Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

ΑΦΙΕΡΩΣΕ ΜΟΥ ΈΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ


Γιατί έτσι μου ήρθε, δεν ξέρω...
Εγώ πάντως θέλω να αφιερώσω στους εκφραστικούς μου φίλους, αυτό:





Πρώτον, μου αρέσει το τραγούδι.
Δεύτερον, η επιμέλεια του βίντεο είναι του δικού μας, Νίκου Μουσαβερέ και όπως, όλες του, είναι εξαιρετική!
Τρίτον, το είδα προ ολίγου, μου εντυπώθηκε και με ενθουσίασε
Και τέταρτον, είμαι χαρούμενη.

Αυτά.

Εκφραστικοί μου, μια μινι εξομολόγηση.
Νιώθω λίγο άσχημα που ανεβάζω αναρτήσεις αλλά δεν έχω χρόνο να περάσω απο τα σπίτια σας για να σας δω και να αφησω το εκφραστικό μου σημάδι και συγνώμη που δεν έχω προλάβει να απαντήσω στα σχόλιά σας. Τα διαβάζω όμως και μερικούς από εσάς, σας κουβαλώ πάντα στη καρδιά μου.

Επίσης, να σας θυμίσω πως σήμερα, στη Θεσσαλονίκη είναι τα δεύτερα εγκαίνια της Δανειστικής Βιβλιοθήκης του πολιτιστικού συλλόγου το "Ράφι της Αγάπης" και όσοι θέλετε να παρευρεθείτε, μπορείτε να ενημερωθείτε εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2017/10/2.html

Ακόμη, η παρουσίαση των βιβλίων μου Θεσσαλονίκη, δεν έχει γίνει, στις 29 του μήνα θα γίνει, δηλαδή το μεθεπόμενο Σάββατο. Οι φωτογραφίες που βλέπετε, είναι από την αγαπημένη μου Αλεξάνδρα Μουριοπούλου που μου τις είχε αποστείλει πριν ένα χρόνο και κοιτάξτε πως τα φέρνει η ζωή. Θα έρθουμε και κανονικώς τώρα, όχι μόνο εικονικώς. 

Να περνάτε όμορφα, εκφραστικοί μου. 


Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΓΙΑ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ...

Λόγω του ό,τι θα πάμε προς τα εκεί:




Μια εικόνα, μόνο μια εικόνα!
Μια εικόνα χαμένη από το παρελθόν!
Αυτό είσαι! Αυτό έμεινε!
Αυτό μου άφησες, μα πάνω απ’ όλα αυτό επέλεξα να κρατήσω μέσα μου, για να έχω τη δυνατότητα να το «σκοτώνω» Χίλιες Φορές Εγώ… και να μ’ Αρέσει!
Να μ’ αρέσει πολύ και να παίρνω δύναμη και ικανοποίηση από σένα!
Μια εικόνα, μια φιγούρα μακρινή, που δυσκολεύομαι να καταλάβω ακόμη και το τι μπορεί παρ’ ελπίδα να απεικονίζει.
Κι ύστερα, λένε, μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις. Και ισούται, το ξέρω καλά. Όπως ξέρω καλά ότι η δική σου εικόνα ισούται με χίλια καταστροφικά συναισθήματα και το περίεργο όλων είναι ότι μου αρέσει πολύ αυτό! Μου αρέσει! Πολύ!
Δε μου αρέσει τόσο ο πόνος μου, που προκαλείς, όσο η δράση που με διακατέχει στην μάχη για να σε αντιμετωπίσω. 

~~Μια Εικόνα - Οι Φεγγίτες της Ζωής μου





Άκουσε τον χτύπο της καρδιάς και θα καταλάβεις που οδηγείσαι! Εκείνος ξέρει! Είναι της Eλευθέριας πορείας ο ξεκάθαρος οδηγός μας! Ακόμη και με κλειστά τα μάτια μπορείς να επιβιώσεις! Να οδηγηθείς στην πλήρη Ελευθερία.
Μάθε να ακούς! Μάθε να οδηγείς! Μάθε να αφουγκράζεσαι τους χτύπους της καρδιάς σου, τις δικές σου προσωπικές ανάγκες! Μάθε να μην παρερμηνεύεις, ούτε να εξηγείς, απλώς να εκτελείς τον δρόμο που η ψυχή χαράζει!
Μπορεί να μοιάζει με θρόισμα, μπορεί με γδούπο, μπορεί με δείκτη ρολογιού, μπορεί απλώς να κινείται μέσα σου, μα να ξέρεις πως είναι η καρδιά, είναι η Ζωή!
Είναι μια λάμψη που κάποιος την ξέχασε στο χθες, μα σύντομα σα βεγγαλικό στον ουρανό θα «ανθίσει»!
Και να θυμάσαι! Είναι όλη δική σου!
Την αξίζεις!

