Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016

ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΠΑΡΑΜΥΘΕΝΙΟ....


Καλημέρα, εκφραστικοί μου!
Χρόνια πολλά και καλά, με ουσία! 

Ελάτε να ταξιδέψουμε σε έναν κόσμο άκρως "μαγικό"....



«Αχ, να μεγαλώσω, να μεγαλώσω! Αχ, αν μπορούσα να ψηλώσω και να μεγαλώσω! Για τίποτα άλλο δεν νοιάζομαι σ’ αυτόν τον κόσμο!»
Το φθινόπωρο οι ξυλοκόποι ήρθαν, όπως κάθε φορά, και έκοψαν πολλά από τα ψηλότερα δέντρα, και το νεαρά έλατα, τα οποία είχα ψηλώσει πια και στέκονταν σαν τα υπόλοιπα ψηλά, καλά και ευγενή δέντρα, σωριάστηκαν στη γη με ένα κρότο.
Αφού τα κλαδιά τους κόπηκαν, ο κορμός τους έμοιαζε τόσο γυμνός και λεπτός που σχεδόν δεν μπορούσες να τον αναγνωρίσεις. Μετά τοποθέτησαν τους κορμούς τον ένα πάνω στον άλλο, μέσα σε κάρα που τα άλογα τα οδήγησαν μακριά έξω από το δάσος.
Έτσι, την άνοιξη, όταν τα χελιδόνια και οι πελαργοί ήρθαν,ρώτησαν: « Ξέρετε που πήγαν αυτά τα δέντρα; Τα είδατε;»
Τα χελιδόνια δεν γνώριζαν τίποτα, αλλά ο πελαργός μετά από λίγη σκέψη, κούνησε το κεφάλι του και είπε: «Ναι, νομίζω πως ξέρω. Καθώς πετούσα πάνω από την Αίγυπτο, συνάντησα πολλά καινούρια καράβια, και είχαν ψηλά κατάρτια που μύριζαν σαν έλατο. Αυτά πρέπει να ήταν τα δέντρα, και σε διαβεβαιώνω πως στέκονταν μεγαλοπρεπή, και αρμένιζαν με δόξα!»
«Αχ, πως εύχομαι να ήμουν αρκετά ψηλό για να πάω στην θάλασσα» είπε το ελατάκι. « πες μου τι είναι η θάλασσα και με τι μοιάζει;»
«Θα έπαιρνε πολύ καιρό να σου εξηγήσω!» είπε ο πελαργός και πέταξε γρήγορα μακριά.
«Να χαίρεσαι την νιότη σου,» είπε η ηλιαχτίδα, « να χαίρεσαι τη φρέσκα κλωνάρια σου και την γλυκιά ζωή που είναι μέσα σου.»
Και ο άνεμος φίλησε το ελατάκι, και η δροσιά πότισε τα φύλλα του, αλλά το ελατάκι δεν τους ευχαρίστησε καθόλου.
Τα Χριστούγεννα ήταν κοντά και πολλά νεαρά δεντράκια κόπηκαν, κάποια ήταν μικρότερα ακόμη και από το ελατάκι μας, το οποίο δεν έβρισκε ούτε γαλήνη, ούτε ηρεμία καθότι ήθελε να αρχίσει το ταξίδι του μακριά από το δάσος. Αυτά τα νεαρά δέντρα που κόπηκαν, κράτησαν όλα τους τα κλαδιά και στοιβάχτηκαν κι αυτό σε άμαξες με άλογα, που τα πήραν μακριά από το δάσος.
«Πού πάνε;» ρώτησε το ελατάκι. «Δεν είναι ψηλότερα από μένα. Και γιατί κράτησαν όλα τους τα κλαδιά; Πού πηγαίνουν;»
«Εμείς ξέρουμε, εμείς ξέρουμε» τραγούδησαν τα σπουργίτια, «έχουμε κοιτάξει μέσα από τα παράθυρα των σπιτιών στην πόλη, και ξέρουμε τι θα απογίνουν. ΑΧ, ούτε φαντάζεστε τι τιμή και δόξα τα περιμένει. Τα ντύνουν με τον πιο υπέροχο τρόπο. Τα έχουμε δει να στέκονται στο κέντρο από ζεστά δωμάτια και να στολίζονται με ένα σωρό όμορφα πράγματα- γλυκά, καραμελωμένα μήλα, παιχνίδια και όλα τα είδη από χρωματιστές κορδέλες.»
«Και μετά,» ρώτησε το ελατάκι, «μετά τι γίνεται;»
«Δεν είδαμε τίποτα άλλο,» είπαν τα σπουργίτια, «αλλά αυτό ήταν αρκετό για μας.»
«Αναρωτιέμαι αν θα συμβεί κάτι τόσο λαμπρό και σε μένα ποτέ,» σκεφτόταν το ελατάκι. «Θα ήταν καλύτερο κι από το να διασχίσω την θάλασσα. Το προσμένω σχεδόν με πόνο. Ω, πότε θα έρθουν τα Χριστούγεννα; Είμαι τώρα τόσο ψηλό και όμορφο όσο αυτά που πήραν τον περσινό χρόνο. Ω, να ήμουν τώρα ξαπλωμένο στην άμαξα, ή στο ζεστό δωμάτιο με όλα τα φώτα και τα στολίδια πάνω μου! Κάτι καλύτερο και πιο όμορφο πρέπει να ακολουθεί μετά, αλλιώς τα δέντρα θα ήταν τόσο στολισμένα. Ναι, αυτό που ακολουθεί θα είναι μεγαλύτερο και πιο υπέροχο. Τι μπορεί να είναι άραγε; Έχω κουραστεί να περιμένω. Σπανίως νιώθω τι είναι αυτό που νιώθω.»
«Να χαίρεσαι την αγάπη μας,» είπαν ο αέρας και η λιακάδα. «Απόλαυσε την δική σου λαμπερή ζωή στον φρέσκο αέρα.»
Αλλά το ελατάκι δεν χαιρόταν, παρόλο που ψήλωνε κι άλλο κάθε μέρα, και τον χειμώνα και το καλοκαίρι το σκούρο πράσινο φύλλωμα του ξεχώριζε μέσα στο δάσος. Οι περαστικοί, όταν το έβλεπαν, έλεγαν, «Μα τι όμορφο δέντρο!»
Λίγο καιρό πριν τα Χριστούγεννα το ανικανοποίητο ελατάκι ήταν το πρώτο που έπεσε. Μόλις το τσεκούρι έκοψε τον κορμό του και το χώρισε από την ρίζα, το ελατάκι έπεσε με ένα βογγητό στην γη, νιώθοντας τον πόνο και την εξάντληση και ξεχνώντας όλα του τα όνειρα για χαρά αφήνοντας το σπίτι του στο δάσος βυθισμένο στην θλίψη. Ήξερε ότι δεν θα έβλεπε ποτέ ξανά τους αγαπητούς του παλιούς συντρόφους, ούτε τους μικρούς θάμνους και τα πολύχρωμα λουλούδια που φύτρωναν δίπλα του, ίσως ούτε τα πουλιά. Και ούτε ήταν το ταξίδι του ευχάριστο.
Το ελατάκι σιγά σιγά συνήλθε καθώς το έστησαν στην αυλή ενός σπιτιού, μαζί με πολλά άλλα δέντρα· και άκουσε έναν άντρα να λέει: « Μόνο ένα θέλουμε, και αυτό είναι το ομορφότερο. Αυτό είναι πανέμορφο!»

