Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2019

ΥΠΟΣΧΕΣΗ, ΌΡΚΟΣ, ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Πες μου κάτι αληθινό
"Σ' αγαπάω"
Υπόσχεση, όρκος, αιωνιότητα

Μέσα στα γνωστά παράλια, θα χτίσουμε ένα σπίτι
και ένα δρόμο
και ένα κήπο

Θα πάρουμε ποδήλατο
και έναν κύκνο
και ένα χαλασμένο ρολόι

Θα φυτέψουμε κρίνα,
πολλά κρίνα
και μηλιές,
αμέτρητες μηλιές

Θα προσκαλέσουμε κόσμο,
δυσνόητο κόσμο
Θα φιλοξενήσουμε ζώα,
άγρια ζώα

Θα καλλιεργήσουμε σίτο
και βαμβάκι
και βασιλικό

Θα γελάμε μαζί
Θα πονάμε μαζί
Θα εισχωρεί ο ένας στα βαθιά συναισθήματα του άλλου και θα μάχεται, ενάντια σε κάθε ατέρμονο μνημονικό.

Θα δημιουργήσουμε ένα μέλλον
Το δικό μας μέλλον
Και θα είναι με σίδερα και μπετό

Να σου πω κάτι αληθινό;
"Σ' αγαπάω"
Υπόσχεση, όρκος, αιωνιότητα



~~ Υπόσχεση, όρκος, αιωνιότητα - Κική Κωνσταντίνου

ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ΤΙΠΟΤΑ...





Η ΔΟΥΚΙΣΣΑ ΤΟΥ ΡΟΔΟΥ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Η Δούκισσα του Ρόδου, επικήρυξε τους κλέφτες των συναισθημάτων και τους δολοφόνους της​ φιλαλληλίας.

Όλα ψεύτικα, μάταια, επιδεικτικά αγνοούμενα.
Όλα να καιροσκοπούν και να αποβλέπουν.
Καμία θυσία δεν ορίζει κίνηση στρατηγικής.

Κι εκείνοι που νοούν, πως να μας υποστηρίξουν Θεέ μου; Ποιός οδυρμός κατέχει την φιλευσπλαχνία; Από πότε η στοργή έγινε αβαργόμιστη αβελτηρία;

Που να τρέξω, να φωλιάσω τον αγανό θυμό; Που να κρύψω την "αγιόγδυτη" αιχμαλωσία;

Τα στρατιωτάκια γίνανε άνεμοι,
γηγενής άνεμοι, ακέραιοι και πατριαρχικοί.
Οι "σταυροφόροι" δεν επίσχεσαν τη Χώρα, μας την φόρεσαν αγόγγυστα και καρτερικά.

Οργιώδης ευθανασία η αξημέρωτη πλάνη. Πληκτική, η ευπροσηγορία της ανελέητης χαμέρπειας.

Είναι.. που θέλω να σε αποπλανήσω. Στον κόσμο τον συλλογικό και λεύτερο.

Η Δούκισσα του Ρόδου, φονεύθηκε.
Ραστώνη μου, έγινε.
Ρύσια, ανοικοδόμηση.
Φωταυγής πολυτέλεια.

Ήταν μία ακόμη πτυχή

~~ Η Δούκισσα του Ρόδου - Κική Κωνσταντίνου

ΤΟ ΤΕΧΝΑΣΜΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Μέσα μου, κενό
μια αλήτισσα​, οξυτενή κομπανία.
Πάλι μας προπηλάκισαν τ' αστέρια, πάλι το θέλγητρο του "εγώ" μας έφερε σε ένα δεύτερο και ευκαιριακό φινάλε της ζωής.
Μιας ζωής, του μήνα του φωτός, της μέρας της αγκάλης... Μα όλα, του φωτός...
Σκοτεινού φωτός, δέσμιου και άχρωμου.
Μικρά υγρά κυβάκια να φτιάχνουν το "τίποτα" που έφτιαξες, το "τώρα" της στιγμής.
Το κουδουνάκι προμηνύει μομφές, εγκάρδιες μομφές μα εγώ αποχαιρετώ το τέχνασμα, το τέχνασμα το επιφανές.
"Έλα, ήρθε η ώρα να φύγεις"
Μελετώ

~~ Το Τέχνασμα - Κική Κωνσταντίνου