Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2018

ΤΟ ΌΡΑΜΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ




Μέσα στο πλήθος,
αντίκρυσα την φαντασία.

Αποδυναμωμένη, απελπιστικά μόνη και έτοιμη - να υποκύψει - σε κάθε ευκαιριακή, στιγμή.

Αλλιώς την θυμόμουν
Διαφορετική, την είχα πλάσει στο μυαλό μου.

Μυστήριο ο κόσμος της.
Κανείς δεν ξέρει που κατοικεί.

Από πότε ζει στο πλήθος;
Αναρωτήθηκα.

Σαν σε καθρέπτη πρέπει να μιλήσω,
να νιώσω,
να αποκοιμηθώ.

Το νεκρό είδωλο
μειδίαμα•
με κοιτάζει και ξέρω, πως κάτι θέλει να μου πει.

Πως να πλάσω τις αλληγορίες μου;
Που να τρέξει ο λογισμός μου;
Που να απευθυνθεί ο λυρισμός του θεάματος;

Να ξέρεις, πως καθώς με κοιτάς-
Απομακρύνομαι.

Μόνη, πορεύομαι στη Γη

Και δεν με κοιτάς
Σε Ελέγχω

Είσαι, το όραμα!


- Το Όραμα - Κική Κωνσταντίνου

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2018

ΑΝ ΔΕΝ ΕΓΡΑΦΑ....


Τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι όλο και πιο έντονα πως θα ήταν η ζωή μου αν δεν έγραφα...
Αδιαμφισβήτητα, θα ήμουν δυστυχής και πιθανόν, να ένιωθα υποταγμένη.
Πόσο σημαντικό είναι φίλοι μου, να κάνουμε αυτό που αγαπάμε και αυτό που μας τροφοδοτεί με ζωή.
Να μην μας το στερούν και σίγουρα, να μην μας το στερούμε, εμείς! Κυρίως εμείς, αυτό είναι το κυρίαρχο εμπόδιο.
Όλοι τους οι στίχοι, όλοι τους, ξέρετε• εκείνων των "παλαιών", αποκτούν συναισθηματικό νόημα στη ψυχή μου!

Ακούστε φίλοι, τα πράγματα δεν θα είναι ποτέ ευνοϊκά και σίγουρα οι συνθήκες δεν θα είναι ποτέ οι ιδανικές, όσο για το τέλειο, δεν υπάρχει. Κυνηγήστε τα όνειρά σας και ποτέ μα ποτέ, μην πάτε να "κλέψετε" ή ακόμη χειρότερα να "τσαλακώσετε", τα όνειρα άλλων.

Το μαζί ενώνει και το εγώ αφανίζει, είναι γνωστό.
Κάνε ευχές τα όνειρά σου και πράξη, τα έργα σου.
Ανέτειλε σαν άλλος ένας - ολότελα - δικός σου Ήλιος.
Όταν έχεις γεμίσει με αγάπη θα καταλάβεις πλήρως τι θέλω να σου πω.
Ευλογημένοι όσοι νιώθουν τη Γαλήνη σήμερα!




~~ Μέσα από το βιβλίο σας θέλετε να στείλετε κάποια μηνύματα;

Μέσα από κάθε μου βιβλίο, θέλω να δημιουργήσω και να επικοινωνήσω συνειδητά με τον κόσμο. Ποια είμαι εγώ που θα δώσω μηνύματα ή ποια είμαι εγώ που θα πάρω μηνύματα από άλλους; Δεν νιώθω έτοιμη να δείξω κανέναν δρόμο σε συνανθρώπους μου μα ούτε και να διανύσω άλλων, νιώθω όμως έτοιμη, να δημιουργήσω έναν. Όσοι με ακολουθήσουν, χαρά και τιμή μου. Μαζί θα μάθουμε.

Ένα μεγάλο μεγάλο ευχαριστώ στο books 'n' more για την απολαυστική συνέντευξη που μου χάρισαν και που μπορείτε να διαβάσετε ακολουθώντας το λινκ που σας έδωσα πριν λίγο.

