Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

ΨΑΞΕ ΜΕ



Μου αρέσει αυτό το τραγούδι, πολύ!


Στίχοι:  
Γιάννης Καραλής
Μουσική:  
Γιάννης Καραλής

Ψάξε με
με τα νυχτιάτικά σου μάτια
πάρε με στα πιο υγρά σου μονοπάτια
τίποτα δε θα με κάνει να μη σ’ αγαπώ.

Ψάξε με μες τις Δευτέρες που μου λείπεις
πάρε με γίνομαι άγαλμα της λύπης
χάνομαι, την πιο παράλογη αγάπη ζω

Κι όταν δε θα σ’ αγαπάω
πιο πολύ θα σ’ αγαπώ,
κι όταν πάψω να σ’ το λέω
δε θα ζω.

Ψάξε με σαν να μαι εγώ ο πειρασμός σου,
πάρε με στις μαύρες τρύπες των ματιών σου.
Βρίσε με, με την ιδέα σου μονάχα ζω.
Ψάξε με στην πιο βαθιά υπόσχεση σου
πάρε με, είμαι τραγούδι στη φωνή σου
Βγάλε με από το δίλημμα αυτό που ζω.

Κι όταν δε θα σ’ αγαπάω
πιο πολύ θα σ’ αγαπώ,
κι όταν πάψω να σ’ το λέω
δε θα ζω.


Καλή εβδομάδα, εκφραστικοί.

Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΕΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ.


Καλημέρα σας, εκφραστικοί.
Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.

Δεν ξέρω αν ο τίτλος "πρόδωσε" το θέμα αλλά εσείς που παρακολουθείτε "στενά" τη μπλοκογειτονιά θα καταλάβετε.

Πέρυσι, περίπου τέτοια εποχή, συναντηθήκαμε για πρώτη φορά. Τότε είχε γράψει εκείνη, φέτος, είπα να την προλάβω και να γράψω πρώτη εγώ. ;)

Για όσους θέλετε να μάθετε ή να θυμηθείτε για πέρυσι εδώ: http://www.syllegw-stigmes.gr/2016/07/my-favorite-places-9-afthimeron-taxidi-stin-chalkida.vol-2-kai-bloggersinantisi.html 


* τι μαλλί είχα τότε; πω πω ήταν που, χωρίς να θέλω είχε βγει πορτοκαλί και ροζ ανταύγειες στις αφέλειες, ήταν τότε που οι φίλοι μου μου λέγανε κρίμα να μην είναι Απόκριες να σε κάψουμε για το βασιλιά Καρνάβαλο χαχαχα :P


Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που είχε παρουσιάσει η Μαρία, τότε, την γνωριμία μας, ήταν άκρως παραστατική και θέλω να μεταφέρω τα πρώτα δευτερόλεπτα κι εδώ: 

  "Έφτασα στην Παραλία της Χαλκίδας περίπου στις μια και κάτι το μεσημέρι. Έχω τόσο καλό μνημονικό, που θυμόμουν τα πάντα από την πρώτη μου φορά. Τα στενά, τα μαγαζιά, πως παίρνω το αστικό λεωφορείο... δεν μπερδεύτηκα καθόλου. Παίρνω τηλέφωνο την Κική, της λέω πως έχω φτάσει ήδη... και μετά από λίγα λεπτά, όπως κάθομαι στο παγκάκι και αγναντεύω την θάλασσα, ακούω από πίσω μου μια γλυκιά φωνή να φωνάζει το όνομά μου. Να σου η Κική, χαμογελαστή, με ένα χαμόγελο να! λαμπερό και τόσο γλυκιά να με καλωσορίζει. "Είδα μια κοπέλα με κόκκινο μαλλί να κάθεται μπροστά στην παραλία, αμέσως ήμουν σίγουρη ότι θα είσαι εσύ!" Μετά μου είπε "Το ξέρεις ότι μοιάζεις για ξένη; Έχει τέτοια χαρακτηριστικά που μπορεί κάποιος να σε περάσει ότι είσαι από άλλη χώρα.", μου είπε, κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Γελάσαμε! Μου το έχουν ξαναπεί! Μου το λένε συχνά, η αλήθεια είναι! Η πρώτη εντύπωση της συνάντησης; Η καλύτερη! 

  Πήγαμε λοιπόν και καθίσαμε στο γνωστό Cafe-Bar και στέκι πολλών, στο "NEGRO CAFE", παραγγείλαμε καφεδάκια και χαλαρά, όμορφα και φιλικά είπαμε πολλά πράγματα και για τα πάντα, από περί blogging, επαγγελματικά μέχρι προσωπικά και άλλα χιουμοριστικά.

