ΕΚΦΡΑΣΟΥ με την Κική

Μεγάλη Εβδομάδα, λες, μα δεν είναι εβδομάδα. Είναι ένας δρόμος μακρύς, αέρινος, σαν να τον φύσηξε κάποιος Θεός και ξέχασε να τον τελειώσει. Προχωράς και δεν ακούγεται ήχος, μόνο κάτι μέσα σου που σπάει σιγά σιγά, σαν την αγαπημένη σου πορσελάνη που δεν τόλμησες ποτέ να πετάξεις. Είναι ένας δρόμος που θυμάται όλα όσα προσπαθείς να ξεχάσεις. Στην αρχή είχε αγκάθια, θυμάσαι; Που δεν σε τρυπούσαν απλώς, σε κρατούσαν, σε μάθαιναν να περπατάς αργά, να προσέχεις, να φοβάσαι πάντα λίγο περισσότερο απ’ όσο μπορείς να αντέξεις. Είχε λάσπη... Εκείνη τη λάσπη που φοβάσαι ότι θα σε καταπιεί, γιατί ξέρεις ότι δεν είναι μόνο χώμα και νερό, είναι μέρες κουρασμένες, λόγια που δεν ειπώθηκαν, μάτια που χαμήλωσαν και υπέμειναν την αδιαφορία ή την απαξίωση. Είναι σαν να αντίκρισες τον εαυτό σου παιδί και τον είδες να κρατά το πόδι σου και να σου λέει «μείνε», όχι γιατί σε ήθελε για πάντα κοντά του, αλλά γιατί ήξερε πως, για να φύγεις, έπρεπε πρώτα να περάσεις από μέσα του. ...

    Καλημέρα, εκφραστικοί μου. Ελπίζω να σας βρίσκω καλά. Καλή Μεγάλη Εβδομάδα. Εύχομαι η Εβδομάδα των Παθών, να μας οδηγήσει στη γαλήνη και στη πλήρη πνευματικότητα του είναι μας. Οι Άγιες αυτές ημέρες να πλημμυρίσουν με φως τις καρδιές μας.   Με βαθιά συγκίνηση και απέραντη χαρά, νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ λίγα λόγια από καρδιάς για αυτή τη μοναδική βραδιά. Η εκδήλωση « Γυναίκα – Ποίηση – Θέατρο» , αφιερωμένη στις Παγκόσμιες Ημέρες του Μαρτίου από την ομάδα «Ποιητικά… έτσι κι αλλιώς» σε συνεργασία με τον Πολυχώρο Αθηνά, δεν ήταν απλώς μια συνάντηση, ήταν ένα ζωντανό μοίρασμα ψυχής, έκφρασης και δημιουργίας. Η παρουσία όλων, το ζεστό χειροκρότημα και η ενέργεια που γέμισε τον χώρο έδωσαν νόημα σε κάθε λέξη, σε κάθε στίχο, σε κάθε νότα και σε κάθε ερμηνεία. Για μένα προσωπικά, ήταν μια βαθιά συγκινητική εμπειρία. Είχα τη χαρά να συμμετέχω με το δικό μου ποίημα «Η γυναίκα που έφαγε το φεγγάρι», αλλά και την τιμή να απαγγείλω το ποίημα «Γυναίκα» του ποιητή Φώτη Τρυφων...

  Καλημέρα, εκφραστικοί μου. Ελπίζω να σας βρίσκω όλους καλά.   Ήθελα, εχθές, να μοιραστώ μαζί σας αυτή την ανάρτηση αλλά δεν πρόλαβα, οπότε τη δημοσιεύω σήμερα.   Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου, εχθές, και δεν θα μπορούσα να μην μοιραστώ μαζί σας τα δύο πνευματικά μου παιδιά, που έφεραν φως και αγνότητα στη διαδρομή μου.   Ένα ελάφι που είχε όνειρο να γίνει τάρανδος για να σύρει το έλκηθρο του Άη Βασίλη, και ένα μικρό αυγό που περίμενε να έρθει το Πάσχα για να βαφεί γιορτινό με στρας, γκλίτερ και αυτοκόλλητα, πιστεύοντας πως έτσι θα γίνει όμορφο.   Τελικά, τι είναι η ομορφιά; Και πόσο σημαντική είναι η επιθυμία να πραγματοποιούμε τα όνειρα και τις επιθυμίες μας, όπως ο Τσίτσο και ο Ντεν αντίστοιχα;   Κοντά σε αυτούς τους ήρωες μαθαίνω κι εγώ. Και εύχομαι τα μικρά και τα μεγάλα παιδιά που θα τα διαβάσουν να κρατήσουν στην καρδιά τους όσα είχα να τους πω και να αγαπήσουν βαθιά αυτούς τους δύο ξεχωριστούς χαρακτήρες.   Και προσδοκώ με όλη μου την ψυ...

