Δεν είμαι ακόμη στάχτη

Καλημέρα, εκφραστικοί μου. Ελπίζω να σας βρίσκω καλά. 

Για να είμαι ειλικρινής, δεν είχα σκοπό να κάνω άλλη ανάρτηση αυτή την εβδομάδα. Γι’ αυτό άλλωστε, στο προηγούμενο post, έκλεινα κάπως με τις ευχές μου για τον Δεκαπενταύγουστο και έδινα κάτι σαν υπόσχεση πως θα τα ξαναπούμε μετά.

Όμως σήμερα, τώρα, είχα την έντονη ανάγκη να γράψω. Και δεν μου έφτανε αυτό. Έπρεπε να το μοιραστώ σε ζωντανό χρόνο.

Άλλωστε, τι εκφραστικό μπλοκ και κορίτσι είμαι, αν δεν εκφράζομαι τη στιγμή που το νιώθω;

Η φωτογραφία είναι από τα πυρόπληκτα βουνά της Λεόν και της Θαμόρα, στην Ισπανία. 

  Πηγή      

 

                                            Δεν είμαι ακ΄όμη στ΄άχτη 

Ακούω τα φύλλα έξω στη βροχή και νιώθω μουδιασμένη.
Ακούω έξω το χώμα του ανέμου και νιώθω πως παραλύει η ψυχή μου.

Χωρίς «μήτε» και «δεν».
Χωρίς «θέλω» και «μπορώ».

Όλα μέσα μου θυμίζουν μια κατατρεγμένη μαργαρίτα που κάποτε, λανθασμένα, ονόμασα στάχτη.

Θα μου πεις, γιατί στάχτη και όχι όνειρο;
Γιατί από τις μαύρες στάχτες χτίζονται τα πιο δυνατά όνειρα.

Και δεν έχει σημασία το πολύχρωμο ούτε το μονόχρωμο.
Σημασία έχει το προσδοκώ.

Προσδοκώ να ζωγραφίσω.
Προσδοκώ να μοιραστώ.
Προσδοκώ να αφήσω τον χρόνο να με κάνει καλύτερη.

Να δω πού μπορώ να φτάσω.
Πόσο θα αντέξω.
Πόσο θα υπομείνω.
Πόσο θα νιώθω τα φτερά μου να ματώνουν, να πονάνε,
να αναζητούν μια αγκαλιά
και τίποτα να μην υπάρχει.

Σαν διψασμένος
μπροστά σε μια όαση
που δεν μπορεί να αγγίξει.

Σαν πεινασμένος
μπροστά σε ένα τραπέζι
που μένει πάντα άδειο.

Μια αντίθεση
και μια ισορροπία.
Ένα παράξενο σημείο
ανάμεσα στην πληγή
και στην προσδοκία που λίγοι διακρίνουν,
που λίγοι δέχονται,
που ακόμη πιο λίγοι αντέχουν.

Εγώ όμως
προσδοκώ.

Και όσο προσδοκώ,
δεν είμαι ακόμη στάχτη.

~~ Δεν είμαι ακόμη στάχτη - Κική Κωνσταντίνου 

 Σημείωση:

Κάπου ανάμεσα στη διψασμένη και στον διψασμένο - στην πεινασμένη και στον πεινασμένο,
χάνεται το φύλο και μένει μόνο η ανάγκη.

  

Και τώρα μέσα μου, είναι όλα πιο γαλήνια, πιο όμορφα, πιο προσιτά.

Σας χαιρετώ και σας στέλνω αγάπη!