Σάββατο, 18 Αυγούστου 2018

«Που είσαι;» Φώναξε απελπισμένος, με δύναμη






Ειδικά αυτήν την φωτοφραφία φίλοι, ήξερα από την πρώτη στιγμή που την είδα, όταν μου την έστειλε δηλαδή η αγαπημένη μου Alexandra Mouriopoulou, την οποία και ευχαριστώ με όλη μου την ψυχή, πως θα την συνόδευα με ένα απόσπασμα από το βιβλίο που ετοιμάζω και αναμένεται να κυκλοφορήσει τέλη του '18.

Στο δεύτερο μέρος της τριλογίας λοιπόν, στην Αγάπη που Δηλώνει Απών, συναντάμε μία ιστορία που είναι στενά συνδεδεμένη με τα καράβια. Περισσότερα δεν μπορώ να σας πω, θεωρώ όμως πως θα την αγαπήσετε.

Μια μικρή της πρόγευση εδώ, συντροφιά με την φωτογραφία που λάτρεψα.
 

"Κοντοστάθηκε, μόλις πάτησε τα πόδια του στο νεκροταφείο πλοίων.
Έγειρε το σώμα του προς τα κάτω και ακούμπησε τις παλάμες του στα γόνατα. Προσπάθησε να πάρει ανάσα και να ηρεμήσει την καρδιά του.
Είχε λαχανιάσει και νόμιζε πως η κάρδια θα βγει από το σώμα.
Πήρε και δεύτερη και τρίτη και τέταρτη ανάσα και προσπάθησε να επανέλθει στη φυσιολογική ροή της ανθρώπινης λειτουργίας.
Κοίταξε γύρω του, με δυσκολία καθώς έβλεπε θαμπά από την κούραση. Το ηλιοβασίλεμα που έπεφτε, τον εμπόδιζε στην καλή ορατότητα.
Για πρώτη φορά παρατήρησε την ομορφιά του τοπίου, που δεν περίμενε ποτέ ένα τοπίο σαν αυτό, να μπορεί να θεωρηθεί όμορφο και είδε ένα λευκό μαντήλι να ανεμίζει.
Του ήταν γνώριμο αυτό το μαντήλι.
Έτρεξε κοντά του. Ηταν δεμένο στο κατάρτι ενός μικρού, λευκού καραβιού με το όνομα Ιφιγένεια. Έκανε να το ξεκρεμάσει μα εκείνο αρνιόταν να βγει.
Αστραπιαία, το άφησε.
Πρόσεξε τις λεπτομέρειες του.
Με χρυσό κέντημα στην άκρη του, υπήρχαν τα αρχικά «Β. Λ.»
Βεατρίκη Λεβεντάκη, τα αρχικά της γυναίκας του ήταν.
Εκείνος της το είχε κάνει δώρο.
Το είχε παραγγέλλει ειδικά για εκείνη.
Αμέσως το γνώρισε αλλα αυτό το κέντημα, επιβεβαίωσε πως ήταν δικό της.
Αναζητώντας τη στο χώρο με την μάτια του, σε ένα σημείο, πρόσεξε κάτι λευκό να ανεμίζει.
Έμοιαζε με κομμάτι ύφασμα, σκαλωμένο σε ένα μικρό κορμό δέντρου που ήταν μπλεγμένο με κάτι παλιά, σχισμένα, κίτρινα δίχτυα που πάνω τους είχαν έναν νεκρό αστερία.
Αμέσως το αναγνώρισε.
Αυτή η λευκή δαντέλα, άνηκε στο φόρεμά της και αυτό μαρτυρούσε πως όντως είχε περάσει από εκεί.
Όμως εκείνη την στιγμή, δεν ήταν εκεί.
Βρέθηκε πλάι στο δαντελένιο ύφασμα και προσπάθησε να το απελευθερώσει.
Δεν τα κατάφερε, δεν επέμενε και πολύ, σκέφτηκε ότι κι εκείνη αυτό θα ήθελε να κάνει, να το αφήσει εκεί.
«Που είσαι;» Φώναξε απελπισμένος με δύναμη"

Αυτή η ανάρτηση είναι προγραμματισμένη, εκφραστικοί μου.
Αυτή τη στιγμή, πιθανολογώ, πως θα με πετυχαίνεται κάπου στο χωριό, συντροφιά με αγαπημένα μου πρόσωπα, να ξεκουράζομαι, να ανασυγκροτώ τις δυνάμεις μου και σίγουρα, να ολοκληρώνω το δεύτερος μέρος της τριλογίας αγάπης "Η Αγάπη Δηλώνει Απών".

Στο πρώτο μέρος, η Αγάπη γεννήθηκε μέσα από τρεις παραμυθένιες,  θα έλεγα, ιστορίες.
Στο δεύτερος μέρος, η Αγάπη θα πεθάνει (ενώ ήδη όσοι την σκότωσαν, για εκείνη, θα έχουν μιλήσει)
και στο τρίτο μέρος θα Αναστηθεί και θα μας οδηγήσει στους δικούς της δρόμους.