Ευχαριστώ θερμά για την ζεστή φιλοξενία!


Αν δε μου ’δινες την ποίηση, Κύριε,
δε θα ’χα τίποτα για να ζήσω.

Αυτά τα χωράφια δε θα ’ταν δικά μου.
Ενώ τώρα ευτύχησα να ’χω μηλιές,
να πετάξουνε κλώνους οι πέτρες μου,
να γιομίσουν οι φούχτες μου ήλιο,
η έρημός μου λαό,
τα περιβόλια μου αηδόνια.


Λοιπόν; Πως σου φαίνονται; Είδες
τα στάχυα μου, Κύριε; Είδες τ’ αμπέλια μου;
Είδες τι όμορφα που πέφτει το φως
στις γαλήνιες κοιλάδες μου;
Κι  έχω ακόμη καιρό!
Δεν ξεχέρσωσα όλο το χώρο μου, Κύριε.
Μ’ ανασκάφτει ο πόνος μου κι  ο κλήρος μου μεγαλώνει.

Ασωτεύω το γέλιο μου σαν ψωμί που μοιράζεται.

Ωστόσο,
δεν ξοδεύω τον ήλιό σου άδικα.
Δεν πετώ ούτε ψίχουλο απ’ ό,τι μου δίνεις.
Γιατί σκέφτομαι την ερμιά και τις κατεβασιές του χειμώνα.
Γιατί θα ’ρθει το βράδυ μου. Γιατί φτάνει όπου να’ναι
το βράδυ μου, Κύριε, και πρέπει
να’χω κάμει πριν φύγω την καλύβα μου εκκλησιά
για τους τσοπάνηδες της αγάπης.


Νικηφόρος Βρεττάκος -  «Αν δε μου ‘δινες την ποίηση Κύριε»

Σου άρεσε! Ναι, θυμάμαι καλά πως σου άρεσε να σου λέω «Σ’ αγαπώ» και μου χάρισες μια κάρτα.



"Σου άρεσε να βοηθάς ουσιαστικά τον κόσμο, μου χάρισες την ιατρική σου ρόμπα.
Σου άρεσε να προσφέρεις, μου χάρισες ένα αμάξι, που μετακινούσες φάρμακα σε σπίτια ανθρώπων, που δεν είχαν λεφτά να αγοράσουν
Σου άρεσε να χαμογελάς, μου χάρισες μια μαριονέτα – κλόουν, που νιώθω πως είχα αντικρίσει σε θέατρο σκιών, όταν ήμουνα παιδί.
Σου άρεσε να μου κρατάς το χέρι, μου χάρισες ένα στηθοσκόπιο για να το νιώθω πλάι στην καρδιά μου.
Σου άρεσε να αγαπάς, μου χάρισες ένα μπουκέτο με λουλούδια!
Ξεράθηκαν! Ξεράθηκαν τα λουλούδια μα κατά έναν περίεργο τρόπο, κάθε φορά που τα πλησιάζω νιώθω ότι μοσχοβολάνε ακόμα.

Σου άρεσε!
Ναι, θυμάμαι καλά πως σου άρεσε να σου λέω «Σ’ αγαπώ» και μου χάρισες μια κάρτα.
Μια κάρτα που έγραφε: Ακόμη κι αν φύγω θα είμαι κοντά σου, σαν Άγγελος, σαν φυλαχτό, σα φύλλο, που πέταξε στον ουρανό και ψάχνει τον κορμό του δέντρου, που κάποτε το φιλοξενούσε."

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου

Πόσες φορές τους είπα «Αντίο» στη στιγμή του αποχωρισμού και μου απάντησαν; Καμία!!!


 
 
"Πόσες φορές φιλοξένησα μέσα μου ανθρώπους, που κάποιοι τους εντάσσουν στο περιθώριο; Αμέτρητες! Και ποτέ δεν τους ξεχώρισα από άλλους.
Πόσες φορές τους επέτρεψα να τσακωθούνε εντός μου και άλλες πάλι να αγκαλιάσουν και να μιλήσουν για όσα εκείνη την στιγμή τους ένοιαζε; Αμέτρητες!
Πόσες φορές άφησα τους ανθρώπους να ξεσπάσουν τη μανία και τα νεύρα τους επάνω μου; Αμέτρητες! Και όσο κι αν πόνεσα, δεν παραπονέθηκα ποτέ για το παραμικρό.
Πόσες φορές με βρόμισαν εγκαταλείποντας μέσα μου τα σκουπίδια τους; Αμέτρητες! Και έμαθα να αντέχω τη δυσωδία για χάρη τους.
Πόσες φορές τους άφησα να κουβαλήσουν μέσα μου οτιδήποτε βαρύ προκαλώντας μου φθορές; Αμέτρητες! Και δεν παραπονέθηκα καμία.
Πόσες φορές τους άκουσα να τραγουδούν και να παίζουν μουσική μέσα μου και παρασύρθηκα και εγώ σε αυτήν τη μελωδία; Αμέτρητες! Κι αυτό μου έδινε τη δύναμη και τη χαρά να συνεχίζω να τους φιλοξενώ και να τους προσφέρω όσα πράγματι επιθυμούσαν.

Πόσες φορές τους είπα «Αντίο» στη στιγμή του αποχωρισμού και μου απάντησαν; Καμία!!!

Καμιά εκτός από εκείνη τη φορά που ένα παιδί με κόκκινο κασκόλ και καφέ σκούφο μου χαμογέλασε και μου έκανε «γεια» με το μικροσκοπικό, λευκό του χέρι. "

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου

ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΟΛΕΜΑ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ;


Κοιμήσου...
Σε νανουρίζουν τα εμπόλεμα σύννεφα

#εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου







Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2018

ΑΛΙΣΑΧΝΗ - ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΛΕΛΗ


               Χαρούμενη για αυτήν την παρουσίαση - φιλοξενία που μοιράζομαι μαζί σας σήμερα!
Φιλοξενούμενή μου  - το κορίτσι με την γλυκιά φωνή -  που μπορώ να πω, πως αναβλύζει καλοσύνη, και μόνο με το "καλημέρα" που θα σου πει.

Σήμερα θα μιλήσουμε για την δεύτερή της ποιητική συλλογή αλλά σίγουρα θα κάνουμε και μία αναφορά στο πρώτο της έργο.

Για αρχή, πάμε να απολαύσουμε την ζεστή της συνέντευξη:




Χριστίνα μου, καλώς ήρθες στην εκφραστική μου γωνιά.
            Αν και οι περισσότεροι εκφραστικοί φίλοι, σε γνωρίζουν εδώ και χρόνια - μιας και είσαι άκρως ενεργή blogger - σε περίπτωση που κάποιοι φίλοι δεν είναι bloggers ή τυχαίνει να μη σε γνωρίζουν - θα ήθελα να μάθουν καποια πράγματα για εσένα, όποτε ως ξεκίνημα, θα ήθελα να μας συστηθείς με δυο λόγια. Να μας παρουσιάσεις τον εαυτό και τα έργα σου.


            1)Τι σημαίνει για ’σένα ποίηση; Πως την χρησιμοποιείς στην καθημερινή σου ζωή και πως πρόεκυψαν οι ποιητικές σου συλλογές;

Κική μου καταρχάς σε ευχαριστω πολύ για την τιμή να με φιλοξενείς στον όμορφο χώρο σου! Η ποίηση... η ποίηση δεν είναι για μένα κάτι συγκεκριμένο, κάτι που μπορώ να χωρέσω σε μερικές λέξεις. Γενικά, δεν τη βρίσκω εγώ, με βρίσκει εκείνη. Είναι μια πηγή που υπάρχει μέσα μου και ανά διαστήματα αναβλύζει και εκφράζει τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου. Στην καθημερινότητά μου δεν τη χρησιμοποιώ, εκτός αν συμβεί κάποιο γεγονός είτε προσωπικό είτε στον κόσμο που πυροδοτήσει ένα νέο πόνημα.
Οι ποιητικές συλλογές προέκυψαν εντελώς ξαφνικά. Είχα γραψει πολλά ποιήματα εκ τωνν οποίων αρκετά είχα μοιραστεί μέσα από το μπλογκ και μια μέρα αποφάσισα να συγκεντρωσω κάποια από αυτά σε ένα βιβλίο. Είχε προηγηθεί ένα συλλογικό e-book γραμμένο από μια ομάδα μπλόγκερ (15 + 1 bloggers Μια ιστορία αγάπης) και μου άρεσε τόσο η ιδέα όσο και η διαδικασία. Όμως τελικά τα ποιήματα ήταν πολλά κι έτσι τα χώρισα σε δυο συλλογές.
           
2)      Πότε ξεκίνησες να γράφεις και ποια ανάγκη σε οδήγησε εκεί; Ποια θεωρείς πως είναι η τεχνική της γραφής σου;
Ποίηση γράφω από το δημοτικό. Λογοτεχνικά κείμενα επίσης. Η πρώτη μου ανάμνηση πάει πίσω στην δ' δημοτικού. Με αφορμή το τραγούδι 'Κάπου υπάρχει η αγάπη μου” του Μάνου Χατζιδάκι, έγραψα το πρώτο μου ολοκληρωμένο ποίημα. Δεν έχω ιδέα ποια είναι η τεχνική της γραφής μου κι αν υπάρχει. Γράφω όπως νιώθω, άλλοτε έμμετρα άλλοτε πεζά, άλλοτε με ομοιοκαταληξία άλλοτε χωρίς.

3)      Αγαπημένοι Ποιητές και Λογοτέχνες; Και ποια έργα τους, σε σημάδεψαν;
Από που να αρχίσω! Στην ποίηση αγαπώ πολύ το λυρισμό του Καβάφη, τον ερωτισμό της Πολυδούρη, τη μελαγχολία του Καρυωτάκη, το πνεύμα του Λειβαδίτη. Λατρευω τον Καββαδία με τα ταξίδια του αλλά και τον Φωτόπουλο με την απέραντη ευαισθησία του.Όσο για λογοτεχνία, εδώ με σημάδεψαν όλα τα παιδικά μου κλασικά αναγνώσματα, ελληνικά και ξένα. Ενδεικτικά αναφέρω “Τα παιδια του πλοιάρχου Γκραντ”, “Η μικρή πριγκίπισσα” , “Το καπλάνι της βιτρίνας”, “ Ο θησαυρός της Βαγίας” , “Πόλεμος και Ειρήνη” και η λίστα είναι πραγματικά ατελείωτη...


4)      Υπάρχουν ποιήματα ή και άλλα λογοτεχνικά δημιουργήματα, που κρατάς μονο για εσένα και δεν θα ήθελες να μοιραστείς με αναγνώστες; Κι αν ναι, ποια ανάγκη – – σε οδηγεί εκεί;
Για την ώρα όχι, δεν έχω γράψει κάτι που να επιθυμώ να μέινει στο σκοτάδι. Κι όσα ποιήματα δεν συμπεριέλαβα στη συλλογή μου, απλά θα συμπεριληφθούν κάπου αλλού.



5)                  Από πού αντλείς έμπνευση για τα ποιήματά σου και από πού μπορεί να την χάνεις;
Όπως είπα και πιο πάνω, κάποιες φορές γεγονότα της προσωπικής μου ζωής, βιώματά μου δηλαδή ή γεγονότα που συμβαίνουν στον κόσμο αποτελούν πηγή έμπνευσης. Άλλες φορές, δεν ξέρω από πού προκύπτουν τα ποιήματα, απλά ξεκινάω να γράφω. Στις πιο καταθλιπτικές μου μέρες έχει τύχει να γράψω τα πιο έντονα ποιήματά μου. Ωστόσο, ακριβώς τέτοιες μέρες τυχαίνει να μην έχω καθόλου έμπνευση.

