Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

Ο ΣΥΝΔΑΙΤΥΜΟΝΑΣ ΜΟΥ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Θα σε ταΐσω με τα ίδια μου χέρια,
Στάχυα ·

Θα ρίξω μέσα στο ποτήρι,
νερό για να πιεις,
προερχόμενο από στάχτες.

θα σου προσφέρω ως επιδόρπιο
Αίμα ·
από την πιο γλυκιά μου αρτηρία.
Μα αν τύχει και θες περισσότερο,
θα φροντίσω να τις φράξω Όλες.

Θα ανάψω στο τραπέζι μας, κεριά
να σου θυμίσουν την ιστορία του Ίκαρου και του Δαίδαλου.
Να θέλεις να πετάξεις μαζί τους, να απογειωθείς, να πας κοντά στον ήλιο
Και σύντομα, να βρεθείς στη θάλασσα.

Και πιο βαθιά… και πιο βαθιά
Στον πάτο της.

Θα βάλω και μουσική να παίζει,
από ένα χαλασμένο τρανζίστορ που έκλεψα πριν χρόνια
Από ένα γέρο, ζητιάνο,
που ήταν όλη του η περιουσία.

Μουσική ζωντανή δε θα έχω,
Όχι.
Ούτε θεατές, Ούτε αυλαία θα χρειαστεί να ρίξω
Τις κόκκινες κουρτίνες όμως,
θα τις αφήσω να κλείσουν το μαύρο, εκείνο, παράθυρο.

Συζήτηση;
Συζήτηση δεν ξέρω αν ωφελεί να κάνω
Ίσως όλα, να τα είπανε τα μάτια μου,
εκείνα,
μέσα από τον
αντικρουόμενο καθρέπτη.
Όμως σαν τύχει και ερωτηθώ
θα γνέψω έναν ήχο από την κιθάρα μου.

Εκείνη την κιθάρα ξέρεις,
εκείνη, με το φθινοπωρινό το φύλλο.

Κι ήταν Άνοιξη, τότε
μα ήρθε καλοκαίρι.
Και βιάζομαι,
βιάζομαι να φύγω.

Θα κλειδώσεις εσύ.

Υπήρξες ·
Ο Συνδαιτυμόνας Μου


_________________________
 

Το έγραψα πριν λίγο και με αγάπη, το μοιράζομαι, μαζί σας.
Η αλήθεια είναι πως δυσκολεύτηκα να βρω φωτογραφία να το συνοδέψω αλλά ευτυχώς χάρη στην αγαπημένη μου ποιήτρια Βίκυ Δερμάνη, βρήκα αμέσως την επάνω φωτογραφία, όταν της ζήτησα να με βοηθήσει γιατί στο google δε μπορούσα να βρω κάτι που να ταίριαζε με το ποίημα ή έστω κάτι που να ένιωθα άνετα μαζί του.

Ευχαριστώ πολύ, Βίκυ μου! <3

Να περνάτε όμορφα, εκφραστικοί μου!

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

ΓΙΑ ΣΕΝΑ - ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ


Εκφραστικοί, καλημέρα και καλή εβδομάδα.
Πως πάει ο Χειμώνας; ;)

Εδώ, πολλή βροχή το ΣΚ που πέραζε, αέρα και λίγο χαλάζι.
Επιβιώσαμε όμως ( πολλές ατυχίες) και συνεχίζουμε.

Σήμερα, συνεχίζω με "Μουσικοέκφραση" γιατί μ'αρέσει.
Το ανακάλυψα πρόσφατα και μαγεύτηκα. Στίχοι, μουσική, βιντεο κλιπ, ολα!


for you (γιά σένα) - Stamatis Kraounakis (Σταμάτης Κραουνάκης)

 


Μουσική, Στίχοι & Ερμηνεία: Σταμάτης Κραουνάκης


Μοναδική πατρίδα
τα παιδικά μας χρόνια
είχαμε μια μπιγκόνια 
στη σκάλα αριστερά

Βγαίνει χωρίς πυξίδα 
ο έρωτας για ψώνια
ψωμί κι εφημερίδα 
τα ρέστα στη χαρά

Γύρισα από ένα μέτωπο
που όσοι σκοτώνουνε φτιάχνουν το χάρτη
αίσθημα βαρύ αντιμέτωπο
μ’ όσα πληγώνουνε καρδιά και μάτι

Γύρισα κι έχω ένα αδιάφορο
φιλί παράφορο Αύγουστο μήνα
το ‘σωσα κι εκεί κρατήθηκα
κι έτσι αναστήθηκα, γειά σου Αθήνα

Κρίμα τόσος θυμός 
διαγράφουμε φίλους
σέλφι με σκύλους 
πολύς καπνός

Φεύγει γλιστρά ο καιρός
Κράτα με τώρα
πέρασε η ώρα
στάχτη ο καημός

Μοναδική πατρίδα 
ένα παλιό παιχνίδι
εσύ κι εγώ ταξίδι 
στα ήσυχα νερά

Να βρει κι η καταιγίδα 
εμένα γι’ αντικλείδι
στο σπίτι που ποθούσες 
να ζήσεις μια φορά

Γύρισα κι έχω ένα αδιάφορο
φιλί παράφορο για μια Δευτέρα
το ‘σωσα κι εκεί κρατήθηκα
κι έτσι γεννήθηκα, σα καλησπέρα



Για να είμαι ειλικρινής, η μουσική στην αρχή μου θύμισε άλλο, γνωστό του τραγούδι αλλά δε με πείραξε καθόλου.

Να το ακούσετε, ναι;


* Εντωμεταξύ τώρα γελάω μόνη μου γιατί θυμήθηκα τη φράσης μιας καλής φίλης μόλις της το έστειλα να το ακούσει: "Εμ βέβαια,γι' αυτό σου αρέσει εσένα, γιατί μιλάει για σέλφι." χαχαχα


Καλή μας εβδομάδα!

Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

YΠΝΟΒΑΤΗΣ - ΛΑΥΡΕΝΤΗΣ ΜΑΧΑΙΡΙΤΣΑΣ


Πήγαινε με όπου θες
μακριά απ’ το σκοτάδι 



 

Άλμπουμ: Άλλαξαν Πολλά
Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Στίχοι: Λίνα Δημοπούλου
Σκηνοθεσία / Μοντάζ: Πάνος Ζενίδης
Κινηματογράφηση: Τίνα Ψαρρού, Πάνος Ζενίδης
Σχεδιασμός και εκτέλεση φωτισμού: Ιωάννης Μανιατάκος © 2017 Minos - EMI SA


Έπαιξαν οι μουσικοί: 
Ακουστική κιθάρα: Steve Tesser, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Μπάσο: Άκης Αμπράζης
Τύμπανα: Φίλιππος Σπυρόπουλος
Πιάνο: Νίκος Καλαντζάκος Μαντολίνο: Βαγγέλης Μαχαίρας
Φωνητικά:  IDRA KAYNE



Σ’ ένα κόσμο δικό μου
σκαλωμένος και μόνος
σαν το στρείδι κλεισμένος
με ξεχνούσε κι ο χρόνος.
Κουρασμένες παρέες – βιαστικές καληνύχτες
αγκαλιές φευγαλέες – πήγαινε έλα κομήτες

Μα το πρώτο σου βλέμμα
ένας γυάλινος θόλος
με τυλίγει σα δέρμα
και συντρίβομαι όλος.
Δυο που έγιναν ένα – αδιαίρετο σώμα
ίδια σάρκα και αίμα – ίδια ανάσα στο στόμα.

Πήγαινε με όπου θες
μακριά απ’ το σκοτάδι
άναψε μου φωτιές κάνε στάχτη τον Άδη.
Πήγαινε με όπου θες
σα χαμένο υπνοβάτη
ξέγραψε μου το χθες
μάθε μου την αγάπη.

Δε σου λέω παραμύθια
κάποια μέρα τυχαία
θα σου κάψει τα στήθια
μια στιγμούλα μοιραία.
Μια στιγμή που θα διώξει – τη μεγάλη σου θλίψη
κι η καρδιά σου θα νιώσει – όσα της έχουν λείψει.



Το τελευταίο καιρό, αυτό το τραγούδι με νανουρίζει.
Έτσι το γνώρισα.

Η τηλεόραση ρυθμισμένη να κλείσει, εγώ έτοιμη να κοιμηθώ χωρίς να ακούω τα τραγούδια που έπαιζαν... και να σου ένας ήχος να με ξυπνάει. Ήταν η πρώτη μας επαφή και ήταν Έρωτας. Τη πρώτη φορά με ξύπνησε, μετά με χαλάρωσε, έκτοτε τα βράδια με νανουρίζει και την ημέρα μου κρατάει συντροφιά. Αυτό. 

Καλημέρα μας, εκφραστικοί.