Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2019

ΜΗ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Θέλω όλα να τα εξερευνήσω εδώ και τώρα.
Όλα
Εδώ
Τώρα
Σήμερα
Χθες
Που το χθες, ήταν το λεπτό που πέρασε.

Όλα εδώ
Τώρα
Δικά μου
Δίχως υπεκφυγές και δίχως ανακαλύψεις
Δίχως ζωή και δίχως θάνατο

Σαν σε μια κλωστή να ονειροβατώ και σαν - σε μια γνώριμη αλάνα - να παίζω ποδόσφαιρο, σαν να έγδαρα τα γόνατά μου χθες. Και θέλω κι άλλο… κι άλλο… κι άλλο..
Δίχως ντροπή και δίχως έλεος.
Δίχως μνήμες, μόνο με σκέψεις και ενίοτε με υπεκφυγές.

Πονάω, μ’ ακούς;
Ο θώρακάς μου καίει, με λιώνει, νιώθω το μέτωπό μου σαν να έχει βγάλει ρίζες και οι φλέβες, σαν τέρατα καραδοκούν και επιμένουν. Επιμένουν να με θυσιάσουν για το τίποτα.
Κι όλα σοβαροφανή, δίχως αιτία και δίχως συνέπεια.
Όλα να σφάζουν το τέμενος μια ξεχασμένης χώρας που εδώ και χρόνια αναζητώ. Κουρσάρος είμαι και ενίοτε ναυαγός.

Τι θες εσύ;
Τι σε ενοχλεί;
Το δάκρυ;
Ο φόβος;
Ο θυμός;
Είναι η ζωή μου μια ξεχασμένη παροικία. Παροικία, καταλαβαίνεις τι εννοώ; Μπορείς να δεις τι κρύβουν οι λέξεις; Βλέπεις το χέρι πως το τείνω νοερά; Ειν…

Ονειροβατεί στα σύννεφα, στα αστέρια, στην άμμο. Κοιμάται, ανασαίνει, κλαίει, γελάει, νιώθει. Στο χώμα, γράφει για ακόμη μια φορά το όνομά της.

"Γιατί αγαπώ σημαίνει ΔΙΑΔΙΔΩ! και ένας ανθρώπινος παλμός μπορεί ακόμη και τώρα να διαδοθεί. Δεν είναι αργά, ποτέ δε θα είναι αργά για όσους ζήσουν αύριο, για όσους όμως ζούνε τώρα, το αύριο θα είναι αργά αν δεν αρχίσει η διάδοση απο σήμερα. Και για να διαδόσεις την πράξη της αγάπης δε χρειάζεται να κάνεις πολλά, ούτε να κάνεις κάτι που δε μπορείς αυτή τη στιγμή, το να βγεις όμως και να πεις καλημέρα στον ηλικιωμένο που κάθεται στο παγκάκι της γειτονιάς, το να δώσεις λίγο από το ψωμί σου στο παιδί που πεινά, το να προσφέρεις ένα τριαντάφυλλο σε όποιον αγαπάς και να χαρίσεις ένα χαμόγελο σε κάποιον που δείχνει να το έχει ανάγκη είναι μια αρχή αυτής της διάδοσης!

Και πιστέψτε με όταν διαδίδεις κάτι καλό, εξαπλώνεται γρήγορα ως κάτι καλό!!!!"


" Μα κατέχεται στ’ αλήθεια η Αγάπη; Ονειροβατεί στα σύννεφα, στα αστέρια, στην άμμο. Κοιμάται, ανασαίνει, κλαίει, γελάει, νιώθει. Στο χώμα, γράφει για ακόμη μια φορά το όνομά της. "

~~ Η Αγάπη Δηλώνει Απών - Κική Κωνσ…

Εχθές βράδυ τρία ρύζια βρέθηκαν αιχμάλωτα σε έναν κισσό που φύτρωσε δίπλα από μία ερειπωμένη εκκλησία

" Ο Αρκτούρος ομιλεί
Ευλογεί την Αγάπη σαν ένα παθιασμένο σύννεφο.
Μελοποιεί την Αγάπη σαν ένα ματωμένο φεγγάρι.
Υμνεί την Αγάπη σαν ένα λευκό ερπετό."

