ΕΚΦΡΑΣΟΥ με την Κική

  Με ρωτάνε συνέχεια, με κοιτάζουν με εκείνο το μείγμα θαυμασμού και δυσπιστίας: «Πώς γράφεις τόσο πολύ; Πώς γίνεται να έχεις πάντα κάτι να πεις; Πότε προλαβαίνεις;» Κι εγώ… χαμογελάω. Όχι από αμηχανία, από τρυφερότητα. Γιατί δεν ξέρουν. Δεν ξέρουν πως για μένα το γράψιμο δεν είναι κάτι που κάνω. Δεν είναι πρόγραμμα, δεν είναι πειθαρχία, δεν είναι παραγωγή. Είναι κάτι που είμαι. Είναι σαν να με ρωτάνε: «Γιατί αναπνέεις;» «Γιατί υπάρχεις;» Και πώς να απαντήσεις σε αυτό; Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου να ακούει, να παρατηρεί, να βλέπει εκείνα που οι άλλοι προσπερνούν. Να κρατά μέσα του λέξεις, βλέμματα, ήχους, αποχρώσεις του φωτός πάνω στα πράγματα. Ήμουν πάντα ένα παιδί που κουβαλούσε περισσότερα απ’ όσα μπορούσε να πει. Μια ψυχή με γεμάτες τσέπες. Μια σιωπή με εσωτερική φωνή. Και τότε ήρθαν οι λέξεις, ή ίσως πήγα εγώ σε αυτές. Δεν έχει σημασία. Αυτό που θυμάμαι είναι πως όταν έγραφα, ένιωθα ολόκληρη. Σαν να στεκόμουν μπροστά σε έναν καθρέφτη και, επιτέλους,...

Μεγάλη Εβδομάδα, λες, μα δεν είναι εβδομάδα. Είναι ένας δρόμος μακρύς, αέρινος, σαν να τον φύσηξε κάποιος Θεός και ξέχασε να τον τελειώσει. Προχωράς και δεν ακούγεται ήχος, μόνο κάτι μέσα σου που σπάει σιγά σιγά, σαν την αγαπημένη σου πορσελάνη που δεν τόλμησες ποτέ να πετάξεις. Είναι ένας δρόμος που θυμάται όλα όσα προσπαθείς να ξεχάσεις. Στην αρχή είχε αγκάθια, θυμάσαι; Που δεν σε τρυπούσαν απλώς, σε κρατούσαν, σε μάθαιναν να περπατάς αργά, να προσέχεις, να φοβάσαι πάντα λίγο περισσότερο απ’ όσο μπορείς να αντέξεις. Είχε λάσπη... Εκείνη τη λάσπη που φοβάσαι ότι θα σε καταπιεί, γιατί ξέρεις ότι δεν είναι μόνο χώμα και νερό, είναι μέρες κουρασμένες, λόγια που δεν ειπώθηκαν, μάτια που χαμήλωσαν και υπέμειναν την αδιαφορία ή την απαξίωση. Είναι σαν να αντίκρισες τον εαυτό σου παιδί και τον είδες να κρατά το πόδι σου και να σου λέει «μείνε», όχι γιατί σε ήθελε για πάντα κοντά του, αλλά γιατί ήξερε πως, για να φύγεις, έπρεπε πρώτα να περάσεις από μέσα του. ...

Σήμερα ξανάρθε, το άλλο πρόσωπο μέσα στο πρόσωπό μου, μου μίλησε, με φίλησε, σαν να μην πέρασε στιγμή. Ήταν ευγενικό, κι εγώ το υποδέχτηκα ξανά, χωρίς να ξέρω πώς με πείθει, πώς έρχεται κι εγώ αφήνομαι. Η χαρά μου ξεχείλισε, κι η λύπη μεγάλωσε μαζί της, σαν δυο ποτάμια που συναντιούνται μέσα μου, κι αυτό χορεύει ανάμεσά τους, σαν φως που σπάει το σκοτάδι και αφήνει ζεστά ίχνη στην ψυχή μου. Μένω εδώ, ανάμεσα στο "εγώ" και στο "άλλο", σαν να χορεύουμε χωρίς μουσική, σαν να μιλάμε χωρίς λόγια, σαν να ξέρει όσα αισθάνομαι, σαν να καταλαβαίνουμε μαζί όλα όσα φοβάμαι να αντιμετωπίσω. Σιωπώ, κι αφήνομαι, σαν να κατακλύζει το σώμα μου κάθε αίσθηση, στο φιλί που κυλά πάνω στη χαρά και στη λύπη μου, στα βλέμματα που με διαλύουν και με ξανασυνθέτουν, στη φωνή του άλλου μου εαυτού που ξαναγεννιέται, μεγαλύτερη, πιο βαθειά, πιο φωτεινή, σαν να πλημμυρίζει αγάπη σε κάθε άγγιγμα. Κι όλα μέσα μου χορεύουν, τρέμουν, ζουν, σαν κύματα που σπάνε στις άκρες της ύπαρξής μου, σαν φλόγες ...

