Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2019

ΑΙΓΩΛΙΟΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Περιγραφική ουτοπία•
αγέλη της Τιθορέας, από άλλον κόσμο εξεπρόβαλες.

Κοστούμια, σκηνικά, λόγια, ψίθυροι, σκηνές, βοηθητικοί υπαινιγμοί και στόχοι, κανείς δεν έμεινε.

Ανάμεσα σε απολιθωμένους κόσμους, γεννήθηκε, ένα ανήκουστο συντριβάνι.

Ζώα, άνθη, σίδηρος, οργανισμοί, άνθρωποι, όλα και όλοι εκεί, να αναζητούν πηγή και ενέργεια από την πιο γλυκιά αφετηρία.

Πάλιωσαν οι ελπίδες, απελάθηκαν οι
συναισθηματικοί, λευτερώθηκαν οι αποτροπιασμένες λέξεις και η εισβολή, έγινε όλεθρος μιας τρυφερής φωτογραφίας που θύμιζε κλήρο. Αγέννητο και αβέβαιο, κλήρο.

Η Βασίλισσα της Στάχτης, αιμοραγεί​, ρινίσματα αναπνέει και χάνεται, πίσω από ένα μακάριο μυστικό.

Όλα έπεργα,
ερμητικά και ευτυχισμένα σαν την απαλλοτριωμένη Φρυγή.

Μέσα στο δάσος, έμεινε ένα σοφό Πτηνό.
Γλαυκόμορφη αρπακτική μου υστεροφημία, προσαρμοστική νυχτερινή διαβίωση• γίνε. Οι οικογένειες χάθηκαν, δημιούργησε μία!

Όμορφά μου μάτια, λαμπερό και σπινθηροβόλο βλέμμα ρωγμής, έναν νυκτόβιο θεραπευτή υπηρετείτε.

Ησυχαστήριό μου, ώρα να ξυπνήσω στο σήμερα που οραματίστηκα αύριο.

Ο Αιγωλιός είναι ο αγαπητικός.
Προάγγελος δυσάρεστων έγινε, μα εγώ εμμένω, στο λιγότερο αμεταχείριστος.

Είναι... που χαράζει τη δική του Σονάτα.
Ιδιαίτερη, θριαμβευτική Σονάτα του "Είναι Μου"

~~ Αιγωλιός - Κική Κωνσταντίνου



Αιγωλιός: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%B9%CE%B3%CF%89%CE%BB%CE%B9%CF%8C%CF%82?fbclid=IwAR1_vLt8x-3GlCiP5zA_0-qvZ8BeTxZlAw1BDGfbIs0-L6j38G2pYkgqypk

ΗΤΑΝ Ο ΈΝΑΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΉΤΑΝ ΑΡΚΕΤΟ







Εκείνη την ημέρα, φόρεσε το αγαπημένο του φόρεμα....

#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Απών
#Κική_Κωνσταντίνου
#Τριλογία_Αγάπης
#εκφράσου

Μα κατέχεται στ’ αλήθεια η Αγάπη; Ονειροβατεί στα σύννεφα, στα αστέρια, στην άμμο. Κοιμάται, ανασαίνει, κλαίει, γελάει, νιώθει. Στο χώμα, γράφει για ακόμη μια φορά το όνομά της...


 
 
"Έλα και πάρε την αγάπη
μην την αφήσεις να χαθεί,
η ζωή συντρίμμια φτιάχνει
συναρμολόγησε ένα και εσύ."

~~ Η Αγάπη Δηλώνει Παρών - Κική Κωνσταντίνου

Στα χέρια της αγαπημένης μου Eftixia Doupe
Σε ευχαριστώ πολύ πολύ κοριτσάρα μου!
Αγάπη ολούθε!
 
 
 
 
Ταξίδεψε και εσύ με τις ιστορίες αγάπης τούτων των έργων...
Γνώρισε την Οφηλία, τη Βεατρίκη, τον Χριστόφορο και πολλούς ακόμη ήρωες.
Ακολούθησέ τους στις δικές τους ιστορίες, μείνε δίπλα τους τόσο στο ξύπνημα της αγάπης μα όσο και στον θάνατό της.
"Κι ύστερα μίλησαν για Αγάπη όλοι αυτοί που την σκότωσαν"
 
 
 
 
 " Και έρχεται η στιγμή που πρέπει να μιλήσεις για αγάπη, να νιώσεις την αγάπη, να αφουγκραστείς την αγάπη και την περιμένεις ντυμένη βασίλισσα και είναι ντυμένη, σαν τη πιο λαμπερή ζητιάνα που κατάφερε ποτέ να περπατήσει επάνω στη θάλασσα. Γιατί τα κατάφερε, είναι η μόνη. Έβρεξε τις πατούσες της με θαλασσινό νερό και ράντισε με αγίασμα, τις ελπίδες των ανθρώπων.
Και οι άνθρωποι, αχ αυτοί οι άνθρωποι. Να την θέλουν όλοι, όλοι να τη θέλουν, μανιωδώς θα έλεγα να τη γυρεύουν και να μην είναι σε θέση να τη κατανοήσουν πλήρως. Και πώς να δώσεις κάτι από την ψυχή σου όταν δεν είσαι σε θέση να αναγνωρίσεις την άξια αυτού που κατέχεις;
Μα κατέχεται στ’ αλήθεια η Αγάπη; Ονειροβατεί στα σύννεφα, στα αστέρια, στην άμμο. Κοιμάται, ανασαίνει, κλαίει, γελάει, νιώθει. Στο χώμα, γράφει για ακόμη μια φορά το όνομά της. "

~~ Η Αγάπη δηλώνει Απών - Κική Κωνσταντίνου

Φωτογραφία από την αγαπημένη μου Smaragdi Mitropoulou και το όμορφο νησί της Άνδρου.

Ευχαριστώ πολύ για την στήριξη και την αγάπη!

Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2019

Μ' ΈΝΑ ΧΡΩΜΑ ΠΕΡΙΕΡΓΩΣ ΛΕΥΚΟ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


Τα όνειρά μας, ναυαγοί του χθες.
Σε μιαν άγρια θάλασσα… με ένα χρώμα, περιέργως λευκό..