Απόσπασμα από το χριστουγεννιάτικο παραμύθι "Το Έλατο" του Δανού λογοτέχνη και συγγραφέα παιδικών παραμυθιών, Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.

Για να διαβάσετε όλο το παιδικό παραμύθι ακολουθήστε το λινκ που σας δίνω: http://paidiko-paramythi.blogspot.gr/2014/01/blog-post_2100.html. Επίσης μπορείτε να το δείτε και στο youtube, έχει πολλά βίντεο.



“Ήταν η αρχή των μεγαλύτερων Χριστουγέννων. Λίγο φαγητό. Καθόλου δώρα. Αλλά, υπήρχε ένας χιονάνθρωπος στο υπόγειό τους.”

Markus Zusak, The Book Thief
__________________________
_________

Αυτό το δέντρο είναι λιγάκι άσχημο; ή είναι η ιδέα μου;

__________________________
__________

"Η κλέφτρα των βιβλίων".... τι ωραίο βιβλίο και μετέπειτα έργο.
Αν δεν το έχετε διαβάσει ή δει, σας το προτείνω ανεπιφύλακτα.
 
 
 

”Τι είναι τα Χριστούγεννα; Είναι τρυφερότητα για το παρελθόν, θάρρος για το παρόν, ελπίδα για το μέλλον. Είναι η ευχή, ότι κάθε φλιτζάνι μπορεί να υπερχειλίσει με τις πλούσιες και αιώνιες ευλογίες, και ότι κάθε δρόμος μπορεί να οδηγήσει στην ειρήνη.”
Agnes M. Pahro
___________________

Αυτό μάλιστα, δεντράρα
Kαι παγοδρόμιο.....



Και θα κλείσω, με τι άλλο φυσικά; 
Με το αγαπημένο μου παραμύθι!
Το λατρεύω αυτό το παραμύθι και πάντα τέτοια εποχή το διάβαζα όταν ήμουν μικρή ή μαλλον που το διάβαζε ο μπαμπάς μου.

Ξέρετε, το συγκεκριμένο φέρνει και μια θλίψη αλλα εγώ δεν την ένιωσα ποτέ... Το αγαπώ τόσο πολύμ που δε νιώθω τίποτε άλλο πέρα απο την αγάπη μου....





"Έτσι λοιπόν το κοριτσάκι περπατούσε ξυπόλυτο και τα πόδια του είχανε μελανιάσει από το κρύο. Κρατούσε ένα ματσάκι σπίρτα στο χέρι, και στην τσέπη τής φθαρμένης της ποδιάς είχε κι άλλα. Κανένας δεν είχε αγοράσει ούτ' ένα σπίρτο όλη την ημέρα, κανένας δεν της είχε δώσει μια δεκάρα. Έτρεμε από το κρύο και την πείνα καθώς σερνόταν εδώ κια εκεί - προσωποποίηση της δυστυχίας - το κακόμοιρο το κοριτσάκι.
Νιφάδες χιονιού κάθονταν στα μακριά, ξανθά μαλλιάς της, που έπεφτεν χυτά σε μπούκλες ως τους ώμους της· αλλά η μικρή δεν σκεφτότανε ούτε την ομορφιά της ούτε το κρύο. Σε όλα τα παράθυρα έλαμπαν φώτα κι η μυρωδιά της ψητής ψήνας έβγαινε από μερικά σπίτια: ήτανε παραμονή Πρωτοχρονιάς, κι αυτό μόνο σκεφτότανε το κοριτσάκι.
Σε μια γωνία που σχημάτιζαν δυο σπίτια, επειδή το ένα προεξείχε από το άλλο, το κοριτσάκι κάθισε και ζάρωσε τα ποδαράκια του όσο γινόταν πιο σφιχτά, όμως δεν μπορούσε να τα ζεστάνει. Δεν τολμούσε να γυρίσει στο σπίτι, γιατί δεν είχε πουλήσει ούτε ένα σπίρτο, δεν είχε κερδίσει ούτε μια δεκάρα, και ίσως ο πατέρας της την έδερνε· άλλωστε, η σοφίτα που μένανε δεν ήτανε πιο ζεστή από το δρόμο, και παρ' όλο που είχανε φράξει πολλές τρύπες στη στέγη με άχυρα και κουρέλια, ο παγωμένος αέρας και το χιόνι έμπαιναν μέσα. Τα χεράκια του κοριτσιού ήτανε ξυλιασμένα· ένα μονάχα σπίρτο αν άναβε, μπορεί και να τα ξέσταινε λιγάκι. Πήρε ένα από το μάτσο και το 'τριψε στον τοίχο: μπράβο! Έβγαλε μια φωτεινή, ξεστή φλόγα και η μικρή πλησίασε τα χέρια της. Τότε της φάνηκε σαν να φωτίστηκαν όλα γύρω από τη μαγική φλόγα· και η μικρή νόμισε ότι στ' αλήθεια καθότανε μπροστά σε μια μεγάλη σιδερένια θερμάστρα με μπρούντζινα στολίδια, που μέσα της κόρωνε η φωτιά. Η μικρή τέντωσε και τα πόδια της για να ζεσταθούν· όμως, τι κρίμα, μέσα σε λίγες στιγμές η φλόγα έσβησε, χάθηκε κι η θερμάστρα, και το κοριτσάκι βρέθηκε πάλι ξυλιασμένο με την κάφτρα του σπίρτου στο χέρι.
Έτριβε και δεύτερο σπίρτο στον τοίχο, που άναψε και λαμποκόπησε, και σ' όποιο σημείο του τοίχου έπεφτε το φως του, τον έκανε διάφανο σαν πέπλο, έτσι που το κοριτσάκι μπορούσε να δει τι γινότανε μέσα στο σπίτι. Στο τραπέζι ήταν στρωμένο ένα κατάλευκο τραπεζομάντιλο από δαμασκηνό ύφασμα και πάνω του σερβίτσιο πορσελάνινο· η ψητή χήνα, γεμισμένη με μήλα και ξερά δαμάσκηνα, μοσχομύριζε. Αλλά τότε ξαφνικά η χήνα, που είχε ακόμα μπηγμένα στο στήθος της ένα μαχαίρι κι ένα πιρούνι, πήδηξε απ' την πιατέλα στο πάτωμα και προχώρησε κουνιστή και λυγιστή προς το μέρος του φτωχού κοριτσιού. Όμως εκείνη τη στιγμή έσβησε το σπίρτο και η μικρή βρέθηκε πάλι δίπλα στον χοντρό, κρύο τοίχο.
Άναψε τρίτο σπίρτο. Πάλι άστραψε η φλόγα, κι αυτή τη φορά βρέθηκε κάτω από ένα πανέμορφο χριστουγεννιάτικο δέντρο, πολύ μεγαλύτερο και πολύ πλουσιότερο από εκείνο που είχε δει ανήμερα τα Χριστούγεννα μεσ' από τις γυάλινες πόρτες στο σπίτι του πλούσιου εμπόρου. Εκατοντάδες κεράκια φώτιζαν τα πράσινα κλαδιά του, όπου ήτανε κρεμασμένες μικροσκοπικές κούκλες, απ' αυτές που βλέπουμε στις βιτρίνες των καλών καταστημάτων. Η μικρή τέντωσε τα χέρια της να τις αγγίξει, αλλά εκείνη τη στιγμή το σπίρτο έσβησε· όμως τα χριστουγεννιάτικα κεράκια ανέβηκαν ψηλά, πολύ ψηλά, η μικρή τα έβλεπε σαν να ήταν αστέρια στον ουρανό. Κι έν' απ' τ΄αστέρια έπεσε, αφήνοντας πίσω του μια φωτεινή ουρά.
«Κάποιος πεθαίνει ετούτη τη στιγμή», είπε το κοριτσάκι· αυτό της το είχε μάθει η γιαγιά της - ο μοναδικός άνθρωπος που της είχε φερθεί καλά, αλλά τώρα ήτανε πεθαμένη -, ότι δηλαδή, όποτε πέφτει έν' αστέρι στη γη, κάποια ψυχή ανεβαίνει στο Θεό.
Έτριψε κι άλλο σπίρτο στον τοίχο, κι όταν άναψε, είδε να στέκεται μπροστά της η αγαπημένη της γιαγιά, ευγενική και τρυφερή όπως πάντα, αλλά και γελαστή και χαρούμενη όσο δεν την είχε ξαναδεί ποτέ της."