Η έμπνευσή μου είναι διάχυτη, θαρρώ δεν στερεύει, εκείνο όμως που με ανησυχεί είναι πως βαριέμαι να καθίσω να γράψω. Θέλω αλλά τον ελεύθερό μου χρόνο θέλω να βγω και όχι να γράψω. Νομίζω πως τώρα οι διακοπές θα είναι η ευκαιρία. Ελπίζω όταν γυρίσω, να μην διαβάζω αυτή την ανάρτηση και έχω ακόμη ατελείωτο το βιβλίο. Θέλω να δω τη λέξη "ΤΕΛΟΣ".

Κι έπειτα, η Ανάσταση.
Κι εκεί, εκεί θα πρέπει να αφοσιωθώ τόσο πολύ.

Κι όμως, αναμένω...

Και συνεχίζεται το όνειρο, εκφραστικοί μου.
Να περνάτε όμορφα εύχομαι.

Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού!

Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2018

ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Έμπαινε το φεγγάρι απο το σπασμένο παράθυρο στην κάμαρα, και δίπλα, φωνές μαρτυρικές​, υπέμειναν τον πόνο.

Ποια άγρια Σελήνη, να γιατρέψει τον καημό;
Πως να αποχαιρετήσεις από τη ζωή το άπειρο;
Ποια πλάση θα κρατήσει στην χούφτα της, εκείνον τον άσπονδο σπόρο;
- Σπόρος σημαδεμένων ένοχων αθώων -

Πριν μεσουρανήσει, με βρήκε ο Χαρταετός.
Ένα γράμμα , σε ένα αστέρι ξεχασμένο.
Ο Κύλινδρος, έφερε μαζί του την βροχή.
Βροχή και στάχτη.
Απαρηγόρητη και ανέλπιστη στάχτη.

Η Ομορφιά, απαρνήθηκε το ακαταμάχητο μένος και η Ζωή, βροντοφώναξε την Αθανασία.

Όμως τα δέντρα μαράθηκαν.
Τα λουλούδια λύγισαν, και τα αγκάθια από τις τριανταφυλλιές, έπεσαν, σαν ένδειξη διαμαρτυρίας.

Καταμεσής στο πέλαγος, ένα καράβι μαύρο, να σέρνει και να σέρνεται.
Να αγκυροβολεί και η Άγκυρα, αγχόνη να γίνεται και να ορμάει στους ναύτες.

Κλάψε Θεέ.
Απόψε από το παράθυρο, φεύγουν τέμπερες, όπου έγιναν μαύρα σύννεφα.
Φεύγουν φτερά, που έγιναν νεκρών σανδάλια.
Φεύγει και ο οδυρμός, επάνω σε ένα ακατανόητο, αστέρι.

Χαροπαλεύει η ανθρωπιά, με μόνη σωσίβια λέμβο, το ανθρώπινο δάκρυ.

"Μαντάλωσε" το παράθυρο.
Κανείς δεν είναι πια εδώ.

Εξοστρακίζομαι.

- Το Παράθυρο - Κική Κωνσταντίνου



Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2018

διαβάζοντας τες, μπροστά μου περνούσαν εικόνες... χρώματα... ομιλίες... μυρωδιές...


"H αγάπη δηλώνει παρών" της Κικής Κωνσταντίνου.
Ένα βιβλίο από μία αξιόλογη συγγραφέα η οποία "ήρθε για να μείνει" και να μας ταξιδέψει στη θάλασσα της λογοτεχνίας.
Τρεις ιστορίες, οι οποίες με άγγιξαν και με συγκίνησαν-η καθεμία με τον τρόπο της... διαβάζοντας τες μπροστά μου περνούσαν εικόνες... χρώματα... ομιλίες... μυρωδιές...
Κοινός παρονομαστής τους: Η αγάπη...
Κική μου, συνέχισε, με κάνεις υπερήφανη...!!!
Καλοτάξιδο κι ευλογημένο το βιβλίο σου!!!