Που να ’ναι άραγε;
Σε πιο ναυτικό μίλι να βρίσκονται τώρα;
Υπάρχει κάποια πυξίδα να τα παρακολουθεί;
Κάποιος ναύτης, να προσεύχεται - έστω και απελπισμένα - για κάτι;
Κάποιο απεγνωσμένο ψάρι – ίσως, δεν ξέρω - πιθανολογώ, να αναζητά κάποιον ναυαγό, να σώσει;

Ένας ωκεανός και τόσοι ανθρώποι.
Να τρέχουν… για το τίποτα.

Δεν ξέρω…
Τι κάνουν όλοι αυτοί εκεί;

Γιατί όλοι τους, στροβιλίζονται σαν…
Πω πω… να μην μπορώ…

Τους κοιτάζω, θέλω να τους βοηθήσω μα δεν μπορώ να κάνω κάτι.
Μοιάζει με χιονοθύελλα αυτό που αντικρίζω μα δεν είναι περίεργο;
Σε μια θάλασσα γίνεται το συμβάν και... και… τους απλώνω, ορκίζομαι πως τους απλώνω το χέρι, δεν ξέρω καν που βρίσκομαι, δεν βλέπω θάλασσα, ούτε χώμα, ούτε γη, δεν βλέπω τίποτα, μόνο έναν θόλο αέρα νιώθω και ο ουρανός…

Δεν ξέρω…
Ο ουρανός, πού είναι;
Τα σύννεφα, πού πήγαν;
Και εγώ, τί θέλω εδώ;

Όλο αυτό το σκηνικό είναι τόσο αλλόκοτο,
τόσο επιθυμητό, για να κατακτήσω και πάλι, το τίποτα.

Κι αν αυτό μου ανήκει…
Εγώ, μπορώ να το κάνω ελπίδα!

~~ Με ένα χρώμα, περιέργως λευκό - Κική Κωνσταντίνου





Κι αν αυτό μου ανήκει…
Εγώ, μπορώ να το κάνω ελπίδα!





Ένα ποίημα που πρώτα το απήγγειλα και μετά το έγραψα.
Κάτι σαν μια δοκιμή, αν θέλετε.
Ηθελα να δω αν μπορώ, αυθόρμητα και απροκάλυπτα, να γράψω ένα ποίημα. 
Και έτσι δημιουργήθηκε.
Νομίζω πως όταν το ακούσετε θα καταλάβετε αυτό που εννοώ.
Μόνο με συναίσθημα και με έναν ενθουσιασμό πως θα τα καταφέρω.
Κάτι σαν πείραμα αλλά και σαν νέα τεχνική.

O KΥΡΙΟΣ ΤΙΠΟΤΑ ΤΟΥ ΣΙΜΟΥ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΡΙ - ΤΕΧΝΩΝ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΑΣ







Δεν ξέρω αν πέθανα ή αν έχω πεθάνει χρόνια πριν πάντως λένε πως πριν πεθάνεις βλέπεις όλη τη ζωή σου σαν ταινία ....
Ο λόγος της μάνας στο παιδί έχει δύναμη,αυτήν εμπιστεύεται και αυτήν πιστεύει.
Όταν ήμουν μικρό παιδί αποδεχόμουν απόλυτα τον εαυτό μου, δεν υπήρχε κάτι που να με φόβιζε. Μόνο το σκοτάδι μούδιαζε τον εγκέφαλο μου και με αποπροσανατόλιζε. Μου ξυπνούσε κάτι που έμαθα μεγάλος, τις αρνητικές σκέψεις.
Φοβόμουν το θάνατο, μετά τη ζωή και μεγάλωνα με το <<Δεν θα κάνεις τίποτα στη ζωή σου >> Θα μπορούσα ή μπόρεσα να ζήσω μια ζωή γεμάτη ευδαιμονία με έναν και μόνο τρόπο, να είμαι απλά ο εαυτός μου. Όμως αυτό το κατάλαβα αργότερα, αφού το σκοτάδι που φοβόμουν μικρός με ακολούθησε για χρόνια.





 Λόγια δημιουργού:

" Ο μονόλογος αυτός φτιάχτηκε με μεράκι και αγάπη πρώτα για τον άνθρωπο και ύστερα για το θέατρο. Είναι μοναδικό το συναίσθημα όταν βλέπεις την φαντασία σου να παίρνει σάρκα και οστά. Η γέννηση του κύριου τίποτα άρχισε με λίγες σκέψεις στο χαρτί και έφτασε μέχρι τη δεύτερη φάση του πανελλήνιου φεστιβάλ νέων συγγραφέων στο Από κοινού θέατρο για να ξεκινήσει το ταξίδι της ως θεατρική παράσταση φτιαγμένη να μιλά κατευθείαν στην καρδιά του θεατή."


Πρεμιέρα την Παρασκευή 15/2 στις 21:15μμ για τον ψυχολογικό θεατρικό μονόλογο "Ο κύριος Τίποτα" στο θέατρο Περί Τεχνών (Μαυρογένους 2, απέναντι από Δαριγκ)
Τιμές εισητηρίων 8€
Εισητηρια για δύο 14€
Φοιτητές / άνεργοι 6€
Τηλέφωνο κρατήσεων 6987392701






BIΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ



«Γεννήθηκε στην Αθήνα στις  12/4/1994 και μεγάλωσε στη Χαλκίδα.  Από την παιδική του ηλικία ήταν δραστήριος και ανήσυχο πνεύμα. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια αντεγκληματικής πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, συναισθηματικής νοημοσύνης στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Έλαβε μέρος σε συνέδριο Βιοτεχνολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών και παρακολούθησε το σεμινάριο προφορικής ιστορίας της ΕΠΙ στο Αγρίνιο  Σπουδάζει «Διαχείριση Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων» στο πανεπιστήμιο Πατρών με έδρα το Αγρίνιο. Όντας φοιτητής ασχολήθηκε με το ερασιτεχνικό θέατρο, ανακαλύπτοντας την μεγάλη του αγάπη  για την υποκριτική τέχνη.  Από το 2014-2016 έπαιξε πλήθος ερασιτεχνικών παραστάσεων. Το χειμώνα του  2016 έκανε το ξεκίνημα του στη παιδική –εφηβική σκηνή του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Αγρινίου, με την παράσταση ‘Δον Κιχώτης ‘ του Θερβάντες στο ρόλο του  Σάντσο Πάντσα.   Το 2017 συνέχισε στη καλοκαιρινή κεντρική σκηνή του  Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Αγρινίου με την κωμωδία ‘Ρωμαίος και Ιουλιέτα’ του Μπόστ στο ρόλο του Μερκούτιου, Ηγεμόνα , Λαυρέντιου. Την ίδια χρονιά πήρε μέρος στην ταινία ‘Το θαύμα της θάλασσας των Σαργασσών’ του βραβευμένου σκηνοθέτη Σύλλα Τζουμέρκα όπου θα προβληθεί στο τέλος του 2018  Έκανε παρουσιάσεις βιβλίων ποίησης και μυθιστορήματος . Στα τέλη του 2017 ολοκλήρωσε τη συγγραφή του θεατρικού  ψυχολογικού μονολόγου με τίτλο « Ο κύριος Τίποτα»  όπου και προκρίθηκε στη δεύτερη φάση πανελλήνιου φεστιβάλ νέων συγγραφέων δίνοντας δύο παραστάσεις σε μορφή αναλογίου στο Από Κοινού Θέατρο.  Έγραψε το βιβλίο «SOS για αρχάριους εραστές του θεάτρου» και ετοιμάζει το τρίτο βιβλίο του «σκέψεις στο συρτάρι» Είναι λάτρης της θετικής ενέργειας και της επίτευξης στόχων.
 ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!!

Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2019

ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ ΜΙΛΗΣΑΝ ΓΙΑ ΑΓΑΠΗ... ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΗ ΣΚΟΤΩΣΑΝ!







«Το Παγκάκι των Ψιθύρων»: Ξέρεις πως τα αντικείμενα γύρω μας, μπορούν και μιλάνε; Ξέρεις πως παίρνουν την ψυχή που τους δίνουμε; Ξέρεις πως συνδέονται μαζί μας - με κάτι απροσδιόριστο - που ενδόμυχα κουβαλάμε; Ξέρεις πως το ένστικτο, μας υποδεικνύει που μπορούμε να εμπιστευτούμε - δίχως τον φόβο της λογοκρισίας, την ψυχή μας - ώστε να αδειάσει για να γεμίσει ξανά και ξανά; Ξέρεις πως οι άνθρωποι χωρίς αντικείμενα είναι ένα σώμα που αιωρείται και τέμνεται; Σαν να αναζητά έναν ώμo που άνθρωπος• δεν βρέθηκε κανείς να δώσει και τα ζώα – δίχως κάποια ιδιαίτερη λογική – τρέχουν μακριά. Τότε και μόνο τότε, καταλαβαίνεις πως ήρθε η ώρα να εναποθέσεις της ψυχής σου το μαρτύριο σε ένα αντικείμενο, δίνοντάς του ζωή και επίγνωση. Την δική σου θέληση θαρρώ και έρχεται, η γέννηση και η κάθαρση της ψυχής μέσω της εξομολόγησης. Σε αυτήν την ιστορία λοιπόν, η ηρωίδα μας, συνδεμένη από μικρή ηλικία με τα παγκάκια, ξύλινα, αμελητέα, γήινα, επιστρέφει πάντα στον εξομολόγο της για να καθαρίσει την ψυχή της και αναγεννηθεί. Την παρακολουθούμε σε διάφορα στάδια ανάπτυξης της ζωής και των προσωπικών της σχέσεων και πάντα - με προσήλωση και ευλάβεια - αφουγκραζόμαστε τα ανείπωτα λόγια της ψυχής, προς το παγκάκι εκείνο, που την φιλοξενεί στοργικά στην αγκαλιά του. Όλα αλλάζουν γύρω της, μα εκείνο στέκει εκεί. Αμίλητο μα άκρως συμπονετικό. 








«Σα Σκουριασμένο Καράβι»: Η Ζωή σε πράξεις. Μια απόφαση, ένα τόλμημα παράταιρο, μια θυσία· να θυμίζει πως το συναίσθημα της Αγάπης δεν μπορεί να δηλώσει απουσία - οι άνθρωποι μπορούν, εκείνο όμως όχι – να επισφραγίζει πως η Αγάπη μπορεί να δηλώσει το παρόν μέσα από την πιο μεγάλη και θανάσιμη, για κάποιους Απουσία. Μια γυναίκα, μια γυναίκα θαρραλέα - που όπως χαρακτηριστικά λέει και υποστηρίζει με τις πράξεις της «Ξεριζώνω την καρδιά μου για να την κάνω δέντρο, ένα μεγάλο πράσινο δέντρο γεμάτο καρπούς για να γεμίσουν το σπίτι σου, το σπίτι μας.» γιατί αυτή η σπουδαία γυναίκα κατάλαβε νωρίς την σπουδαιότητα των ονείρων «Ονειροπολούσες αγάπη μου, ονειροπολούσες και μέσα στα μάτια σου είδα τότε και δεν θα ξεχάσω ποτέ, την σπουδαιότητα των ονείρων.» γιατί αυτή η γυναίκα, αυτή η Γυναίκα, ξέρει καλά το νόημα της αγάπης, της αφοσίωσης, της δίκαιης ανταμοιβής «Σε αγαπώ. Πάντα θα σε αγαπώ, κάθε μέρα και περισσότερο. Δεν σε εγκαταλείπω, σου δίνω απλώς μια ευκαιρία.» Γιατί αυτή η γυναίκα «Είναι η Αγάπη»