Σήμερα ξανάρθε, το άλλο πρόσωπο μέσα στο πρόσωπό μου, μου μίλησε, με φίλησε, σαν να μην πέρασε στιγμή. Ήταν ευγενικό, κι εγώ το υποδέχτηκα ξανά, χωρίς να ξέρω πώς με πείθει, πώς έρχεται κι εγώ αφήνομαι. Η χαρά μου ξεχείλισε, κι η λύπη μεγάλωσε μαζί της, σαν δυο ποτάμια που συναντιούνται μέσα μου, κι αυτό χορεύει ανάμεσά τους, σαν φως που σπάει το σκοτάδι και αφήνει ζεστά ίχνη στην ψυχή μου. Μένω εδώ, ανάμεσα στο "εγώ" και στο "άλλο", σαν να χορεύουμε χωρίς μουσική, σαν να μιλάμε χωρίς λόγια, σαν να ξέρει όσα αισθάνομαι, σαν να καταλαβαίνουμε μαζί όλα όσα φοβάμαι να αντιμετωπίσω. Σιωπώ, κι αφήνομαι, σαν να κατακλύζει το σώμα μου κάθε αίσθηση, στο φιλί που κυλά πάνω στη χαρά και στη λύπη μου, στα βλέμματα που με διαλύουν και με ξανασυνθέτουν, στη φωνή του άλλου μου εαυτού που ξαναγεννιέται, μεγαλύτερη, πιο βαθειά, πιο φωτεινή, σαν να πλημμυρίζει αγάπη σε κάθε άγγιγμα. Κι όλα μέσα μου χορεύουν, τρέμουν, ζουν, σαν κύματα που σπάνε στις άκρες της ύπαρξής μου, σαν φλόγες ...

Καλημέρα και καλή εβδομάδα, αγαπημένοι μου εκφραστικοί φίλοι, ελπίζω να σας βρίσκω όλους καλά και δημιουργικούς. Η χθεσινή εκδήλωση - αφιέρωμα στις παγκόσμιες ημέρες του Μαρτίου, με την ποιητική μας ομάδα , τον Πολυχώρο Αθηνά και το εφηβικό θεατρικό εργαστήρι Καλλιτεχνικής Παιδείας , ήταν πραγματικά συγκλονιστική. Μια βραδιά γεμάτη συναίσθημα, λόγο και ψυχή. Νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη που την έζησα και είδα όλο το κοινό συγκινημένο και γεμάτο πανέμορφα συναισθήματα. Σήμερα, όμως, θέλω να σας ανοίξω ένα ακόμη μονοπάτι της καρδιάς μου, που αφορά συμμετοχή σε μια ξεχωριστή ανθολογία ποιημάτων.      Κάθε συλλογική έκδοση που συναντώ είναι για μένα ένα ταξίδι, ένα διαφορετικό μονοπάτι της ψυχής. Ένας τρόπος να επιστρέφω σε όσα αγαπώ, να αγγίζω ξανά όσα ονειρεύομαι και να δίνω χώρο σε όσα μέσα μου επιμένουν να ανθίζουν. Η συμμετοχή μου στην ανθολογία ποίησης «Η ομορφιά του κόσμου» από τις εκδόσεις Βακχικόν, σε συνεργασία με το λογοτεχνικό περιοδικό ΣημειΩματάριο κ αι με ανθολό...

Καλημέρα, εκφραστικοί μου.  Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.  Το λογοτεχνικό φεστιβάλ «Όψεις του Φανταστικού» πραγματοποιήθηκε για δεύτερη φορά στη Χαλκίδα, στον πανέμορφο χώρο του «Τέχνης Δρώμενα» . Μαζί με τα δύο νέα μου «πνευματικά παιδιά», ένιωσα να ανοίγεται ένας κόσμος γεμάτος φως, φαντασία και συγκίνηση. Το πιο πολύτιμο για μένα ήταν η γνωριμία με νέους συγγραφείς, ανθρώπους με πάθος και όραμα, που ίσως να μην είχα ποτέ την ευκαιρία να συναντήσω από κοντά. Στο διαδίκτυο όλα είναι πιο απλά και εύκολα, αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με τη μαγεία της ζωντανής παρουσίας. Με το βλέμμα, την έκφραση, την αλληλεπίδραση που σε κάνει να νιώθεις ότι μοιράζεσαι κάτι αληθινά σπουδαίο. Είναι μοναδικό να μοιράζεσαι στιγμές με ανθρώπους που έχουν το ίδιο πάθος, να ανακαλύπτεις τα «πνευματικά παιδιά» τους, να συζητάς, να ανταλλάσσεις ιδέες, ενθουσιασμό, ακόμα και φόβους και όνειρα. Είναι μια εσωτερική λάμψη, μια αστείρευτη χαρά που δεν περιγράφεται με λέξεις. Και πάνω απ’ όλα, υπάρ...