  Τι να σας πω; Από την πρώτη ματιά, από το πρώτο αγκάλιασμα, από την πρώτη κουβέντα, αισθάνθηκα πολύ όμορφα, φιλικά, άνετα λες και γνωριζόμασταν ας πούμε χρόνια, λες και δεν ήταν η πρώτη μας γνωριμία. Και πιστέψτε με, αυτή την αίσθηση με κάποιον άνθρωπο είχα πολύ καιρό να το την νιώσω. Ε, η Κική είναι ένας άνθρωπος, με χαρακτήρα, συμπεριφορά, αύρα που αμέσως σε κάνει να αισθάνεσαι άνετα, χαλαρά. Και το λέω αυτό, διότι δεν είμαι και εύκολη στο να είμαι τελείως χαλαρή, αντιθέτως αρκετά κουμπωμένη είμαι σχεδόν όλες τις φορές όταν γνωρίζομαι με έναν καινούργιο πρόσωπο, ακόμα κι αν αυτό είναι κάποιος που ήδη γνωρίζω ...μέσα από την γραφή του. 

  Μετά από κάποια ώρα, στην παρέα μας προστέθηκαν ο Αριστείδης και ο Στέλιος, πολύ καλοί Φίλοι της Κικής. Δυο καλά παιδιά, δυο Κύριοι που αμέσως με καλωσόρισαν με το πιο θερμό χαμόγελο τους και την συμπάθεια τους. Πραγματικά, μου έκανε εντύπωση που ένιωσα επίσης άνετα και χαλαρά και με τα παιδιά. Τι αστεία, τι πειράγματα, τι πλάκα, τι φωτογραφίες για να μην ξεχνιόμαστε να απαθανατίσουμε τις μοναδικές αυτές στιγμές;! Όσοι με ακολουθείτε, εμένα και την Κική στο facebook, Instagram θα είδατε ήδη τις φωτογραφικές μας συλλεκτικές στιγμές της παρέας μας και το πόσο όμορφα περάσαμε."

Εντάξει, παρασύρθηκα λίγο και έβαλα περισσότερα από τα πρώτα λεπτά της γνωριμίας αλλά αυτές οι παράγραφοι είναι αγαπημένοι μου από τότε.

Φέτος που λέτε, δεν της σύστησα κυρίους αλλά μία κυρία, συνονόματής της μάλιστα, σχετικά νέα μου φίλη στη Χαλκίδα που την αγαπώ και με αγαπάει εξίσου.

Οπότε, να 'μαστε, οι Μαρίες μου κι εγώ:


Φέτος, ήπιαμε το καφεδάκι μας στο mostar, μία καφετέρια που βρίσκεται στη παλιά γέφυρα και κάθεσαι σχεδόν πάνω από τη θάλασσα. Η Μαρία ήθελε να πάμε εκεί και φυσικά δεν γινόταν να της χαλάσω χατήρι. Μαρία μου, ήξερες άραγε πως πρόσφατ,α έχουν πέσει πάνω της δύο φορές μάλιστα, καράβια; χαχαχα 

Θυμάμαι πως όσο πλησίαζα προς το σημείο της γέφυρας που είχα κλείσει ραντεβού και με τα δύο κορίτσια, σκεφτόμουν πως έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος και πέραν, από του πόσο γρήγορα κυλάει, πόσα έχουν αλλάξει και πόσα έχω ζήσει και μπορεί να έχει ζήσει η Μαρία, αντίστοιχα.

Μη σας τα πολυλέω, φτάνω στη γέφυρα σκεπτόμενη τι ώρα μπορεί να είναι, μην τις έχω στήσει και εάν θα τις βρω εύκολα γιατί έπρεπε να βρω και τις δύο Μαρίες μου. Βρίσκω πρώτα την εδώ Μαρία και θυμάμαι να της απαντώ στην ερώτησή της για το που είναι η φίλη μου "Έχω να τη δω από κοντά ένα χρόνο, θυμάμαι έχει μακριά, έντονα, κόκκινα μαλλιά" και πριν τελείωσω τη φράση μου βλέπω μια "τρελλή" (χαχαχαχα) κοκκινομάλλα, ιδιαιτέρως χαρούμενη, να περπατάει σαν να χορεύει επάνω στη γέφυρα και να με χαιρετάει με ορθάνοιχτα χέρια και λέω "Αυτή είναι, πάμε προς τα εκεί" και τελικά, ναι, αυτή ήταν. με κοντύτερα μαλλιά αλλά αυτή ήταν και ήταν τόσο θρυλική και ένθερμη η αγκαλιά μας που δίπλα μας ακριβώς έσκασε μια κούτα απο ενα σκουπιδιάρικο που μόλις περνούσε χαχαχαχα :P 

