Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2018

ΤΟ ΘΑΥΜΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Μύριζε λεβάντα η ανάσα του πεθαμένου.

Άκουγα την ζεστή καρδιά του να χτυπάει​ - άσκοπα - μέσα στο νεκρό σώμα.

Κανείς θρήνος - ούτε βουβός - δεν σε συνόδεψε στην τελευταία, κατοικία.

Κι άνθρωποι...
Όχι δεν υπήρχαν​
Ούτε ζώα
Ούτε φυτά

Χωρίς λουλούδια σε πάνε
Κι αυτή η λεβάντα, δεν μπορώ να καταλάβω τον λόγο που αναδύεται, με τόσο έντονη και ξεχωριστή χάρη.

Μου πάει κόντρα, στα όσα έχω κατά καιρούς, συμβολίσει.

Κάπου εδώ, πρέπει να σε αποχαιρετήσω.
Θα συνεχίσεις μόνος.

Όχι από επιλογή
Ούτε από ανάγκη
Από θαύμα, ίσως•

Το Θαύμα​ - Κική Κωνσταντίνου

ΤΩΡΑ ΑΓΑΠΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΕΣΥ Μ'ΑΓΑΠΑΣ





Από τότε που με γνώρισες
γνώρισα κι εγώ τον εαυτό μου

Το σώμα μου το νιωθα πιο ξένο
κι από μια ήπειρο μακρινή

Δεν εξεχώριζα
Ανατολή από Νότο

Ο ώμος μου απόγκρεμος
ορθωνόταν σα βράχος

Ξάφνου το χέρι σου σοφό
μου δίδαξε ποια είμαι

Το πόδι μου βρήκε το βήμα του
η καρδιά μου το χτύπο της

Τώρα αγαπώ τον εαυτό μου
όπως εσύ μ' αγαπάς

~~~

Ιβάν Γκολ, Μαλαισιακά τραγούδια
μετάφραση Ε.Χ. Γονατάς
εκδόσεις στιγμή
 
 
_________
 
Την υπέροχη αυτή εικόνα, που μοιάζει με πίνακα και μάλλον είναι πίνακας, την βρήκα στο διαδίκτυο αλλά χωρίς πληροφορίες, ξέρει κανείς σε ποιον ανήκει και πως λέγεται το έργο;


Καλημέρα, εκφραστικοί μου!
 

Milonga Sentimental





Η Μιλόνγκα (Milonga) είναι χορός με προέλευση από την Αργεντινή. Χορεύεται στους ρυθμούς της μουσικής Μιλόνγκα και θεωρείται ως ο πρόδρομος του Τάγκο.
Οι χορευτές της Μιλόνγκα αποφεύγουν τις παύσεις, και συχνά εισάγουν συγχρονισμούς και σπασμένο ρυθμό στα βήματα και στις στροφές. Είναι χορός με ιδιαίτερη έμφαση στη ρυθμικότητα, και με στοιχεία που τείνουν να είναι λιγότερο περίπλοκα από τις περισσότερες μορφές Τάγκο. Απαιτεί μεγαλύτερη χαλάρωση των ποδιών και του σώματος και τα βήματά της είναι συνήθως πιο γρήγορα, με ελάχιστες παύσεις. Στη Μιλόνγκα αποφεύγονται οι πολύπλοκες φιγούρες και επιδιώκεται περισσότερο η χιουμοριστική και απλή διάθεση των χορευτών.
Υπάρχουν δύο διαφορετικές βασικές μορφές της Μιλόνγκα: Η Μιλόνγκα Λίζα (Milonga Lisa), - στην οποία οι χορευτές χορεύουν σε απόλυτη συμφωνία με τον ρυθμό της μουσικής - και η Μιλόνγκα κον Τρασπιέ (Milonga con Traspié), στην οποία ο χορευτής εκτελεί Traspiés ή contrapasos (αλλαγές του βάρους από το ένα πόδι στο άλλο και πάλι πίσω σε διπλό χρόνο, ή τρία βήματα σε δύο χτύπους) ώστε να ερμηνεύσει τη μουσική. Κατ' αυτόν τον τρόπο, η Μιλόνγκα δεν χρειάζεται γρήγορα βήματα, ούτε μεγάλους χώρους για να χορευθεί.