 

Η δεύτερη ποιητική μου συλλογή με τίτλο ΑΛΙΣΑΧΝΗ κυκλοφορεί και οπλοφορεί. Κι είναι αφιερωμένη στον έρωτα! Στη δύναμη, στο πάθος, στον πόνο, στην απώλεια, στην απελπισία στην ίδια τη ζωή! Γιατί ο έρωτας είναι ζωή!
Με χαρά, αγάπη και υπερηφάνεια λοιπόν σας την παραδίδω.
Θα είναι μεγάλη μου τιμή να στηρίξετε αυτή μου την προσπάθεια και να μου στείλετε τα ειλικρινή σας σχόλια!
Μπορείτε να την προμηθευτείτε ακολουθώντας το παρακάτω λινκ:


ή πατώντας πάνω στο εξώφυλλο στο δεξί πάνω μέρος του μπλογκ μου.



    6) Ποιο είναι το πιο μεγάλο σου όνειρο και ποιος, ο πιο μεγάλος σου φόβος;
Το πιο μεγάλο μου όνειρο δεν το έχω ονειρευτεί ακόμα!
Ο πιο μεγάλος φόβος μου, πέρα φυσικά από το να πάθουν κάτι τα παιδιά μου και όσοι αγαπώ, είναι να πεθάνω χωρίς να έχω προλάβει να ζήσω, να μην πραγματοποιήσω τα όνειρά μου ή εστω να προσπαθήσω.


7) Πως ξεκίνησε το blogging στη ζωή σου και πως προέκυψε το προσωνύμιο της «πεταλούδας» που χρησιμοποιείς;
Όπως όλα στη ζωή μου, από το πουθενά! Απλά είδα διάφορα μπλογκ κι είπα ας το δοκιμάσω. Οι πεταλούδες πάντα με γοήτευαν, εξ ου και “Η μπαλάντα της Πεταλούδας” γιατί έχουν κάτι το μαγικό και το απόλυτα ελεύθερο! Έτσι καθώς έψαχνα για όνομα μου ήρθε η πεταλούδα (butterfly) χωρίς δεύτερη σκέψη.


8)  Μίλησέ μου για τα έργα σου. Τι πρεσβεύουν και τι έχουν να μας πουν. Αποσκοπούν,  ; Και περιμένουν, τι;
Δεν πρεσβεύουν τίποτα περισσότερο από την προσωπική μου οπτική και τον ψυχικό μου κόσμο. Η συλλογή “Στου Ονείρου το Δρόμο” περιέχει ποιήματα που αφορούν γενικότερα τη ζωή και τον κόσμο, ενώ η “Αλισάχνη” κινείται γύρω από τον έρωτα και τις εκφάνσεις του. Αποσκοπούν και περιμένουν, η μάλλον ελπίζουν να αγγίξουν τις ψυχές όσων επιλέξουν να τις διαβάσουν και τελειώνοντας να νιώσουν πως κάτι πήραν κι από μένα.


9)                  Η κοινωνία μας σήμερα, εμπνέει και τροφοδοτεί την τέχνη ή γίνεται το ακριβώς αντίθετο; Την απορροφά και τη σκοτώνει;
Εξαρτάται. Σε κάθε εποχή η τέχνη ήταν αντικείμενο κριτικής και λογοκρισίας. Η σημερινή εποχή δε, με την τεχνολογική επανάσταση, έχει κάνει πολύ εύκολη την πρόσβαση στην τέχνη αλλά και εξίσου εύκολο το να παράγει κανείς έργο. Το αν είναι όντως τέχνη αυτό το έργο ή όχι τελικά θα τ κρίνει ο αποδέκτης δηλαδη το κοινό. Εγώ προτιμώ πάντα να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο και θεωρώ ότι η τέχνη είναι από τη φύση της πιο δυνατή και πιο ανθεκτική από τις συνθηκες της εκάστοτε εποχής.

