ΕΚΦΡΑΣΟΥ Κική

Καλημέρα, εκφραστικοί μου!  Ελπίζω να σας βρίσκω όλους και όλες καλά. Έφτασε ο μήνας της Παναγίας μας… Έφτασε η εβδομάδα, φτάνει και η μέρα της. Δεν μπορώ να σκεφτώ έναν άνθρωπο, ακόμη κι εκείνον που δεν έχει πίστη, που να μη νιώθει έστω ένα δέος μπροστά στη Μητέρα όλων μας. Που να μην έχει, έστω κάποια στιγμή στη ζωή του, ανάγκη τη ζεστασιά της, την αγκαλιά της, την παρηγοριά της. Κι εγώ αυτές τις μέρες είχα την ανάγκη να φύγω λίγο. Πήρα μία εβδομάδα άδεια και πήγα στο χωριό μου. Μία εβδομάδα… Λίγο, θα μου πείτε. Κι όμως, ήταν ουσιαστική. Από εκείνες τις λίγες μέρες που, χωρίς να το καταλάβεις, γεμίζουν μέσα σου πολύ περισσότερο χώρο απ’ όσο τους αναλογεί. Και φυσικά, το μεγαλύτερο κομμάτι αυτής της εβδομάδας το πήρε η μικρή μου. Να μαζεύει πετρούλες, να ποτίζει λουλούδια, να μαζεύει φύλλα, να ανακαλύπτει πράγματα που στην πόλη ίσως προσπερνάμε χωρίς δεύτερη σκέψη. Να χαίρεται με τα πιο απλά, με εκείνα που για εμάς έχουν γίνει σχεδόν αόρατα. Κι εγώ να τη χαζεύω.... Να τη βλέπω να ...

    Καλησπέρα και καλή εβδομάδα, εκφραστικοί μου! Χθες είχα τη χαρά να παρακολουθήσω την ετήσια χοροθεατρική παράσταση της 4Dance Academy, στο Θέατρο «Ορέστης Μακρής» , μιας παράστασης στην οποία είχα την τιμή να συμβάλω μέσα από την επιμέλεια των κειμένων. Και όταν λέω «επιμέλεια», δεν εννοώ τη λέξη με τη στενή της έννοια. Περισσότερο αισθάνομαι πως είχα την ευλογία να διαβάσω τα κείμενα από τα πρώτα τους βήματα και να προσθέσω τη δική μου ποιητική, τρυφερή ματιά σε ένα υπέροχο παιδικό θεατρικό έργο. Μέσα από ένα αλληγορικό παραμύθι, η παράσταση μάς ταξίδεψε στη σημασία των επιλογών μας, αλλά και στην ανάγκη να σεβόμαστε και να αγαπάμε τη φύση. Τα μηνύματα ήταν πολλά και απευθύνονταν σε ανθρώπους κάθε ηλικίας. Άλλωστε, αυτό είναι το μεγάλο χάρισμα των αλληγορικών παραμυθιών: μιλούν ταυτόχρονα σε πολλούς αποδέκτες, αφήνοντας τον καθένα να ανακαλύψει τη δική του αλήθεια. Δεν θα σταθώ σήμερα τόσο στο παιδί και στη σπουδαιότητα της παιδικής ψυχής. Γι' αυτά έχουν ειπωθεί...

Καλησπέρα, εκφραστικοί μου, Χριστός Ανέστη! Χρόνια πολλά και ευλογημένα σε όλους σας. Εύχομαι από καρδιάς η Ανάσταση του Κυρίου να φωτίσει κάθε γωνιά της ψυχής σας και να την πλημμυρίσει με αγαλλίαση, γαλήνη, ελπίδα, ευημερία και κάθε καλό. Να γεμίσει τις ζωές μας με φως! Φως αληθινό, εσωτερικό, που δεν σβήνει. Ελπίζω να σας βρίσκω καλά, ήρεμους και γεμάτους από όσα πραγματικά έχουν σημασία. Πώς περάσατε αυτές τις Άγιες ημέρες; Εκκλησιαστήκατε; Σταθήκατε, έστω και για λίγο, μέσα στη σιωπή και την κατάνυξη της Μεγάλης Εβδομάδας; Ζήσατε τα Πάθη με περισυλλογή και την Ανάσταση με χαρά και συγκίνηση; Νιώσατε την ταπεινότητα που μας διδάσκει αυτή η πορεία; Την εσωτερική ανύψωση που έρχεται μέσα από τη δοκιμασία και οδηγεί στο φως; Βρεθήκατε με τους ανθρώπους σας; Με οικογένεια, φίλους, αγαπημένα πρόσωπα; Μοιραστήκατε στιγμές, λόγια, σιωπές που έχουν αξία; Καθίσατε γύρω από ένα τραπέζι, γελάσατε, φάγατε, τσουγκρίσατε αυγά, ανταλλάξατε ευχές; Χορέψατε; Γλεντήσατε; Αφήσατε για λίγο τις έγνοιε...