Moυσική επένδυση βίντεο:  The Cinematic Orchestra Arrival of the Birds & Transformation





" Τον ήθελαν, διακαώς τον ήθελαν. Νομίζω πως τον ήθελαν περισσότερο από ότι εγώ. Τον ήθελαν τόσο πολύ που ήταν έτοιμοι να σκοτώσουν για να τον αποκτήσουν. Και ποιόν θα σκότωναν άραγε, εμένα ή εκείνον; Εκείνον! Αυτός ήταν ο στόχος, η πολύτιμη λεία. Αυτόν ήθελαν! Θα τον σκότωναν μόνο και μόνο για να τον έχουν, έστω και νεκρό. Οι αλήτες!   "Πρόβατο επί σφαγή" ακούστηκε μια αδιόρατη φωνή από κάπου. ''Λύκος σε κοτέτσι" απάντησε κάτι πηγαία μέσα μου."

Σε περίμενα.. κάτω από το φως των κεριών, σε περίμενα...

Σε περίμενα..
κάτω από το φως των κεριών, σε περίμενα.
Ξεχάστηκε η καρδιά μου, σε εκείνον τον βυσσινί καναπέ το βράδυ, που έμελε να ξεχάσω το όνομά σου.
Προσπάθησα, σαν καλοκουρδισμένο ρολόι, προσπάθησα, να πετάξω από πάνω μου κάθε είδους μελαγχολική υπόνοια, που αποσκοπεί σε χαλασμένους δείκτες που γυρίζουν το χρόνο πίσω, σε κάθε υποδουλωμένη​ στιγμή, που πασχίζω, σφίγγοντας τα δόντια να ξεπεράσω.
Προσπάθησα, μα δεν τα κατάφερα.

Σου ζήτησα, σε παρακάλεσα, ναι, αυτό ήταν παρακαλετό και ικεσία. Σου ζήτησα λοιπόν, να με αφήσεις να ταξιδέψω πίσω, στη στιγμή που οι ζωές μας ενώθηκαν κάτω από ένα χλωμό, μελαγχολικό​ φεγγάρι, μα δε με άφησες.

Γιατί αγάπη μου,
γιατί δε με άφησες;

Το μόνο που ήθελα ήταν να αποκοιμηθώ.
Μια αγκαλιά, και το ταξίδι μου θα ξεκινούσε. Είχα ήδη οραματιστεί την κουβέρτα της επιβίβασης. Θα ήταν εκείνη η πράσινη η φλις. Θυμάσαι; Εκεί πετούσαμε τα σπόρια, βλέποντας ταινία. Εκεί σμίγανε οι κάλτσες μας, οι καφέ. Εκεί η αγάπη, θάφτηκε στο πρώτο ξύπνημα του ημε…

ΟΙ ΑΓΚΑΛΙΕΣ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Μου λείπεις απόψε
Μου λείπεις πολύ​

Δεν είναι το φεγγάρι, τα άστρα, οι μνήμες, η γνώριμη προσταγή. Δεν είναι τα συνήθη ξεσπάσματα είναι κάτι άλλο, πιο βαθύ.

Κάτι δικό μου
Κάτι δικό σου
Κάτι δικό μας

Κάτι ανάμεσα σε εσένα και σε εμένα
Κάτι ανάμεσα σε εμάς

Μου λείπουν τα μάτια σου
Η αφή σου
Το χαμόγελό σου
Οι λανθασμένες λέξεις σου
Όλα μου λείπουν, όλα. Όλα όσα είσαι εσύ.

Κάποιες στιγμές σε αισθάνομαι μα άλλοτε σε χάνω. Κάποιες άλλες μάλιστα, σε διαπερνώ και διαπερνούμαι. Έπρεπε να ματώσει το φεγγάρι για να μάθω τι θα πει Αγάπη σε μια ανασφαλή υφήλιο.

Ας είναι!