Ανάσανε!
Ανάσανε!

Γέμισε τα πνευμόνια σου με οξυγόνο!
Για κάθε λεπτό που αναπνέεις μπορείς ακόμη να πολεμάς!

Και να κερδίζεις!

~~ Ελευθέρια Πορεία - Τα Λάφυρα της Ψυχής μου





 Υπάρχει ένας αποτελεσματικός τρόπος για να είσαι βαρετός: να επιμένεις να μιλάς διεξοδικά για τον εαυτό σου, τα προβλήματά σου, τις εμπειρίες και τις προτιμήσεις σου.

Μανώλης Δουκίδης, Έλληνας συγγραφέας





Η ηδονή πάντα προέρχεται από κάτι έξω από εσένα, ενώ η χαρά πηγάζει από μέσα σου.
Eckhart Tolle, 1948-, Γερμανοκαναδός συγγραφέας πνευματικής αναζήτησης





Να εκμεταλλεύεσαι
κάθε λάμψη απ' τις ριπές των πολυβόλων
για να κρατάς σωστόν τον προσανατολισμό σου
πάντοτε παράλληλα στις γραμμές των δυο μετώπων.
Άρης Αλεξάνδρου, 1922-1978, Έλληνας συγγραφέας



Η λογοτεχνία σαπίζει από τα ναυάγια των ανθρώπων που έδιναν, πέρα από κάθε λογική, σημασία στη γνώμη των άλλων.
Virginia Woolf, 1882-1941, Βρετανίδα συγγραφέας



Ο κόσμος είναι πολύ επικίνδυνος για οτιδήποτε άλλο εκτός από την αλήθεια και πολύ μικρός για οτιδήποτε άλλο εκτός από την αγάπη.
William Sloane Coffin, 1924-2006, Αμερικανός ιεροκήρυκας & ακτιβιστής




Σε ένα πλήρες έργο, οι αποτυχίες έχουν τη δική τους όχι ασήμαντη θέση.
May Sarton, 1912-1995, Αμερικανίδα ποιήτρια & συγγραφέας

  
Αν κοιτάξεις για πολλή ώρα την άβυσσο, στο τέλος και η άβυσσος θα κοιτάξει εσένα.

 Friedrich Wilhelm Nietzsche, 1844-1900 , Γερμανός φιλόσοφος


________

Καλημέρα, εκφραστικοί μου.

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

ΧΑΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ, ΤΟΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΟ.


Καλημέρα, εκφραστικοί μου.
Καλή εβδομάδα να έχουμε, με χαμόγελα, με εκπλήξεις, με ωραίες στιγμές, με ό,τι καλό ονειρεύεται ο καθένας σας, στην τελική.

Για σήμερα, σας έχω πολλά και διάφορα.
Θα κάνουμε μία εφ όλης της ύλης, ανάρτηση. 


Θέλω όμως πρώτα απ' όλα να σας ξεκινήσω με αυτό:

 
Δεν είμαι γεράκι. Είμαι περιστέρι, βαριά οπλισμένο περιστέρι.
Jack Kemp, 1935-2009, Αμερικανός πολιτικός


Το συνάντησα το πρωί, κάπου στο διαδίκτυο και μόλις το είδα, λέω αυτό είμαι εγώ, μου ταιριάζει, τουλάχιστον μπορώ να πω με είδα κάπου εκεί μέσα, στις λέξεις, στον χαρακτηρισμό, στη δύναμη που κρύβει. Αμέσως το μοιράστηκα με τους δεκτικούς μου φίλους, αυτό όμως που με εντυπωσίασε πιο πολύ απ' όλα, ήταν που μετά απο λίγη ώρα μου έστειλε μήνυμα η Ιφιγένεια κάτι που μόλις διάβασε και προφανώς είχε κερδίσει την προσοχή της. Μου κάνει τρομερή εντύπωση ο συγχρονισμός που έχω με αυτό το κορίτσι!!
 