 «Η Άφθαρτη Νύφη»: Μα τι έκανε; Τι έκανε; Ποιο ήταν το λάθος της; Γιατί αυτή η σκληρή και άδικη, ετυμηγορία; Ποιος τους όρισε όλους αυτούς δικαστές και τιμωρούς; Ποιος του είπες πως το «κλειδί» τους ανήκει; Τι έκανε; Στ’ αλήθεια, τι έκανε; Γιατί όλος αυτός ο ξεσηκωμός, προς τι το λαϊκό δικαστήριο της συμφοράς; Ποιος είναι αυτός που ορίζει την ποινή και ποιος είναι αυτός - που σαν χέρι Θεού - αποφασίζει; Τι τους ενόχλησε, τι; Η Αγάπη; Η Θυσία; Η Θέληση; Η Παραδοχή; Η Πίστη; Το Όραμα ή Η Συντέλεια; Συντέλεια σε κάθε κακό, σκληρό και άδικο. Τι έκανε λοιπόν; Άφθαρτη, περιφερόταν στο πάρκο – ανάμεσα σε ερωτευμένους ανθρώπους – και αναγνώριζε τι είναι αληθινό, τι ουτοπικό, τι ψεύτικο και πως μπορεί, να βοηθήσει, να τους δώσει τα εφόδια, να τους δείξει τον δρόμο… Ήθελε να βοηθήσει, πάσχιζε να βοηθήσει, επουλωνόταν, με πόνο και κόπο κατάφερνε αλώβητη – παρόλο τον χλευασμό του όχλου – να λυτρώσει, ώσπου μια μέρα έπεσε στα χέρια της ένα ξεχασμένο τετράδιο. Ένα τετράδιο γεμάτο ποιήματα. Ποιος είδε τους «Μαινάδες» και δεν τους φοβήθηκε. Όλεθρος, θρήνος και οδυρμός. Να της ξεσκίσουν ρούχα, ψυχή και σάρκα. Να σβήσουν από το κόσμο μας το καλύτερο εφόδιο και το πιο δυνατό αγαθό του κόσμου. Δίχως ίχνος ντροπής να στερήσουν από το αύριο το πιο ευεργετημένο χθες. Κι ύστερα… Κι ύστερα…

«Κι ύστερα μίλησαν για Αγάπη,
όλοι αυτοί που την σκότωσαν.»




Ήρθε, από τις εκδόσεις Λεξίτυπον και νιώθω άκρως ευγνώμων και βαθιά συγκινημένη.

Ένα μεγάλο και ζεστό ευχαριστώ σε όλους εσάς που το αγκαλιάσατε και κυρίως σε εσάς τους φίλους bloggers που με έχετε στηρίξει όσο κανείς και μου δώσατε αυτά τα τέσσερα χρόνια την ευκαιρία να βηματίσω μέσα στον κόσμο των ονείρων μου αλλά και τη δυνατότητα να γίνομαι όλο και καλύτερη γιατί θεωρώ πως έχω βελτίωση και αυτό οφείλεται και σε εσάς. Δεν χρειάζεται να αναφέρω ονόματα, ξέρετε ποιοι είστε και ξέρετε πόσο σας αγαπώ και πως πάντα θα κατέχεται μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά και στη σκέψη μου.

Όποιος ενδιαφέρεται να αποκτήσει τούτο το πνευματικό παιδί (ή και κάποιο από τα παλαιότερα) μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μου είτε μέσω των λογαριασμών που τηρώ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είτε μέσω του e - mail μου: kikh_k@hotmail.com και με την μέθοδο της αντικαταβολής να του το αποστείλω όπου κι αν κατοικεί.

Και θα κλείσω με το υπέροχο βίντεο  - που για ακόμη μία φορά - μου χάρισε ο αγαπημένος μου φίλος και οικογένεια πια, Νίκος Μουσαβερές.

Βαθιά συγκινημένη, να ξεχειλίζω ευγνωμοσύνη, το παρακολουθώ και το χαμόγελό μου νιώθω να φτάνει μέχρι τα βάθη της καρδιάς μου!



 Αποσπάσματα από νουβέλες. Τρεις νουβέλες της συγγραφέως που αποτυπώνουν έναν αλλιώτικο και έντονο συναισθηματικό κόσμο. Με τον δικό της εκφραστικό τρόπο σκουντάει τη σκέψη, ότι η αγάπη δε μπορεί να είναι απούσα. Δεν είναι ένα όνειρο ή ένα απλό συναίσθημα, αλλά μια οντότητα που έχει ψυχή με έκφραση και κυκλοφορεί ελεύθερη. Φαίνεται, αγγίζεται, αισθάνεται, ζει. Παραμένει άφθαρτη γιατί δημιουργήθηκε από σπόρο και δάκρυ, από χώμα και νερό. Ανθίζει για να δίνει αξία στην ανθρώπινη φύση και άρωμα στη σημασία της ζωής. Απών όμως μπορεί να είναι ο άνθρωπος, αλλά εκείνη θα αναβλύζει μέσα του και θα απλώνει το πέπλο της για να θυμίζει συνεχώς την ύπαρξη της. Η πορεία του ανθρώπου με την αγάπη φαίνεται να είναι αντίθετη, αλλά στην πραγματικότητα αιχμαλωτίζονται στο άπειρο. Στο χώρο του απεριόριστου όπου η αλήθεια της ψυχής είναι αόρατη, η αγάπη εξακολουθεί να αποτελεί πηγή έμπνευσης. Εκεί υπάρχει πάντοτε μια θέση.

 Η μουσική επένδυση του βίντεο ανήκει στο Ρώσο συνθέτη Stive Morgan(το πραγματικό του όνομα είναι Vlad Motkov). Φέρει τον τίτλο "Time of love"(2016) και περιέχεται στο άλμπουμ "Flight in dream".




Ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ!! 


Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2019

ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΆΡΗΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


Φευγαλέες σκέψεις,
που έχουν κάτι να πουν, να κατανοήσουν.
Εξόριστα διαβατάρικα πουλιά, συνθέτουν μνήμες, μιας εθιμοτυπικής αλληγορίας.
Στο νου και στην καρδιά, υπάρχει πάντα λίγη αγάπη: ανεπίστρεπτη αγάπη, κατοχική κι αβέβαιη.

Το ψεύτικο σκηνικό, έγινε πρωταγωνιστής μιας αιολικής παράστασης, και τα δήθεν συναισθήματα, έγιναν προπατορικοί διαλέκτες ενός εκδιωγμένου Θεού.