"Μιλόνγκα" είναι επίσης το όνομα που δίνεται σε χορευτικές εκδηλώσεις αφιερωμένες στο Τάγκο. Αυτή η διπλή σημασία της λέξης Μιλόνγκα μπορεί να προκαλέσει σύγχυση, εκτός αν κάποιος γνωρίζει το πλαίσιο στο οποίο χρησιμοποιείται η λέξη "Μιλόνγκα". Οι χορευτές της Μιλόνγκα είναι γνωστοί ως "Μιλονγκέρος" (Milongueros).



Αυτό το Σάββατο -27/10/2018- στις 21:00 έχουμε όλοι ραντεβού στη 4Dance!

Θα φορέσουμε τα καλά μας, θα αφήσουμε έξω από την πόρτα κάθε σκέψη και προβληματισμό και θα γίνουμε μία μεγάλη Tang-αλιά!

Οικοδεσπότες: Αρετή Κόκκαλη - Αλέξανδρος Σταμάτης Ρηγόπουλος.

Ελεύθερη κατανάλωση σε Κρασί, Χυμό

Συμμετοχή στα έξοδα: 2€


Nα μια άκρως ενδιαφέρουσα πρόταση για το Σαββατόβραδο που έρχεται! <3

Κωνσταντινίδου 8 στην Χαλκίδα!!!

"ΟΙ ΚΟΝΤΟΜΥΑΛΟΙ" ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΡΙ - ΤΕΧΝΩΝ ΧΑΛΚΙΔΑΣ



Μια θεατρική παράσταση για μικρά παιδιά και μεγάλα παιδιά.
      κάθε Κυριακή, ώρα 12.00μ.μ. στο Θέατρο Περιτεχνών Χαλκίδας



Ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Περι-Τεχνών» παρουσιάζει το θεατρικό έργο για παιδιά και μεγάλους, «Οι Κοντόμυαλοι».
Το έργο βασίζεται στους «Ηλίθιους» του Νιλ Σάιμον. Επελέγη επειδή περιέχει πληθώρα εξαιρετικών στοιχείων, ιστορικών, ψυχολογικών, ταυτότητας , συνθηκών ζωής, σχέσεων των δυο φύλων, επιρροές της παράδοσης και πολλά άλλα. Ενώ, πέραν της ελεύθερης μεταφοράς του στα ελληνικά, διασκευάστηκε και για παιδιά.


Λίγα λόγια για το έργο
Βγαίνοντας από τη Χαλκίδα και πηγαίνοντας προς τα βουνά, κάποια στιγμή σε μια σκοτεινή και απότομη στροφή θα συναντήσεις μια φθαρμένη πινακίδα που δείχνει πέντε κατευθύνσεις, αριστερά, δεξιά, ευθεία, πάνω και πίσω. Η ταμπέλα γράφει προς Κοντόμυαλο. Το Κοντόμυαλο είναι ένα ορεινό χωριό ξεχασμένο από τον κόσμο. Πριν από διακόσια χρόνια έπεσε στο χωριό μια κατάρα που κάνει τους ανθρώπους (και τα ζώα) να γεννιούνται ηλίθιοι. Αν μιλήσεις για λίγο με κάποιον κάτοικο θα το καταλάβεις. Μπορεί να αλλάξει άραγε κάτι και να χαθεί η κατάρα; Ένας δάσκαλος έφτασε σήμερα το πρωί στο χωριό και έχει μεγάλη όρεξη να μάθει τους ανθρώπους να σκέπτονται, βασική προϋπόθεση για να λυθεί η κατάρα. Τα πράγματα είναι δύσκολα επειδή οι άνθρωποι δεν αλλάζουν εύκολα συνήθειες, ακόμα και όταν βασανίζονται από αυτές...