Γιατί εκφραστικοί τι σου είναι η ζωή χωρίς τα ευτράπελα; 
 
 Εντάξει, προσωπικά πέρασα και πιστεύω και τα κορίτσια, ένα υπέροχο απόγευμα. Μιλήσαμε, γελάσαμε, συζητήσαμε για πολλά θέματα και για το οτι το μπλοκινγκ δεν ανθεί πλέον όπως παλιά και για πολλά ακόμη θέματα. Βέβαια, επειδή με τη Μαρία μιλάμε και στο φεισμπουκ, δεν νιώθαμε πως έχει περάσει ένας χρόνος ακριβώς αλλά τελικά εκφραστικοί, ο χρόνος κυλάει πράγματι σαν νεράκι.

Χάρηκα πολύ Μαρία μου που επιτέλους καταφέραμε να συναντηθούμε γιατί είχαμε προσπαθήσει και στο παρελθόν αλλά εγώ δυστυχώς έπρεπε τότε να απουσιάσω.

Θέλω να πω πως είναι μεγάλη μου χαρά να γνωρίσω από κοντά ανθρώπους που βρίσκονται πίσω απο τις οθόνες και που αγαπώ να διαβάζω και μάλιστα παλιά αν με ρωτούσες θα έλεγα πως δεν νομίζω ποτέ να πράξω.

 Πλέον, με χαρά σας προσκαλώ όλους στη Χαλκίδα για καφέ αλλά να μου το πείτε κάποιες μέρες νωρίτερα για να βρίσκομαι εδώ.

Τελικά είναι ωραία να συναντάς ανθρώπους που τους ξέρεις μέσω της αλήθειας τους που επιλέγουν να δημοσιεύουν.

Αυτά, εκφραστικοί μου.

Μαρία μου, με χαρά θα σε περιμένω ξανά και σου εύχομαι ολόψυχα ό,τι καλύτερο σχετικά με κάποια πλάνα που ξέρω πως έχεις και συζητήσαμε.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ για την στήριξή σου στο άτομό μου, στα βιβλία μου και για την κριτική - παρουσίαση που μου έκανες με τον υπέροχο, δικό σου τρόπο, τότε: http://www.syllegw-stigmes.gr/2016/07/vivliokritiki-kiki-konstantinou-ta-lafira-tis-psixis-mou-kai-oi-feggites-tis-zois-mou.html

Και για το τέλος, αν θέλετε να κερδίσετε δωράκι και να δοκιμάσετε το πόσο τυχεροί μπορεί να είστε, ακολουθήσε τη σελίδα μου στο φεισμπουκ Κική Κωνσταντίνου - Εκφράσου blog, διαβάστε την καρφιτσωμένη δημοσίευση και καλή σας επιτυχία.

Να περνάτε όμορφα, εκφραστικοί.

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

ΕΙΝ' Η ΑΓΑΠΗ;


Καλημέρα, εκφραστικοί.




Μα τι να είναι άραγε; Επινόηση ή ανακάλυψη; Θα περιμένω τις εκφράσεις σας...




« Η αγάπη είναι μία προσωρινή τρέλα. Εκρήγνυται όπως το ηφαίστειο και μετά καταλαγιάζει. Και όταν καταλαγιάσει πρέπει να πάρεις μία απόφαση. Πρέπει να σκεφτείς αν οι ρίζες σας έχουν γίνει τόσο δεμένες που είναι ασύλληπτο πως κάποτε ζούσατε χώρια. Γιατί αυτό είναι αγάπη. Η αγάπη δεν είναι παγερή, δεν είναι ο ενθουσιασμός, δεν είναι οι υποσχέσεις για αιώνιο πάθος. Είναι απλά η «αγάπη» που κάθε ένας από εμάς μπορούμε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι την έχουμε.
Η αγάπη από μόνης της είναι αυτό που μένει όταν ο έρωτας έχει περάσει, και αυτό είναι μία τέχνη και ένα τυχαίο γεγονός. Η μητέρα σου και εγώ το είχαμε, είχαμε ρίζες που μεγάλωναν από κάτω μας, και όταν όλα τα φύλλα έπεσαν από τα κλαδιά μας, ανακαλύψαμε ότι ήμασταν ένα δέντρο και όχι δύο.»

Το Μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλ
ι

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

La Cara Oculta (The Hidden Face) - ΤΟ KΡΥΜΜΕΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ.


Εκφραστικοί μου, καλημέρα.
Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.

Για σήμερα και λόγω καιρού έχω να σας προτείνω μία ταινία που πραγματικά θεωρώ αριστούργημα.
Ισπανική κι αυτή, τελικά οι Ισπανοί είναι μετρ του είδους στα ψυχολογικά θρίλερ και πραγματικά σας ζητάω να με ακούσετε και να την δείτε.

Για πάμε γρήγορα γρήγορα να σας τη συστήσω:



Πληροφορίες:

Σκηνοθεσία: Andrés Baiz

Παίζουν: Quim Gutiérrez, Martina García, María Soledad


** Είναι η πρώτη φορά που δεν βάζω το τρειλερ σε μία πρότασή μου για ταινία αλλά πραγματικά ξέρω πολύ καλά τη κάνω και σας παρακαλώ μην κοιτάξετε το τρειλερ, θεωρώ πως την καταστρέφει. Εμπιστευθείτε με και δείτε τη έτσι! Πιστέψτε με, δε θα χάσετε!!

Λίγα λόγια για την υπόθεση του έργου:

Η Belen και ο Andrian είναι ένα ευτυχισμένο ζευγάρι που ζει στην Ισπανία. Όταν ο ταλαντούχος μαέστρος Andrian προσλαμβάνεται στην φιλαρμονική την Κολομβίας για ένα χρόνο, η Belen, κατόπιν δικής του πρόσκλησης τον ακολουθεί. Διαμένουν σε ένα πανέμορφο σπίτι και όλα πάνε καλά μέχρι ώσπου η Belen τον εγκαταλείπει, αφήνοντας του ένα μήνυμα πως δεν αντέχει άλλο την ιδιαίτερη σχέση που έχει αναπτύξει με μια βιολονίστρια της ορχήστρας. Συντετριμμένος ο Andrian το ρίχνει στο αλκοόλ και μετά τις απέλπιδες προσπάθειές του να την βρει, ειδοποιεί την αστυνομία για περαιτέρω έρευνα ...
 
 

Η προσωπική μου άποψη: 

Μία καθηλωτική ταινία, μία ταινία που πρέπει οπωσδήποτε να δεις. Τίποτε άλλο. Απλώς δείτε τη και μάλιστα άμεσα και μετά σας περιμένω εδώ να ανταλλάξουμε απόψεις.


 Αρνητική επισήμανση:

Το τρειλερ της ταινίας, αν είναι δυνατόν, μία τόσο έξυπνη και μυστηριώδη ταινία να έχει ένα τόσο "δοσμένο" τρειλερ για την υπόθεσή της; Δε μπορώ να καταλάβω γιατί, θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν αλλιώς δοσμένο το τρειλερ. Νιώθω πως αντί να την παρουσιάσει, την έκαψε. Εγώ είδα την ταινία χωρίς να δω το τρειλερ, το ειδα μετά και πραγματικά νιώθω ευγνώμων που δεν το είχα δει.


Δυνατό κομμάτι του έργου:

Για εμένα ήταν το συναίσθημά του, αυτό το συναίσθημα που σαν θεατής, πολλάκις, εισέπραξα. Έπιασα τον εαυτό μου, προς το τέλος να συμπάσχει, να συμπονά, αγχώνεται και να νιώθει πίεση από κάτι συγκεκριμένο... Στο τέλος όμως, δεν δικαιώθηκα προσωπικά αν και ήμουν σίγουρη πως αυτό θα ήταν το τέλος.


Και συνοψίζω τα συναισθήματά μου γι' αυτή τη ταινία: Δείτε τη!! 
 
 

Αυτά για την ώρα, εκφραστικοί.

Όσοι απο εσάς την έχετε δει θα χαρώ να μάθω την άποψή σας.


Περισσότερες επιλογές για ταινίες στην στήλη των "Ταινιοεκφράσεων"

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

ΣΑΝ ΒΓΑΛΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ.





Καλπάζεις!
Είσαι πάνω στη νιότη σου και θέλεις να καλπάζεις.
Το βλέπω. Καλπάζεις!

Ένας άνεμος διαρκής Ελευθερίας δέρνει το πρόσωπό σου και εσύ συνεχίζεις να ιχνηλατείς επάνω σε στοιβαγμένα, μύρια όνειρα που έκλεισες εχθές σε ένα καφετί χιλιομπαλωμένο σάκο.


Ακούω τα πέταλα του αλόγου να βυθίζονται στο σκληρό χώμα και ξέρω πως επίτηδες επέλεξες αυτή τη διαδρομή για να ποδοπατήσεις τα θέλω και τα όνειρα που έμειναν απραγματοποίητα κάτω από ένα μεταξωτό σεντόνι.
Να ξέρεις όμως πως τα όνειρά σου ήταν πλεγμένα με ροδοπέταλα και αυτή τη στιγμή χρειάζονται ανθόνερο για να αναβιώσουν πάλι!
Αν μου επιτρέψεις! Θα τα ραντίσω εγώ!
Φοβάμαι πως δε θα με αφήσεις όμως!


 Απόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Καλπάζεις", της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου"

 




Καλπάζεις!
Είσαι πάνω στη μάχη σου και θέλεις να καλπάζεις.
Το βλέπω. Καλπάζεις!

Έρχεσαι σαν σίφουνας, άνεμος, κατακτητής και το άλογό σου σέρνει τη σημαία, το λάβαρο της Επανάστασης.

Φοράτε πανοπλία! Σας βλέπω! Τρομάζω! Δε σας πάει αυτή η στολή!
Άλλα όνειρα είχα σκεφτεί για σένα!
Αυτή τη φορά τη ζώνη σου κοσμεί μια θήκη με πιστόλι! Και θήκες πολλές για σφαίρες!
Ο Κεραυνός παρατηρώ έχει μια κόκκινη γραμμή στο πρόσωπο. Ανάμεσα στα μάτια του που σα ρυάκι τρέχει!
Μια πετσέτα ψάχνω να βρω να τη σκουπίσω μα δεν υπάρχει καμιά τριγύρω!
Κι έπειτα εσύ!
Στο δεξί σου μάγουλο ένα κόκκινο ρυάκι, ίδιο με αυτό του αλόγου κυλάει!
Μα γιατί πρέπει να ματώσεις για να κατακτήσεις τους κόπους και να δαφνοστεφανωθείς τις μάχες σου;
Κι αν αυτό το αίμα δεν είναι δικό σας;
Αυτό δε θέλω να το σκέφτομαι!
Αν είναι κάποιου άλλου; Να ξέρεις πως αν αποδειχθεί ότι είναι κάποιου άλλου παύεις να είσαι «Το Παιδί του Λιβαδιού», για πάντα!
Κι αν αυτό σου ακούγεται πενιχρό τότε δεν έχεις καταλάβει τί μπορεί να σημαίνει και να συμβολίζει ένα απλό λιβάδι!

Απόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Καλπάζεις", της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου"




 

Μια μυγδαλιά και δίπλα της,
εσύ. Μα πότε ανθίσατε ;
Στέκομαι στο παράθυρο
και σας κοιτώ και κλαίω.

Τόση χαρά δεν την μπορούν
τα μάτια.
Δός μου, Θεέ μου,
όλες τις στέρνες τ’ ουρανού
να στις γιομίσω.

Νικηφόρος Βρεττάκος 






"Η ποίησις είναι ανάπτυξι στίλβοντος ποδηλάτου. Μέσα της
όλοι μεγαλώνουμε. Οι διάδρομοι είναι λευκοί. Τ’ άνθη μιλούν.
Από τα πέταλά τους αναδύονται συχνά μικρούτσικες παιδίσκες.
Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος."

Ανδρέας Εμπειρίκος, συλλογή Ενδοχώρα (1934 – 1937), ενότητα "Ο Πλόκαμος της Αλταμίρας", Εκδόσεις Άγρα 1988, γ’ ανατύπωση
 
 
 __________________

Ιδιαίτερο συναίσθημα να βλέπεις πως οι στίχοι σου οπτικοποιούνται (αναφερόμενη στις δύο πρώτες φωτογραφίες) με τόσο ρεαλιστικό μάλιστα τρόπο και όχι από εσένα, από έναν συνάνθρωπό σου, που όπως όλα δείχνουν, άνοιξε την ψυχούλα του και επέτρεψε, στα δικά σου γραφόμενα, να την αγγίξουν!

Ναι είμαι ευλογημένη γιατί σημασία δεν έχεις πόσους θα αγγίξεις αλλά ποιούς!

Καλημέρα και καλή εβδομάδα σε όλους!

 Οι φωτογραφίες από τον Βόλο και την πολύτιμη Αλεξάνδρα Μουριοπούλου!

Ευχαριστώ πάρα πολύ! <3