Απόσπασμα από το χριστουγεννιάτικο παραμύθι "Το κοριτσάκι με τα σπίρτα" του Δανού λογοτέχνη και συγγραφέα παιδικών παραμυθιών, Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.

Για να διαβάσετε όλο το παιδικό παραμύθι ακολουθήστε το λινκ που σας δίνω: http://digitalschool.minedu.gov.gr/modules/ebook/show.php/DSGL105/229/1686,5384/extras/activities/indexD3_metaselida/indexd_3_Andersen.html Επίσης μπορείτε να το δείτε και στο youtube, έχει πολλά βίντεο.


Για όλες τις άνω φωτογραφίες, μαζί με πάρα πολλές ακόμη, υπεύθυνα είναι τα αγαπημένα μου ξαδέρφια, Άγγελος και Ιωάννα Παπαγγελή! Μας έρχονται από το Λονδίνο οι πανέμορφες αυτές λήψεις!

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ! <3

Καλή συνέχεια εκφραστικοί μου!
Λίγο έμεινε για τη νέα χρονιά!

Περάστε όμορφα! 
Την αγάπη μου!

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016

ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ - ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ "ΚΟΚΚΙΝΟ"


Εκφραστικοί μου!! :)
Καλησπέρα γιορτινοί μου μπλοκογείτονες. 
 


Ευλογημένη είναι η εποχή η οποία εμπλέκει ολόκληρο τον κόσμο σε μια συνωμοσία αγάπης.
Hamilton Wright Mabie


Χριστούγεννα, παιδί μου, είναι η αγάπη εν δράσει. Κάθε φορά που αγαπάμε, κάθε φορά που δίνουμε, είναι Χριστούγεννα.
Dale Evans Rogers


Kaλές Γιορτές! Περάστε όμορφα!
Εις το επανιδείν! ;)

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΓΙΑΤΙ ΕΚΕΙΝΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΣΕ ΕΜΕΝΑ.


Εκφραστικοί μου, καλημέρα.
Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.
Σας φαντάζομαι σε χριστουγεννιάτικους ρυθμούς, γιορτινούς και χαμογελαστούς ελπίζω και νιώθω όμορφα μαζί σας.

Ξέρω πως σε πολλούς ανθρώπους, αυτές οι γιορτές φέρνουν μελαγχολία, βασικά και σε εμένα θα έλεγα αλλά έχω βρει εναν "μαγικό" τρόπο, όπου χρόνια τώρα, μπορώ να διώξω μακριά την κακή διάθεση και να κρατήσω σε ενεργή κατάσταση το οτιδήποτε μου φέρνει χαρά και ευτυχία. Νομίζω πως αυτούς τους "μαγικούς" τρόπους θα πρέπει να τους ανακαλύψετε και εσείς εάν πράγματι τους χρειάζεστε.

Που λέτε εκφραστικοί, βρήκα αυτή τη φωτογραγία στο διαδίκτυο και πολύ μου άρεσε, δε μπορώ να ξεχωρίσω όμως αν αναγράφει "dare to dream" ή "date to dream", βασικά νομίζω πως το πρώτο γράφει αλλά εμένα θα μου άρεσε να λέει και το δεύτερο. Ίσως πάλι, να "λέει" με τον δικό του τρόπο και τα δύο. 

Έχει το "όνειρο", έχει την πένα (το φτερό), έχει τα χελιδόνια και την κίνηση του φτερουγίσματος ή της αποχώρησης - αναζήτησης, γενικά αυτή η κίνηση μου θυμίζει το λουλούδι κλέφτη ή αλλιώς το λουλούδι των ευχών που λατρεύω και θυμάμαι όταν ήμουν μικρή είχε πολλά τέτοια στο χωριό και πολλές κόκκινες παπαρούνες επίσης, βέβαια τώρα έχω πολλά χρόνια να δω ή δεν υπάρχουν ή δεν τα ψάχνω πια όταν πάω στο χωριό, δεν θυμάμαι, δηλαδή δεν είμαι σίγουρη, μάλλον το πρώτο, ε... έχει και λίγο ροζ απόχρωση, όμορφα συναισθήματα μου έβγαλε, μου άρεσε και είπα να τη μοιραστώ μαζί σας. Ήθελα να κάνω και μία ανάρτηση, μου έλειψε θαρρώ το μπλοκ και εσείς αν και σας παρακολουθώ όσο μπορώ από άλλο μέσο κοινωνικής δικτύωσης, οπότε να 'μαστε εδώ, να εκφραζόμαστε:





Να πιστεύεις στα όνειρα, γιατί σ’ αυτά είναι κρυμμένη η πύλη της αιωνιότητας.