10)              Οι άνθρωποι, ως μια άλλη «Αλισάχνη» τι μπορούν να μας διδάξουν ή ακόμη και πως μπορούν να χρησιμοποιηθούν οι ίδιοι, ως διδαχή;
Η “Αλισάχνη” είναι στην κυριολεξία αυτό το υλικο που προκύπτει από τη βίαιη πρόσκορουση του κύματος στα βράχια. Δεν είναι ούτε αμιγώς νερό ούτε αμιγώς αέρας. Έχει υφή αλλά και οσμή και γεύση. Έτσι ακρβώς, καθε ένας από εμάς δεν έχει μια μόνο υπόσταση αλλά πολλές, όμως έχει τη μοναδική του υφή οσμή και γεύση.


Ένα μεγάλο ευχαριστώ για την υπέροχη συζήτηση – συνέντευξη που μας χάρισες και σου εύχομαι ολόψυχα κάθε επιτυχία και ευτυχία σε όλους τους τομείς της ζωής σου και κυρίως της οικογένειας που είναι η πιο σημαντική!



Εγώ σε ευχαριστώ για την φιλοξενία.





 Να είσαι πάντα καλά και  σύντομα σε επόμενα έργα!



Και πάμε γρήγορα, να θυμηθούμε και το πρώτο της έργο:





Έρχεται μια στιγμή που απλά μοιάζουν τα κομμάτρια του παζλ να ενώνονται, μοιάζουν οι συνθήκες να είναι ευνοϊκές και η στιγμή κατάλληλη για να τολμήσεις κάτι που μόνο σαν σκέψη το γυρόφερνες χρόνια. Και φτάνει μια αφορμή, κάτι που θα σε εμπνεύσει. Για μένα η αφορμή ήρθε με τη μορφή μιας ομιλίας του Γιάννη Φαρσάρη στο TEDx, για την ανοικτή κυκλοφορία και διάδοση της δημιουργίας.
Κι έτσι ανοίχτηκαν τετράδια, ξεσκονίστηκαν παλιές σημειώσεις και ζωντάνεψαν στίχοι που γράφονται εδώ και πάνω από 20 χρόνια. Κάποιους τους έχω ήδη μοιραστεί μαζί σας μέσα από αυτό το μετερίζι. Κάποιο άλλοι κάνουν ντεμπούτο σήμερα κι έρχονται να πετάξουν ανάμεσά σας. Με την ελπίδα κάθε ένας από εσάς να βρει έστω μια λέξη που θα τον αγγίξει, ένα στίχο που θα τον εκφράσει, ένα συναίσθημα που θα κάνει την καρδιά του να σκιρτήσει και με πολλή μα πάρα πολλή αγάπη, σας παρουσιάζω την πρώτη μου ποιητική συλλογή με τίτλο "Στου ονείρου το δρόμο...", που διανέμεται ελέυθερα στο διαδίκτυο σε μορφή e-book.

Ιδιαίτερες ευχαριστίες στον Γιάννη Φαρσάρη για την έμπνευση αλλά και την πολύτιμη βοήθειά του!
Και στη δική μας Έλλη Οικονόμου (aka Funky Monkey) για την πραγματικά ανεκτίμητη υποστήριξή της, τόσο στην επιμέλεια και στην δημιουργία του εξωφύλλου, όσο -και περισσότερο!- για την ψυχολογική και ηθική υποστήριξη!

Το δικό μου όνειρο, ένα από αυτά, βρήκε σήμερα το δρόμο του κι εύχομαι να το αγκαλιάσετε και να στηρίξετε αυτό το νέο μου βήμα!

Καλό σας ταξίδι στα μονοπάτια της ψυχής μου!



Και δεν θα γινόταν φίλοι, να μην αναφέρουμε και τα υπέροχα βίντεο που έχει επιμεληθεί ο αγαπημένος μας, Νίκος Μουσαβερές για τις ποιητικές συλλογές της Χριστίνας μας όπως και για τις δικές μου φυσικά. Πόσο μα πόσο τυχερές είμαστε που σε έχουμε, Νίκο μου!


ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΛΕΛΗ - ΣΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΤΟ ΔΡΟΜΟ 

 



Περιέχει αποσπάσματα από 16 ανθρωποκεντρικά ποιήματα γραμμένα σε ελεύθερο στίχο και έμμετρο λόγο. Εκπέμπουν έντονα συναισθήματα όπου ιδιαίτερη φροντίδα έχουν η αγάπη και η καλοσύνη. Αποτυπώνουν αυτήν την αέναη κατάσταση, όπου μέσα από την αδιάκοπη πάλη στο μόχθο της ζωής, κερδίζει πόντους στο τέλος η ελπίδα και η αισιοδοξία. Εξυμνούν την ίδια τη ζωή... εκείνη που χάνεται μπροστά στα μάτια μας, αλλά κι αυτήν που ονειρευόμαστε. Η προσωπικότητα και η επιρροή της συγγραφέως από πράξεις και γεγονότα είναι εμφανή και γι' αυτό δεν ήταν δυνατόν να ξεφύγουν από όσα με έχει συνηθίσει. Η αίσθηση που αφήνει τελικά σταλιά - σταλιά σε κάθε στίχο είναι η νοσταλγική δραπέτευση στην επ-Ανάσταση της ζωής. 

 Η μουσική επένδυση του βίντεο ανήκει στην εξαμελή Αμερικάνικη μπάντα απ' το Austin του Texas και λέγεται Balmorhea(Μπαλμορέι). Φέρει τον τίτλο "The Winter"(2008) και περιέχεται στο άλμπουμ "Rivers Arms". 


ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΛΕΛΗ - ΑΛΙΣΑΧΝΗ

 





Περιέχει αποσπάσματα από 16 ανθρωποκεντρικά ποιήματα της ομώνυμης ποιητικής συλλογής, γραμμένα σε ελεύθερο και έμμετρο στίχο. Εξυμνεί εκείνον τον αέναο έρωτα που τρέφεται μέσα από τα όνειρα και τις προσδοκίες. 

Η μουσική επένδυση ανήκει στον συνθέτη Danail Getz (Audiomachine). Φέρει τον τίτλο "An unfinished life"(2009) και περιέχεται στο άλμπουμ "Tree of life".





Η Χριστίνα Λέλη γεννήθηκε την άνοιξη του 1980, όταν ακόμα υπήρχαν γειτονιές, αλάνες και αυλές με κήπο. Φυλακίστηκε στη μεγαλούπολη των γκρίζων κλουβιών, με μοναδική διέξοδο τη θάλασσα. Οι λέξεις φεύγουν από εκείνη και αποκτούν δική τους προσωπικότητα όταν γράφει, τα χέρια της είναι απλώς το μέσο που χρησιμοποιούν για να βγουν στο φως, στη ζωή. Όνειρό της να ζήσει τα όνειρά της. 



 Τη γνώρισα και την γνωρίσαμε ως "Butterfly" στους παρακάτω ενεργούς ιστοτόπους:



Καλή συνέχεια στη ζωή και στα έργα σου, Χριστίνα μου!
Σου εύχομαι ολόψυχα ό,τι καλύτερο!!!

ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ Η ΚΑΚΟΗΘΕΙΑ



Στις φτερούγες της σιωπής, επικρατεί η νηνεμία της αντίληψης.
Μέσα στον καταιγισμό των πραγμάτων, η αγκαλιά της σκέψης αρκεί, για να ηρεμήσει του κόσμου την κακοήθεια.

Καλημέρα και καλή εβδομάαδα, φίλοι μου.

#εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου

ΛΙΠΟΤΑΚΤΕΣ


Λευτεριά στους λιποτάκτες των φθαρμένων ονείρων μας....

#εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου

ΥΠΟΨΙΑΖΟΜΑΙ....



Υποψιάζομαι πως σπαρταρά με λαχτάρα - η κάθε νέα ευκαιρία - που απαρνηθήκαμε, χθες...

#εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου