ΕΚΦΡΑΣΟΥ Κική

Η ζωή είναι μια διαδρομή που κανείς μας δεν ξέρει πραγματικά που θα τον βγάλει. Από τη στιγμή που ερχόμαστε στον κόσμο μέχρι τη στιγμή που φεύγουμε, υπάρχουν πράγματα που μπορούμε να σχεδιάσουμε, να προβλέψουμε, να προσπαθήσουμε να ελέγξουμε. Υπάρχουν όμως και τόσα άλλα που έρχονται χωρίς να τα περιμένουμε. Άνθρωποι που εμφανίζονται στη ζωή μας. Άνθρωποι που φεύγουν. Ευκαιρίες που παρουσιάζονται εκεί που δεν τις περιμένουμε. Απώλειες, αλλαγές, ανατροπές, στιγμές που μας αναγκάζουν να ξαναδούμε από την αρχή όσα θεωρούσαμε δεδομένα. Κι αυτή τη φορά, τα ίδια δεδομένα έχουν άλλου είδους δυναμική. Πιο σταθερή, πιο πολ΄ύτιμη, πιο κοντά σε κάτι που ενδεχομένως να θυμίζει εμάς! Και όσο μεγαλώνουμε, τόσο περισσότερο καταλαβαίνουμε πως όσο κι αν προσπαθούμε να έχουμε τον έλεγχο, δεν τον έχουμε πραγματικά. Το ξέρουμε όλοι αυτό. Από μικροί μαθαίνουμε να οργανώνουμε τη ζωή μας. Να κάνουμε σχέδια, να βάζουμε στόχους, να κοιτάμε μπροστά. Προσπαθούμε να ξέρουμε τι θα γίνει αύριο, σε έναν μήνα, σε πέντ...

Καλημέρα εκφραστικοί μου, ελπίζω να σας βρίσκω καλά. Σήμερα αποφάσισα να κάνω κάτι λίγο διαφορετικό. Να αφήσω μια μικρή γωνιά στο blog μου με μερικές φωτογραφίες που μου έστειλαν αναγνώστες με το καινούργιο μου βιβλίο, που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο από τις Εκδόσεις Πανσέληνος . Και ξέρετε κάτι; Μου αρέσει που στις φωτογραφίες αυτές δεν φαίνονται οι άνθρωποι. Φαίνεται μόνο το βιβλίο. Στην αρχή ίσως μοιάζει σαν απουσία. Όμως όσο το σκέφτομαι, τόσο περισσότερο μου φαίνεται πως είναι ακριβώς το αντίθετο. Γιατί ο άνθρωπος που φωτογράφισε ένα βιβλίο δεν χρειάζεται απαραίτητα να βρίσκεται μέσα στο κάδρο. Είναι ήδη εκεί. Είναι στο χέρι που το κράτησε, στο βλέμμα που στάθηκε πάνω στο εξώφυλλο, στη σελίδα που ίσως τσακίστηκε, στη φράση που υπογραμμίστηκε, στη στιγμή που κάποιος σταμάτησε για λίγο την ανάγνωση επειδή κάτι από όσα διάβασε τον άγγιξε περισσότερο απ’ όσο περίμενε. Και εδώ υπάρχει κάτι που με έκανε να σταθώ ακόμη περισσότερο σε αυτή την ιδέα. Το βιβλίο μιλά για τη μετάδοση ενός ιού ...

Καλημέρα, εκφραστικοί μου. Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.  Για να είμαι ειλικρινής, δεν είχα σκοπό να κάνω άλλη ανάρτηση αυτή την εβδομάδα. Γι’ αυτό άλλωστε, στο προηγούμενο post, έκλεινα κάπως με τις ευχές μου για τον Δεκαπενταύγουστο και έδινα κάτι σαν υπόσχεση πως θα τα ξαναπούμε μετά. Όμως σήμερα, τώρα, είχα την έντονη ανάγκη να γράψω. Και δεν μου έφτανε αυτό. Έπρεπε να το μοιραστώ σε ζωντανό χρόνο. Άλλωστε, τι εκφραστικό μπλοκ και κορίτσι είμαι, αν δεν εκφράζομαι τη στιγμή που το νιώθω; Η φωτογραφία είναι από τα πυρόπληκτα βουνά της Λεόν και της Θαμόρα, στην Ισπανία.      Πηγή                                                                    Δεν είμαι ακ΄όμη στ΄άχτη  Ακούω τα φύλλα έξω στη βροχή και νιώθω μουδιασμένη. Ακούω έξω το χώμα του ανέμου και νιώθω πως π...

Καλημέρα, εκφραστικοί μου!  Ελπίζω να σας βρίσκω όλους και όλες καλά. Έφτασε ο μήνας της Παναγίας μας… Έφτασε η εβδομάδα, φτάνει και η μέρα της. Δεν μπορώ να σκεφτώ έναν άνθρωπο, ακόμη κι εκείνον που δεν έχει πίστη, που να μη νιώθει έστω ένα δέος μπροστά στη Μητέρα όλων μας. Που να μην έχει, έστω κάποια στιγμή στη ζωή του, ανάγκη τη ζεστασιά της, την αγκαλιά της, την παρηγοριά της. Κι εγώ αυτές τις μέρες είχα την ανάγκη να φύγω λίγο. Πήρα μία εβδομάδα άδεια και πήγα στο χωριό μου. Μία εβδομάδα… Λίγο, θα μου πείτε. Κι όμως, ήταν ουσιαστική. Από εκείνες τις λίγες μέρες που, χωρίς να το καταλάβεις, γεμίζουν μέσα σου πολύ περισσότερο χώρο απ’ όσο τους αναλογεί. Και φυσικά, το μεγαλύτερο κομμάτι αυτής της εβδομάδας το πήρε η μικρή μου. Να μαζεύει πετρούλες, να ποτίζει λουλούδια, να μαζεύει φύλλα, να ανακαλύπτει πράγματα που στην πόλη ίσως προσπερνάμε χωρίς δεύτερη σκέψη. Να χαίρεται με τα πιο απλά, με εκείνα που για εμάς έχουν γίνει σχεδόν αόρατα. Κι εγώ να τη χαζεύω.... Να τη βλέπω να ...