Το μέλλον ανήκει σ’ αυτούς που πιστεύουν στα όνειρά τους.

Κάνε τη ζωή σου ένα όνειρο και το όνειρό σου πραγματικότητα.

 Η πιο αληθινή μας ζωή είναι όταν είμαστε βυθισμένοι στα όνειρά μας ξύπνιοι.

Πέταξε τα όνειρά σου στο άπειρο σαν χαρταετό, και δεν ξέρεις τι θα φέρουν πίσω, μια καινούργια ζωή, έναν καινούργιο φίλο, μια καινούργια αγάπη ή μια καινούργια χώρα.

Αν δεν κάνεις τα όνειρά σου πραγματικότητα, η πραγματικότητα θα σου πάρει τα όνειρα.

Ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους.
 
Μόνο στα όνειρα, την ποίηση, το παιχνίδι φτάνουμε μερικές φορές σε αυτό που ήμασταν πριν είμαστε αυτό που, ποιος ξέρει τι, είμαστε.

Ζω μέσα στα όνειρά μου. Κι άλλοι άνθρωποι ζουν μέσα σε όνειρα, μόνο που δεν είναι τα δικά τους.

Ο καλύτερος τρόπος για να κάνεις τα όνειρά σου να βγουν αληθινά, είναι να ξυπνήσεις.
Paul Valery, 1871-1945, Γάλλος ποιητής

και η αντίθεση:   

Όπως όλοι οι ονειροπόλοι, έκανα το λάθος να πιστέψω πως το ξύπνημα από το όνειρο ήταν η πραγματικότητα.

Μερικά από τη πληθώρα που υπάρχει και μπορείτε να βρείτε παντού γύρω σας. Τελικά τα όνειρα, με τον δικό τους τρόπο, μας αγγίζουν όλους.

Είχα διαβάσει παλιά ένα γνωμικό που δε μπορώ να το βρω τώρα, που έλεγε στο περίπου, ότι δεν πραγματοποιώ τα όνειρά μου γιατί φοβαμαι το μετά, το τι θα κάνω αφού υλοποιηθούν. Λες και τα όνειρα στερεύουν ποτέ, νομίζω πως πάντα θα δημιουργούμε νέα, απλώς σκέφτομαι και με βάση τις δικές μου εμπειρίες πως τίποτα δε συγκρίνεται με την πρώτη πραγματοποίησή τους.

Και θα κλείσω ως εξής:

Σκόρπισα τα όνειρά μου στα πόδια σου,
περπάτα απαλά, γιατί μπορεί να πατήσεις τα όνειρά μου

Και θυμήθηκα κάτι που είχα γράψει πριν χρόνια, θυμάμαι το είχα γράψει στο λαπτοπι μου, πριν χαλασει, οταν ειχαν ξεκινησει να χαλανε τα πληκτρα, θυμαστε αραγε μερικοί απο εσάς τότε που δε μπορούσα να γράψω το γράμμα "π"; Ε τα εγραφα οπως να ήταν τότε και ευτυχώς έκανα την αυτόματη διόρθωση και έμπαινε το γράμμα μέχρι που άρχισαν να χαλάνε κι άλλα μετά.

Ε είχα φανταστεί τότε τα όνειρα σαν τις φουσκάλες αυτές που κάναμε παιδιά μέσα απο εκείνο το παιχνίδι που πάλι δε θυμάμαι πως λέγεται και τα είχα φανταστεί να κοιμούνται εκεί μέχρι να ξυπνήσουν.

Μέσα στην ηχηρή σιωπή τους. ;)


Αυτά, εκφραστικοί μου.
Να περνάτε όμορφα και να κλείνετε "ραντεβού" με τα όνειρά σας γιατί επιμένω το "date" μου άρεσε περισσότερο από το "dare" που μάλλον αυτό αναγράφει ;)

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

NO TRESPASSING.


Εκφραστικοί μου, καλημέρα.
Κρυώνετε υποθέτω, ομοίως και εγώ.
Ομολογώ πως αρχίζει να μου αρέσει επικίνδυνα αυτός ο καιρός.

Θέλετε τη "Φωτοέκφρασή" σας για σήμερα, το ξέρω οτι τη θέλετε!
Εδώ σας την έχω:




Έτοιμη, δεν είναι δική μου όμως, δε την "αλίευσα" εγώ από το διαδίκτυο, μου την έστειλαν, αυτός ο ιδιαίτερος τύπος: https://www.blogger.com/profile/05384109913952795456 και μου άρεσε. Ιδιαίτερη τη "βάφτισα", με έβαλε σε σκέψεις, σκέψεις γύρω απο τι εννοεί, τι συμβολίζει, που αποσκοπεί, γιατί δημιουργήθηκε; Και η πιο δύσκολη όλων, "με τι μπορώ να τη συνοδέψω". Συνοδεύεται άραγε; Και γενικά τι μπορώ να κάνω για εκείνη. Έχετε νιώσει ποτέ, υποθέτω σίγουρα ναι, ενέργεια απο φαινομενικά άψυχα πράγματα, την οποία πρέπει κατά κάποιο τρόπο να υπηρετήσετε; Ε κάπως έτσι, φανταστείτε το.

Στην εκφραστική μας ομάδα: https://www.facebook.com/groups/1477588342465853/?fref=ts 
ανέβηκε η φωτογραφία από τον "Τοιχοδιώκτη", που την βρήκε κιόλας και συνοδεύτηκε με το ακόλουθο τραγούδι, το οποίο δε το θυμόμουνα αλλά έψαξα και το βρήκα, κοίταξα μάλιστα και τους στίχους για να μπορέσω να καταλάβω την συγκεκριμένη επιλογή (ελπίζω να μας κάνεις την "τιμή" να σχολιάσεις για να μάθω πως έγινε η συσχέτιση που με ενδιαφέρει) αλλά ξεκάθαρο μήνυμα δεν έλαβα:





Τίτλος: Σαν εσένα


Θα `θελα να `μουν σαν εσένα
ιστιοφόρο με τα πανιά του ανοιγμένα
αυτούς που με οδηγούν στην καταιγίδα
σε κάθε αμμουδιά να τους χαρίζω μια πατρίδα


Θα `θελα να `μουν σαν εσένα
ένα δεντράκι με τα κλαδιά του απλωμένα
να μη λυπάμαι, να μην καταλαβαίνω
αυτούς που με πετάνε στη φωτιά να τους ζεσταίνω


Θα `θελα να `μουν σαν εσένα
έρημος φάρος πάνω σε βράχια φαγωμένα
να `χει χρόνια να περάσει από μπροστά μου το καράβι
μα εγώ να αναβοσβήνω κάθε βράδυ


Θα `θελα να `μουν σαν εσένα
περιστεράκι με τα φτερά του μαδημένα
να στέκομαι μετά τις Συμπληγάδες
και να κοιτάζω πώς περνούν του κόσμου οι φυγάδες

Ωραίο τραγούδι, δε το ήξερα, μου άρεσε όμως. Αυτό πάντως που θέλω να πω, είναι πως ακούγοντας τη μουσική, ο ήχος που ακούγεται σε κάποια σημεία, με κάνει να φανταστώ αυτό το "στριφογυριστό" των συρμάτων. Επίσης, μου άρεσε πολύ η τελευταία του στροφή. Πολύ όμως.

Αλήθεια, εσείς με τι θα  συνοδεύατε τη συγκεκριμένη εικόνα; Θέλω να μάθω, να μου γράψετε σε σχολιασμό, εγώ ακόμη δε βρήκα τίποτα, μα ψάχνω και δε μπορώ να βρω κάτι, γιατί; Δε ξέρω... Όταν θα βρω θα σας πω πάντως. Απο την άλλη ίσως κάποια πράγματα να μη θέλουν και να μην επιδέχονται καμία συνοδεία, ίσως να βαδίζουν μόνα: Πηγαίνω μόνος - Φίλιππος Πλιάτσικας.


Αυτά εκφραστικοί μου.
Να περνάτε όμορφα. Εις το επανιδείν! ;)

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

Ο Σύλλογος Ελληνικής Πολιτιστικής Παράδοσης Χαλκίδας «τ’ Aλωνάκι».


Eκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα.
Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.

Κάνω την ανάρτηση τούτη, σήμερα,  για να σας γνωρίσω τον Σύλλογο εκείνο, που με βοήθησε να πραγματοποιήσω ένα από τα πιο μεγάλα μου όνειρα, να παρουσιάσω δηλαδή σε ευρύ κοινό τα δύο μου βιβλία και να ζήσω το συναίσθημα εκείνο, που είχα διαβάσει και ακούσει απο άλλους ανθρώπους και το είχα οπτικοποιήσει και εγώ  πολλές φορές και κοινοποιήσει διαδικτυακά, αλλά πραγματικά τη στιγμή που συνέβη ήταν πολύ καλύτερο και δυνατότερο απ' ό,τι είχα τολμήσει να φανταστώ.

Επειδή για εμένα οι ευχαριστίες και οι μνήμες είναι το σημαντικότερο και πολυτιμότερο αγαθό των ανθρώπων που οι περισσότεροι το "ξεπετάνε" μη πω ξεχνάνε,  θέλω να επιμείνω και να το τιμήσω με τον δικό μου, εκφραστικό τρόπο.

Ελάτε λοιπόν να δείτε και να γνωρίσετε και μέσα από τα δικά μου μάτια, τον Σύλλογο που μου παραχώρησε δωρεάν την αίθουσά του, με έφερε σε επαφή με ένα υπέροχο λογοτέχνη, επιστήμονα και πάνω απ' όλα άνθρωπο, τον κύριο Κώστα Μπαϊρακτάρη (πατήστε επάνω για το "πλούσιο" βιογραφικό του,  Πρόεδρο του Πολιτιστικού Συλλόγου "Οι φίλοι του Γιάννη Σκαρίμπα", που σχεδίασε και παρουσίασε αυτή, την πραγματικά υπέροχη εκδήλωση, μου προσέφερε πεντε ξεχωριστά μέλη του συλλόγου, τις κυρίες Ραψομανίκη Κατερίνα, Παχού Αλεξάνδρα, Τσαλκιτζή Αναστασία και τον κύριο Τσουκαλά Ευάγγελο που απήγγειλαν τα ποιήματα ή διάβασαν αποσπάσματά τους με ξεχωριστό, εκφραστικό και θεατρικό τρόπο, που πήγαζε μέσα από την ψυχή τους και τον κύριο Δημήτρη Λιάσκο που έκανε  τις μουσικές γέφυρες, με συνοδεία πολλών, πνευστών οργάνων γιατί :  " Η μουσική και η Ποίηση είναι ένα διαχρονικό ζευγάρι, για το οποίο δεν ξέρουμε ποιος γοήτευσε πρώτος ποιον, είναι η ποίηση και η μουσική. Στην εκδοχή των αρχαίων ελληνικών χρόνων, πάντως, φαίνεται ότι ο έρωτας αυτός ήταν κεραυνοβόλος και για τους δύο": http://www.ideotopos.gr/posts/politismos/736-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%B7.html

"Ο Σύλλογος Ελληνικής Πολιτιστικής Παράδοσης Χαλκίδας «τ’ Aλωνάκι» ιδρύθηκε στη Χαλκίδα το 1985. Στόχος του η ανάδειξη των λαογραφικών στοιχείων του τόπου μας και της πατρίδας μας γενικότερα (χορός, μουσική, τραγούδι κ.α.) και κυρίως η βίωση των στοιχείων και αξιών εκείνων της παράδοσης που είναι απαραίτητα στη σύγχρονη σημερινή κοινωνία.

Πρόεδρος του Συλλόγου είναι η κυρία Σκολίδη Φωτεινή.
 Διευθυντής και υπεύθυνος δραστηριοτήτων είναι ο κύριος Λιανοστάθης Δημήτρης. 
 
Με όρεξη, μεράκι και γνώση όλα αυτά τα χρόνια έχουμε να επιδείξουμε αξιόλογο έργο σ’ όλους τους τομείς και στόχους που εξαρχής έχουμε θέσει. Φέτος στο σύλλογό μας λειτουργούν 34 τμήματα παραδοσιακών χορών (παιδικά, εφηβικά, ενηλίκων) ενώ συγχρόνως λειτουργούν 2 τμήματα δημοτικού τραγουδιού και 2 τμήματα χειροτεχνίας.
Παράλληλα διατηρεί βεστιάριο παραδοσιακών φορεσιών (αυθεντικά και αντίγραφα) από την Εύβοια τη Θράκη, τη Μυτιλήνη, την Κύθνο, αστικές της Μ. Ασίας, την Πελοπόννησο, τον Πόντο την Ήπειρο και τη Μακεδονία.
Από το 2006 έως και σήμερα, ο Σύλλογος μας εκδίδει την Πολιτιστική λαογραφική εφημερίδα, «Τ’ Aλωνάκι» πολιτιστικά και λαογραφικά σταχυολογήματα, στην οποία αρθρογραφούν μέλη και φίλοι του συλλόγου μας και η οποία τυγχάνει ευρείας αποδοχής από το αναγνωστικό κοινό της πόλης μας και αποστέλλεται ταχυδρομικά στους συνδρομητές μας. Επίσης και οι επισκέπτες της ιστοσελίδας μας, μπορούν να την διαβάσουν και να την αποθηκεύσουν ηλεκτρονικά από παρακάτω ηλεκτρονική διεύθυνση: http://www.alonaki.com.gr/index.php?option=com_k2&view=itemlist&layout=category&task=category&id=1&Itemid=225&lang=el

Συμμετέχουμε σε πολιτιστικές εκδηλώσεις σε διάφορες περιοχές της πατρίδας μας, παρουσιάζοντας χορούς και έθιμα του τόπου μας και παράλληλα συμμετέχουμε σε διάφορα Διεθνή Φεστιβάλ Χορών εκπροσωπώντας την Ελλάδα (Ιταλία, Μάλτα, Ρουμανία, Μεξικό, Βουλγαρία, Τσεχία, Πορτογαλία, Ρωσία-2ο Ελληνορωσικό Φόρουμ, Πορτογαλία, Τουρκία, Παλαιστίνη, Γαλλία).

