας, αντίθετα μάλιστα, παλεύοντας θα καταφέρουμε να την αποκτήσουμε στο έπακρον στο απώτερο μέλλον.

Τετάρτη, 17 Απριλίου 2019

ΜΕΤΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΩΝ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ



        Την Κυριακή στις 7 Απριλίου, είχα για ακόμη μία χρονιά την τύχη, την χαρά και την τιμή να φιλοξενηθώ στον αγαπημένο χώρο του Πολιτιστικού Συλλόγου «Τ’ Αλωνάκι» - που έχει άκρως ενεργή δράση τόσο στην Χαλκίδα, την Εύβοια, την Ελλάδα αλλά και το Εξωτερικό - για την παρουσίαση του νέου μου βιβλίου με τίτλο «Η Αγάπη Δηλώνει Απών» - δεύτερο μέρος της Τριλογίας Αγάπης – που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Λεξίτυπον.
Η Τριλογία Αγάπης, δηλαδή το πρώτο μέρος «Η Αγάπη Δηλώνει Παρών» και το δεύτερο μέρος «Η Αγάπη Δηλώνει Απών», σίγουρα δεν βγήκε με λανθασμένο τίτλο μιας και όντας θηλυκό, θα έπρεπε να φέρει στον τίτλο «παρούσα» και «απούσα». Εννοείτε πως φέρει τον παραλληλισμό, τον συμβολισμό και το λογοπαίγνιό της. Τα κομμάτια του παζλ θα ενωθούν με την έκδοση του τρίτου και τελευταίου μέρους της τριλογίας (που ήδη έχω ξεκινήσει να δημιουργώ) και εκεί θα μπορέσουμε όλοι μαζί να δούμε αυτά τα «ω» που θα μας οδηγήσουν..
Είχα αναφέρει και πέρυσι στην παρουσίαση, πως η Τριλογία Αγάπης κάνει αναφορά σε τρία σημαντικά στάδια που μοιάζουν με αυτά των ανθρώπων και των ψύχων ως πνευματικές και όχι μόνο, υπάρξεις.
Γέννηση, Θάνατος, Ανάσταση.
Η Γέννηση, ήρθε μέσω ρομαντικών ιστοριών αγάπης που ήταν το έναυσμα, για μια αρχή γεμάτη οιωνούς και εύηχες μελωδίες
Ο Θάνατος, ήρθε μέσω ιστοριών που οδήγησαν στην δολοφονία της Αγάπης. Κι εδώ να σας πω ένα μυστικό που θα ανακαλύψετε και μόνοι στις σελίδες του βιβλίου. Όταν ξεκίνησα να γράφω τις ιστορίες της αγάπης, στις οποίες καλούταν αυτό το πολύτιμο συναίσθημα να δηλώσει απουσία, μέσω της ιστορίας των σκουριασμένων καραβιών, που η αγάπη δηλώνει παρουσία μέσα από την πιο μεγάλη απώλεια – που όχι – δεν είναι ο θάνατος, κατάλαβα πως η Αγάπη δεν μπορεί να δηλώσει απουσία, οι άνθρωποι μπορούν, εκείνη όμως όχι. Εκείνη όπως χαρακτηριστικά αναφέρω και στο βιβλίο, ταλαιπωρείτε, δολοφονείται, ανασταίνεται.
Εύχομαι του χρόνου, πάλι όλοι μαζί, να καταφέρουμε να δούμε την Ανάσταση της Αγάπης και την διάδοσή της σε έναν (γιατί όχι;) καλύτερο κόσμο.
Θέλω να ευχαριστήσω για ακόμη μια χρονιά τον αγαπημένο Πρόεδρο του Συλλόγου αλλά και συντοπίτη μου, κύριο Δημήτρη Λιανοστάθη και την Αντιπρόεδρο του Συλλόγου, κυρία Σκολίδη Φωτεινή για την πάντα ζεστή και τρυφερή τους φιλοξενία (αγκαλιά θα έλεγα), που γίνεται πάντα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και φυσικά, τα άκρως δυναμικά μέλη του συλλόγου, που μας βοήθησαν με τις τεχνικές λεπτομέρειες της εκδήλωσης.  
            Επίσης, ένα μεγάλο ευχαριστώ στον λογοτέχνη ποιητή συγγραφέα κύριο Γιώργο Κωνσταντίνου για την ομιλία - χαιρετισμό του, καθώς επίσης και στις φιλαναγνώστριες αλλά και φίλες μου πλέον (ο δρόμος του βιβλίου έφερε στη ζωή μου πραγματικά αξιόλογους ανθρώπους) Λουΐζα Φρέρη και Εύα Τουλίδα, που βαθιά με συγκίνησαν, για ακόμα μία φορά.
             Και συνεχίζω τις ευχαριστίες μου για τους συνδαιτυμόνες μου στο τραπέζι. Φέτος είχα την τιμή και την χαρά να έχω μαζί μου, έναν αξιολάτρευτο για εμένα άνθρωπο που είναι αδύνατον να τον συναντήσεις και να φύγει από τη μνήμη σου τόσο σαν προσωπικότητα, σαν μορφή αλλά και σαν ύπαρξη γενικότερα. Αναφέρομαι φυσικά στον ηθοποιό – σκηνοθέτη και καλλιτεχνικό διευθυντή του θεατρικού συλλόγου «περι τεχνών». κύριο Γιώργο Νικολαΐδη. Τιμή μου η παρουσία του εκεί και τον θερμά τον ευχαριστώ για την στήριξη και την αγάπη του. Και συνεχιζω με μια επίσης νέα και πολύτιμη γνωριμία, την σύμβουλο επαγγελματικής κατάρτισης, χορογράφο και δασκάλα αργεντίνικου τάνγκο της 4dance academy, Αρετή Κόκκαλη που συνυπάρξαμε πρόσφατα και σε μια άλλη εκδήλωση με τίτλο «Λάφυρα Εν Χορώ» που έγινε στον χώρο της σχολής, μια άκρως επιτυχημένη βραδιά που δεν θα βγει πότε από το μυαλό και την ψυχή μου με πλήθος αξιόλογων συντελεστών και με πάντρεμα μορφών τέχνης που τοσο αγαπώ και εν καιρώ πιστεύω θα ακολουθήσουν και πολλές ακόμη  πολύμορφες εκδηλώσεις.