"Μα τι στο καλό είχε πάθει;
Τι του συνέβαινε;
Απλώς ξύπνησε κατά τη διάρκεια του βραδινού του ύπνου. Δε ηταν δα και η πρώτη φορά που του συνέβαινε αυτό. Δεν υπάρχει συγκεκριμένος λόγος που οι άνθρωποι ξυπνάνε τα βράδια. Ίσως απλώς να ήθελε ένα ποτήρι νερό….
Μα δε διψούσε….
Άναψε το φως του δωματίου και με γοργά βήματα κατευθύνθηκε στο μπάνιο. Αφού έβρεξε με κρύο νερό το πρόσωπό του επέστρεψε ξανά στο κρεβάτι. Μετά λύπης του διαπίστωσε πως ήταν δύο τα ξημερώματα.
«Μόνο τόσο λίγο κοιμήθηκα;» μονολόγησε. «Περίεργο, ξαφνικά δε νυστάζω καθόλου», συνέχισε.
«Τώρα τι κάνουμε;» Αναρωτήθηκε.
Ένοιωθε έντονα την ανάγκη να καταφύγει στο πολύτιμο περιεχόμενο της φωτογραφικής μηχανής του αλλά ήξερε πως αν το έκανε αυτό, όλο το βράδυ θα σκεφτόταν πως χανόταν στα βαθιά πελάγη μαύρων, σκιστών ματιών και δε θα έκλεινε μάτι από την αγωνία μήπως κάποιος του πάρει άξαφνα αυτά τα μάτια από μπροστά του.
Κάτι του συνέβαινε! Δε μπορεί να ένοιωθε έτσι!
Ήταν αδικαιολόγητα συναισθήματα όσα ένοιωθε! Δε μπορεί να αισθανόταν έτσι εκείνος!
Τι στο καλό; Ήταν ερωτευμένος;
Μπορούσε να είναι ερωτευμένος με μια κοπέλα που δεν είχαν καν ανταλλάξει ένα «γειά»;
Κι όμως, γιατί ένοιωθε πως είχαν ανταλλάξει πολύ περισσότερα;
Τα μάτια της έφταιγαν! Ναι το ήξερε! Τα μάτια της έφταιγαν! Εκείνο το βλέμμα της, το εκφραστικό της βλέμμα, του μιλούσε! Τον άγγιζε βαθιά στη ψυχή του!
Ήταν ερωτευμένος;
Θα μπορούσε να είναι ερωτευμένος;
Έτσι; Με αυτό το τρόπο; Τόσο γρήγορα; Τόσο σφοδρά; Τόσο δυνατά;
Θα μπορούσε;
Όχι, δε θα μπορούσε.
Κι όμως, θα μπορούσε!
Ναι, θα μπορούσε! Φυσικά και θα μπορούσε!
Ποιός είναι αυτός που μπορεί να ελέγξει τα συναισθήματα, άραγε; Ήταν ανίκανος να πάει κόντρα σε έναν χείμαρρο, καθάριων συναισθημάτων που πήγαζαν βαθιά, μέσα απ’ τη ψυχή του.
Ήταν ερωτευμένος, Ναι!
Ήταν αλήθεια, είχε ερωτευτεί! Είχε μάθει πλέον πως είναι να σε διακατέχει ένα τέτοιο συναίσθημα. Πρώτη φορά το αισθανόταν και ήταν τόσο δυνατό ώστε να τον κάνει να ξεχάσει τα πάντα από τη ζωή του, κάνοντάς τον παράλληλα να θυμάται μόνο τη σημερινή μέρα.
Η μαλλον όχι! Όχι, όλη τη σημερινή ημέρα, μόνo κάποιες στιγμές, εκείνες τις στιγμές που μοιράστηκε μαζί της.
Μόνο αυτή σκεφτόταν. Μόνο εκείνες οι στιγμές υπήρχαν πλέον στη σκέψη του.
Κάποτε δε μπορούσε να αποχωριστεί τη φωτογραφική του μηχανή, τώρα ευχαρίστως θα τη πέταγε στο γκρεμό μόνο και μόνο για να μπορέσει, ως αντάλλαγμα, να δει εκείνη. Έστω κι αν ήταν για λίγο. Έστω κι αν ήταν μόνο για μια στιγμή! Το ήθελε! Το ήθελε τόσο πολύ!"


 Ένα μεγάλο μεγάλο ευχαριστώ στην αγαπημένη Γυναίκα, Ποιήτρια, Συγγραφέα Smaragdi Mitropoulou για τα τόσο καλά λόγια και την συνολική της αγάπη!

Τιμή και χαρά!















Και η τελειότης η άκρα συντελεσμένη σ’ έναν κήπο με υάκινθους





«Και σε θραύσμα Βρισηίδας βρίσκεται και σε κοχύλι Ευρίπου
Εκείνο που εννοώ. Θέλει να ‘χε άγριες πείνες άπνοιας
ο Αύγουστος
Για να ζητάει μελτέμι· ώστε στο φρύδι ν’ αφήνει λίγο αλάτι και
Στον ουρανό ένα μπλε που τ’ όνομά του μέσα στα πολλά τ’ ακούς
ευώνυμο
Στο βάθος όμως είναι μπλε Ιουλίτας

Λες κι έχει ανάσας βρέφους πέρασμα προπορευτεί
Που βλέπεις τόσο καθαρά να πλησιάζουν απ’ αντίκρυ τα όρη
Και μια φωνή παλαιού περιστεριού να σχίζει κύμα και να χάνεται
Αν είναι άγιον το του αγαθού πάλι απ’ τον αέρα
Τού επιστρέφεται. Τόσο απ’ τα ίδια της παιδιά η Ευ-
Μορφία πληθαίνει και μεγαλώνει ο άνθρωπος πριν δυο και τρεις
φορές
Τον παραστήσει ο ύπνος
Στον καθρέφτη του. Δρέποντας μανταρίνια ή φιλοσόφων ρύακες
αν όχι και
Κινούμενη πολίχνη μελισσών πάνω στην ήβη. Ας είναι

Μαύρον ήλιο κάνουν τα σταφύλια και λευκό πιο το δέρμα
Ποιος πλην του θανάτου μας διεκδικεί; Ποιος επ’ αμοιβή πράττει
το άδικο;
Μια συγχορδία η ζωή
όπου ένας τρίτος ήχος παρεμβάλλεται
Και είναι αυτός που λέει στ’ αλήθεια τι πετά ο φτωχός
Και τι μαζεύει ο πλούσιος: χαδούλια γάτας εύπλεκτα της λυγαριάς
Αψιθιές με κάππαρη λέξεις εξελικτικές με βραχύ το ένα φωνήεν
Ασπασμούς απ’ τα Κύθηρα. Έτσι με κάτι τέτοια πιάνεται
Ο κισσός και μεγαλώνει το φεγγάρι να βλέπουν οι ερωτευμένοι
Σε τι μπλε Ιουλίτας γίνεται το αραχνοΰφαντο του πεπρωμένου
να διαβάζεις