Ίσως αν βοηθούσαμε τον Δάσκαλο Λεωνίδα Προσπαθούλη, να τα κατάφερνε; Τι λέτε;


Οι συντελεστές της παράστασης
Σκηνοθεσία: Γιώργος Νικολαίδης

Παίζουν οι:
Θοδωρής Λάφης - Λεωνίδας Προσπαθούλης
Πέννυ Λεμπέση - Σοφία Ιατρίδη
Βαγγέλης Παπαδέας - Νικόλας Ιατρίδη
Ελένη Πέπε - Λένα Ιατρίδη
Πέρη Καραμούζη - Ακριβή Γουρούνα / Κόμης Βερόνης Αποσόις
Πανωραία Μπλιάχα - Λιλίκα Πάρε Δώσε
Παναγιώτης Ηλίας - Γκόγκος Χαμένος
Στέλιος Λειβαδίτης - Αστέρης Περιστέρης
Ιωάννα Ντεκώ - Δικαστής




 ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΧΑΣΕΤΕ!
 

Σας περιμένουμε κλείνοντας απαραίτητα την θέση σας στο τηλέφωνο 6934714425

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2018

ΕΙΣΑΙ ΚΑΤΙ ΆΠΙΑΣΤΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΕΠΕΙΔΗ....


 
 
"Δείχνεις σκληρή σαν πέτρα, μα ξέρω πως η ευαίσθητη ψυχή σου είναι σαν τον πράσινο βλαστό που φύτρωσε μόλις χθες κάτω από χιλιάδες μπάζα!
Τόσο δυνατή, τόσο όμορφη, τόσο ζωντανή μα πάνω απ’ όλα τόσο γεμάτη από ελπίδα.
Είσαι ένας πράσινος βλαστός, που ειλικρινά, όμοιό του δεν έχω ξαναδεί. Η ομορφιά και η χάρη της ψυχής σου είναι τόση, που δακρύζω ξέροντας τα όσα έχεις περάσει και τα όσα περνάς ακόμη.
Και λυπάμαι! Λυπάμαι πολύ, που δεν μπορώ ή φοβάμαι να σε βοηθήσω.

Είσαι κάτι άπιαστο στον κόσμο που ζούμε, επειδή δεν επέτρεψες ποτέ σε κανέναν να σε φυλακίσει, έστω και αν για χρόνια ολόκληρα κλείστηκες από μόνη σου στη μεγαλύτερη φυλακή των παγετώνων. Τη φυλακή της αβάσταχτης μοίρας της ψυχής σου. Και δεν παρομοιάζεται με μαύρο μπουντρούμι, παρομοιάζεται μονάχα με μια αιώρα κόκκινη και παρόλο που λατρεύω τις αιώρες, ξέρω πως η συγκεκριμένη με φοβίζει.

Με φοβίζει; Όχι!
Είναι λίγο, δεν αρκεί.
Με τρομάζει! Με τρομάζει, μα με κάνει να νιώθω τόσο μικρή μπροστά σου, που ξέρω πως δεν έπεσες, ακόμη κι όταν την αναποδογύρισαν εκατοντάδες φορές εκείνα τα άσχημα και κακιασμένα χέρια.

Κι ήταν πολλά! Πολλών όμορφων – απάνθρωπα κακάσχημων – ανθρώπων.
Πω πω αυτά τα απάνθρωπα αναθεματισμένα χέρια! Αυτά τα τερατένια τριχωτά δάχτυλα, που συνοδεύονταν από ένα όμορφο πρόσωπο, που το χαμόγελό του μου θύμιζε ουρλιαχτό από λύκο.