Καλημέρα και καλή εβδομάδα, εκφραστικοί μου. Ελπίζω να σας βρίσκω όλες και όλους καλά.     Έφτασε η «μεγάλη» μέρα και με βρίσκει, όπως συχνά συμβαίνει πριν από κάτι δημιουργικό, με μια παράξενη θλίψη. Είναι εκείνη η στιγμή λίγο πριν κάνω κάτι που αγαπώ βαθιά, κάτι που με γεμίζει δύναμη και χαρά. Μοιάζει αντιφατικό, το ξέρω, αλλά κάθε φορά που πλησιάζω να ζήσω αυτό που κάποτε ονειρεύτηκα και για το οποίο πάσχισα πολύ, με κατακλύζει μια μελαγχολία. Μαζί της έρχονται και ερωτήματα, όπως το «ποια είμαι;», «πού πηγαίνω;», «γιατί το κάνω αυτό;». Κι όμως, ευτυχώς, όλα αυτά αρχίζουν να σβήνουν μόλις φτάσει εκείνη η στιγμή. Γιατί, όσο άγχος ή ακόμη και τρόμο κι αν νιώθω πριν, μόλις ξεκινήσει η εκδήλωση, είναι σαν να γίνεται κάτι μαγικό και ξαφνικά όλα καταλαγιάζουν, όλα βρίσκουν τη θέση τους. Και κάπως έτσι, μέχρι την επόμενη ευχή, την επόμενη πρό(σ)κληση και ο κύκλος ξεκινά ξανά από την αρχή. Αλλά προφανώς είναι πια μέρος της ζωής μου και τον αγαπώ.   Σήμερα, λοιπόν, σας περιμένω...

  «Ένα ποίημα δεν τελειώνει ποτέ, μόνο εγκαταλείπεται». -Πωλ Βαλερύ (1871-1945)   Είμαστε ποιήματα Είμαστε ποιήματα. Οι άνθρωποι, ανολοκλήρωτες σκέψεις γυρεύουν λέξεις – να δουν την αλήθεια. Τα συναισθήματα, στίχοι. Σειρές λέξεων με μέτρο και ρυθμό, που στόχο έχουν, να αγγίξουν τη ψυχή μας. Αδάμαστες εικόνες, πνευματικοί αφορισμοί σε σπρώχνουν σε μια ακαθόριστη θύελλα με κοινό γνώμονα, την αγωνιώδη ελευθερία. Πολέμαρχος και λιποτάχτης. Αφέντης και δούλος. Σκληρός και εύπλαστος. Άγγελος και δαίμονας. Άνθρωπος και πάγος. Όπως κυλάνε τα νερά και πετάνε οι πεταλούδες, έτσι η μυστική μελωδία των φυτών σε οδηγεί σε απρόσμενες χίμαιρες, σε θύμησες, που δεν μπορείς να κατανοήσεις αν ήσουν μέρος τους ή τις δημιούργησες για ’σένα, για να θυμάσαι: τα πάθη, τα λάθη, τις ζωές, τις μόνιμες προφυλάξεις, τις γνώριμες προσταγές, τις λανθασμένες πεποιθήσεις, τις προτάσεις που δεν απέδωσαν καρπούς, ανθοφόρησαν όμως. Είμαστε ποιήματα. Μια μήτρα που σκορπά ζωή και πεθαίνει, σκοτώνοντας το γόνιμο μ...

Καλημέρα, εκφραστικοί μου. Ελπίζω να σας βρίσκω καλά. Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που μοιάζουν με μικρά θαύματα. Στιγμές που σου θυμίζουν γιατί ξεκίνησες να γράφεις… γιατί πίστεψες στη δύναμη της φαντασίας… γιατί τόλμησες να αφήσεις την καρδιά σου ανοιχτή και να φανερώσεις τα όνειρά σου στον κόσμο. Σε έναν κόσμο που δεν είναι πάντα έτοιμος . Που καμιά φορά βιάζεται, που αμφιβάλλει, που δεν προλαβαίνει να ακούσει τις πιο "ήσυχες" φωνές. Κι όμως… εσύ συνεχίζεις. Γιατί κάπου εκεί έξω υπάρχει έστω ένα παιδί που θα αναγνωρίσει τον εαυτό του μέσα σε μια ιστορία. Ένας άνθρωπος που θα βρει παρηγοριά σε μια λέξη. Μια ψυχή που θα θυμηθεί πως έχει δικαίωμα να ονειρεύεται. Το να γράφεις δεν είναι απλώς δημιουργία. Είναι έκθεση, τρομερή έκθεση που πολλές φορές σε φοβίζει αλλά ταυτόχρονα σε γεμίζει. Είναι το θάρρος να λες «αυτό είμαι», ακόμη κι όταν δεν ξέρεις αν ο κόσμος είναι έτοιμος να το αγκαλιάσει. Και ίσως τελικά αυτό να είναι το αληθινό θαύμα… Όχι ότι ο κόσμος είναι έτο...