Αχ! Δύσεις έχω δει πολλές κι αρχαίων διαβεί θεάτρων τα
Διαζώματα. Όμως δεν ποτέ ομορφιά μου εδανείσθηκεν ο χρόνος
Και κατά του μελανού νίκη να επιτύχει και αγάπης έκταση να
επιμηκύνει ώστε
Πιο ευφυής πιο εύφωνος να κελαηδάει ο μέσα μας κορυδαλλός
Απ’ τον δικό του άμβωνα
Σύννεφο συνοφρυωμένο που τ’ ανεβάζει πούπουλο ένα σκέτο «μη»
Κι ύστερα πάλι πέφτει και χορταίνεις χορταίνεις χορταίνεις βροχή
Ομήλικος γίνεσαι του ανέγγιχτου χωρίς να το γνωρίζεις και
Συνεχίζεις στου κήπου τ’ άπατα να γαργαλιέσαι με τις εξαδέλφες σου

Αύριο θα μας ραντίσει νυχτολούλουδα περαστικός οργανοπαίχτης
Και θα μείνουμε παρ’ όλα αυτά λιγάκι μη ευτυχείς
όπως συνήθως στην αγάπη

Όμως απ’ τη μαστίχα του πηλού της γης μια γεύση αιρετική
ανεβαίνει
Μισή από μίσος κι όνειρο μισή από νοσταλγία
Εάν εξακολουθούμε να ‘μαστε αντιληπτοί ως άνθρωποι που
Διαβιούμε κάτω από θόλους κατάστικτους με σμαραγδίσκων τρίτωνες
τότε
Η ώρα θα ‘ναι μισό δεύτερον λεπτού μετά τη μεσημβρία
Και η τελειότης η άκρα
συντελεσμένη σ’ έναν κήπο με υάκινθους
Οπού τους αφαιρέθηκεν ο μαρασμός για πάντα. Κάτι φαιό
Που μια σταξιά μονάχα λεμονιού αιθριάζει οπόταν
Βλέπεις κείνο που απ’ την αρχή εννοούσα με στοιχεία καθαρά
Να χαράζεται
πάνω σε μπλε Ιουλίτας.»

ΣΕ ΜΠΛΕ ΙΟΥΛΙΤΑΣ - ΟΔΥΣΣΕΑΣΣ ΕΛΥΤΗΣ

Κι η φωτογραφία μας, από την αγαπημένη μου Alexandra Mouriopoulou.

Συγκινητικό να τα βλέπεις όλα μαζί και κυρίως να ξέρεις πως ένας άνθρωπος, σε κουβαλά κατά κάποιο τρόπο μαζί του!

Πόσο τυχερή που σε έχω Αλεξάνδρα μου!!!
Ευχαριστώ πάρα πολύ!

Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2018

Το μονοπάτι αγάπησε το λόφο κι αυτός πια ξέ- ρει καλά το μυστικό



Από τα χεράκια του μπαμπά μου!
Όλο το έργο, κι ακόμη δεν έχει υλοιποιηθεί, από τα χέρια του!


~~ Καλημέρα, φίλοι!






Παραμύθια γαλουχήσανε τη βλάστηση της ηλικίας αυτής που ανεβά-
ζει τις νεραντζιές και τις λεμονιές ως την έκπληξη των ματιών μου.
Τι θα ήταν η ευτυχία με το ακατόρθωτο σώμα της αν είχε μπερδευτεί
μες στις ερωτοτροπίες των χλωρών αυτών εκμυστηρεύσεων; Δυο χέ-
ρια περιμένουνε. Στον αγκώνα τους στηρίζεται ολόκληρη γη. Στην
αναμονή τους ολόκληρη ποίηση. Πίσω απ' το λόφο υπάρχει το μονο-
πάτι που χάραξε η φρέσκια περπατηξιά της διάφανης εκείνης κόρης.
Είχε φύγει μέσ' από το πρωί των ματιών μου (καθώς τα βλέφαρα εί-
χανε κάνει το χατίρι του ήλιου τους) είχε κρυφτεί πίσω απ' τον ίσκιο
της επιθυμίας μου - κι όταν μια θέληση πήγε να την κάνει δική της
αυτή χάθηκε φυσημένη από στοργικούς ανέμους που η προστασία
τους ήτανε φωτεινή. Το μονοπάτι αγάπησε το λόφο κι αυτός πια ξέ-
ρει καλά το μυστικό.

Έλα λοιπόν αλαργινή εξαφάνιση! Τίποτε άλλο δεν ποθούν περισσό-
τερο οι αγκαλιές των κήπων. Στην αφή της παλάμης σου θ' αναγαλ-
λιάσουν οι καρποί που τώρα μετεωρίζονται άσκοποι. Στο διάφανο
στήριγμα της κορμοστασιάς σου τα δέντρα θα βρουν τη μακροχρόνια
εκπλήρωση των ψιθυρισμένων τους απομονώσεων. Στην πρώτη σου
ξεγνοιασιά θ' αυξήσουν τα χορτάρια σαν ελπίδες. Η παρουσία σου
θα δροσίσει τη δροσιά.