Τα βράδια τραγουδούν οι πλανήτες, τους βλέπεις άραγε; Κινούνται σαν άλλες πέτρες του σύμπαντος, οι λευκές μαργαρίτες. Ο ήχος έρχεται από ένα ξεχασμένο Πλωμάρι. Το Δελφίνι έγινε σύμμαχός μας. Σε αυτή την παραλία όλα είναι αναίτια. Κι όμως, εμείς χαρτογραφία.

Μου λείπεις απόψε
Μου λείπεις πολύ

Σε φέρνω κοντά μου
Μείνε ακόμη λίγο, για λίγο ακόμα μαζί.

Μείνε τουλάχιστον έως να κοιμηθώ.
Υπόσχομαι, θα ακούσω το νανούρισμα όλο.
Θ…

ΔΥΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΤΟΛΗ

ΑΥΤΟ.

«Ήταν ένα απαλό καλοκαιρινό τοπίο που γαλήνευε την ψυχή, πανέμορφο σαν όνειρο, και μοναχικό σαν Κυριακή»

" Ένα μικρό ταμπελάκι επιγραφής στην πόρτα του καφενέ που ορκιζόμουν πριν ό,τι δεν υπήρχε, έγραφε:
«Εκλεκτός και ο επόμενος που θα καταφέρει να τη διαβεί… και θα ξεδιψάσει!»
Ο αέρας το κούνησε ελαφρώς κι αυτό υπάκουσε. Απλά, Λιτά, Άξια! "

~~ Η Αγάπη Δηλώνει Παρών - Κική Κωνσταντίνου
Photo credit: Καίτη Μιχαλοπούλου
Τοποθεσία: Κατάκολο Ηλείας

Ευχαριστούμε πολύ!! <3 " Που να πάει αυτή η αγάπη (η απούσα), άραγε;
Και δε μιλάω για την αγάπη που μπορεί να συνδέει δύο ανθρώπους, μιας και που περισσότεροι στη λέξη «αγάπη», σκέφτονται σχεδόν κατά αποκλειστικότητα τα ζευγάρια, αλλά αναφέρομαι στο μεγαλειώδες συναίσθημα της Αγάπης, με την πλήρη και ουσιώδη έννοιά του!
Αυτή την αγάπη που έχει να κάνει με όλο τον κόσμο. Που δεν ξεχωρίζει ή μάλλον δεν διαχωρίζει ζευγάρια, οικογένειες, παιδιά, ηλικιωμένους, αντικείμενα και άλλες, άχρηστες κατηγορίες που κάποιοι άμυαλοι δημιουργούν, αναίτια θα έλεγα. Μιλάω για εκείνη την αγάπη που θα έπρεπε να πλαισιώνει και να αγκαλιάζει ό…

Ο ΆΓΓΕΛΟΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Σαν εαρινό όνειρο-  ήρθε στην αγκαλιά μου ένας Άγγελος - εξ ουρανού σταλμένος.
Κανείς δεν εμίλησε.
Όλοι τον ήθελαν, όλοι, μα κανείς δεν προσπάθησε να τον πάρει από εμένα.
Ο προσηλυτισμός (από εκείνους) ήταν η μόνη λύση. Τα κατάφερα! Τον κράτησα.
Ουσιαστικά, έμεινε εκεί που ήθελε να μείνει.

Ο όχλος θύμωσε. Δίστασαν στην αρχή, μα μετά άρχισαν με έξυπνα τεχνάσματα, να τον καλούν κοντά τους. Γενναία τους απαρνήθηκε. Συνέχισε να μένει κοντά μου, να με τιμά. Ακόμη κι όταν τον έδιωξα με πάθος, εκείνος εκεί, σε πείσμα όλων επέμεινε. Τον αγκάλιασα κλαίγοντας, όταν διαπίστωσα με πόση δύναμη πάλευε, για να μείνει.

Ένα παγερό βράδυ, ανθρώπινος χειμώνας έμοιαζε, ήρθαν τέσσερις κουκουλοφόροι να τον πάρουν. Δεν ήθελαν να δω τα πρόσωπά τους, κι όμως, ορκίζομαι ότι μου ήταν τόσο οικεία.