Κι ηταν πολλά αυτά τα όμορφα, μα απάνθρωπα άσχημα πρόσωπα, που ήξερα καλά πως εσύ τα είχες χιλιάδες φορές Σφιχταγκαλιάσει! Αναθρέψει! Αγγίξει! Δώσει! Απαλύνει! Μα το κυριότερο, Αγαπήσει! Κι η Αγάπη αυτή πολλές φορές επιστράφηκε με πόνο, με ύβρεις, με χλευασμούς, με άσχημες εκφράσεις και εσύ πόνεσες, έκλαψες, μα κανείς δε σε είδε, μάλλον κανείς δεν παραδέχθηκε ότι σε είδε, γιατί η δύναμή σου είναι τόση, που τρομάζει τους πάντες και δεν τους επιτρέπει να κοιτάξουν στα εσώψυχά σου, έστω κι αν χιλιάδες στιγμές τους το είχες επιτρέψει μέσα από τις υπέροχες κόρες των οφθαλμών σου. Εκείνες τις κόρες που με δυσκολία κατάφερες να συγκρατήσεις!

Αγαπημένη μου! Δεν ξέρεις και πιθανόν να μην καταλάβεις ποτέ, επειδή εγώ δεν είμαι άξια να σου εκφράσω το πόσο σημαντική ήσουν, είσαι και θα είσαι για εμένα. Το ότι σε αγαπώ το ξέρεις, το πόσο πολύ όμως, ειλικρινά, δεν είμαι άξια να στο εκφράσω.

Όπως επίσης και τον θαυμασμό! Αυτό το υπέροχο, υπερήφανο συναίσθημα, που ειλικρινά, μόνο με τη μορφή σου μπορώ να παρομοιάσω. Πραγματικά είσαι η Ανατολή στην κάθε Δύση του ηλίου μου! Δεν μπόρεσα ποτέ να σε κάνω να καταλάβεις, μα είναι κουτοί όσοι δεν μπορούν να μάθουν να συγκρίνουν.

Σε είδα να στέκεσαι αγέρωχη, ακόμη κι όταν όλοι γύρω σου είχαν γονατίσει επειδή επέλεξες να γίνεις ένα με το χώμα!

Και σηκώθηκες!
Τα κατάφερες, Ναι, σηκώθηκες!

Ήμουνα πολύ μικρή για να το ξέρω, μα ήμουνα τόσο τυχερή που σηκώθηκες και μου έδωσες την ευκαιρία να γίνεις καλά για να σε μάθω. Και νιώθω τόσο ευγνώμων, που μου δόθηκε ίσως από το Θεό η ευκαιρία να σε μάθω. Κι όχι να σε μάθω απλώς, όχι να σε γνωρίσω, να σε ζήσω, να σε αγκαλιάσω, να σε φιλήσω δυνατά και να φωνάξω πως Ναι, έχω την τύχη, την ευκαιρία, τη δυνατότητα αν θες, να είσαι η ……….! * "

~~ Η Δύναμή σου (απόσπασμα) - Οι Φεγγίτες της Ζωής μου


#Τα_Λάφυρα_της_Ψυχής_μου
#Οι_Φεγγίτες_της_Ζωής_μου
#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Παρών
#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου

Ένα μεγάλο μεγάλο ευχαριστώ στην πολυαγαπημένη μου Alexandra Mouriopoulou για την φωτογραφία των βιβλίων στην Σπιναλόγκα. <3

Καλημέρα σε όλους!

Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2018

ΔΙΕΚΔΙΚΩ ΤΟ ΑΠΙΘΑΝΟ





Εκείνες οι μνήμες - επιμένουν νωχελικά - να διεκδικούν το απίθανο...
Για καληνύχτα μας..
.

Μου είπανε πως λειτουργώ μη συνειδητά και παραπλανώ πολλές φορές τις συμπεριφορές και τις ελπίδες των ανθρώπων....


"Τι να δείξεις άλλωστε σε ανθρώπους, που έχουν ήδη αιχμαλωτίσει τα μάτια τους, τα όμορφα εκείνα μάτια, πίσω από συνηθισμένα μοτίβα συμπεριφορών και πεποιθήσεων;!