            Έπειτα θα παω στην πολυαγαπημένη μου κυρία Ελένη Φωτιά που για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά  βρέθηκε κοντά μας και τοσο με την παρουσία και το ταπεραμέντο της, έδωσε άλλη νότα στην όλη βράδια. Το πιο θερμό μου ευχαριστώ και την αγαπη μου.
            Και επειτα ο αγαπημένος μου κύριος Κώστας Μπαϊρακτάρης που πραγματικά δεν ξερω τι να πρωτοπώ για αυτόν τον αξιέπαινο άνθρωπο, λογοτέχνη, συγγραφέα, επιστήμονα, πρόεδρο του συλλόγου οι φίλοι του Γιάννη Σκαρίμπα που είναι κοντά μου από το πρώτο λεπτό και τοσο ζεστά και εγκάρδια με στηρίζει. Τις πιο θέρμες μου ευχαριστίες.
            Χωρίς την καταλυτική συμβολή της Βίκυς Μπασούκου, επίσης χορογράφου και δασκάλας χορού της 4dance academy, της κοινωνιολόγου Έλενας Παπουτσή .της γλυκύτατης κύριας και ερασιτέχνη ηθοποιού, Ιωάννας Ντεκώ αλλά και της δασκάλας Κατερίνας Δανιηλίδου δεν θα ήταν ίδια η εκδήλωσή μας. Μας ξάφνιασαν, μας ένωσαν κομμάτια, μας παρουσίασαν με τον μοναδικό τους τροπο αποσπάσματα του βιβλίου δίνοντας μια ξεχωριστή χάρη και ένα άλλους είδους πιο ξεχωριστό νόημα στην εκδήλωση μας.  Σας ευχαριστώ πολύ για την καταλυτική σας δράση και πραγματικά ευγνώμων και αυτές τις νέες μου γνωριμίες. Νέα πρόσωπα στη ζωη μου αλλα εξίσου πολύτιμα και σημαντικά.
            Και φυσικά ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Νικό Μουσαβερέ που για ακόμη μια χρόνια μου δώρισε το βιντεο που παρακολουθήσατε, που ειναι στην ουσία το τρειλερ του νέου βιβλίου.
            Η βραδιά, πλαισιώθηκε και λειτούργησε μουσικά με τον καλύτερο δυνατό τροπο για ακόμη μια χρονιά από τους «Μαντάρα»:
Κωνσταντίνος Μαδαρός: κιθάρα, λαούτο, λαουτομάντολα, τραγούδι
Κατερίνα Σέγκου: τραγούδι
Χρήστος Περγάμαλης: κρουστά (μπεντίρ, djembe..)
Σταμάτης Χαϊνάς: κοντραμπάσο
Δημήτρης Λιάσκος: πνευστά
Γιάννης Οικονομίδης: κεμετζές, γυαλί ταμπούρ, μπεντίρ
Μενέλαος Διέτης: παραγωγή
Ένα ανερχόμενο δυναμικό σχήμα παραδοσιακής μουσικής που ανθίζει και ειμαι σίγουρη πως θα μας καταπλήξει με την πρόοδο που θα εχει στον δύσκολο μα άκρως εντυπωσιακό αυτό δρόμο. Ένα μεγάλο ευχαριστώ μέσα από την κάρδια μου που είσαστε και φέτος κοντά μας. Μεγάλη η τιμή και η χαρά μου.
            Και τέλος, τις πιο βαθιές μου ευχαριστίες σε όλους εσάς που μας τιμήσατε με την παρουσία σας, στην οικογένειά μου, στους φίλους μου, στους αγαπημένους μου ανθρώπους και σε αυτούς τους ανθρώπους που ακόμη και νοερά, με όλη τους την αγαπη, βρέθηκαν κοντά μας.
Σας ευχαριστώ όλους παρά πολύ!

«Κι ύστερα μίλησαν για αγάπη όλοι αυτή που την σκότωσαν»
Η θύελλα της Αγάπης, έρχεται!

Μετά ευχαριστιών,
Κική Κωνσταντίνου
Συγγραφέας - Ποιήτρια
Μέλος του Πολιτιστικού Συλλόγου «Οι Φίλοι του Γιάννη Σκαρίμπα»


Eκφραστικοί μου, καλημέρα!
Ελπίζω να σας βρίσκω καλά!
Στην σελίδα και στο προφιλ μου στο φεισμπουκ μπορείτε να δείτε φωτογραφίες αλλά και βίντεο από την ιδαίτερη βραδιά!
Θα επανελθω στην μπλοκοσφαιρα, ωστόσο να ξέρετε πως φροντιζω να σας παρακολουθω!
Να περνατε ομορφα!
Την αγαπη μου και τις πιο βαθιες μου ευχαριστιες σε ολους εσας που με στηρίζεται και με αγαπατε! Ομοιως και εγω!