ΕΚΦΡΑΣΟΥ Κική

    Καλησπέρα και καλή εβδομάδα, εκφραστικοί μου! Χθες είχα τη χαρά να παρακολουθήσω την ετήσια χοροθεατρική παράσταση της 4Dance Academy, στο Θέατρο «Ορέστης Μακρής» , μιας παράστασης στην οποία είχα την τιμή να συμβάλω μέσα από την επιμέλεια των κειμένων. Και όταν λέω «επιμέλεια», δεν εννοώ τη λέξη με τη στενή της έννοια. Περισσότερο αισθάνομαι πως είχα την ευλογία να διαβάσω τα κείμενα από τα πρώτα τους βήματα και να προσθέσω τη δική μου ποιητική, τρυφερή ματιά σε ένα υπέροχο παιδικό θεατρικό έργο. Μέσα από ένα αλληγορικό παραμύθι, η παράσταση μάς ταξίδεψε στη σημασία των επιλογών μας, αλλά και στην ανάγκη να σεβόμαστε και να αγαπάμε τη φύση. Τα μηνύματα ήταν πολλά και απευθύνονταν σε ανθρώπους κάθε ηλικίας. Άλλωστε, αυτό είναι το μεγάλο χάρισμα των αλληγορικών παραμυθιών: μιλούν ταυτόχρονα σε πολλούς αποδέκτες, αφήνοντας τον καθένα να ανακαλύψει τη δική του αλήθεια. Δεν θα σταθώ σήμερα τόσο στο παιδί και στη σπουδαιότητα της παιδικής ψυχής. Γι' αυτά έχουν ειπωθεί...

  Η Ευτέρπη μπήκε μέσα στον χώρο με την αίσθηση πως κάποιος ή κάτι την παρακολουθούσε. Ποτέ δεν κατάλαβε γιατί της έδωσαν αυτό το όνομα. Μια τυχαία θεία, με χρήματα και την ανάγκη να αφήνει το στίγμα της στους άλλους, φρόντισε -επειδή δεν είχε παιδιά-  να χαρίσει το όνομά της. Η ίδια το έβλεπε σαν μια σιωπηρή ανταλλαγή με τους γονείς της, σαν να τους «πλήρωσε» και εκείνοι της έδωσαν ένα όνομα που δεν θα επέλεγαν ποτέ πραγματικά. Εκείνη το θεωρούσε εξευτελιστικό. Ντυνόταν απλά, με μια καθημερινή, σχεδόν αδιάφορη λογική που ταίριαζε με την πόλη γύρω της. Φορούσε ένα λευκό t-shirt που είχε χάσει την αθωότητα του χρώματος από τις πλύσεις, ελαφρώς τσαλακωμένο στο τελείωμα. Πάνω από αυτό ένα καφέ κοντό σακάκι, πρακτικό, χωρίς ιδιαίτερη φροντίδα στο κόψιμο. Η μπορντό φούστα της ήταν από απλό καθημερινό ύφασμα, λίγο ξεθωριασμένη, και κινούνταν φυσικά με το περπάτημά της. Στον λαιμό της είχε ένα λεπτό κολιέ και στο χέρι ένα μικρό βραχιόλι που ακουγόταν ελάχιστα όταν κινούταν. Τ...