ΕΚΦΡΑΣΟΥ Κική

    Οι Εκδόσεις Πανσέληνος, ο Πολυχώρος Τέχνης 4Dance Academy κι εγώ , σας προσκαλούμε με μεγάλη χαρά στη σκηνική παρουσίαση του πρώτου μου μυθιστορήματος «Sacerbeat-19», ενός κόσμου όπου ένας ιός μεταδίδεται… με το βλέμμα. Σε αυτή τη ξεχωριστή βραδιά θα έχω δίπλα μου, για ακόμη μία φορά, μια υπέροχη ομάδα ανθρώπων και συνεργατών που αγκάλιασαν με ψυχή αυτό το τόσο πολύτιμο για μένα έργο. Νιώθω μόνο συγκίνηση, ευγνωμοσύνη και ανυπομονησία για όσα θα μοιραστούμε μαζί σας. Τι θα δείτε όμως αυτή τη βραδιά; ✨ Ομιλίες ✨  Δραματοποιημένα αποσπάσματα του έργου ✨ Χορό ✨ Βιντεοπροβολές ✨ Σωματικό θέατρο Μια σύμπραξη τεχνών. Ένα «πάντρεμα» έκφρασης και συναισθήματος, όπως ακριβώς αγαπάμε να δημιουργούμε, γιατί τελικά αυτό που θέλουμε να αφήνουμε πίσω μας είναι ένα αληθινό αποτύπωμα ψυχής, σύνδεσης και τέχνης. 📖 Παρουσίαση του βιβλίου «Sacerbeat-19» 📅 Κυριακή 7 Ιουνίου | 19:30 📍 4Dance Academy – Πολυχώρος Τέχνης Απόλλωνος 113, Κάνηθος Χαλκίδας Προλο...

Καλημέρα, εκφραστικοί μου. Ελπίζω να σας βρίσκω καλά. Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που μοιάζουν με μικρά θαύματα. Στιγμές που σου θυμίζουν γιατί ξεκίνησες να γράφεις… γιατί πίστεψες στη δύναμη της φαντασίας… γιατί τόλμησες να αφήσεις την καρδιά σου ανοιχτή και να φανερώσεις τα όνειρά σου στον κόσμο. Σε έναν κόσμο που δεν είναι πάντα έτοιμος . Που καμιά φορά βιάζεται, που αμφιβάλλει, που δεν προλαβαίνει να ακούσει τις πιο "ήσυχες" φωνές. Κι όμως… εσύ συνεχίζεις. Γιατί κάπου εκεί έξω υπάρχει έστω ένα παιδί που θα αναγνωρίσει τον εαυτό του μέσα σε μια ιστορία. Ένας άνθρωπος που θα βρει παρηγοριά σε μια λέξη. Μια ψυχή που θα θυμηθεί πως έχει δικαίωμα να ονειρεύεται. Το να γράφεις δεν είναι απλώς δημιουργία. Είναι έκθεση, τρομερή έκθεση που πολλές φορές σε φοβίζει αλλά ταυτόχρονα σε γεμίζει. Είναι το θάρρος να λες «αυτό είμαι», ακόμη κι όταν δεν ξέρεις αν ο κόσμος είναι έτοιμος να το αγκαλιάσει. Και ίσως τελικά αυτό να είναι το αληθινό θαύμα… Όχι ότι ο κόσμος είναι έτο...

  Στην αρχή κανείς δεν κατάλαβε. Η γυναίκα ανέβαινε τη νύχτα ξυπόλυτη, οι φτέρνες της κομμένες από το σκοτάδι, τα χέρια της μυρίζανε άνεμο. Την έβλεπα. Να απλώνει τα δάχτυλα, να τραβάει το φεγγάρι χαμηλά, σαν άρτο παγωμένο. Το έφερε στο στόμα της. Το έφαγε. Κομμάτι κομμάτι. Χωρίς βιασύνη. Όπως τρώνε οι πεινασμένοι τη μνήμη τους. * (Το φεγγάρι έσταζε στα χείλη της).   Το κατάπινε. Σαν να ήθελε να ξεχάσει. Σαν να ήθελε να γεμίσει την τρύπα που αφήνει η απουσία. Μέσα της η νύχτα. Μέσα της το φως. Μέσα της το τίποτα. * Οι άνθρωποι κοιμόντουσαν. Μόνο οι γάτες την άκουγαν. Μόνο το χώμα. Μόνο οι πέτρες που θυμούνται τις σκιές. * Και το πρωί — το πρωί η γυναίκα κατέβηκε στο χωράφι. Έψαξε στις τσέπες της. Έβγαλε ψίχουλα από φεγγάρι. Τα έδωσε στα πουλιά. «Πάρτε», τους είπε. «Πάρτε να με ξεχάσετε». * Το βράδυ ο ουρανός ήταν άδειος. Η νύχτα — μια μαύρη σελίδα δίχως τίτλο. * (Κι εκείνη περίμενε το επόμενο φεγγάρι. Γιατί η πείνα δεν τελειώνει ποτέ). * Κάποτε είπε: «Δεν πεινούσα για φως. Πει...