Τι να θέλεις να προτείνεις, όταν σε εχουν χίλιες φορές ταυτίσει με μία πλάνη, που δεν προσπάθησαν ποτέ να εξηγήσουν, μα και να ζήσουν μέσα της για ένα μονάχα λεπτό.
Για ένα λεπτό, που θα τους έδειχνα τον κόσμο όλο!

Μου είπανε πως λειτουργώ μη συνειδητά και παραπλανώ πολλές φορές τις συμπεριφορές και τις ελπίδες των ανθρώπων, μα εγώ απάντησα πως είμαι μία θετική ενέργεια – δύναμη, που στόχο έχω να ελευθερώσω τη μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου με τρόπο που ο καθένας μόνος θα ανακαλύψει.

Μου είπανε πως προκαλώ διανοητικές διαταραχές, μα απάντησα πως εκείνοι ξεπέρασαν τις αποστάσεις. Είχα πυξίδα – οδηγό, για να τους δείχνω τον δρόμο που έπρεπε να διαβούν για να με συναντήσουν, μα σε μια στιγμή αδυναμίας με πετάξαν και με ποδοπάτησαν με δύναμη στο χώμα. Και εγώ στάθηκα εκεί, σηκώθηκα, όρθωσα το ανάστημά μου και τους έδωσα το χέρι για να με ακολουθήσουν, όμως εκείνοι σαν γνήσιοι, άγριοι εξερευνητές, μου έστριψαν την πλάτη και με άφησαν δεμένη σε έναν κισσό, να τους βλέπω να ξεμακραίνουν.

Κι ύστερα!
Ύστερα που χάθηκαν και βρέθηκαν στα προσωπικά τους «ανεξιχνίαστα» και αδιέξοδα μονοπάτια, μου είπαν ότι έφταιγα, που τους άφησα να ζήσουν μακριά μου. Αλλά έτσι είναι. Πάντα τα λάθη και τις ευθύνες τις επιρρίπτουμε σε άλλους, για να μην αντικρύσουμε ποτέ τον εαυτό μας μέσα σε όλα εκείνα που έπρεπε να έχουμε τη δύναμη να αποφανθούμε. Γιατί όλα αυτά ζωή προμηνύουν και αποφάσεις στιγμών, που ανήκουνε σε μια διαδρομή, που είναι τα «φτερά» του προσωπικού μας «λευκού αλόγου».

Ας είναι! Το προσπερνώ…
Είμαι εκεί, για να τους δείξω τη μόνη διαδρομή, που οδηγεί στην ανακάλυψη του εαυτού, που παγιδεύτηκε σε έναν ιστό αράχνης, που το ίδιο το μυαλό επέλεξε να δημιουργήσει.

Είμαι εκεί!
Κι ας μη με βλέπουνε, είμαι εκεί!
Τους δίνω τη δυνατότητα να θυμηθούνε.
Να ονειρευτούνε ξανά, να ζήσουνε, σαν το μικρό εκείνο ζουζούνι, που ξεμπλέχτηκε από τον ιστό και έχει όλη τη δύναμη και τη χαρά για να πανηγυρίσει για όλα εκείνα που του δόθηκαν και μπορεί για άλλη μια φορά να αναπροσδιορίσει.

Και θα το κάνει!
Θα το κάνει, γιατί η δύναμή μου είναι τόση, που μπορεί να επανεκκινήσει τους τροχούς του πιο παλιού αμαξιού, που κάποιος πάρκαρε σε ένα μισογκρεμισμένο λεβητοστάσιο, που ονόμασαν παλιά αποθήκη και ξέχασαν πως ο καυστήρας που φιλοξενούσε ήταν ικανός για να αναθερμάνει όλους εκείνους τους ψυχρούς προσωπικούς μας τόπους. "

