Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Εμφάνιση αναρτήσεων με την ετικέτα Ολιγόλεκτο

25 λέξεις #16 - Χρόνος στάζει ανάμεσα στις λάμψεις

  Πίσω απ’ το πλήθος των φώτων ο ήλιος δεν χάνεται — μεταμορφώνεται. Χρόνος στάζει ανάμεσα στις λάμψεις. Κανείς δεν γυρνά. Καλημέρα εκφραστικοί μου! Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο δρώμενο "25 λέξεις" της Μαρίας Νικολάου, στο '' το Κείμενο'' , με νικήτρια την Αλεξάνδρα μας Woman in blogs . Εμπνευστήκαμε από τη φωτογραφία της Μαρίας, που μοιράστηκε μαζί μας και είδατε πιο πάνω. Σε μόλις 25 λέξεις , εκφράσαμε τις σκέψεις και τα συναισθήματα που μας γέννησε αυτή η εικόνα. Μπορείτε να δείτε όλες τις συμμετοχές εδώ . Μαρία μου, σε ευχαριστούμε θερμά — και συγχαρητήρια σε όλους τους συμμετέχοντες! Ήταν μια ακόμη υπέροχη διαδικτυακή εμπειρία. Ένα ιδιαίτερο ευχαριστώ σε όσους στήριξαν τη συμμετοχή μου ή σταθήκαν σε αυτή με αγάπη.

Νιώσε...

  Νιώσε! Νιώθεις; Την ελπίδα! Εγώ την βλέπω παντού, διάχυτη στην ατμόσφαιρα: στον άνεμο, στην δύση, στην ανατολή, στα όρη,  στο φως, στο σκοτάδι... μας πλαισιώνει.  Δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα πιότερο από το να κλείσεις τα μάτια και να αφεθείς. Η ψυχή σου πάλλεται, νιώθεις;   #εκφράσου #Κική_Κωνσταντίνου

Σε χρειάζομαι

      Διψάω για σένα. Πεινάω για σένα. Ζω μέσα από σένα.   Σε χρειάζομαι με το ίδιο πάθος, την ίδια αγάπη, τον ίδιο ζήλο που περιπλανιούνται οι άνθρωποι στον κόσμο των ονείρων τους.     #εκφράσου #Κική_Κωνσταντίνου      

Σε κάνω ανάμνηση

  Ένα σύμπαν γεμάτο πληγές ο νους μας,  η ευχή της συνείδησης, ο χορός του σκότους,  του μίσους, της ευλογίας.   Έτσι συρρέουν οι Άνθρωποι,  ως Άνεμοι.   ~~~~~~~~~~~~~~   Κι ενώ πέθαινε μέσα της κάποιο κομμάτι της, γλυκό σαν Άνοιξη, αναρίγησε και δημιούργησε μια νέα Ελπίδα. Τη βάφτισε, Θέληση!     ~~~~~~~~~~~~~~    Στη μνήμη και στη λήθη,  όλα είναι πιθανά. Ένα φεγγάρι, κήπος Ένας αστροναύτης, κηπουρός Ένας κόσμος που στάζει άστρα, που μεριμνά την αλήθεια, που καλλιεργεί την αγάπη, που αγαπά! Στη μνήμη και στη λήθη, όλα είναι πιθανά και ψεύτικα!     ~~~~~~~~~~~~~~   Χιλιάδες πρόσωπα ιερείς κι αδικημένοι πόρνες και φαντάσματα άνθρωποι και σώματα ψυχές και σκλάβοι Όλοι μέσα μου με καταπίνουν,  με γεύονται,  με μεθάνε. Τοξικά με μεθάνε, με κάνουν ανάμνηση.     ~~~~~~~~~~~~~~   Για Γαλήνη μίλησες και σε ένα τοπίο, ήσυχο θαρρείς και ξεθάρεψε η Γης. Μέσα σε λησμονημένους παράγοντες, αναζήτησα τ...

Έτσι σε σκοτώνω: Κάνοντάς σε, δημιουργία

    Τα όνειρά μου κυνηγούν το γαλάζιο σαν κύμα που μάγεψε την Γη  ενώ εκδιώχθηκε από τον ουρανό. Έτσι σε στεγάζω: Παράλογα. Έτσι σ' αγαπώ: Αποσπώμενα. Έτσι σε προσεγγίζω: Αλληγορικά έξυπνα. Έτσι σε σκοτώνω: Κάνοντάς σε, δημιουργία.    ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~     Κι εγώ που γέμισα σελίδες με άχρηστα λόγια,  θέλησα σε έναν φρέσκο βολβό να εξομολογηθώ την υστεροφημία μου. Με διάλεξε!    ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~   Του ύπνου τα κρυφά ακρογιάλια, τα κέρδισα σε μια μονομαχία, μεταίχμια. Έκτοτε κυνηγώ την Ελπίδα. Μαξιλάρι και χειρολαβή, έγινε. Με συνοδεύει, με κυνηγά. Τη χρειάζομαι!   ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~  Είν' η Αγάπη σου, μια αόρατη πεταλούδα, διάφανη. Ένα γλυκό γεμάτο σιρόπι, μια θάλασσα στην οποία επιπλέουν, μαργαρίτες. Μην μου μαρτυρήσεις το συναίσθημα, σε διώκω.   ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~  Σ' ακολουθώ χωρίς να ξέρω το γιατί. Χωρίς να ζητήσω να μάθω τον προορισμό. Χωρίς ...