Ο ΔIXAΣΜΟΣ


Διχάστηκα στα δύο αλλά θα νικήσω τον εαυτό μου Θα ξεθάψω την περηφάνεια. Θα πάρω ψαλίδι Και θα πετσοκόψω Τη ζητιάνα μέσα μου. Θα πάρω έναν λοστό και θα αναστηλώσω μέσα μου τα χαλάσματα του Θεού. Θα τον συναρμολογήσω πάλι Σαν ένα παζλ. Με την υπομονή σκακιστή. Πόσα κομμάτια άραγε; Νοιώθω σαν να είναι χιλιάδες, Ο Θεός φτιασιδωμένος σαν πόρνη μέσα σε μια γλίτσα φύκια. Ο Θεός ντυμένος γεροντικά να αγκομαχά μες τα υποδήματα Του Ο Θεός ντυμένος παιδικά, Θεόγυμνος Και χωρίς δέρμα ακόμη, απαλό σαν ξεφλουδισμένο αβοκάντο. Και οι άλλοι, οι άλλοι, οι άλλοι. Θα τους νικήσω όμως όλους μέσα μου ένα ολάκερο έθνος του Θεού- αλλά ενωμένο, θα κτίσω μια νέα ψυχή, θα την ντύσω με δέρμα, και μετά θα βάλω το πουκάμισό μου και θα ψάλω έναν ύμνο, τον ύμνο του εαυτού μου. 


Αnne Sexton


Και τώρα, θέλω να μοιραστώ μαζί σας δυο λόγια για την Ιφιγένεια Βήττα, την γνωστή σε πολλούς απο εμάς Ι.Β με τα χαρτάκια εκείνα που έχουν ως κεντρικό σύμβολο τη γραφομηχανή και τα αποφθέγματά της. Προσωπικά, ξέρω την ιστορία της γραφομηχανής αλλά δεν θα τη μαρτυρήσω, όταν έρθει η ώρα και έαν θέλει, θα το κάνει εκείνη, σίγουρα μέσω των δημιουργημάτων της!

Πρέπει να έχουν περάσει σχεδόν δύο χρόνια από τότε που την ανακάλυψα στο διαδίκτυο, συγκεκριμένα ανακάλυψα τα λευκά χαρτάκια με λέξεις γραμμένες σε γραφομηχανή και την υπογραφή Ι.Β. Για να είμαι ειλικρινής δεν σκέφτηκα πως τα αρχικά αυτά ανήκουν  στα αρχικά του ονοματός της και άργησα να αποκρυπτογραφήσω το νόημά τους. Όταν όμως τα κατάφερα, την βρήκα στο φεισμπουκ και την έκανα φίλη, ώστε να μπορώ άμεσα να ενημερώνομαι για τα αποφθέγματα και τους στίχους της και φυσικά έκανα και τις απαραίτητες κοινοποιήσεις μου γιατί ό,τι ξεχωρίζω μου αρέσει να το μοιράζομαι με συνανθρώπους μου.

Αυτό που δεν περίμενα ποτέ, σχεδόν δύο χρόνια μετά, είναι πως θα καταφέρω να την έχω ομιλήτρια μου στην παρουσίαση της Θεσσαλονίκης και όχι μόνο ομιλήτρια, σύμμαχο θα μπορούσα να πω γιατί το κορίτσι αυτό με το υπέροχο όνομα, όχι μόνο δέχτηκε με χαρά να είναι κοντά μου αλλά ουσιαστικά ρίχτηκε στη μάχη για να με βοηθήσει να γίνει πράξη και αυτό το όνειρό μου. Το επισημαίνω αυτό γιατί πολλοί άνθρωποι λένε θα σε βοηθήσω αλλά ελάχιστοι το εννοούν, οι περισσότεροι μένουν στα "θα, θα, θα" που θυμίζουν λόγια πολιτικών, που οι ίδιοι, υποτίθεται, πως δεν υποστηρίζουν.

Πέρα από την Ίφι όμως (νομίζω μου αρέσει αυτό το προσωνύμιο), με βοήθησαν πολλοί ακόμη συνάνθρωποί μου και θα ήθελα, για ακόμη μία φορά να τους αναφέρω: Πετρούλα Μητακίδου, Μένη Σειρίδου, Ελένη Μελετίδου, Αλεξάνδρα Μουριοπούλου, Νίκος Μουσαβερές και τα Ιδρυτικά Μέλη του Συλλόγου: Το Ράφι της Αγάπης. 