~~ Ιδιοσυγκρασία (απόσπασμα) - Οι Φεγγίτες της Ζωής μου

#Τα_Λάφυρα_της_Ψυχής_μου
#Οι_Φεγγίτες_της_Ζωής_μου
#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Παρών
#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου

Ένα μεγάλο μεγάλο ευχαριστώ στην πολυαγαπημένη μου Alexandra Mouriopoulou για την φωτογραφία των βιβλίων στην Σπιναλόγκα. <3

Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2018

Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΧΟΡΕΥΕΙ


" Έρωτας – δίχως ν’ αγαπάμε
Ζωή – χωρίς ποτέ να ζούμε
Έλα λοιπόν κι απόψε, ας πάμε
να χορέψουμε ή να σκοτωθούμε
Τι μπέρδεμα η ζωή μας, τι ιστορία… "

Βύρων Λεοντάρης, «Ψυχοστασία», Ύψιλον/βιβλία
______

Γι' αυτό λοιπόν, κάπου εκεί κοντά στα Χριστούγεννα, θα πάμε να χορέψουμε και όχι να σκοτωθούμε.
Γιατί η ζωή μας είναι μπέρδεμα, είναι ιστορία, είναι όμως και παράσταση, με έκφραση σώματος και ψυχής.

Τι μπορεί να συμβεί όταν ο χορός και η ποίηση ενώσουν τις δυνάμεις τους; Θα το ανακαλύψετε μαζί μας, σε λίγους μήνες.

Σε μια γιορτινή παράσταση, για την οποία θα σας ενημερώσω και στο άμεσο μέλλον.

Σε όμορφες συνεργασίες δημιουργικών ανθρώπων, που δεν επαναπαύονται στις συνηθισμένες επιδείξεις και θέλουν κάτι πιο βαθύ, κάτι πιο ουσιαστικό και κάτι, που να συνδυάζει πολλών μορφών έκφρασης και τέχνης.

Σε όσα θα έρθουν.

Σύντομα λοιπόν, μαζί με την σχολή χορού 4Dance Academy - Σχολή χορού θα σας παρουσιάσουμε μια παράσταση με ποίηση (στίχους δικούς μου) και χορογραφίες δασκάλων και μαθητών.

Χαρούμενη για αυτή την συνεργασία και ανυπόμονη, για την παράσταση χορού και ποίησης που θα έρθει.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ιδιοκτήτες της σχολής που θα δώσουν στα ποιήματά μου κίνηση και μελωδικό ρυθμό και ακόμη ένα μεγάλο ευχαριστώ για την φωτογραφία - πορτρέτο που μας χάρισαν.

"Κάθε Λάφυρο και ένας Προσωπικός Φεγγίτης λοιπόν"
Και στη προκειμένη περίπτωση, τόσο το "λάφυρο" μα όσο και ο "φεγγίτης", θα είναι ο χορός μας.


_________


Όλα, ξεκίνησαν κάποτε, σαν σκέψη, σαν ποίημα αν θέλετε, έτσι:


Η ψυχή μου χορεύει,
αντισταθμίζει όλους τους άγραφους νόμους
της ολότελης βαρύτητας.

Διαγράφω νοητούς κύκλους,
βήματα, σε τέμπερες που πάγωσαν σαν αίμα.
Αφέσου στο παιχνίδι της σιγής
και καθήλωσε με ένα σου μόνο βλέμμα.

Είναι εκείνο το βλέμμα,
εκείνο,