Φθαρμένες αναμνήσεις της Άνοιξης

    Παιδικά μου χρόνια, φθαρμένες αναμνήσεις, γόνατα που διψούσαν για ζωή έχετε μια μελαγχολία στα χείλη Φθαρμένες αναμνήσεις - Κική Κωνσταντίνου     Φύτρωσε μέσα μου η ελπίδα και σαν αγαλμάτινη στοά καθοδηγούμαι από μία Άνοιξη που έλειψε στον κόσμο Η Άνοιξη που λείπει - Κική Κωνσταντίνου  

Μικρά κι Αόριστα

    Η ζωή,  τα όνειρα,  ο βιοπορισμός,  μας οδηγούν σε διάφορα μονοπάτια  αλλά το φθινόπωρο, μας οδηγεί στα σπίτια μας.      ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~   Κι αν νομίζεις πως τα καράβια στέκουν μόνα, ξεχασμένα στην έρημη ακρογιαλιά, σκέψου πως μπορεί να "αισθάνονται" οι πέτρες... ! Είχαν συνηθίσει πολύ περισσότερο τους ανθρώπους  δίπλα και πάνω τους...! Κι όμως, ποτέ δεν παραπονέθηκαν! Πάντα ήρεμες, μοναχικές, δεκτικές σε έναν κόσμο που πάντα κουβαλάει ένα "βαρύ" Χειμώνα  που έχει τις ρίζες του στο πιο "καυτό" Καλοκαίρι..!     ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~     Το "μαζί" ενώνει και το "εγώ" αφανίζει, είναι γνωστό. Κάνε ευχές τα όνειρά σου και πράξη, τα έργα σου. Ανέτειλε σαν άλλος ένας - ολότελα - δικός σου Ήλιος. Όταν θα έχεις "γεμίσει" με αγάπη, θα καταλάβεις πλήρως τι θέλω να σου πω. Ευλογημένοι όσοι νιώθουν τη Γαλήνη σήμερα!     ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~     Όλοι αυτοί οι τύποι, μ...

Μικρά και Ταλαιπωρημένα

    Τα σπίτια στρατιώτες και η θάλασσα ένα οχυρό. Κι εγώ στο κάστρο, να προσμένω την Άνοιξη. Στα σύννεφα σε καρτερώ.  ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Στην Αγάπη να δίνεσαι σαν έρμαιο, σαν ακρογιάλι να λούζεις με συναίσθημα την κάθε άτιμη μέρα. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~   Ναυάγιο γίναμε, καταφέραμε να σύρουμε τον πλούτο μας, στη Γη. Αιώνια αγναντεύουμε. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~   Στην γέφυρα θα σκαρφαλώσω να φωνάξω πως σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ. Κανείς φόβος να μη μείνει. Άκουσέ με, σε παρακαλώ. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~   Στα δικά μας Γαλάζια Όρη, οι άνθρωποι κάνουν καντάδα στα ψάρια της θάλασσας. Ανεμολόγιο γίνονται και σαν τις ροές του ανέμου χάνονται, κάπου στο απυρόβλητο σύμπαν που μας ανήκει. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~   Με τούτο το Κόκκινο εγώ, με τούτο· βάφτισα τα όνειρα, τις προσδοκίες και τις αναστολές μου. τώρα μπορώ να δω όλα τα χρώματα καθαρά ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~   Μεγαλιθικό λατρευ...

ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΣ

  Χειμώνας Δεν φοβάμαι το παγωμένο της ψυχής σου ακόμη κι όταν σπαράζει η καρδιά μου. Μέλι στάζει η Αγάπη μας και το σούρουπο «μέθυσε». «Σ’ αγαπώ» ψιθύρισα, ενώ σε είχε αγκαλιά το χιόνι. Τόσο κρύα και άκαμπτη, μα εγώ προσμένω την αναγέννηση.   Καλοκαίρι Μέσα στην υπερβολή του γαλάζιου, κρύβεις ακόμη μία ευκαιρία. Δική μου είναι η ιστορία σου και εσύ σαν νικητής στέκεις, μα με φοβάσαι. Το πρωτάθλημά σου είναι ειδυλλιακό και εσύ ως βάθρο,  αναζητάς τον Παράδεισο.  Αυτό το όνειρο μας ανήκει.   Φθινόπωρο Το καφέ σου χρώμα αιχμαλωτίζει και πλέκει τα όνειρά μου. Το κίτρινο που ξεθωριάζει, μου θυμίζει κάθε δυνατή ευκαιρία που απαρνήθηκα. Απόψε το χώμα μυρίζει βροχή και έρωτα. Καμία ευωδία δεν συγκρίνεται μαζί σου. Ευλογημένη νιώθω.   Άνοιξη Μην με κοιτάς. Είσαι γεμάτη από εμένα. Ένα χρυσό σκήπτρο στο χέρι σου και ένας ήλιος φορεμένος στα μαλλιά σου. Πεταλούδες πλέκουν γύρω από εσένα φωτοστέφανο κι ένας άγγελος προσμένει,...