Επειδή δεν είμαι μόνη, θέλω σε κάθε ευκαιρία να το λέω.

Οπότε για να μην ξεχνιόμαστε: 



Ακόμη, θέλω να σας προτείνω μία ταινία που είδα τυχαία ξημερώματα Κυριακή στην τηλεόραση και μου άρεσε πολύ: Boys don't cry λέγεται και πατώντας στο όνομά της θα ενημερωθείτε για όλα τα σχετικά.


Και θα κλείσω με ένα βίντεο που ανακάλυψα στο youtube και μου άρεσε πάρα πολύ η εκτέλεση του τραγουδιού και ειδικά στα σημεία που γελάει ο ερμηνευτής, καταενθουσιάστηκα! Επίσης, μου άρεσε η αγάπη που έβλεπα στους φίλους του; Οικογένειά του; Δεν ξέρω ποια είναι τα άτομα που είναι δίπλα στον Αλιάγα αλλά τον αγαπάνε και τον καμαρώνουνε και εμένα αυτά, με συγκινούνε πολύ. Επίσης αυτό που μου άρεσε στον καλλιτέχνη, είναι πως δεν κρατιέται, έτοιμος να απογειωθεί είναι, λες και τον κρατάνε τα πλήκτρα του πιάνου νιώθω. Ε κάπως έτσι είμαι και εγώ όταν είμαι στα πολύ πολύ καλά μου.

 



Α.. εκφραστικοί, κάτι ακόμη. 
Ο τίτλος της δημοσίευσης, δεν μας αντιπροσωπεύει όλους. 

Με την ευχή προς κάθε βελτίωση λοιπόν.

Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

Ο ΝΟΥΣ ΣΤΟΝ ΣΤΟΧΟ





Γιατί όταν αυτά που γράφεις αγγίζουν κι άλλους ανθρώπους, νέα πράγματα δημιουργούνται.
Η φωτογραφία από την αγαπημένη μου Νεφέλη Νέλη Αλεξανδρή, διαχειρίστρια της ομάδας "Σεργιάνι στης ψυχής... τα καλντερίμια", στην οποία πολλών από εμάς, εκφράσεις, γίνονται εικόνες από τα χεράκια της.
Εκ μέρους, όλων, σε ευχαριστούμε πολύ.
Στη προκειμένη περίπτωση, εγώ, που τόσο ξεχωριστά εμπνεύστηκες ¨Το Πόμολο": http://ekfrastite.blogspot.gr/2017/10/blog-post_9.html



Εμένα με φωνάζουνε με το μικρό μου μόνο η σκούφια μου κρατά απ' το πουθενά: https://www.youtube.com/watch?v=oiaRQQpMXoA



Όχι, δεν είναι από "το Αυτό"
είναι από Εκείνη



"Είναι μερικές φορές, που όλος ο κόσμος είναι ένα πολύχρωμο μπαλόνι στα χέρια σου.
Το πετάς ψηλά κι ύστερα ανοίγεις τα χέρια και το πιάνεις.
Ένα πολύχρωμο μπαλόνι...
Δικό σου...ολότελα δικό σου.
Να το πετάς...να το κοιτάς...να το περιεργάζεσαι.
Είναι πράγματι μερικές φορές...
Κι ας κρατάνε τόσο λίγο..."


Αλκυόνη Παπαδάκη


  

Φτύνε καλά. Σημάδευε κέντρο

Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκυ, 1893-1930, Ρώσος ποιητής
 

ΑΦΕΣΟΥ ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ

 
 
Αφέσου χορεύοντας.
Στροβιλίσου δίχως αύριο.
Άπλωσε τα χέρια σου,
αγκάλιασε τον ουρανό, προκάλεσε το φεγγάρι, κάνε θεατές τ' αστέρια, νιώσε την αγάπη σε έναν ακανόνιστο ρυθμό και μετά επανέλαβε, επανέλαβε,
ώσπου να έρθει η νύχτα και να κοιμηθείς.
Κάτι που ξύπνησε τώρα, σαν καλημέρα, με μια κατά τα άλλα νυχτερινή φωτογραφία και μουσική σύνθεση: https://www.youtube.com/watch?v=kcihcYEOeic
και επειδή ένας χορός δεν είναι ποτέ αρκετός, έχω και δεύτερο: https://www.youtube.com/watch?v=EoaPhxNubL0