Μικρά και Ταλαιπωρημένα

 

 

Τα σπίτια στρατιώτες και η θάλασσα ένα οχυρό.
Κι εγώ στο κάστρο, να προσμένω την Άνοιξη.
Στα σύννεφα σε καρτερώ. 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Στην Αγάπη να δίνεσαι
σαν έρμαιο, σαν ακρογιάλι
να λούζεις με συναίσθημα
την κάθε άτιμη μέρα.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 
Ναυάγιο γίναμε,
καταφέραμε να σύρουμε τον πλούτο μας, στη Γη.
Αιώνια αγναντεύουμε.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 
Στην γέφυρα θα σκαρφαλώσω να φωνάξω πως
σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ.
Κανείς φόβος να μη μείνει.
Άκουσέ με, σε παρακαλώ.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 
Στα δικά μας Γαλάζια Όρη,
οι άνθρωποι κάνουν καντάδα στα ψάρια της θάλασσας.
Ανεμολόγιο γίνονται και σαν τις ροές του ανέμου χάνονται,
κάπου στο απυρόβλητο σύμπαν που μας ανήκει.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 
Με τούτο το Κόκκινο εγώ, με τούτο·
βάφτισα τα όνειρα, τις προσδοκίες και τις αναστολές μου.
τώρα μπορώ να δω όλα τα χρώματα καθαρά


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 
Μεγαλιθικό λατρευτικό κτίσμα, εσύ
μου ανήκεις· σε εκείνο το Όρος, κατοικώ
η Όχη είναι ο ναός μου, γίνομαι σύννεφο

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Καφηρέα μου, πέρασμα της συμφοράς
μην αφήνεις τις αντιξοότητες και τα βάσανα να με ακολουθούν
φιλοξένησέ με,  αγκαλιάζοντάς με 

- είναι που απόψε - 

αιμορραγώ

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 
Εσένα σε γνώρισα με λάβες, με ηφαίστειο και με ζεστά νερά
αγρίμι κρύβεις μέσα σου μα εγώ πιο πολύ σε αγαπώ
γιατί παραμένεις ανεξιχνίαστη και φλογερή σαν μοίρα

#εκφράσου

#Κική_Κωνσταντίνου