Μεγάλη Εβδομάδα, λες, μα δεν είναι εβδομάδα. Είναι ένας δρόμος μακρύς, αέρινος, σαν να τον φύσηξε κάποιος Θεός και ξέχασε να τον τελειώσει. Προχωράς και δεν ακούγεται ήχος, μόνο κάτι μέσα σου που σπάει σιγά σιγά, σαν την αγαπημένη σου πορσελάνη που δεν τόλμησες ποτέ να πετάξεις. Είναι ένας δρόμος που θυμάται όλα όσα προσπαθείς να ξεχάσεις. Στην αρχή είχε αγκάθια, θυμάσαι; Που δεν σε τρυπούσαν απλώς, σε κρατούσαν, σε μάθαιναν να περπατάς αργά, να προσέχεις, να φοβάσαι πάντα λίγο περισσότερο απ’ όσο μπορείς να αντέξεις. Είχε λάσπη... Εκείνη τη λάσπη που φοβάσαι ότι θα σε καταπιεί, γιατί ξέρεις ότι δεν είναι μόνο χώμα και νερό, είναι μέρες κουρασμένες, λόγια που δεν ειπώθηκαν, μάτια που χαμήλωσαν και υπέμειναν την αδιαφορία ή την απαξίωση. Είναι σαν να αντίκρισες τον εαυτό σου παιδί και τον είδες να κρατά το πόδι σου και να σου λέει «μείνε», όχι γιατί σε ήθελε για πάντα κοντά του, αλλά γιατί ήξερε πως, για να φύγεις, έπρεπε πρώτα να περάσεις από μέσα του. ...

Kαλημέρα εκφραστικοί μου και χρόνια πολλά!  Καλή χρονιά σε όλους με υγεία, αγάπη, φως, τύχη και χαρά! Απέραντη χαρά! Έχω πολλές μέρες να γράψω στο μπλοκ (από το παλιό έτος ακόμη), να σας επισκεφτώ και να σας διαβάσω καθώς οι τρεις τελευταίες μου αναρτήσεις ήταν -όπως σας είχα ενημερώσει- προγραμματισμένες προς δημοσίευση. Μου έλειψε αυτή η γωνιά, αυτό το σπιτάκι, αυτή η γειτονιά αλλά δεν μπορώ να διαβάσω τις αναρτήσεις που έχασα, οπότε "θα τα πούμε" από δω και πέρα.  Εύχομαι να περάσατε όμορφα και να πλημμυρίσατε τις καρδιές σας με μαγεία και φως.  Εγώ πέρασα όμορφα, ήσυχα, οικογενειακά. Δεν έκανα κάτι ιδιαίτερο αλλά έκανα το πιο σημαντικό, πέρασα χρόνο με το παιδάκι μου, που τόσο είχα ανάγκη. Βέβαια, περνάει τόσο γρήγορα ο καιρός που, ομολογώ οτι δεν μου έφτασε. Ήθελα ακόμη λίγο... Ο νέος χρόνος μας βρήκε υγιείς και αυτό ειναι από μόνο του σημαντικό. Επειδή συνέπεσαν και άλλες γιορτές, εκτός τις γιορτές της περιόδου, ομολογώ πως ήπια και έφαγα παραπάνω από οτι θα έπρεπε,...

  Φθινόπωρο, Κρύβεις μέσα σου μια απίστευτη μελαγχολία, που τόσο όμορφα βρίσκει τον τρόπο να αγγίζει τις ψυχές μας. Αποκαλύπτεσαι!  Πότε γυναίκα, πότε άντρας, πότε παιδί. Φ ύλλα φεύγουν στο διάβα σου, και εγώ περπατώ σε δρόμους με χρυσές αποχρώσεις και κίτρινες μνήμες, που ενώ με πληγώνουν, με κάνουν καλύτερη. Θ ολοί ουρανοί προσδοκούν μια αναίτια αιχμαλωσία, και κανείς δεν θυμάται πότε πόνεσε περισσότερο... Είναι η μνήμη ή η λήθη που δαγκώνουν τ' άστρα καλύτερα; Ι μάτια, και τα δικά σου ενδύματα, φίλε μου, φέρουν μια  σιωπή και έναν θαυμασμό που αγκαλιάζει τον χρόνο και κάθε μου βήμα, με φέρνει πιο κοντά στο αύριο. Ν ομίζω, αρκεί να σου πω πως "υπάρχω". Μα ξέρω πως στο φως, δεν χρυσίζει πάντα ο ήλιος, υπάρχει και η καταιγίδα που καρτερά, με απίστευτη προσμονή, το άγνωστο. Ο μάδα θα πει να γελάς, κρατώντας χέρια που σε σέρνουν μαζί τους στον Παράδεισο. Μα εγώ, αντί για ομάδα, συναντώ τη μοναξιά και με εσένα οδηγό, δεν ξέρω αν μπορώ να ανταπεξέλθω στο α΄...