Τότε θ' ανοίξεις μέσα μου τα ριπίδια των συναισθημάτων. Δάκρυα
συνειδήσεων πολύτιμες πέτρες επιστροφές κι απουσίες. Κι ενώ θα
τρέχει ο ουρανός κάτω απ' τις γέφυρες των πλεγμένων χεριών μας
ενώ οι πιο πολύτιμοι κάλυκες θα ταιριάζουνε στα μάγουλά μας θα δώ-
σουμε το σχήμα του έρωτα που λείπει από τις οράσεις αυτές
Τότε θα δώσουμε
Στη λειτουργία των δυσκολότερων ονείρων μια σίγουρη παλινόρθωση!


Οδυσσέας Ελύτης - Προσανατολισμοί

Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2018

ΟΙ ΗΧΗΡΕΣ ΣΙΩΠΕΣ ΤΗΣ ΣΜΑΡΑΓΔΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ


Εκφραστικοί μου, καλημέρα.
Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.
Λίγο πριν την άδεια, φιλοξενούμε σε τούτη την εκφραστική γωνιά μια γλυκύτατη Ποιήτρια - Συγγραφέα, την Σμαραγδή Μητροπούλου.

Την πρωτοσυνάντησα στο facebook και θυμάμαι έντονα την υποστήριξη και την τρυφερότητα που μου έδειξε όταν ο Νικήτας Σούλος, ο δικός μας "Μάγος", με είχε προσκαλέσει στην εκπομπή του να μιλήσω για το πρώτο μου βιβλίο "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου"

Από τότε, μια θέση στην καρδιά μου, της ανήκει.
Σήμερα εδώ, τη γνωρίζουμε καλύτερα και ανακαλύπτουμε ένα ένα τα έργα της.

Ακολουθήστε μας, εκφραστικοί.



Πριν ο ήλιος δύσει, 2014, εκδόσεις Όστρια
Μια γυναίκα που τη βασανίζει το παρελθόν... Ένα αθώο παιδί.... Ένας νέος άνθρωπος που αναζητά την αγάπη και την αποδοχή... Η διαδρομή μιας ζωής.... Ένα άνοιγμα ψυχής....μια εξομολόγηση....την ώρα που ο ουρανός γεμίζει κόκκινα χρώματα....την ώρα του δειλινού.... πριν ο ήλιος δύσει



Μια στιγμή, μια αιωνιότητα μονάχα, 2015, εκδόσεις Όστρια
Όνειρα...αποφάσεις...επιλογές... Αρκεί, κάποιες φορές, μια τόση δα μεταβολή της τύχης για να πάρει άλλη κατεύθυνση η ρότα του καραβιού που λέγεται ζωή και να αλλάξουν όλα...όλα. Γιατί... Ένα σημάδι μπορεί να διαρκέσει για πάντα και μια στιγμή να σημαδέψει την ψυχή για μια αιωνιότητα.








Ήχοι στη σιωπή, 2017, εκδόσεις Όστρια
Σκέψεις που δεν εξωτερικεύτηκαν… όνειρα που σ’ ένα κουτί ξύλινο έμειναν κλειδωμένα και ξεχάστηκαν… λόγια που χαράχτηκαν στο χαρτί... Αναμνήσεις… Σε κάθε γωνιά της γης… ατενίζοντας τη θάλασσα ή τα φώτα της πόλης. Γιατί… σαν τραγουδούν οι ήχοι στη σιωπή, έχουν τόσα μα τόσα να πουν… να θυμίσουν.



Σμαραγδή μου, καλώς ήρθες στην εκφραστική μας παρέα. Σε ευχαριστώ που με χαρά, δέχτηκες να μοιραστείς μαζί μας, πολλές πτυχές, τόσο των έργων όσο και της ζωής σου.
Kαλώς σε βρήκα, η χαρά είναι όλη δική μου!

1) Θα ήθελα να μάθω ποια είναι η Σμαραγδή, πώς μεγάλωσε, πώς ανέπτυξε την αγάπη της για τα βιβλία και τη συγγραφή και πώς βρέθηκε στο δρόμο της Ποίησης και της Λογοτεχνίας, με «ασπίδα και «όπλο» τα βιβλία της.
“Η Σμαραγδή είναι ένας άνθρωπος που κρύβει μέσα του ένα παιδί!” Αυτό λένε όσοι με ξέρουν κι ίσως να παίζει ρόλο (εκτός από την ιδιοσυγκρασία μου) και η εργασία μου, ως εκπαιδευτικός. Μεγάλωσα σε μία παραθαλάσσια κωμόπολη στη νότια Μεσσηνία, στη Μεθώνη, στην «καστροπολιτεία», όπως μου αρέσει να την αποκαλώ. Εκεί, έπλεξα τα πρώτα μου όνειρα, διάβασα τα πρώτα μου βιβλία κι έκανα τις πρώτες μου «άγουρες» συγγραφικές προσπάθειες… μικρές ιστορίες, σκετσάκια και στιχάκια… έχω κρατήσει αυτά τα τετράδια (υπάρχουν σ’ ένα συρτάρι της βιβλιοθήκης μου στο πατρικό μου σπίτι), γιατί μου θυμίζουν τα πρώτα εκείνα χρόνια της αθωότητας. Αργότερα, στα χρόνια της ενηλικίωσης, συνέχισα να γράφω και να σβήνω… συμμετείχα σε  λογοτεχνικούς διαγωνισμούς (σε κάποιους διακρίθηκα) και συλλογικά έργα… και από το 2014 μπαίνω «επίσημα»  στο χώρο του βιβλίου με την έκδοση του πρώτου μου βιβλίου, του θεατρικού «Πριν ο ήλιος δύσει». Μετά ακολούθησαν δύο συλλογές διηγημάτων: «Μια στιγμή, μια αιωνιότητα μονάχα» και το πιο πρόσφατο «Ήχοι στη σιωπή». Και τα τρία βιβλία κυκλοφορούν από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ.

