Πηγή Σε χρειάζομαι. Kάτω από το φως σε χρειάζομαι. Στο σκοτάδι σε χρειάζομαι. Στο κρύο σε χρειάζομαι. Στη ζέστη σε χρειάζομαι. Στη μοναξιά- εσένα. Στο πλήθος- εσένα. Παντού εσένα. Παντού εσύ. Εσύ κι εγώ… κι όμως τι παράξενο τέλος η αγάπη μας. Εγώ σε χρειάζομαι. Εσύ δεν με χρειάζεσαι. Κάτω από το φως δεν με χρειάζεσαι. Στο σκοτάδι ίσως με θυμάσαι. Στη ζέστη με ξεχνάς. Στη μοναξιά- εσύ. Και οι άλλοι γύρω σου. Στο πλήθος εσύ, οι άλλοι, κι εγώ. Εγώ πουθενά. Εσύ παντού. Εγώ παρών στον πόνο. Εσύ παρούσα στην απουσία μου. Και όσο σε φωνάζω πιο δυνατά, τόσο πιο σιωπηλά φεύγεις. Σε ψάχνω στα φώτα που ανάβουν και σβήνουν, στα δωμάτια που δεν άντεξαν ποτέ το «μαζί», στις λέξεις που είπαμε μισές και στις σιωπές που είπαν τα υπόλοιπα. Σε χρειάζομαι όπως χρειάζεται η νύχτα το φεγγάρι, κι όμως εσύ είσαι φως που δεν γυρίζει πίσω. Δεν με κοιτάς πια όπως πριν. Ή ίσως με κοιτάς -αλλά όταν δεν σε κοιτάζω εγώ. Και εγώ μένω εδώ, σε ένα «αύριο» που έγι...
Όταν το μυαλό σου πάει να εκραγεί, κάνε χώρο. Εκφράσου.