το βλέμμα της ψυχής.


~ Η Ψυχή μου Χορεύει - Κική Κωνσταντίνου


Κι είναι που ο διάβασα αυτό το υπέροχο ποίημα - τυχαία - κάποια στιγμή στη ζωή μου:



Τόσα φιλιά – μα δίχως χείλη
τόσες αφές – μα δίχως χέρια
τόσοι φρουροί – μα δίχως πύλη
τόσες ειδήσεις – δίχως περιστέρια

Τόσοι αγώνες – δίχως μάχη
τόσες μαγείες – δίχως θάμα
Κρυφά θα φύγει δίχως να ’χει
Αφήσει ούτε ένα ίχνος η γενιά μας

– Άλισον, Τζέφρυ, Ουίλλιαμ, Σάντυ…
Τους ήξερες ποτέ; Άγνωστά μας
ονόματα στην αλισάχνη
τώρα που βούλιαξαν πια τα δικά μας

Έρωτας – δίχως ν’ αγαπάμε
Ζωή – χωρίς ποτέ να ζούμε
Έλα λοιπόν κι απόψε, ας πάμε
να χορέψουμε ή να σκοτωθούμε
Τι μπέρδεμα η ζωή μας, τι ιστορία…
– Σάμπως να υπάρχει πια Ιστορία
δική σου ή άλλη… – Τι σκαλίζεις
τα σπλάχνα του ραδιόφωνου;

Ήμασταν θάλασσα κι έχουμε γίνει
σάπια βροχή και τιποτένια
Ξύσε το λούστρο των νυχιών σου,
το ρίμελ, το make up και μίλησέ μου

– Είμαστε μεσοπόλεμος, σου λέω,
ανίατα μεσοπόλεμος … Ας πάμε
λοιπόν κι απόψε, ας πάμε πάλι κάπου
να χορέψουμε ή να σκοτωθούμε…


Βύρων Λεοντάρης, «Ψυχοστασία», Ύψιλον/βιβλία



Η 4Dance είναι η πιο φρέσκια και δυναμική σχολή χορού της πόλης της Χαλκίδας. Είναι το δημιούργημα του οράματος τεσσάρων ανθρώπων που το πάθος τους είναι να κάνουν τους άλλους να περνάνε όμορφα!
Μιλάμε για τους: Αλέξανδρο - Σταμάτη Ρηγόπουλο, Βίκυ Μπασούκου, Αρετή Κόκκαλη και Νίκο Πικραμένο που σε συνεργασία και με άλλους καταξιωμένους χορευτές και δασκάλους παρέχουν μαθήματα σε όλα τα είδη χορού. Ενδεικτικά αναφέρουμε: Latin International, Αργεντίνικο Tango, Salsa, Hip Hop, Oriental, Kizomba κ.α.
Οι μαθητές τους έχουν τη δυνατότητα να συμμετάσχουν σε διαγωνισμούς χορού, σε εξετάσεις καθώς και σε εκδηλώσεις πάντα υπό την καθοδήγηση των πιο έμπειρων εκπαιδευτών του κάθε είδους. Στόχος μας η σωστή και πλήρης εκπαίδευση στο χορό που θα επιλέξει ο κάθε μαθητής σε ένα περιβάλλον άκρως ευχάριστο και δημιουργικό.


 Περισσότερες πληροφορίες εδώ: https://4dance.business.site/ και εδώ: https://www.facebook.com/4Dance-Academy-%CE%A3%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%AE-%CF%87%CE%BF%CF%81%CE%BF%CF%8D-1229110697106442/


Περισσότερα, θα σας έχω άμεσα.

Για την ώρα, να περνάτε όμορφα εκφραστικοί μου και να θυμάστε πως:


 Ο χορός είναι σιωπηλή ποίηση.

Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018

Σ’ άγαπώ κι αγαπώντας σε, σε περιέχω


Σ’ άγαπώ κι αγαπώντας σε, σε περιέχω.

