ΕΚΦΡΑΣΟΥ Κική

Η ζωή είναι μια διαδρομή που κανείς μας δεν ξέρει πραγματικά που θα τον βγάλει. Από τη στιγμή που ερχόμαστε στον κόσμο μέχρι τη στιγμή που φεύγουμε, υπάρχουν πράγματα που μπορούμε να σχεδιάσουμε, να προβλέψουμε, να προσπαθήσουμε να ελέγξουμε. Υπάρχουν όμως και τόσα άλλα που έρχονται χωρίς να τα περιμένουμε. Άνθρωποι που εμφανίζονται στη ζωή μας. Άνθρωποι που φεύγουν. Ευκαιρίες που παρουσιάζονται εκεί που δεν τις περιμένουμε. Απώλειες, αλλαγές, ανατροπές, στιγμές που μας αναγκάζουν να ξαναδούμε από την αρχή όσα θεωρούσαμε δεδομένα. Κι αυτή τη φορά, τα ίδια δεδομένα έχουν άλλου είδους δυναμική. Πιο σταθερή, πιο πολ΄ύτιμη, πιο κοντά σε κάτι που ενδεχομένως να θυμίζει εμάς! Και όσο μεγαλώνουμε, τόσο περισσότερο καταλαβαίνουμε πως όσο κι αν προσπαθούμε να έχουμε τον έλεγχο, δεν τον έχουμε πραγματικά. Το ξέρουμε όλοι αυτό. Από μικροί μαθαίνουμε να οργανώνουμε τη ζωή μας. Να κάνουμε σχέδια, να βάζουμε στόχους, να κοιτάμε μπροστά. Προσπαθούμε να ξέρουμε τι θα γίνει αύριο, σε έναν μήνα, σε πέντ...

Καλημέρα εκφραστικοί μου, ελπίζω να σας βρίσκω καλά. Σήμερα αποφάσισα να κάνω κάτι λίγο διαφορετικό. Να αφήσω μια μικρή γωνιά στο blog μου με μερικές φωτογραφίες που μου έστειλαν αναγνώστες με το καινούργιο μου βιβλίο, που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο από τις Εκδόσεις Πανσέληνος . Και ξέρετε κάτι; Μου αρέσει που στις φωτογραφίες αυτές δεν φαίνονται οι άνθρωποι. Φαίνεται μόνο το βιβλίο. Στην αρχή ίσως μοιάζει σαν απουσία. Όμως όσο το σκέφτομαι, τόσο περισσότερο μου φαίνεται πως είναι ακριβώς το αντίθετο. Γιατί ο άνθρωπος που φωτογράφισε ένα βιβλίο δεν χρειάζεται απαραίτητα να βρίσκεται μέσα στο κάδρο. Είναι ήδη εκεί. Είναι στο χέρι που το κράτησε, στο βλέμμα που στάθηκε πάνω στο εξώφυλλο, στη σελίδα που ίσως τσακίστηκε, στη φράση που υπογραμμίστηκε, στη στιγμή που κάποιος σταμάτησε για λίγο την ανάγνωση επειδή κάτι από όσα διάβασε τον άγγιξε περισσότερο απ’ όσο περίμενε. Και εδώ υπάρχει κάτι που με έκανε να σταθώ ακόμη περισσότερο σε αυτή την ιδέα. Το βιβλίο μιλά για τη μετάδοση ενός ιού ...

Καλημέρα, εκφραστικοί μου. Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.  Για να είμαι ειλικρινής, δεν είχα σκοπό να κάνω άλλη ανάρτηση αυτή την εβδομάδα. Γι’ αυτό άλλωστε, στο προηγούμενο post, έκλεινα κάπως με τις ευχές μου για τον Δεκαπενταύγουστο και έδινα κάτι σαν υπόσχεση πως θα τα ξαναπούμε μετά. Όμως σήμερα, τώρα, είχα την έντονη ανάγκη να γράψω. Και δεν μου έφτανε αυτό. Έπρεπε να το μοιραστώ σε ζωντανό χρόνο. Άλλωστε, τι εκφραστικό μπλοκ και κορίτσι είμαι, αν δεν εκφράζομαι τη στιγμή που το νιώθω; Η φωτογραφία είναι από τα πυρόπληκτα βουνά της Λεόν και της Θαμόρα, στην Ισπανία.      Πηγή                                                                    Δεν είμαι ακ΄όμη στ΄άχτη  Ακούω τα φύλλα έξω στη βροχή και νιώθω μουδιασμένη. Ακούω έξω το χώμα του ανέμου και νιώθω πως π...

Καλημέρα, εκφραστικοί μου!  Ελπίζω να σας βρίσκω όλους και όλες καλά. Έφτασε ο μήνας της Παναγίας μας… Έφτασε η εβδομάδα, φτάνει και η μέρα της. Δεν μπορώ να σκεφτώ έναν άνθρωπο, ακόμη κι εκείνον που δεν έχει πίστη, που να μη νιώθει έστω ένα δέος μπροστά στη Μητέρα όλων μας. Που να μην έχει, έστω κάποια στιγμή στη ζωή του, ανάγκη τη ζεστασιά της, την αγκαλιά της, την παρηγοριά της. Κι εγώ αυτές τις μέρες είχα την ανάγκη να φύγω λίγο. Πήρα μία εβδομάδα άδεια και πήγα στο χωριό μου. Μία εβδομάδα… Λίγο, θα μου πείτε. Κι όμως, ήταν ουσιαστική. Από εκείνες τις λίγες μέρες που, χωρίς να το καταλάβεις, γεμίζουν μέσα σου πολύ περισσότερο χώρο απ’ όσο τους αναλογεί. Και φυσικά, το μεγαλύτερο κομμάτι αυτής της εβδομάδας το πήρε η μικρή μου. Να μαζεύει πετρούλες, να ποτίζει λουλούδια, να μαζεύει φύλλα, να ανακαλύπτει πράγματα που στην πόλη ίσως προσπερνάμε χωρίς δεύτερη σκέψη. Να χαίρεται με τα πιο απλά, με εκείνα που για εμάς έχουν γίνει σχεδόν αόρατα. Κι εγώ να τη χαζεύω.... Να τη βλέπω να ...

    Αυτός που μισώ μου είπε ότι του μοιάζω.   Γι' αυτό κοιτάζω κάθε μέρα τον εαυτό μου λίγο πιο βαθιά.   Φοβάμαι κάθε λέξη που βγαίνει από το στόμα μου, κάθε σιωπή που μένει περισσότερο απ' όσο πρέπει, κάθε μικρή συνήθεια που θα μπορούσε να γίνει η αρχή της ομοιότητάς μας.   Γιατί τίποτα δεν με τρομάζει περισσότερο από το να ανακαλύψω πως ο άνθρωπος που πολέμησα βρήκε τελικά καταφύγιο μέσα μου.   Αυτός που μισώ - Κική Κωνσταντίνου

  Σαπίλα. Βρωμιά. Από τη μια η σαπίλα. Από την άλλη η ανθρωποφαγία. Και στη μέση άνθρωποι που διαλέγουν στρατόπεδα, λες και υπάρχει καθαρή πλευρά. «Σεβάσου τον νεκρό», λένε. Μα σεβάστηκε εκείνος πάντα τους ζωντανούς; Κι αν όχι, ποιος θα τολμήσει να το πει χωρίς να κατηγορηθεί ότι δικαιολογεί το έγκλημα; Κι όμως, το ένα δεν γεννά το άλλο. Η δολοφονία δεν εξαγνίζει τη ζωή. Ούτε η ζωή εξαγνίζει τη δολοφονία. Άλλοτε ντύνουμε κάποιον με φωτοστέφανο επειδή υπήρξε σπουδαίος. Επειδή υπηρέτησε την τέχνη, την επιστήμη ή τη δικαιοσύνη. Ή απλώς επειδή διέθετε τα μέσα, τις γνωριμίες, την εξουσία και την επιρροή. Σαν το ταλέντο, η γνώση, η ιδιότητα ή η ισχύς να ξεπλένουν τις πράξεις. Σαν η δόξα να γίνεται συγχωροχάρτι. Κι όταν αυτό δεν αρκεί, αναλαμβάνει η σιωπή. Από την άλλη, το πλήθος. Έτοιμο να κατασπαράξει ό,τι απέμεινε. Να ψάξει στα συντρίμμια, όχι για την αλήθεια, αλλά για λίγη ακόμα σάρκα. Να καταδικάσει, να χλευάσει, να χορτάσει. Άνθρωποι που τρώνε ανθρώπους, στο όνομα της ηθικής. Και τό...

  Έτσι τη νύχτα ανταμώνεις απ' τη μέρα τα όσα αποκρύπτεις απ' τον εαυτό σου και όπως είθισται, είναι η αλήθεια. Έκανα μια προσπάθεια να ζωγραφίσω. Μάταιη η τόλμη μου. Άγονη η ψυχή, το ταλέντο στείρο. Λένε, πως η σιωπή ειναι η καλύτερη συντρόφισσα, μα τα λόγια, τα απαγορευμένα, μοιάζουνε με έναν άνθρωπο που θέλησε να εκπληρώσει έναν στόχο μα στην αφετηρία, χάθηκε από την τσέπη του ένα φτερό αγγέλου που τόσο είχε ποθήσει. Τι δύσκολο πράγμα να έχεις όνειρα και να μη μιλάς για αυτά. Να παλεύεις μα να μη μάχεσαι. Να κερδίζεις και να 'σαι ηττημένος. Τίποτα δεν μας ανήκει. Μόνο το σήμερα περνάει και χάνεται γιατί τα άστρα κατέκτησαν τον κόσμο. Ό,τι μας δίνεται χωρίς απαίτηση δεν πάει χαμένο. Μόνο τότε το μέλλον μας ανήκει. Χωρίς δισταγμό, χωρίς λογική, χωρίς ανάγκη μόνο με όνειρα και συνείδηση γιατί ο σεβασμός εμπίπτει σε μια ανάμνηση θολή. Στόχος το χθες, γιατί οι μέρες περνούν ενώ τα όνειρα σέρνονται. Κι ύστερα θα σου μιλήσω για τον ήλιο όμως πιότερο αγαπώ τη σιωπή γιατί στα μά...

Καλημέρα, εκφραστικοί μου. Ελπίζω να σας βρίσκω όλους καλά. Δεν με έχετε συνηθίσει σε τέτοιου είδους post, αλλά πραγματικά ένιωσα την ανάγκη να το μοιραστώ. Ένα περιστατικό που έζησα χθες με επηρέασε πολύ και με έβαλε σε πολλές σκέψεις. Χθες το βράδυ είχα πάει με τη μικρή μου σε έναν χώρο με φουσκωτά. Έναν πραγματικά όμορφο χώρο, με μεγάλα φουσκωτά για όλες τις ηλικίες, πολλά παιχνίδια και παιδιά που μπορούν να παίξουν ελεύθερα. Χθες, βέβαια, δεν είχε πολύ κόσμο, κάτι που μας επέτρεπε να είμαστε πιο άνετα. Καθίσαμε κοντά στα μεγάλα φουσκωτά για να μπορώ να βλέπω συνεχώς τη μικρή μου, μιας και στην ηλικία που είναι πλέον της αρέσει πολύ να σκαρφαλώνει και να δοκιμάζει τα μεγαλύτερα παιχνίδια. Κάποια στιγμή περνάει πίσω μου ένας πατέρας με το αγοράκι του, γύρω στα πέντε με έξι ετών. Ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που βλέπεις συχνά στα social. Πολύ γυμνασμένος, με έντονη παρουσία, από αυτούς που δίνουν μεγάλη σημασία στη δύναμη, στη γυμναστική, στη διατροφή, στην πειθαρχία. Πριν καν αφή...