ΕΚΦΡΑΣΟΥ Κική

Δεν ξέρω αν θυμάμαι καλά. Όχι επειδή πέρασε πολύς καιρός ή επειδή τα πράγματα αλλάζουν. Αλλά γιατί… η μνήμη μου δεν κρατάει εικόνες, δεν κρατάει φωτογραφίες. Κρατάει ήχους. Ήχους που ζουν και αναπνέουν μαζί μου, αθόρυβα, στα βάθη ενός δωματίου που δεν έχει παράθυρα. Ο ήχος της καρέκλας όταν σύρεται στο παλιό παρκέ. Το ξύσιμο του στυλού στο λεπτό χαρτί, που μοιάζει να γράφει όχι λέξεις, αλλά τις σκέψεις μου, που ακόμα ψάχνουν τρόπο να βγουν. Το απαλό κλικ που κάνει το παλιό κασετόφωνο όταν ξεκινά να παίζει ένα τραγούδι που δεν ακούγεται πια. Κι εκείνη η παύση — η σιωπή πριν απαντήσεις κάτι που πονάει, σαν να κρατιέται ο χρόνος για μια ανάσα. Η μνήμη μου δεν είναι κινηματογραφική. Δεν έχει καρέ, δεν έχει εικόνες σε διαδοχή. Είναι ηχητική. Σαν κάποιος να άφησε μέσα μου ένα παλιό μαγνητόφωνο που ηχογραφεί τα πιο μικρά, ανείπωτα κομμάτια της ζωής μου — όχι για να τα δω ξανά, αλλά για να τα ακούσω, όταν όλα γύρω γίνονται σιωπηλά. Και τότε, σε στιγμές που ο κόσμος ησυχάζει κ...