Ρήτορες: αβέβαιοι και προπηλακισμένοι, μικροσκοπικοί φανοστάτες.
Μέρμηγκες: δουλικά, ισορροπημένης όψης και διαστροφής.

Κι όλα αυτά, για να κρύψω τον Διωγμό.
Όλα αυτά, για να καλύψω το νόημα, μιας τρυφερής φωτογραφίας.

Στην καρδιά και στο μυαλό, φυτρώνουν ζουζούνια. Εκατοντάδες, ανυπεράσπιστα, πληθωρικά ζουζούνια.

Κι όλα αυτά, επειδή αποφάσισα να γράψω τρυφερά.
Όλα αυτά, για όσους καταφεύγουν σε λανθασμένες σκέψεις.

Στην καρδιά και στο μυαλό, φωλιάζουν κάκτοι. Μεταλλικοί κάκτοι, μανιασμένοι και λεύτεροι.

Όλα αυτά, για όσους κάναν λάθη και τα αναζήτησαν.
Όλα αυτά, για ένα "μου λείπεις", σε κάθε σπασμωδικό φινάλε.

Στην καρδιά και στο μυαλό, ανθίσαν πάλι τα σαράκια. Αλησμόνητα και αείμνηστα σαράκια.

Όλα αυτά, γιατί ο Βασιλιάς αποκήρυξε τη Βασίλισσα και κυρίως, όλα αυτά γιατί ο "Άρης" είναι τόσο κοντά!

Και, σου άρεσε Αυτό Το Ποίημα;

~~ Πλανήτης Άρης - Κική Κωνσταντίνου

ΑΝΥΨΩΣΗ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Είναι σχεδόν βέβαιο πως πάντα οι άνθρωποι θα μας απογοητεύουν και θα μας εξοστρακίζουν σε μια ανόητη και εκ διαμέτρου, καλλιτεχνική εκφραστική πορεία.

Πάνω σε λάσπες, κτίζεις σπίτια και πάνω σε λερωμένες και βρώμικες συνειδήσεις, μπορείς να βγάλεις άνθη.
Ματωμένα άνθη.

Ποδοπατούμενα​ φύλλα μιας τυχάρπαστης γονικής στιγμής.

Μέριμνα ανόητων η απόδραση από ένα δωμάτια φυγής.
Εσκεμμένης φυγής, προκαταβολικής και ισόποσης.

Εκείνη είπε: πως ανυψώνει την ψυχή της ψηλά, κανείς και τίποτα, να μην την επισκιάσει...

Την επικροτώ και ανυψώνω..

~~ Ανύψωση - Κική Κωνσταντίνου

Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2019

ΓΥΑΛΙΝΗ ΑΦΗ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Γυάλινή μου αφή,
απόκοσμη φύση του "είναι" μου.
Έλα να γίνουμε απάτη,
απάτη ανισόρροπη και ιδιοτελή.
Έλα να πείσουμε τον κόσμο, πως αυτό το
σώμα είναι ένα, πως τρέφουμε την κοινή ψυχή με συναισθήματα, πως ζούμε με μια ανάσα και πως πεθαίνουμε, γεμάτοι πληγές του σήμερα.

Γυάλινή μου αφή,
άσε με να σε χαιρετίσω ευλαβικά...

"Δεύτε τελευταίον ασπασμόν"

Και να σου πω...
"Τώρα προσεγγίζω αλλιώς τον θάνατο: Καρτερικά και με πείσμα"

~~ Γυάλινη Αφή - Κική Κωνσταντίνου

ΧΩΜΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

 
 
Να ραντίσω τα όνειρά σου με άμμο; Σε πειράζει; Είναι που μπορώ​...
Ξέρω, ζητάς τον αμέθυστο χρυσό σου μα τίποτα, δεν είναι αληθινό όσο αυτό.
Χώμα Χώμα Χώμα Λάσπη Ζωή
Ενδόγεια Ζωή, αφερέγγυα, μέσα στην εμπιστοσύνη που γεννά.
Μέσα μου, ανθίζουν όλα και πεθαίνουν, εκεί.. Είναι που - σύμμαχος και εχθρός - είναι "Το Ένας! "
Ένα!
Σμήνος, η αγάπη που νικήθηκε στο σώμα. Όλα κοινά κι αβέβαια. Όλα ''είναι" και όλα "υπάρχουν"
Μέσα στο χώμα, κατοικεί η ζωή. Μέσα στην ψυχή μου, άνθισε απροκάλυπτα, ένα λουλούδι.
Πότισέ το!
Να ραντίσω τα όνειρά σου με χώμα; 
 
 
~~ Χώμα - Κική Κωνσταντίνου

ΓΡΑΦΩ ΠΟΙΗΜΑΤΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Εδώ άφησέ με,
συνονθύλευμα λέξεων και σκέψεων η καρδιά μου.

Περίοικος, μιας τρυφερής στιγμής που ξεχάστηκε, μιας ελπίδας που δε ανέτειλε ποτέ, μιας αγάπης που διέφυγε και κυρίως, μιας ξεχασμένης θάλασσας, γεμάτη πάγο και κενό...

Μεγάλο κενό μα δυνατό και καίριο.

Κι εγώ, γράφω ποιήματα...

~~ Γράφω Ποιήματα - Κική Κωνσταντίνου

ΓΝΩΣΗ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Σε εκείνη την έρημο,
δε νυχτώνει ποτέ .
Οι άνθρωποι έγιναν μνήμες,
λιδόριες μνήμες, εγγενής φύσεως και πατρίς.
Αποσύρεται απόψε η συμφορά, το έκθεμα καθορίζεται και η απόκρυφη ιστορία, γίνεται Γνώση.

~~ Γνώση - Κική Κωνσταντίνου

ΙΘΥΝΤΗΡ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


 
 
Κεφάτη ανομία
Έκφυλη μεθυστική ορτανσία
Τέρας μυαλού και πνεύματος
Διεφθαρμένη συνομοταξία της ροής
Φιλεύσπλαχνε πατέρα εσύ
Μεταξύ συνουσίας και αυτάρκειας, ικετεύσω
Ιλύς ο καλός
Δέσμιος ο κάθε ίλαρος
Ιμάτιο νεκρών γίνεσαι
Συ είσαι
Συ
Ο Ιθυντήρ μου
Ιθυντήρ μου

~~ Ιθυντήρ - Κική Κωνσταντίνου

Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2019

ΒΕΒΗΛΟΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


 
Φύγε!
Κόντρα σε όλους και σε όλα, φύγε!

Δέσου
Σφίξου
Πέθανε αν θες, αδιαφορώ.
Στ' αλήθεια, πείθω τον εαυτό μου, πως αδιαφορώ.

Αναπνέεις ακόμα;
Πού είναι ο ρόγχος του θανάτου;
Η ρομφαία της απώλειας;
Η μνήμη της συγκομιδής; πού είναι;

Όλα σε αναζητούν
και αμαχητί σε διώχνουν...

Ο άλλος κόσμος​ σε στέλνει πίσω,
απέλαση από την κόλαση - σε έναν ανασφαλή παράδεισο - που προσπέρασε την ανάγκη της ματαιότητας, λες και η σιγουριά της επιστροφής, ήταν η μόνη θανάσιμη λύση.

Κανένα κέρμα στο στόμα που φωνάζει, δεν θα γίνει λυχνάρι, για την παγωμένη Γης. Η Λίμνη πάγωσε και έπειτα στέρευσε. Νεκρά πουλιά, συνοδεύουν το Πετρωτό Βυθό της. Τα ψάρια, μας αφάνισαν και εμείς φυτεύουμε μενεξέδες, στο πάρκο των καμμένων ψυχών..

Νοσηρές σκέψεις για ένα ξέφωτο μυαλό.
Σπάσε το τοίχος της μίζερης οφειλής.
Οι αλυσίδες, ήταν "λαυράκια".
Μικρά, τυραννισμένα, αβέβαια "λαυράκια''.

Η "πορτοκαλί" συμμαχία μας αφάνισε,
το σμήνος κατέρρευσε, σαν ένας θίασος κατοχικός και η σπασμένη λάμπα, δήλωσε εχθρική αψιμαχία.

Αύριο, θα σε τρώνε τα σκυλιά
Άγρια σκυλιά, δεσποτικά, σαν την καμπάνα της πιο απόμακρης εκκλησίας.

Βέβηλος το όνομά μου και για την ώρα αποχωρώ...

- Βέβηλος - Κική Κωνσταντίνου

O ΕΡΧΟΜΟΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


Αιθεροβατώ μονολογώντας στη σιωπή...
Εσωκλείομαι, σε ενα κουβάρι μυστικό, που οδηγεί στο βασίλειο της νηνεμίας.
Κέρδισε η τύχη το άκυρο και η γραφή μου, έγινε μυστικό καταγώγι.
Ένας πίνακας οικτρός μαρτυρά μυσταγωγία και εγώ, ενθυμούμαι την απόκοσμη ομορφιά της δημιουργίας.
Ραβδοσκοπώντας λέξεις, χτίζω ζωή και επιλέγοντας εικόνες, προπηλακίζω καλαίσθητα έναν αλλιώτικο κόσμο.
Αεικίνητη μνήμη, απόκοσμή μου σφαίρα, ΕΣΥ!
Γέννα μου είναι, γέννα
Ένα πορτοκαλί λουλούδι,
Ένας μαύρος ωκεανός,
Ένας πορτοκαλί καναπές σε ένα βουνό που μας ανήκει!
Δικό μας είναι:
σφαιρίδιο, ενστέρνηση, επιφυλακτική ευκαιρία.
Γεμάτη φευγιό, έρχομαι!

~~ Ο Ερχομός - Κική Κωνσταντίνου

Peri Karamoozi αφιερωμένο το ποίημα σε εσένα!!

ΔΩΔΕΚΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Καληνύχτα αγάπη!

Τα παιδιά συλλαβίζουν τις πράξεις, οργώνουν τα δοκάρια της ζωής, υμνούν το πέρασμα των αιώνων και τρέφουν: άρτο, κρασί και μέλι.

Μυστικέ μου δρόμε, φεγγάρι αιώνιο, υποτιθέμενη απελπισία της ζωής, δώσε μου νόημα και κάνε τούτη την χειραποσκευή να ανθίσει αναίτια.

Τα παιδιά φωνάζουν, έκλεισε η πύλη. Ξέπνοη, η ανταμοιβή.
Και κοντεύει, δώδεκα..

~~ Δώδεκα - Κική Κωνσταντίνου

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2019

ΑΒΕΒΑΙΟ ΦΕΓΓΑΡΙ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


Σου χρωστάω ένα φεγγάρι,
αβέβαιο ίσως, μα νόμιμα υπαρκτό.

Ένα φεγγάρι ταξιδιάρικο,
μετέωρο, ανάμεσα σε κόσμους νοσηρούς.

Πίσω από την σκοτεινή γη, υπάρχει η επικαρπία
και πάνω από τον συστεγασμένο κόσμο, υπάρχει ένα στεφάνι, χρυσό.

Δως μου μου ευκαιρία:
Μια λεπτή κλωστή, λίγο λευκό νήμα, μια βελόνα ολιγαρκή και ένα κουμπί μωβ, για να ράψω τον κόσμο.

Μπαλώθηκε το τίποτα μα μπόλικη αγάπη και ράντισα από ψηλά, τον κόσμο, με θυμάρι.

Αγαπώ το θυμάρι, μου θυμίζει την προσήλωση των μελισσών και για εμένα, ήταν πάντα μια χαμένη ευκαιρία, που αποκτήθηκε χθες.

Ταξιδεύω στον κόσμο των πολλών, παρατηρώντας τον, από την θέση των λίγων. Εκείνων, που προσδίδουν νόημα, στον εθελοντισμό.

Στον κόσμο μου επικρατεί Ειρήνη και επικροτώ τον "γόρδιο δεσμό".