2) Ποιες είναι οι πηγές έμπνευσής σου; Τι θεωρείς πως σε τραβάει περισσότερο σαν είδος λογοτεχνίας; Τόσο από την πλευρά του αναγνώστη, όσο και από την πλευρά της συγγραφέως.
Οι πηγές έμπνευσής μου είναι ποικίλες… ένα μουσικό κομμάτι, μια φωτογραφία, μια φράση μπορούν να πυροδοτήσουν το μυαλό και να μεταμορφωθούν σε μία ιστορία. Συγκεκριμένα, για το τελευταίο μου βιβλίο «Ήχοι στη σιωπή» πηγή έμπνευσης υπήρξε το αρχοντονήσι της Άνδρου… εκεί στήθηκε κι εκεί γράφτηκε κατά το μεγαλύτερο μέρος του… κι αν υπάρχει άποψη πως η τέχνη και τα βιβλία δεν έχουν πατρίδα, αυτό το βιβλίο έχει!!
Ως αναγνώστρια αγαπώ και την ποίηση και την πεζογραφία… ιδιαίτερα μου αρέσουν οι ιστορίες εποχής καθώς κι εκείνες που συνδυάζουν το πραγματικό με το φανταστικό… ως δημιουργό περισσότερο με τραβά η πεζογραφία…

3) Ποια η άποψή σου για την Τέχνη στην Ελλάδα του σήμερα και του Έλληνα «του πάντα»;
Η κρίση στην Ελλάδα του σήμερα έχει επηρεάσει την τέχνη, οικονομικά και πνευματικά. Ωστόσο, υπάρχουν  δημιουργοί-ειδικά νέοι άνθρωποι- που επιμένουν να εκφράζονται και να δημοσιεύουν τα έργα τους, γιατί γι’ αυτούς η τέχνη είναι εσωτερική ανάγκη και φλόγα ψυχής… αυτό ακριβώς τους οδηγεί να εκφραστούν, να βγάλουν αυτό που πιστεύουν και νιώθουν και να το μοιραστούν.  Από εκεί κι έπειτα, ο χρόνος θα κρίνει, αυτός ο αδέκαστος κριτής.




4) Βλέπεις ένα μέλλον αβέβαιο ή βέβαιο μέσα από τους ήρωες των βιβλίων σου,  που πιστεύω πως από καιρό  προϋπάρχουν μέσα σου;
Πώς με νιώθεις!! Όντως, αρκετοί ήρωες των βιβλίων μου προϋπήρχαν σε λανθάνουσα κατάσταση μέσα μου κι έψαχναν την ευκαιρία να βγουν στο φως… όσες φορές, όμως, προσπάθησα να τους καθοδηγήσω εγώ, έκαναν την επανάστασή τους και ανέλαβαν οι ίδιοι τα ηνία ώστε να δημιουργήσουν το δικό τους παρελθόν, παρόν και μέλλον.

5) Θα ήθελα να μάθω πώς ήταν οι πρώτες ανάσες των βιβλίων σου. Το στάδιο της «γέννας» και το στάδιο της θαλπωρής τους.
Αχ αυτές οι πρώτες ανάσες! Λοιπόν, η συγγραφή του κάθε βιβλίου μου ακολουθούσε την πορεία: καρδιά-μυαλό-τετράδιο-λαπτοπ. Πρώτα, δηλαδή, κάτι μιλούσε στην καρδιά μου, μετά το επεξεργαζόταν ο εγκέφαλος, στη συνέχεια κρατούσα χειρόγραφες σημειώσεις και στο τέλος ακολουθούσε το κυρίως στάδιο της δημιουργίας στον ηλεκτρονικό υπολογιστή. Αφού τελείωνα το βιβλίο, το άφηνα για ένα χρονικό διάστημα να «ανασάνει» και μετά το ξανάπιανα πάλι με καθαρό μάτι και μυαλό για διορθώσεις και αλλαγές.

6) Μπορώ να μάθω κάτι από τα επόμενα σχέδιά σου; Υπάρχουν και κάποιες παρουσιάσεις που θα έρθουν; Κάποια νέα έργα ή είδη; Κάποιες συνεργασίες ίσως;
Έχω ξεκινήσει τη συγγραφή ενός καινούργιου βιβλίου, το οποίο «προϋπήρχε» μέσα μου. Σειρά του τώρα να βγει στο φως.  Για τα υπόλοιπα… σαν έλθει η ώρα.