Ο Άγγελος εξαγριώθηκε, ποτέ άλλοτε δεν τον είχα δει θυμωμένο. Τους είδα να αποχωρούν με αποστεωμένα πρόσωπα και θυμήθηκα πως όταν ήρθαν, δεν φορούσαν κουκούλες. Τους τις φόρεσα, για να μην θυμηθώ στο μέλλο…

ΜΕΤΑΦΕΡΩ ΑΠΟΨΕ ΔΕΛΦΙΝΙΑ ΝΕΚΡΑ

Τίτλος Διηγήματος: Η Σιμώνη Κοιμήθηκε Νωρίς 
Συγγραφή/Αφήγηση: Κική Κωνσταντίνου


"Στο όνειρό μου ήμουν ντυμένη νύφη αλλά πρόσεξε, μία νύφη που επέπλεε σε έναν βυθό. Ήταν κάπως περίεργο. Αιωρούνταν η ψυχή μου κάτω από ένα γαλάζιο κρυστάλλινο νερό και το σώμα μου, τέμνονταν πάνω από μία διάφανη πράσινη βλάστηση ενώ τα ψάρια με διαπερνούσαν. Χρόνια είχα να αισθανθώ τόσο καθαρή μέσα μου, να νιώθω, πως μέσα μου δεν κατοικεί τίποτα παρά μόνο μία λευκή ζεστή χιονοστιβάδα. Πάω στοίχημα, πως αν η ψυχή μας μπορούσε να ζωγραφίσει την αγνότητα, θα έφτιαχνε τον πίνακα που οραματίστηκα μόλις."





Τίτλος Ποιήματος: Νεκρός Άγγελος
Συγγραφή/Αφήγηση: Κική Κωνσταντίνου

"Μεταφέρω απόψε δελφίνια νεκρά.

Ένα
Δύο
Τρία
Τέσσερα
Πέντε
Έξι

Και κάτι λιγότερο από δύο δεκάδες τα φτερά της.
Εφαπτόμενα φτερά...
Ακέραια και καταστροφικά....
Σε "φορτώθηκα"
Σαν ενοχή σε "φορτώθηκα" και ψάχνω τόπο και χρόνο, να σε εναποθέσω...

Πώς να αφήσεις έναν βολβό σε έναν βάλτο;
Πώς να ρίξεις μέσα το…

Και δεν της μίλησε, απλώς, σαν να ήξερε ήδη, άνοιξε την πόρτα και έφυγε. Και εκείνη, δεν ήθελε να θυμάμαι το όνομά του, δεν ήθελε να το ξανακούσει ποτέ. Ήταν η Αγάπη, η Αγάπη που δήλωσε Απών και χάθηκε σαν ένα γλάρο που πεινάει..

" Για ακόμη μία φορά, ένιωθα πως το πρόσωπό μου, καλύπτεται από ένα άλλο πετσί, ένα δέρμα που δεν θέλησα, μα κάποιοι, σαν κράνος ασφαλείας, δικλίδα, ήρθαν και μου τοποθέτησαν. Τον άκουγα να μου μιλά και εγώ από μέσα μου, τον παρακαλούσα, να «σκάσει». Μόνο με αυτήν την προστακτική λέξη μπορούσα να μεταφέρω την οργή και την θλίψη που ένιωθα. Και η συσσώρευση αυτών των δύο, έκαναν την ψυχή και το σώμα, να θέλει να καταρρεύσει. Όμως μία άλλους είδους δύναμη, μέσα μου, σαν μια φλόγα που στην ψυχή βαθιά καραδοκεί, με έκανε να μην μιλάω, να επεξεργάζομαι και να περιμένω, την φλόγα – καθαρά, να διαρρεύσει. Όχι για να με κάψει όμως, ούτε να με ζεστάνει, μόνο να μου προσθέσει την δυναμική και τις αξίες που χρειάζομαι. Κυρίως την αξιοπρέπεια, την ελπίδα και την πίστη. Σε κάτι νέο, ιδεατό και βαθιά ριζωμένο, στην Ανάπτυξη.
Και δεν της μίλησε, απλώς, σαν να ήξερε ήδη, άνοιξε την πόρτα και έφυγε. Και εκείνη, δεν ήθελε να θυμάμαι το όνομά του, δεν ήθελε να το ξανακούσει ποτέ. Ήταν η Αγάπη, η Αγάπη…

Δεν είναι άνθρωποι, είναι υπάρξεις Δεν είναι αντικείμενα, είναι συναισθηματισμοί και οράματα. Δεν είναι ζώα, είναι η Αγάπη και η Αγάπη δεν έχει υπόσταση!