Χέρι με χέρι, θα στήσω ένα σπίτι.
Ένα σπίτι διαβατάρικο, σαν τις σκέψεις των ευχών.

Μαζί θα καρπωθούμε το αύριο, μα μέχρι τότε, το φεγγάρι θα αναπολώ..

Μου λείπει το φεγγάρι.
Μου λείπει.

Ήρθε η ώρα, έστω και νοερά να το φανταστώ.
Μαζί μου κουβαλώ πάντα το κουμπί.

Εκείνο το κουμπί•
και προχωρώ...

--------

Με πολλή αγάπη, αφιερωμένο στην αγαπημένη μου Αλεξάνδρα Μητραβέλλα.

Κατά κάποιον τρόπο σου όφειλα ένα ποίημα! Σήμερα (26/12/2018), αβίαστα ήρθε και σε επικαλέστηκε.
Δικό σου λοιπόν με αγάπη και ευχαριστίες για τη συνολική σου στήριξη!

Να περνάς όμορφα εύχομαι! Φιλιά πολλά

Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2019

ΈΝΩΣΗ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Δεν είναι όσα θέλω να σου πω ή όσα νιώθω...
Δεν είναι το βλέμμα των ματιών σου - που χάνεται - πίσω από πειθήνιους, καθρέπτες μάχης...
Δεν είναι τα συναισθήματα, που σε μια σφαίρα αθανάτων, μας έχουν εξοστρακίσει...
Είναι ο τρόπος, που με τα ακροδάχτυλά μου, αγκαλιάζω το πρόσωπο, ενός ξεχασμένου ήρωα.

Πού πήγες;
Σε ποιά μονοπάτια βάδισες;
Σε ποιές μάχες λαβώθηκες και πώς απέκτησες το κάθε σου τραύμα;

Αγαπώ τα μαλλιά σου γιατί κυματίζουν σαν μια ξάστερη σημαία. Γιατί μου θυμίζουν κύμα θάλασσας που μαρτυρά "λευκή" ζωή. Γιατί το πρόσωπό σου, έχει γείρει στη χούφτα μου και εγώ λατρεύω, τους αφανείς ήρωες. Εκτιμώ εκείνους, που κόντρα σε κάθε λίθινη εποχή, γίνονται οι ίδιοι δέντρα.

Ψηλά και υπερήφανα, δέντρα.
Πράσινα δέντρα, καφέ δέντρα, αγκαθωτά δέντρα, καμμένα δέντρα....

Ένας υδροβιότοπος η ψυχή σου, να ραντίζεις και να χάνεσαι.
Να φιλοξενείς και να ελπίζεις.
Πάντα να ελπίζεις!

Τα ακροδάχτυλά μου, μοιάζουν με τα μαλλιά σου. Πλέκονται με τα μαλλιά σου, αγκαλιάζονται με τα μαλλιά σου και ευελπιστώ - στην αγκαλιά τους - να χαθεί κάποτε, η μη ευδόκιμη επιλογή.

Πες μου μια λέξη
Στείλε μου ένα σύννεφο
Παρακάλα για μια βροχή

Αλησμόνητη και επιζήμια, βροχή

Βλέπεις;
Βλέπεις εγώ;
Επιζήμιος οδηγός σου!

Βλέπεις;
Κεντρώος και αριστερός δείκτης, μιας εξαρθρωμένης πληγής.

Δώσε μου χώμα και πάρε βλαστό
Δώσε μου αγάπη και πάρε "λάσπη"

Λάσπη, απροσάρμοστη λάσπη, ημιτελή•
σαν έναν μαρμαρωμένο πινέλο - που αναζητά - τον εκδιωγμένο καμβά του.

Δώσε μου πνοή μέσα από ένα φιλί σου και κάνε την ανάσα μου, δέντρο. Ένα μεγάλο - απεριόριστης δύναμης και ελευθερίας - δέντρο.

Γίνε η Πηγή μου και εγώ θα είμαι, η Δημιουργός σου.
Γιατί αυτού του είδους σχέση, είναι πάντα η πιο αυθεντική.

Και το όνομά σου: Ένωση!!

~~ Ένωση - Κική Κωνσταντίνου

Ένα ποίημα που έγραψα, για τον υπέροχο πίνακα - που όπως βλέπετε - μας συνοδεύει.

Οι πίνακες αποτελούν για εμένα σημαντική πηγή έμπνευσης και όταν τον είδα, τον ζήτησα από την δημιουργο του Maria Rempelou για να μου επιτρέψει να τον μελετήσω και να πλάσω το δικό του/μας, ποίημα.

Μιλώντας με την δημιουργό του και μελετώντας τον πολύ προσεκτικά το σημερινό πρωινό, έβγαλα από την ψυχή μου, τους επάνω στίχους. Είχα εστιάσει εξαρχής στα ακροδάχτυλα αλλά σήμερα με παρέσυραν και τα ατίθασα μαλλιά, μου έδιναν ένα επιπλέον κύρος, ελευθερίας.

Και κάπως έτσι δημιουργήθηκε η Ένωση. Πάντα πίστευα πως το να μπερδεύεις (ενώνεις) τέχνες μεταξύ τους, είναι άκρως εντυπωσιακό και ομολογώ πως νιώθω μια ιδιαίτερη πληρότητα τούτη τη στιγμή μέσα μου.

Ελπίζω να σας αρέσει φίλοι και να το αγαπήσετε όσο εγώ.

Μαρία μου, σε ευχαριστώ πολύ για την εμπιστοσύνη του έργου σου και με αγάπη, σου αφιερώνω τούτο το ποίημα! Και σε άλλα, δημιουργικά δρώμενα, μας εύχομαι!

Καλημέρα σε όλους!

Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2019

ΒΛΕΠΕΙΣ, Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΘΥΣΙΑ ΚΑΙ ΑΦΟΣΙΩΣΗ....

ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ....

Ξέρεις πως τα αντικείμενα γύρω μας μπορούν και μιλάνε; Ξέρεις πως παίρνουν τη ψυχή που τους δίνουμε; Ξέρεις πως συνδέονται μαζί μας - με κάτι απροσδιόριστο - που ενδόμυχα κουβαλάμε;

#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Απών
#Κική_Κωνσταντίνου
#εκφράσου






Δεν σε εγκαταλείπω, σου δίνω απλώς μια ευκαιρία.

