Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


Δεν σου έφερα την εφημερίδα σου...

Τα μπισκότα χωρίς γάλα μου έλεγες, μένουν ορφανά.
Ο Άγιος Βασίλης δεν θα 'ρθει.

Ένα παραμύθι ξεχασμένο, που κάποτε διαβάστηκε και μας έμεινε μόνο, η άυλη αγκαλιά του.
Καμία γραμματοσειρά δεν μας έδειξε, πώς συνόδευε την εικόνα.

Πως να χρωματίσεις τα κινούμενα σχέδια, όταν οι ξυλομπογιές σου στέρεψαν σαν τέμπερα, που βυθίζεται στο χώμα;

Κύριε,
τα θλιμμένα σας μάτια, κύριε
και ένα κουκλάκι, που μου θυμίζει σπιρτόκουτο.

Ντροπαλέ πεζοναύτη, αειθαλή σμηναγέ,
μοναχικέ αθλητή, το δόρυ μου γίνε!

Θέλω να σου πω μια ιστορία, ένα παραμύθι, ένα ποίημα, μιας ιστορίας θεμιτής.

Οι γαλάζιες σου λέξεις, όραμα έγιναν.

Μα...
Δεν σου έφερα την εφημερίδα σου...

~~ Η εφημερίδα - Κική Κωνσταντίνου

Σχόλια

  1. Χρόνια πολλά.
    Καλά Χριστούγεννα και του χρόνου με υγεία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "Θέλω να σου πω μια ιστορία, ένα παραμύθι"
    Απόψε ξεδίπλωσε την καρδιά σου κι άφησε όλα τα όνειρα να γίνουν αλήθεια.....Όλα μπορούν να συμβούν απόψε!
    Καλά Χριστούγεννα Κική μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κική μου, ένα μικρό ρεσιτάλ ευαισθησίας το σημερινό σου γραπτό. Χρόνια πολλά κοπέλα μου, να είσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλά Χριστούγενα μάτια μου. Να περάσεις όμορφα! Τα φιλιά μου και την αγάπη μου σου στέλνω

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλά Χριστούγεννα,Κική μου, με υγεία και αγάπη!
    Χρόνια πολλά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ομορφούλα της παρέας εύχομαι Καλά Χριστούγεννα και μία ακόμα πιο ανοδική χρονιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. χρονια πολλα κουκλα μου οι επιθυμιες σου ευχες μου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Καλή νέα χρονιά με Υγεία-Αλληλεγγύη-Πολιτισμό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...