Καλημέρα και καλή εβδομάδα, αγαπημένοι μου εκφραστικοί φίλοι, ελπίζω να σας βρίσκω όλους καλά και δημιουργικούς. Η χθεσινή εκδήλωση - αφιέρωμα στις παγκόσμιες ημέρες του Μαρτίου, με την ποιητική μας ομάδα , τον Πολυχώρο Αθηνά και το εφηβικό θεατρικό εργαστήρι Καλλιτεχνικής Παιδείας , ήταν πραγματικά συγκλονιστική. Μια βραδιά γεμάτη συναίσθημα, λόγο και ψυχή. Νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη που την έζησα και είδα όλο το κοινό συγκινημένο και γεμάτο πανέμορφα συναισθήματα. Σήμερα, όμως, θέλω να σας ανοίξω ένα ακόμη μονοπάτι της καρδιάς μου, που αφορά συμμετοχή σε μια ξεχωριστή ανθολογία ποιημάτων.      Κάθε συλλογική έκδοση που συναντώ είναι για μένα ένα ταξίδι, ένα διαφορετικό μονοπάτι της ψυχής. Ένας τρόπος να επιστρέφω σε όσα αγαπώ, να αγγίζω ξανά όσα ονειρεύομαι και να δίνω χώρο σε όσα μέσα μου επιμένουν να ανθίζουν. Η συμμετοχή μου στην ανθολογία ποίησης «Η ομορφιά του κόσμου» από τις εκδόσεις Βακχικόν, σε συνεργασία με το λογοτεχνικό περιοδικό ΣημειΩματάριο κ αι με ανθολό...

  «Ένα ποίημα δεν τελειώνει ποτέ, μόνο εγκαταλείπεται». -Πωλ Βαλερύ (1871-1945)   Είμαστε ποιήματα Είμαστε ποιήματα. Οι άνθρωποι, ανολοκλήρωτες σκέψεις γυρεύουν λέξεις – να δουν την αλήθεια. Τα συναισθήματα, στίχοι. Σειρές λέξεων με μέτρο και ρυθμό, που στόχο έχουν, να αγγίξουν τη ψυχή μας. Αδάμαστες εικόνες, πνευματικοί αφορισμοί σε σπρώχνουν σε μια ακαθόριστη θύελλα με κοινό γνώμονα, την αγωνιώδη ελευθερία. Πολέμαρχος και λιποτάχτης. Αφέντης και δούλος. Σκληρός και εύπλαστος. Άγγελος και δαίμονας. Άνθρωπος και πάγος. Όπως κυλάνε τα νερά και πετάνε οι πεταλούδες, έτσι η μυστική μελωδία των φυτών σε οδηγεί σε απρόσμενες χίμαιρες, σε θύμησες, που δεν μπορείς να κατανοήσεις αν ήσουν μέρος τους ή τις δημιούργησες για ’σένα, για να θυμάσαι: τα πάθη, τα λάθη, τις ζωές, τις μόνιμες προφυλάξεις, τις γνώριμες προσταγές, τις λανθασμένες πεποιθήσεις, τις προτάσεις που δεν απέδωσαν καρπούς, ανθοφόρησαν όμως. Είμαστε ποιήματα. Μια μήτρα που σκορπά ζωή και πεθαίνει, σκοτώνοντας το γόνιμο μ...

Καλημέρα, εκφραστικοί μου. Ελπίζω να σας βρίσκω καλά. Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που μοιάζουν με μικρά θαύματα. Στιγμές που σου θυμίζουν γιατί ξεκίνησες να γράφεις… γιατί πίστεψες στη δύναμη της φαντασίας… γιατί τόλμησες να αφήσεις την καρδιά σου ανοιχτή και να φανερώσεις τα όνειρά σου στον κόσμο. Σε έναν κόσμο που δεν είναι πάντα έτοιμος . Που καμιά φορά βιάζεται, που αμφιβάλλει, που δεν προλαβαίνει να ακούσει τις πιο "ήσυχες" φωνές. Κι όμως… εσύ συνεχίζεις. Γιατί κάπου εκεί έξω υπάρχει έστω ένα παιδί που θα αναγνωρίσει τον εαυτό του μέσα σε μια ιστορία. Ένας άνθρωπος που θα βρει παρηγοριά σε μια λέξη. Μια ψυχή που θα θυμηθεί πως έχει δικαίωμα να ονειρεύεται. Το να γράφεις δεν είναι απλώς δημιουργία. Είναι έκθεση, τρομερή έκθεση που πολλές φορές σε φοβίζει αλλά ταυτόχρονα σε γεμίζει. Είναι το θάρρος να λες «αυτό είμαι», ακόμη κι όταν δεν ξέρεις αν ο κόσμος είναι έτοιμος να το αγκαλιάσει. Και ίσως τελικά αυτό να είναι το αληθινό θαύμα… Όχι ότι ο κόσμος είναι έτο...

Ένα τριαντάφυλλο μεγάλο, στη γωνιά στέκει μόνο, υπερήφανο, κόκκινο, σαν καρδιά που χτυπάει αργά, γεμάτο κόσμους που δεν βλέπεις. Τα φύλλα του τρέμουν στον άνεμο, σαν ψίθυροι που διστάζουν να φύγουν, κουνιούνται, σκύβουν, λυγίζουν, σαν να ψάχνουν τον τελευταίο χορό. Κι ύστερα πέφτουν, αργά, σαν σταγόνες αίματος, γλιστρούν στο χώμα, το ποτίζουν με μυστικά πόνου. Ποιος πέφτει πρώτος; Τα φύλλα ή το αίμα; Τα φύλλα, μα το αίμα τα ακολουθεί, φωνή που δεν σβήνει, ποτάμι που κρατά τον πόνο, ιστορία που αιμορραγεί. Πρώτο φύλλο  -τι ποτίζεις; Μνήμη ή λήθη; Ποτίζω μνήμη, λέει, τον χρόνο που κυλά αργά, τους ψιθύρους που χάθηκαν, τα λόγια που δεν ειπώθηκαν. Δεύτερο φύλλο  -τι χάνεις; Φως ή σκοτάδι; Χάνω φως, ψιθυρίζει, μα γίνομαι γόνιμο σκοτάδι, χώμα που κρατά την ανάσα, υπόσχεση που δεν πεθαίνει. Τρίτο φύλλο -γιατί πέφτεις; Για να χαθείς ή για να μείνεις ζωντανό; Πέφτω για να μείνω, γίνομαι αιμάτινο τραγούδι, ποτίζω τη ζωή, που ξεκινά πάντα απ’ το τέλος. Το τριαντάφυλλο λυγίζει, σαν να βαρ...

Έφυγες, σαν φως που σβήνει απαλά, χωρίς φωνή, χωρίς θόρυβο, μόνη η απουσία σου που βάθυνε μέσα μου τη σιωπή. Ήμουν κόρη, πληγωμένη, μικρή, ορφανή απ’ την αγκαλιά σου, γεμάτη ερωτήματα που ποτέ δεν πρόλαβαν να ακουστούν. Κι όμως, μέσα στον πόνο, γεννήθηκε μια καινούρια ζωή- ο δικός μου κόσμος. Γέννησα. Σώμα που λύγιζε, ψυχή που ούρλιαζε αθόρυβα. Κι εσύ, δεν ήσουν εκεί με τα χέρια σου, μα ήσουν παντού, στις ρίζες που άφησες, στα βήματα που έγινα, γιατί πάντα ήμουν δική σου. Έγινα μάνα, μόνη, μα ποτέ χωρίς εσένα. Σε ένιωσα, στην πρώτη συστολή, στο δάκρυ που κύλησε αθόρυβα, στο βλέμμα που ψάχνει ακόμα το δικό σου. Έφυγες, μα κράτησες το χέρι μου μέσα απ’ το παιδί που ήρθε, σε μένα που ξαναγεννήθηκα. Δεν είμαι πια η ίδια, είμαι η κόρη σου, η μάνα του, εσύ που ζεις μέσα μου. Έγινα το σώμα σου, όταν το δικό σου λύγισε, η αγκαλιά σου στο δικό μου παιδί, η φωνή σου στο νανούρισμά του. Κι ήρθε εκείνος, με μάτια που ανοίγουν αργά, με ανάσα δική μου, μα με φως δικό σου. Δεν είμαστε πια μόνοι, είμα...