Περισσότερες πληροφορίες για το Σύλλογο εδώ: http://www.alonaki.com.gr/


Ευκαιρία να σας γνωστοποιήσω και το γεμάτο έρευνα βιβλίο, του κυρίου Λιανοστάθη Δημήτρη, με τίτλο "Σκοποί στο Γριπονήσι".




Πρόκειται για μια πολυσέλιδη, δίγλωσση, έγχρωμη έκδοση (308 σελίδων), με διαστάσεις 17x24 (σκληρόδετος – ραμμένος τόμος), συνοδευόμενη από δύο οπτικούς δίσκους (cd), αποτέλεσμα πολύχρονης επιτόπιας έρευνας του διευθυντή του Συλλόγου μας κου Δημήτρη Λιανοστάθη.
Η έρευνα, η καταγραφή και η τεκμηρίωση διεξήχθη στα χωριά Αγ. Δημήτριος (Ν. Εύβοια) και Κουρκουλοί (Β. Εύβοιας). Δυο χωριά που αντιπροσωπεύουν σε μεγάλο βαθμό την μουσικοποιητική παράδοση της Νότιας και Βόρειας Εύβοιας αντίστοιχα.
Έρευνα-καταγραφή-συγγραφή, επιμέλεια έκδοσης- παραγωγής:
Λιανοστάθης Δημήτρης.
Μουσική επιμέλεια: Παπαναστασίου Βαγγέλης.
Έκδοση: Σύλλογος «τ΄ αλωνάκι»
Η έκδοση του Συλλόγου πραγματοποιήθηκε με τη συνεργασία της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας.
Κεντρική Διάθεση: Σύλλογος «τ’ Αλωνάκι» Βορείου Ηπείρου 55β, Χαλκίδα.
Πληροφορίες – Παραγγελίες στα τηλέφωνα: 2221073668-6945553820 και στο email του Συλλόγου alonakixalkida@yahoo.com
Η παραπάνω έκδοση, αποστέλλεται στους ενδιαφερόμενους, κατόπιν συνεννόησης με την γραμματεία του Συλλόγου και με αντικαταβολή.

Γιατί είναι ωραίο πράγμα οι Πολιτιστικοί Σύλλογοι να σε βοηθάνε και να σε στηρίζουν, ειδικά αν δεν είσαι μέλος τους και δεν έχουν κάτι να πάρουν απο εσένα παρά μόνο να σου δώσουν, άλλωστε η πολιτιστική παράδοση μεταλαμπαδεύεται, κατά κάποιον τρόπο.

Ευχαριστώ από καρδιάς για όσα κάνατε για εμένα. 
Εύχομαι στον Σύλλογο και στα μέλη του, να είναι πάντα Άξιοι!  


Αυτά απο εμένα για σήμερα, εκφραστικοί μου.
Να είστε πάντα καλά!

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

ΉΤΑΝ ΜΙΑ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ. ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.


Εκφραστικοί μου, καλημέρα.
Εδώ και μέρες θέλω να μπω στο μπλοκ να σας γράψω, να σας δείξω, να μοιραστώ μαζί σας πράγματα αλλά δυστυχώς δεν είχα τον απαιτούμενο χρόνο, σήμερα όμως, έψαξα λίγο καλύτερα και τον βρήκα. ;) 

Λοιπόν, στην προηγούμενη ανάρτηση που είχα δημοσιεύσει, σας είχα μιλήσει για την πρώτη επίσημη παρουσίαση των βιβλίων μου, που θα γινόταν μάλιστα υπό μορφήν ειδική εκδήλωσης - μουσικοποιητικής βραδιάς, που ένας υπέροχος άνθρωπος σχεδίασε και παρουσίασε.

Αναλυτικά θα αναφέρω όλους τους συντελεστές παρακάτω.

Πρώτα απ' όλα θέλω να σας πω ότι ήμουν τόσο χαρούμενη καθόλη τη διάρκεια της εκδήλωσης αλλά και τόσο αγχωμένη όταν διάβασα τον λόγο μου, ένιωθα σαν αμάξι που ανεβαίνει μια ανηφόρα αλλά δε μπορεί άλλο και θέλει να πάει όπισθεν. Πραγματικά, εκεί που διάβαζα σκεφτόμουν να ζητήσω συγνώμη και να σταματήσω. Βέβαια, δε το έκανα και τα κατάφερα αλλά τώρα τι να σας πω ψέματα; Αφου έτσι ένιωσα. Τέλος καλό, όλα καλά. Το αμάξι έφτασε στον προορισμό του και άραξε ;)

Κατάλαβα πάντως πως δε μπορώ το "επιτηδευμένο", δε μπορώ να παω "βατά" και το λέω αυτό γιατί προς το τέλος και  εντελώς απρογραμμάτιστα, καλέστηκα να απαγγείλω και εγώ ένα από τα ποιήματα και εκεί που θα έπρεπε κανονικά να έχω άγχος αφού ήμουν εντελώς απροετοίμαστη, τα πήγα πολύ καλά και με καμάρωσα. Ο, ναι, θέλω ξαφνικά και αυθόρμητα εγώ στη ζωή μου, γενικώς! ;)

Εδώ, θα σας δώσω ένα σαιτ για να πάρετε μία γεύση από την εκδήλωση: https://eviatop.blogspot.gr/2016/11/blog-post_7420.html

Εδώ θα σας δώσω τη διεύθυνση για τη σελίδα μου, μπορείτε να δείτε τις φωτογραφίες και τα βίντεο που ανεβάζω, χωρίς να έχετε φεισμπουκ, απλώς πατήστε επάνω, https://www.facebook.com/%CE%9A%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%9A%CF%89%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%85-464747013672794/

Ειδικότερα, μπορείτε να δείτε το άλμπουμ με τις φωτογραφίες από την βραδιά, εδώ: https://www.facebook.com/464747013672794/photos/?tab=album&album_id=806642502816575

και βίντεο από τη βραδιά και όχι μόνο, εδώ: https://www.facebook.com/kikhkon/videos/

Εδώ πάλι, μπορείτε να δείτε όλη την εκδήλωση, https://www.youtube.com/watch?v=eaKpLdQ1m9s η οποία διήρκησε σχεδόν δύο ώρες αλλά στο συγκεκριμένο βίντεο δεν υπάρχει ο αρχικός χαιρετισμός του Διευθυντή και επίσης τα βίντεο με τα τρέιλερ του βιβλίου που επιμελήθηκε ο ξεχωριστός και αγαπητός μου φίλος, Νίκος Μουσαβερές προβλήθηκαν σε προτζέκτορα πρώτα αυτό των Λαφύρων και έπειτα αυτό των Φεγγιτών, στο βίντεο εδώ τα δείχνει ανάποδα και όχι από την προτζέκτορα, αλλά σε πειράζει, σημασία έχει που τόσοι μα τόσοι άνθρωποι με στήριξαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Σύντομα, σε άλλη σχετική ανάρτηση, θα μοιραστώ κι άλλες λεπτομέρειες και στιγμές μαζί σας αλλά για την ώρα, λέω να σας χαιρετήσω και να σας ευχηθώ ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο.

Θα κλείσω την ανάρτηση με τις ευχαριστίες μου, διότι ανέκαθεν για εμένα ήταν οι πιο σημαντικές, τις ανέφερα και στο λόγο μου άλλωστε αλλά θέλω και εδώ:

 " Για την υπέροχη εκδήλωση μου που με τόσο μεράκι και χαρά μου και μας προσφέρατε, θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τον Κο Λιανοστάθη Δημήτρη, Διευθυντή του Πολιτιστικού Συλλόγου «Τ’ Αλωνάκι» για την άμεση και θετική ανταπόκρισή του στο αίτημά μου για την εν λόγω παρουσίαση, προσφέροντας μάλιστα την αίθουσα του συλλόγου δωρεάν, την Πρόεδρο του συλλόγου Κα Σκολίδη Φωτεινή για την επίσης θετική ανταπόκρισή της στα αιτήματά μου, τα μέλη του συλλόγου για την στήριξή τους και ιδιαίτερα τις κυρίες Παχού Αλεξάνδρα, Ραψομανίκη Κατερίνα, Τσαλκιτζή Αναστασία και τον κύριο Τσουκαλά Ευάγγελο, που μας κράτησαν μοναδική συντροφιά με τις αναγνώσεις τους, τον Κο Δημήτρη Λιάσκο που έντυσε μουσικά την εκδήλωση με έναν γαλήνιο και πρωτόγνωρο τρόπο, τον κύριο Νίκο Μουσαβερέ που έχει επιμεληθεί με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο τα βίντεο των βιβλίων που προβλήθηκαν, τον λογοτέχνη, Κο Γιώργο Κωνσταντίνου για τον χαιρετισμό που μου απέστειλε, αλλά και τις Ποιήτριες, κυρίες Ελένη Σιάτρα και Γιώτα Τσερτεκίδου για τις εύστοχες αναφορές τους στα έργα μου. 

Ένα εγκάρδιο Ευχαριστώ, που το συνοδεύει η απεριόριστη αγάπη μου, οφείλω στην υπέροχη οικογένειά μου για τον τρόπο που με γαλούχησε και την πολύτιμη στήριξη που χρόνια τώρα μου προσφέρει. Μία ιδιαίτερη επίσης ευχαριστία στους φίλους μου, που σαν χρόνιο στήριγμα, έχουν γίνει οι καλύτεροι σύμμαχοι στον όνειρο. 

Για το τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τον εξαίρετο άνθρωπο, καλλιτέχνη και επιστήμονα, Κο Κώστα Μπαϊρακτάρη, Πρόεδρο του Πολιτιστικού Συλλόγου «Οι Φίλοι του Γιάννη Σκαρίμπα», για τη διοργάνωση αυτής της εκδήλωσης που πραγματικά είναι πολύ παραπάνω από ό,τι είχα τολμήσει να ονειρευτώ. Ο τρόπος που σχεδίασε και οργάνωσε την εκδήλωση, που απολαύσατε σήμερα, είναι για μένα τόσο τιμητικός που με κάνει να νιώθω αιώνια ευγνωμοσύνη. Το ευχαριστώ μου φαντάζει μικρό, μα εγκάρδιο.

Ακόμη, μία εγκάρδια και θερμή ευχαριστία στον Κο Χρήστο Κουτσαύτη που κάλυψε την εκδήλωσή μας. 

Σας ευχαριστώ όλους εσάς που είσασταν εκεί και μάλιστα με άκρως εκδηλωτικό τρόπο, καθώς και όσους ανθρώπους με έχουν στηρίξει στους έως τώρα βηματισμούς μου, με το προσωπικό του στίγμα ο καθένας. Σας εύχομαι από καρδιάς, τα καλύτερα στη ζωή σας. "


* Μεγάλο συν οι καλοί, γνήσιοι φίλοι, εκφραστικοί μου :
 (κι έχω κι άλλους ακόμη, αρκετούς)

Δέστε εδώ, χαμόγελα, όλα τους αληθινά:




Και μεγάλο συν τα (ξ)αδέρφια, τα καταπληκτικά:



Και το πιο πολύτιμο όλων, οι εκφράσεις και το βλέμμα των γονιών σου, που εγώ δε τους έβλεπα γιατί πήγαν και κάθισαν τελευταίοι αλλά η εκπληκτική (ξ)αδέρφη μου, φρόντισε να το δω κι αυτό:



Και θα κλείσω και εγώ, με τους στίχους που επέλεξε ο εξαίρετος κος Μπαιρακτάρης για να κλείσει την εκδήλωση:

«Η ζωή είναι μια πορεία. Ποια θέλεις να είναι η πορεία σου στον κόσμο μας;
Θες να είναι στεφανωμένη με λουλούδια ή με κάρβουνα;
Επιλογή σου! Όμως μην επιτρέπεις τα ‘‘κάρβουνα’’ τα δικά σου να κάψουν τα ‘‘λουλούδια’’ των άλλων.»
(Από τα Λάφυρα, σελ. 31)

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2016

Παρουσίαση βιβλίων - Μουσικοποιητική βραδιά από τον Σύλλογο Ελληνικής Πολιτιστικής Παράδοσης Χαλκίδας «Τ’ Αλωνάκι».


Με ασυγκράτητη χαρά σας προσκαλώ στην παρουσίαση των βιβλίων μου "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου" και "Οι Φεγγίτες της Ζωής μου" που θα γίνει το Σάββατο 19 Νοεμβρίου 2016 και ώρα 19:00 στην αίθουσα εκδηλώσεων του Συλλόγου Ελληνικής Πολιτιστικής Παράδοσης Χαλκίδας «Τ’ Αλωνάκι» (Βορείου Ηπείρου 55Β΄ - 2ος όροφος).




Κατά τη διάρκεια της μουσικοποιητικής βραδιάς (την επιμέλεια & παρουσίαση της οποίας έχει αναλάβει ο κος Κώστας Μπαϊρακτάρης, Πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου "Οι φίλοι του Γιάννη Σκαρίμπα"), θα γίνει αναφορά στο περιεχόμενο των λογοτεχνικών μου συγγραμμάτων, θα προβληθούν δύο περί αυτών ολιγόλεπτα video clip του Νίκος Μουσαβερές θα αναγνωστούν αποσπάσματα ποιητικών και αφηγηματικών τους μερών από τους: Παχού Αλεξάνδρα, Ραψομανίκη Κατερίνα, Τσαλκιτζή Αναστασία, Τσουκαλά Ευάγγελο, θα υπάρξουν μουσικές γέφυρες με φλάουτο κι άλλα πνευστά από τον Δημήτρη Λιάσκο και ένα μελωδικό κλείσιμο με – περί ποιήσεως – επιλεγμένα ελληνικά τραγούδια.
 
  Ένα εγκάρδιο ευχαριστώ στους ανθρώπους που προανέφερα για την τιμή που μου κάνουν, καθώς επίσης και στον κύριο Δημήτρης Λιανοστάθης (Lianostathis Dimitris), Διευθυντή του "Αλωνακίου" και την Πρόεδρο του συλλόγου, κυρία Σκολίδη Φωτεινή για τον θερμό τρόπο που με αγκάλιασαν και δέχτηκαν να αναλάβουν την παρουσίαση των βιβλίων μου.


Θα είναι χαρά μου λοιπόν, να στηρίξετε όλοι εσείς αυτή την πραγματικά, άξια εκδήλωση.
Σας ευχαριστώ πολύ.

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2016

ΘΑ ΤΟΝ ΒΑΨΩ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.


Θα βάψω τον ήλιο γαλάζιο να γίνει ένα σώμα με τον ουρανό,
να μου θυμίζει την αγάπη μας ·
- Ενότητα Αυτοκυριαρχούμενη -

Μα δε μπορείς να το κάνεις αυτό,
οι άνθρωποι έχουν ανάγκη  το πορφυρό αυτό «χρυσό»,
να μπορούν  να θαυμάζουν την ανατολή,
τη δύση,
τη μάχη του ήλιου με τα σύννεφα,
την πρόσκληση μονομαχίας με το φεγγάρι,
τις εξομολογήσεις των αστεριών,
τις  εκκωφαντικές μάχες με τις αστραπές,
τα κονταροχτυπήματα με τις ασπίδες του Δία, εκείνους τους κόκκινους, ρυθμικούς παλμούς που σαν δράκοι σφάζουν τη γη, λες και είναι θήκη από ένα «μελανό» ζωνάρι.

Θα βάψω τον ήλιο  με χρώμα γαλάζιο σου λέω, θα τον βάψω,
να γίνει ένα παράλληλο σύμπαν με τη θάλασσα
να μου θυμίζει την ζωή μας ·
 - Εμβριθής Έρευνα Υποβρύχιων Καταστροφών -

Μα δε μπορείς να το κάνεις αυτό,
οι άνθρωποι έχουν ανάγκη  τις αποχρώσεις του ουρανού, ανάλογα με την ημέρα ή την νύχτα.
Είναι ο φάρος κι ενίοτε η πυξίδα τους,
είναι τα ψάρια που ζουν εκτός των ιχθυοτροφείων,
είναι οι βάρκες που ρημάχτηκαν, που έγιναν σκουριασμένοι σκελετοί, μα αυτό δεν μπορεί να ακυρώσει το «βάπτισμα πυρός» που πριν χρόνια, σπάζοντας ένα μπουκάλι, κάποιοι περίεργοι «νονοί», τους έδωσαν.
Είναι ο στόλος, οι ψαράδες τους, οι μάχες των «αινιγματικών» ονείρων.
Τα σφουγγάρια, το αλάτι μας, οι Πειρατές που πολεμούν με τους «Κλέφτες» των συναισθημάτων μας, των ασυνείδητων επιλογών μας.

Θα βάψω τον ήλιο  με χρώμα γαλάζιο σου λέω,
θα τον βάψω, όχι μόνο αυτόν ·
όλη τη γη,
όλους τους ανθρώπους,
όλα θα τα χρωματίσω με τις νοητές μου τέμπερες,
όλα όσα ζουν έστω και φανταστικά στον κόσμο μας,
όλα θα γίνουνε γαλάζια,
- όλα -
- όλα ή τίποτα –
Να μου θυμίζει Εσένα, Εμένα, Εμάς.
- Διαμελισμένα Όνειρα Κρύφιας Αγάπης Απελπιστικής -

Θα τον βάψω τον κόσμο με το χρώμα των ματιών σου γιατί έσταζαν τα ομορφότερα δάκρυα που είχα δει. Κι ήταν τόσο ακριβά αυτά τα δάκρυα που σαν λοίσθιος «παλιάτσος», ήθελα να τα βλέπω να ζούνε έστω και μέσα από τα περίεργα αυτά «οβάλ, μαργαριτάρια σου».

Θα τον βάψω τον κόσμο,
να δεις που θα τον βάψω
για να μπορώ μετά να κλείσω τα δικά μου,
εσφαλμένα, ταλαιπωρημένα μάτια…

Αφήστε με μόνο μου τώρα
και βιάζομαι να «χρωματίσω»!
_______________
Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 13ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργάνωσε η Αριστέα μας. Η δική μου μάλιστα συμμετοχή είχε και τον αριθμό 13 που τον αγαπώ πάρα πάρα πολύ. 
 
Εδώ:  https://princess-airis.blogspot.gr/2016/10/13o-Symposio-teleti-lixis.html? μπορείτε να απολαύσετε όλες τις υπέροχες συμμετοχές καθώς επίσης και το νικητήριο ποίημα της αγαπημένης μας, Ελένης. 
Χαίρομαι πάρα πολύ που συμμετείχα στο συγκεκριμένο δρώμενο γιατί μου έδωσε τη δυνατότητα να δημιουργήσω ένα ποίημα που πραγματικά το λάτρεψα και είναι όντως ο εαυτός μου και χαίρομαι ακόμη περισσότερο για όλες τις συμμετοχές που διάβασα.
Μπράβο μας, μπράβο μας!
Και για το τέλος εκφραστικοί ένα έχω να σας πω. Να είστε σίγουροι, πως εγώ θα τον βάψω τον κόσμο, δε με σταμάει κανένας, ούτε καν ο ίδιος μου ο εαυτός, σας παροτρύνω λοιπόν να ξεκινήσετε κι εσείς τους δικούς σας "χρωματισμούς".  
Kαλό Σαββατοκύριακο! Περάστε όμορφα! Χαμογελάστε και αναπτύξτε όμορφα συναισθήματα για τον κόσμο και τους συνανθρώπους μας. :)