7) Υπάρχει κάποιος ποιητής ή συγγραφέας ή κάποιος δικός σου ήρωας, που αποτελεί Πρότυπο για εσένα και σε «ευλογεί», δίνοντάς σου έμπνευση, τεχνική και γενικότερα έκφραση δημιουργίας;
Πολλοί ποιητές και συγγραφείς έχουν αποτελέσει κι αποτελούν για μένα πρότυπο, θα προτιμήσω, όμως, να σταθώ σε δύο ήρωές μου: στον πατέρα Λάιονελ («Πριν ο ήλιος δύσει») και στον Ραβί («Ήχοι στη σιωπή»).  Ο πατήρ Λάιονελ, ιερέας των φυλακών, δέχεται την εξομολόγηση ενός νεαρού μελλοθάνατου… είναι ένας άνθρωπος που ξέρει να συγχωρεί, να συμπαραστέκεται και προπαντός να αγαπά αγνά και άδολα δίχως να (κατα)κρίνει. Ο Ραβί, χαμένος σ’ έναν κόσμο σιωπής εξαιτίας μίας σπάνιας ασθένειας, χάρη στην αληθινή αγάπη σπάζει το φράγμα του χώρου, του χρόνου, ακόμα και του θανάτου… προτιμά να παραμείνει η ψυχή του ανάμεσα σε γη και ουρανό για να μπορεί να είναι κοντά σε ό,τι έχει αγαπήσει πιο πολύ.

8) Ποια η άποψή σου για το «σκηνικό» που επικρατεί ανάμεσα σε συγγραφείς, εκδότες και βιβλιοπωλεία;
Πιστεύω πως θα πρέπει να υπάρχει σωστή συνεργασία και τήρηση ισορροπιών για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

9) Υπάρχει κάποια συμβουλή που ακολουθείς πιστά στη ζωή σου και θα ήθελες να τη μοιραστείς μαζί μας, δίνοντάς τη μας, παράλληλα,  ως ορόσημο αποφάσεων και επιλογών μας;
«Αύριο είναι μια καινούργια μέρα!» (το μότο της Σκάρλετ ο’ Χάρα, από το βιβλίο «Όσα παίρνει ο άνεμος»).



10) Θα μου άρεσε να κλείσουμε αυτή την συνέντευξη – συζήτηση, με κάτι «σημαδιακό» και αγαπημένο. Θα ήθελα λοιπόν να μας προτείνεις βιβλία που σε άγγιξαν και συγγραφείς που σε σημάδεψαν τόσο με τα έργα  όσο και με την προσωπικότητά τους.
Θα ξεκινήσω με το βιβλίο απ’ το οποίο έχω πάρει το «σύνθημα» που προσπαθώ να εφαρμόζω στη ζωή μου: «Όσα παίρνει ο άνεμος», της Μάργκαρετ Μίτσελ.
Μ’ έχει αγγίξει πολύ ο νομπελίστας της Αιγύπτου ο Ναγκίμπ Μαχφούζ και με το έργο του (ξεχωρίζω ιδιαίτερα τα βιβλία «Ράδοπις», «Αδίσταχτος έρωτας», «Το σοκάκι της αμαρτίας»), αλλά και με την προσωπικότητά του και τις ιδέες του, όπως αυτές διατυπώνονται στο βιβλίο «Η δική μου Αίγυπτος», μία εκ βαθέων συζήτηση ανάμεσα στον ίδιο το συγγραφέα και τον δημοσιογράφο Μοχάμεντ Σαλμάουι.
Θαυμάζω επίσης πολύ τον Ζιλμπέρ Σινούε έναν από τους σημαντικότερους σύγχρονους συγγραφείς ιστορικών μυθιστορημάτων… ξεχωρίζω τα βιβλία του «Η Αιγυπτία», «Η κόρη του Νείλου», «Η πορφύρα και η ελιά», «Η σταυρωμένη βασίλισσα».


Σε ευχαριστώ πολύ για την εκφραστική κουβέντα και το τόσο ενδιαφέρον μοίρασμα.
Καλή επιτυχία στα έργα και στη ζωή σου. Κάθε καλό. Επιτυχίες και πολλά χαμόγελα.
Να είσαι πάντα καλά, δημιουργική και εμπνευσμένη.

Κι εγώ σε ευχαριστώ, Κική μου. Σου εύχομαι από καρδιάς  υγεία, χαμόγελο και πολλές πολλές εμπνεύσεις.



      Η Σμαραγδή Μητροπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κι έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Αρχαία Ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Κάρντιφ στη Mεγάλη Βρετανία. Υπηρετεί στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Είναι, επίσης, διπλωματούχος Δημιουργικής Γραφής (Diploma in Creative Writing) του Κολεγίου Writers’ Bureau (Manchester, UK), ενώ έχει παρακολουθήσει μαθήματα θεατρικής γραφής στο Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου και σκηνοθεσίας στο Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού. Eίναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών (ΠΕΛ), της Ένωσης Συγγραφέων Πιερίας και της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών Συγγραφέων Πέντε Ηπείρων (ΕΕΛΣΠΗ). Έχει τιμηθεί με το βραβείο Λογοτεχνίας του Φανταστικού Larry Niven (Α΄βραβείο στην κατηγορία «Φαντασία»). Από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ κυκλοφορούν τα βιβλία της: «Πριν ο ήλιος δύσει» (θεατρικό),  «Μια στιγμή, μια αιωνιότητα μονάχα» και «Ήχοι στη σιωπή». Μοιράζει την αγάπη της εξίσου στη διδασκαλία  και στη συγγραφή ιστοριών.