Δεν είναι άνθρωποι, είναι υπάρξεις
Δεν είναι αντικείμενα, είναι συναισθηματισμοί και οράματα
Δεν είναι ζώα, είναι η Αγάπη και η Αγάπη δεν έχει υπόσταση!

Είναι κρίνα,
Είναι γέννηση, θάνατος, Ένωση,
Είναι κάτι πολύτιμα προσωπικά δικό μας.

Είναι η Αγάπη
Και είμαστε εμείς!

~~ Η Αγάπη Δηλώνει Απών - Κική Κωνσταντίνου
Τριλογία Αγάπης από τις εκδόσεις Λεξίτυπον

Εσύ ακόμη να προμηθευτείς το βιβλίο;
Τι περιμένεις;
Ζήτησέ το μου ενυπόγραφο και με αφιέρωση.

Photo cretid: Μαρία Παρασκευοπούλου
Τοποθεσία λήψης: Λουτράκι
Συλλέγω Στιγμές blog by Μαρία Παρασκευοπούλου
https://www.syllegw-stigmes.gr/
https://www.mariaparask29-photography.gr/

Ευχαριστώ πολύ!!!

#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου
#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Απών
#Συλλεκτικό_Κορίτσι
Ο «ζητιάνος» κοίταξε το ρολόι του καμπαναριού της εκκλησίας και διαπίστωσε ότι η ώρα ήταν επτά το απόγευμα. Είχε ήδη αρχίσει να σουρουπώνει και η κίνηση είχε λιγοστέψει αρκετά. Ξαφνιάστηκε όταν αντίκρισε μια ποδοσφαιρική μπάλα να συγκρούεται με τα πόδια του. Έπιασε τη μπάλα κ…

Μπροστά μας χαράζει η πορεία ενός πεφταστεριού και ο κόκκινος πλανήτης, φλέγεται από επιθυμία.

Τίτλος: Τα άστρα τη νύχτα μικραίνουν
 Στίχοι/Απαγγελία: Κική Κωνσταντίνου

 Μουσική: Okay, donc... L'histoire c'est... 
URL: https://icons8.com/music/


 " Τα άστρα τη νύχτα μικραίνουν. Τα έχεις δει πως μικραίνουν; Ρουμπίνια γίνονται… Πόθοι ευγενικοί, αναμετριούνται. Βουνά γυμνά, καίγονται. Οι οργάντζες ψάχνουν να βρουν τα ξεχασμένα βολάν τους, ταίρι γίνονται. Μνήμες αλιεύουν. Στιγμές θα μείνουν, αναλλοίωτες και χαραγμένες σαν ένα ιστιοπλοϊκό κανό που μάζεψε «αλάτι». Θαλασσινό αλάτι, γεμάτο ζωή και στέψη. Μία ακόμη ανάμνηση, ένας ακόμη στόχος, ένα ακόμη βραβείο. Μία επιτυχία και ένας ακόμη θεσμός. Μπροστά μας χαράζει η πορεία ενός πεφταστεριού και ο κόκκινος πλανήτης, φλέγεται από επιθυμία. Μαζί μου, ζήσε. Εναντιώσου. Αγάπησε. Βάφτισε την κάθε στιγμή αιωνιότητα και άσε με να μικραίνω τα άστρα στα μάτια σου μα να τα μεγαλώνω στο μυαλό και στην καρδιά σου. "



Τίτλος: Η Δύναμή σου (#2)  Στίχοι/Απαγγελία: Κική Κωνσταντίνου  Created by VideoShow:http://videoeditorglobalserver…

Σαν γνήσιο, άγριο θηλυκό δημιουργείς αντιπάλους και ενίοτε προκαλείς εκνευρισμό. Είσαι γυναίκα όμως και ξέρεις να μάχεσαι μα και να τιθασεύεις όλους εκείνους τους δούρειους ανέμους που απειλούν να ταράξουν τη φιλήσυχη ζωή σου.

Τίτλος: Ο Ήλιος  Στίχοι/Απαγγελία: Κική Κωνσταντίνου  Ποιητική συλλογή: Τα Λάφυρα της Ψυχής μου  Εκδόσεις mystory.gr, 2015 
 Μουσική: Lifestream  URL: https://icons8.com/music/

"Έκλαψες απο ’κει ψηλά που μας έβλεπες να λυπούμαστε για σένα και ράντισες τον κόσμο μας με τα μαύρα σου δάκρυα! Ακόμη κι έτσι, κατάφερες να είσαι κοντά μας! Είσαι δίπλα μας! Βρίσκεσαι εδώ, κάτω στη γη! Έκανες τα δάκρυά σου να ανθίσουν για να μας δείξεις πως θα είσαι κοντά μας για πάντα! Πόσο ίδιος είσαι με εμάς! Αναγεννήθηκες μέσα από τα δάκρυά σου, τους σπόρους σου, τις δικές μας λεγόμενες στάχτες!"




Τίτλος: Η Σελήνη  Στίχοι/Απαγγελία: Κική Κωνσταντίνου
Ποιητική συλλογή: Τα Λάφυρα της Ψυχής μου 
Εκδόσεις mystory.gr, 2015
Μουσική: Okay, donc... L'histoire c'est...
 URL: https://icons8.com/music/

 "Σαν γνήσιο, άγριο θηλυκό δημιουργείς αντιπάλους και ενίοτε προκαλείς εκνευρισμό. Είσαι γυναίκα όμως και ξέρεις να μάχεσαι μα και να τιθασεύεις όλους εκείνους τους δούρειους ανέμους που απειλούν να ταράξο…

Ξεριζώνω την καρδιά μου από αγάπη, για να ανθίσει στο μέλλον η δική σου. Και ξέρω. Ξέρω πως θα πονέσεις, πως θα κλάψεις, πως θα με μισήσεις. Το ξέρω που να πάρει, και αυτό μου είναι αβάσταχτο.

"Σήμερα φόρεσα το αγαπημένο σου φόρεμα.
Εκείνο το λευκό, μεταξωτό φόρεμα που μου αγόρασες στην τρίτη επέτειο του γάμου μας. Δεν θα ξεχάσω ποτέ, το πώς ένιωσα όταν το άγγιξα για πρώτη φορά. Το ύφασμά του, μου θύμισε τα αισθήματά μου, για εσένα. Τρυφερά και αγνά, σαν το χρώμα που επέλεξες να του δώσεις. Ξέρω πως το παρήγγειλες ειδικά για εμένα. Ξέρω πως δυσκολεύτηκες να δώσεις τα μέτρα μου στον ράπτη, ειδικά αυτά που αφορούσαν τον κορσέ και δεν ξέρω και πως τα κατάφερες αλλά η έκπληξή σου ήταν ιδανική. Λες και πήραν τα μέτρα από εμένα, λες και το ζήτησα εγώ. Πόσο μέσα ήσουν πάντα, στις επιθυμίες και στα όνειρά μου. Ακόμη και το τελείωμα στο φουστάνι, χαραγμένο με την δαντέλα που ξέρεις πόσο αγαπώ, έμοιαζε με την αγάπη μας. Υπερήφανο, όπως εμείς.
Θεέ μου, πόσο σε αγαπώ.
Να ήξερες μόνο.
Φρόντισα να φορέσω και τις μεταξωτές, λευκές κάλτσες με τις οποίες είχες εμπλουτίσει το δώρο σου. Και τα παπούτσια, επίσης. Και τα γάντια, φόρεσα. Και την ομπρέλα θα πάρω μαζί μου. Και τ…