#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Απών
#Κική_Κωνσταντίνου
#εκφράσου


 
Άφθαρτη, μέχρι την στιγμή που έπεσε στα χέρια της, ένα τετράδιο με ποιήματα...

#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Απών
#Κική_Κωνσταντίνου
#εκφράσου





"Για ακόμη μία φορά, ένιωθα πως το πρόσωπό μου, καλύπτεται από ένα άλλο πετσί, ένα δέρμα που δεν θέλησα, μα κάποιοι, σαν κράνος ασφαλείας, δικλίδα, ήρθαν και μου τοποθέτησαν.
Τον άκουγα να μου μιλά και εγώ από μέσα μου, τον παρακαλούσα, να «σκάσει». Μόνο με αυτήν την προστακτική λέξη μπορούσα να μεταφέρω την οργή και την θλίψη που ένιωθα. Και η συσσώρευση αυτών των δύο, έκαναν την ψυχή και το σώμα, να θέλει να καταρρεύσει. Όμως μία άλλους είδους δύναμη, μέσα μου, σαν μια φλόγα που στην ψυχή βαθιά καραδοκεί, με έκανε να μην μιλάω, να επεξεργάζομαι και να περιμένω, την φλόγα – καθαρά, να διαρρεύσει. Όχι για να με κάψει όμως, ούτε να με ζεστάνει, μόνο να μου προσθέσει την δυναμική και τις αξίες που χρειάζομαι. Κυρίως την αξιοπρέπεια, την ελπίδα και την πίστη.
Σε κάτι νέο, ιδεατό και βαθιά ριζωμένο, στην Ανάπτυξη."


#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Απών
#Κική_Κωνσταντίνου
#εκφράσου



Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2019

ΥΠΟΣΧΕΣΗ, ΌΡΚΟΣ, ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Πες μου κάτι αληθινό
"Σ' αγαπάω"
Υπόσχεση, όρκος, αιωνιότητα

Μέσα στα γνωστά παράλια, θα χτίσουμε ένα σπίτι
και ένα δρόμο
και ένα κήπο

Θα πάρουμε ποδήλατο
και έναν κύκνο
και ένα χαλασμένο ρολόι

Θα φυτέψουμε κρίνα,
πολλά κρίνα
και μηλιές,
αμέτρητες μηλιές

Θα προσκαλέσουμε κόσμο,
δυσνόητο κόσμο
Θα φιλοξενήσουμε ζώα,
άγρια ζώα

Θα καλλιεργήσουμε σίτο
και βαμβάκι
και βασιλικό

Θα γελάμε μαζί
Θα πονάμε μαζί
Θα εισχωρεί ο ένας στα βαθιά συναισθήματα του άλλου και θα μάχεται, ενάντια σε κάθε ατέρμονο μνημονικό.

Θα δημιουργήσουμε ένα μέλλον
Το δικό μας μέλλον
Και θα είναι με σίδερα και μπετό

Να σου πω κάτι αληθινό;
"Σ' αγαπάω"
Υπόσχεση, όρκος, αιωνιότητα



~~ Υπόσχεση, όρκος, αιωνιότητα - Κική Κωνσταντίνου

ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ΤΙΠΟΤΑ...





Η ΔΟΥΚΙΣΣΑ ΤΟΥ ΡΟΔΟΥ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Η Δούκισσα του Ρόδου, επικήρυξε τους κλέφτες των συναισθημάτων και τους δολοφόνους της​ φιλαλληλίας.

Όλα ψεύτικα, μάταια, επιδεικτικά αγνοούμενα.
Όλα να καιροσκοπούν και να αποβλέπουν.
Καμία θυσία δεν ορίζει κίνηση στρατηγικής.

Κι εκείνοι που νοούν, πως να μας υποστηρίξουν Θεέ μου; Ποιός οδυρμός κατέχει την φιλευσπλαχνία; Από πότε η στοργή έγινε αβαργόμιστη αβελτηρία;

Που να τρέξω, να φωλιάσω τον αγανό θυμό; Που να κρύψω την "αγιόγδυτη" αιχμαλωσία;

Τα στρατιωτάκια γίνανε άνεμοι,
γηγενής άνεμοι, ακέραιοι και πατριαρχικοί.
Οι "σταυροφόροι" δεν επίσχεσαν τη Χώρα, μας την φόρεσαν αγόγγυστα και καρτερικά.

Οργιώδης ευθανασία η αξημέρωτη πλάνη. Πληκτική, η ευπροσηγορία της ανελέητης χαμέρπειας.

Είναι.. που θέλω να σε αποπλανήσω. Στον κόσμο τον συλλογικό και λεύτερο.

Η Δούκισσα του Ρόδου, φονεύθηκε.
Ραστώνη μου, έγινε.
Ρύσια, ανοικοδόμηση.
Φωταυγής πολυτέλεια.

Ήταν μία ακόμη πτυχή

~~ Η Δούκισσα του Ρόδου - Κική Κωνσταντίνου

ΤΟ ΤΕΧΝΑΣΜΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Μέσα μου, κενό
μια αλήτισσα​, οξυτενή κομπανία.
Πάλι μας προπηλάκισαν τ' αστέρια, πάλι το θέλγητρο του "εγώ" μας έφερε σε ένα δεύτερο και ευκαιριακό φινάλε της ζωής.
Μιας ζωής, του μήνα του φωτός, της μέρας της αγκάλης... Μα όλα, του φωτός...
Σκοτεινού φωτός, δέσμιου και άχρωμου.
Μικρά υγρά κυβάκια να φτιάχνουν το "τίποτα" που έφτιαξες, το "τώρα" της στιγμής.
Το κουδουνάκι προμηνύει μομφές, εγκάρδιες μομφές μα εγώ αποχαιρετώ το τέχνασμα, το τέχνασμα το επιφανές.
"Έλα, ήρθε η ώρα να φύγεις"
Μελετώ

~~ Το Τέχνασμα - Κική Κωνσταντίνου