Στο εδώ είναι το παντού και στο καθετί τα πάντα.
Είμαι ήσυχη και κίνδυνο δεν έχω.
Γιατί τον πόνο και τη χαρά αρχίζω να τη δέχομαι με την ίδια ευγνωμοσύνη,
το μικρό και το μεγάλο με την ίδια έκπληξη κι όλα τα πλάσματα
ν’ αποδέχομαι με τον ίδιο σεβασμό, ακόμα κι εμένα.
Το τίποτα και το όλα αρχίζω να κοιτώ σαν όψεις του ίδιου νομίσματος
που δίχως τη μιαν όψη είναι κίβδηλο.

Έρχεται η ώρα που θα λυτρωθώ από σένα!
Και θα λυτρωθώ από σένα αγαπώντας σε περισσότερο,
με της αγάπης το άμετρο μέτρο που είναι η περίσσια.
Θα σ’ αγαπώ τόσο που δεν θα σ’ απαιτώ δικό μου.
Να είσαι μόνο καλά εσύ χωρίς να ψάχνομαι πόσο καλά είμαι εγώ
από το καλά σου.
Ακόμα κι αν κοντά σε άλλην είσαι καλά, εγώ πάλι θα χαίρομαι
όπως να ήσουν μαζί μου.

Ούτε και γράμματα έχω ανάγκη να σου γράφω πια.
Υπάρχω μόνο και σ’ αγαπώ κι αυτό το «σ’ αγαπώ» μου που δεν έχει ανάγκη
καμιά ούτε καν γι ανταπόδοση, θα πλημμυρίσει, θα γεμίσει
με τον κυματισμό του τον κόσμο όλο,
θα έρχεται και σε σένα κι εσύ θα μπορείς, όποτε θες, να τ’ ακούς.
Φτάνει να το θες.
Σ’ αγαπώ κι αγαπώντας σε, σε περιέχω, σε έχω αφού είμαι,
είμαι από σένα και μαζί σου κι όπου κι αν είμαι έρχεσαι.
Είμαστε στο παντού και στο πάντα τώρα που σ’ αγάπησα
κι η αγάπη μου μας κάνει αδιαίρετους.

Εσύ καλέ μου μου δίδαξες σκληρά την καταστροφή του να σ’ αγαπώ λίγο.
Το λίγο ανοίγει ρωγμές να γλιστρά μέσα ο ακόρεστος εγωϊσμός,
να σ’ απαιτεί, να σε διεκδικεί.
Η αγάπη δεν είναι κατά περίσταση, η αγάπη είναι άνευ όρων,
δεν παζαρεύει δούναι και λαβείν, η αγάπη είναι έξοδος
γιατί το εγώ το κάνει εσύ και σε λυτρώνει.

Όχι καλέ μου , εσύ δεν τελειώνεις, το τέλος σου δεν έχει τελειωμό.
Τα πράγματα δεν τελειώνουν έτσι εύκολα όπως το λέμε,
τα πράγματα μεταλλάζονται κι εγώ τώρα μεταλλάζω
τον απάνθρωπο έρωτά μου σ’ αγάπη φιλάνθρωπη.
Δε θέλω να μιλώ άλλο για μένα.

Οι λέξεις είναι φυλακή, κατακρατούν τα δεύτερα και τους ξεφεύγει
το κύριο που πετά πέρα σαν ήχος καμπάνας που σε τίποτα δε φυλακίζεται.
Οι λέξεις ταριχεύουν το ζωντανό και δεν το αφήνουν να περπατήσει.

Σ’ αγαπώ πια τόσο που δεν σ’ έχω ανάγκη.
Σ’ αγαπώ τόσο που σ’ απαλάσσω από μένα.
Σ’ αγαπώ αληθινά και δε σε φοβάμαι!

Αρχίζω να εμπιστεύομαι τη ζωή και να μην έχω αγωνία.
Ζωή δεν είπαμε πως είναι το άλλο όνομα της αλήθειας;

Οι λέξεις είναι ξένα σώματα.

Μ’ ενοχλούν.

Μπορώ πια να σωπάσω.

ΜΑΡΩ ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