Επικοινωνία: www.facebook.com/smaragdi.mitropoulou
                       smaragdi02@gmail.com



Κάθε επιτυχία!
Ευχαριστώ πολύ!


Τρίτη, 7 Αυγούστου 2018

και ξαφνικά αναζητώ τους λεκέδες που έβαψαν τη ζωή μου!




Θέλω να τρέξω να βρεθώ κοντά τους, να βοηθήσω όσο μπορώ μα συνειδητοποιώ πως ένας κισσός που άξαφνα άνθισε έχει τυλιχθεί στο δεξί μου πόδι, κρατώντας με έτσι δέσμιά του.
Για κάποιον ανεξήγητο λόγο καταλαβαίνω πως πρέπει να μείνω μακριά από τα δύο κορίτσια.
Υπακούω το ένστικτό μου!

Περνάνε λίγα λεπτά και καταλαβαίνω πως ο άγγελος με το λευκό φόρεμα σκαρφίζεται κάποια ιδιαίτερη σκανδαλιά για να χαρίσει και πάλι χαμόγελο στα χείλη της αδερφής του.
Το πρόσωπο του κοριτσιού με το λευκό φόρεμα μαρτυρά πως η σκέψη είναι έτοιμη να υλοποιηθεί.
Πριν προλάβω να υποθέσω τι σκέφτεται το βλέπω να πέφτει μέσα στο λάκκο με τη λάσπη και να κολυμπάει γελώντας!
Το αδερφάκι του κοιτάζει και τα δάκρυα στερεύουν στο πρόσωπό του.
Μέσα σε λίγα λεπτά μιμείται την κίνηση της αδερφής του και μέσα στο λάκκο υπάρχουν δυο μικρά κοριτσάκια που δείχνουν να παίζουν και να χαμογελάνε!
Πιάνω τον εαυτό μου να χαίρεται μαζί τους! Να συγκινείται!

Μετά από λίγα λεπτά τα κοριτσάκια βγαίνουν έξω και γελάνε δυνατά βλέποντας τα λερωμένα τους ρούχα!
Βλέπω δυο μικρούς αγγέλους που γέμισαν λεκέδες!
Αντικρίζω δυο μικρούς αγγέλους να απολαμβάνουν τους λεκέδες τους και ξαφνικά αναζητώ τους λεκέδες που έβαψαν τη ζωή μου!

Έπειτα θυμάμαι τις δύο γυναίκες!
Γυρίζω και ο δικός τους χώρος δεν υπάρχει πια!
Είναι εξαφανισμένες! Υπάρχει μόνο χώμα στη θέση τους.

Γυρίζω το βλέμμα στις δυο δίδυμες αδερφές και παρατηρώ πως τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους μου θυμίζουν τις δυο γυναίκες που για άλλη μια φορά απλώς εξαφανίστηκαν!

Πριν προλάβω να τελειώσω τις σκέψεις μου ακούω μικρές πατούσες να τρέχουνε σε ένα πράσινο λιβάδι και ξαφνικά το σκηνικό που είμαι αλλάζει και μεταφέρεται στον Παράδεισο που αντίκρισα ερχομένη εδώ!
Όλα είναι ίδια με τότε!

Τα κοριτσάκια τρέχουν ανέμελα προς τη γαλάζια λίμνη που είναι λίγο μακριά μου και τα γάργαρα νερά της ταράζονται με τέτοιον τρόπο που μοιάζει να τα καλεί να ξεπλυθούνε!
Οι μικρές αδερφές βρίσκουν καταφύγιο μέσα της και μοιάζουν πλέον με έφηβες νεράιδες που απολαμβάνουν το απογευματινό τους μπάνιο!
Το νερό δε λασπώνεται!
Περίεργο!
Παραμένει το ίδιο γάργαρο αν και θυμάμαι καλά πως τα κορίτσια όταν μπήκαν μέσα ήταν αρκετά λερωμένα.

Προσπαθώντας να καταλάβω τί γίνεται και να σκεφτώ το τί μπορεί να συνέβη ακούγεται ένας εκκωφαντικός κρότος και τα τύμπανα του αυτιού μου πιέζονται τόσο πολύ που μπορώ να πάρω όρκο πως εχουν ματώσει.
Ένα τεράστιο πορφυρό φως που εμφανίστηκε από το πουθενά με κάνει να τρομάξω και να θαμπωθώ.
Το εκτυφλωτικό φως με ζαλίζει και αρχίζω να νιώθω κουρασμένη τόσο σωματικά όσο και ψυχικά!

Το μόνο που θέλω πια είναι να κοιμηθώ!
Νοιώθω τόσο κουρασμένη που με δυσκολία μπορώ να επιτρέψω στο φόβο να με κρατήσει ξύπνια.
Τα βλέφαρα κλείνουν αργά αργά και νοιώθω το κορμί μου να παραδίδεται κάπου που απλώς δε μπορώ να παραβλέψω και να αντισταθώ.

Το απόσπασμα, από το πρώτο μου βιβλίο "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου" και η φωτογραφία, από την αγαπημένη μου Ioanna Constans Papangeli, κάπου στα Ζαγοροχώρια.

Ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ!