Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η Σοφίτα

 



Κεντρική Ιδέα Πλοκής

Το παλιό οικογενειακό σπίτι στο ορεινό χωριό, έχει την αγάπη σας αλλά περιμένει και τη φροντίδα σας. Η κατάστασή του είναι κακή και εσείς σχεδιάζετε να το ανακαινίσετε. Βρίσκεστε ήδη εκεί αλλά ένα αναπάντεχο πρόβλημα καθιστά άμεσα αναγκαία την επίλυσή του. Ο μοναδικός / μοναδική, από τη γειτονική κωμόπολη, που θα ανέβει στο σπιτικό προκαλεί πραγματικό σοκ με την άφιξή του / της. Ίσως να μη περιμένατε ποτέ να βρεθεί απέναντί σας. Η ξαφνική χιονοθύελλα έχει τα δικά της σχέδια και θα σάς αναγκάσει να μείνετε εκεί, στον ίδιο κλειστό χώρο μέχρι να απεγκλωβιστείτε. Η νύχτα και το παρελθόν έρχεται ξανά. Τι μπορεί άραγε να κουβαλάει αυτό το πρόσωπο; Είχατε ποτέ σχέση μαζί του; ή μήπως προκύπτει μια έμμεση σχέση μαζί του; Τι μπορεί να φέρει; Τι μπορεί να αλλάξει; Μπορείτε να το αφήσετε στην άκρη; 

 

 

Καθώς έκλειναν οι πόρτες του λεωφορείου πίσω της, ο καθαρός παγωμένος αέρας την καλωσόρισε, κάνοντας τα μάγουλά της να κοκκινίσουν ελαφρώς.

Κοίταξε τριγύρω της προσπαθώντας να αναγνωρίσει τον τόπο που βρισκόταν, αλλά όλα γύρω της φάνταζαν ξένα, με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Έναν τρόπο που μαρτυρούσε πως βαθιά μέσα της, όλα πλημμύριζαν αγάπη και θύμησες.

Κατευθύνθηκε γοργά προς το καφενείο του χωριού και εντυπωσιάστηκε που υπήρχε ακόμα.

Μπαίνοντας μέσα, αντίκρισε δυο τρία γεροντάκια, να απολαμβάνουν τον ζεστό καφέ τους.

Το καφενείο ήταν ίδιο όπως το θυμόταν. Με την ίδια ξυλόσομπα, την ίδια γκρι, θαμπή ταπετσαρία και τον πάντα καλοσυνάτο οικοδεσπότη.

«Κύριε Μανώλη», πρόλαβε να πει πριν ο γέροντας τρέξει κοντά της.

«Μαρία», είπε και την έχωσε στην αγκαλιά του.  «Για να σε δω, πως μεγάλωσες έτσι, ολόκληρη γυναίκα έγινες. Πόσο χαίρομαι που γύρισες».

«Δεν θα μείνω πολύ, ήρθα να δω το σπίτι, σε τι κατάσταση είναι. Θα το ανακαινίσω και θα το πουλήσω. Γνωρίζετε πως μπορώ να πάω στο σπίτι; Το λεωφορείο, μου είπαν, πως η τελευταία στάση που κάνει είναι εδώ και δεν συνεχίζει όπως θυμόμουν, οπότε θα ήθελα να μάθω, υπάρχει κάποιος τρόπος να πάω εκεί;»

«Κοριτσάκι μου, μόνο ένα ταξί υπάρχει στο χωριό, του Μπάμπη του Μενέκα αλλά τις τελευταίες μέρες είναι γριπωμένος σπίτι του και φοβάμαι πως δεν θα μπορέσει να σε εξυπηρετήσει. Μπορώ όμως να ρωτήσω άλλους στο χωριό που έχουν αμάξι να σε πάνε».

«Ευχαριστώ κύριε Μανώλη αλλά δεν χρειάζεται, δεν είναι δα και μακριά, μπορώ να πάω με τα πόδια. Σε μισή ώρα το πολύ θα είμαι εκεί. Η φορεσιά και τα παπούτσια μου άλλωστε με βοηθούν, ομοίως και η τσάντα μου που έχει ροδάκια. Ο καιρός σύμμαχος, θα απολαύσω και τη φύση, το τοπίο. Ευκαιρία είναι να θυμηθώ και τα παλιά, τότε που ήμουν μικρή και ερχόμουν από τον οικισμό στο χωριό και το αντίθετο».

Η Μαρία χαμογέλασε με ζεστασιά στον ηλικιωμένο κύριο και η καρδιά του γλύκανε σαν μωρό.

«Μαρία μου, να σε ρωτήσω. Είπες θα το πουλήσεις, γιατί να το πουλήσεις το σπίτι σου, παιδί μου; Είναι οι ρίζες και οι μνήμες σου εκεί».

Η Μαρία αισθάνθηκε άβολα και στο πρόσωπό της χαράχθηκε η θλίψη.

«Συγνώμη αν…». Πρόλαβε να πει ο παππούς, πριν το ευγενικό μα παγωμένο βλέμμα της Μαρίας, τον διακόψει.

«Δεν πειράζει κύριε Μανώλη, καταλαβαίνω, όμως πρέπει να φύγω, δεν θέλω να σκοτεινιάσει».

«Να προσέχεις», της είπε σταυρώνοντάς την.

Η Μαρία του χαμογέλασε και κατευθύνθηκε προς την έξοδο του καφενείου.

«Τη νύχτα ακούγονται θόρυβοι από τη σοφίτα», άκουσε τη φωνή του να ξεφτίζει πίσω της αλλά δεν έδωσε σημασία. Άλλωστε το πατρικό της δεν είχε σοφίτα.

 

 

 

Κόντευε να φτάσει, έβλεπε το πατρικό να απλώνεται μπροστά της και δεν μπορούσε να πιστέψει πως το σπίτι που μεγάλωσε είχε παλιώσει τόσο.

Ένιωθε τόσο όμορφα στη διαδρομή, μέσα στο δάσος, στη φύση, στα ζώα, που είχε πείσει τον εαυτό της πως μόλις θα αντίκριζε το πατρικό, θα έμοιαζε με όαση ερήμου. Αντιθέτως, έβλεπε από μακριά ένα ετοιμόρροπο σπίτι, γεμάτο μοναξιά κι ανάγκη. Ανάγκη περίθαλψης.

Πόνεσε η καρδιά της και αισθάνθηκε τύψεις απέναντι στην οικογένειά της που επέτρεψε να συμβεί αυτό. Αποδέχθηκε όμως άμεσα την αλήθεια και παίρνοντας βαθιά ανάσα κατευθύνθηκε κοντά του.

Ερημιά, τόση ερημιά. Μια επιβλητική ερημιά να ξεχειλίζει από μισογκρεμισμένους σοφάδες, ξερά λουλούδια και φυτά.

Κοντοστάθηκε στην καγκελόπορτα της αυλής και έδειξε να μην παραξενεύεται που η σκουριασμένη αλυσίδα και το λουκέτο, έμοιαζαν παραβιασμένα.

Έτριξαν τα κάγκελα καθώς άνοιξε την εξώπορτα και φύλλα ξερά, έπεσαν στα χρυσά μαλλιά της.

Πλησίασε γοργά προς την παλιά σκάλα και την κοίταξε με δέος. Ύψωσε το βλέμμα στο μπλε παράθυρο και εντυπωσιάστηκε που έμοιαζε ακόμη με μπλε χρώμα.

Η καρδιά και ο νους της, πλημμύρισαν με εικόνες από την παιδική ηλικία. Ευθύς ζεστάθηκε η ψυχή της. Έκλεισε τα μάτια και χώθηκε στην αγκαλιά των δικών  της. Άνοιξε τα μάτια μόνο όταν αισθάνθηκε ανθρώπινη παρουσία πλάι της.

Τρόμαξε και αισθάνθηκε έκπληκτη όταν διαπίστωσε πως δίπλα της στεκόταν ο Σταμάτης, ο πρώτος της έρωτας.

«Γεια σου», της είπε με σταθερή φωνή.

Σάστισε, «πως βρέθηκες εδώ;» τον ρώτησε με απορία.

«Με κάλεσες». Απάντησε ξερά.

«Εγώ πότε;» ρώτησε με μάτια γεμάτα φόβο και δυσπιστία.

«Δεν θυμάσαι;»

«Όχι..».

Έκανε κίνηση να την αγκαλιάσει και εκείνη βημάτισε προς τα πίσω.

«Με φοβάσαι;»

«Όχι», ακούστηκε μετά βίας η φωνή της με βλέμμα που έδειχνε πως προσπαθούσε να καταλάβει το τι συνέβαινε.

«Με ξέχασες; Ξέχασες τα αγγίγματά μου;»

«Φύγε».

«Και που να πάω».

«Όπου θες, τι με νοιάζει;»

«Με χρειάζεσαι».

«Ποτέ».

«Κι όμως».

«Φύγε».

«Είναι επικίνδυνα για σένα να μείνεις μόνη, εδώ».

«Φύγε».

«Σε λίγο θα βραδιάσει. Για την ακρίβεια έχει ήδη βραδιάσει και εσύ θα μείνεις εδώ, σε ένα σπίτι ακατοίκητο εδώ και χρόνια. Είναι δυνατόν; Πιστεύεις ότι υπάρχει νερό; Πιστεύεις ότι σε περιμένει ένα ζεστό στρώμα; Ένα πιάτο φαγητό;»

«Φύγε».

«Ακολούθησέ με».

«Ποτέ».

«Δεν μπορείς να μείνεις εδώ. Απορώ πως πίστεψες ότι μπορείς να μείνεις εδώ. Έλα, πάμε να φύγουμε».

«Γιατί ήρθες;»

«Άντε πάλι… Σου είπα, με κάλεσες».

«Ψέματα».

«Και πως ήξερα ότι θα έρθεις;»

«Με είδες στο καφενείο, στο χωριό».

«Θα μπορούσα να το κάνω αυτό; Στ’ αλήθεια πιστεύεις πως θα μπορούσα;»

«Τι θέλεις;»

«Να σε προστατέψω».

«Ψέματα».

«Μα σ’ αγαπώ, πάντα σ’ αγαπούσα».

«Σε μισώ». Τα μάτια της σκοτείνιασαν και γέμισαν οργή και θυμό.

Ο άντρας γέλασε δυνατά.

        «Έλα πάμε, το ξέρεις ότι δεν μπορείς να μείνεις εδώ. Δεν υπάρχει τίποτα στο σπίτι πια. Για την ακρίβεια δεν υπάρχει σπίτι. Το μόνο που μπορεί να βρεις εκεί μέσα είναι ποντίκια».

        Η κοπέλα ανάσανε με φόβο.

        Ένας ήχος που ήρθε από μακριά προμήνυε τον ερχομό χιονοθύελλας. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα οι πρώτες νιφάδες χιονιού και έντονου αέρα, έκαναν την εμφάνισή τους.

        Αφύσικο, ο καιρός δεν προμήνυε κάτι τέτοιο.

        Ο άντρας άνοιξε την παλάμη του και με ευχαρίστηση φυλάκισε μερικές νιφάδες εντός της. Άνοιξε την παλάμη του, τις κοίταξε και χαμογέλασε αυτάρεσκα όταν διαπίστωσε πως είχαν γίνει νερό. Έγλυψε το νερό από τα γάντια του και τη κοίταξε με νόημα.

        «Υπάρχεις μόνο στο μυαλό μου». Φώναξε δυνατά.

        Τα τρανταχτά του γέλια, περιέργως δεν τη φόβισαν.

«Τη νύχτα ακούγονται θόρυβοι από τη σοφίτα», της είπε με φωνή σαρκαστική και έτεινε το χέρι του προς το σπίτι.

«Δεν υπάρχει σοφίτα». Τα λόγια της, φύλλα φθινοπωρινά που κύλησαν στο ρέμα.

«Και εγώ, πού σας σκότωσα;»

 


 

        Μια παρέα πέντε περιπατητών, στάθηκαν μπροστά από το εγκαταλελειμμένο σπίτι.

        Είχε μόλις ξημερώσει και είχαν περάσει μια πολύ δύσκολη και κρύα νύχτα στο καταφύγιο των κυνηγών, που βρισκόταν λίγο πιο πάνω από τον οικισμό.

        Πεινούσαν και διψούσαν, οπότε κίνησαν πουρνό πουρνό για το χωριό. Εκεί υπήρχε το καφενείο και όλα όσα χρειάζονταν.

        «Τι ξαφνική χιονοθύελλα ήταν αυτή εχθές βράδυ;» Ακούστηκε η φωνή της Χαράς καθώς κοιτούσε μαγνητισμένα το σπίτι.

        «Λένε πως είναι στοιχειωμένο», της είπε ο Πετρής.

        «Χαζομάρες», ανταπάντησε η Χαρά.

«Σε αυτό το σπίτι κάποτε, έγινε ολόκληρη σφαγή».

«Τι εννοείς;»

«Πριν χρόνια ένας νεαρός, είχε ψυχολογικά προβλήματα λένε, σκότωσε την αρραβωνιαστικιά του και την οικογένειά της. Έπειτα αυτοκτόνησε».

«Ψέματα». Τα μάτια της γέμισαν φρίκη.

«Λένε πως την αγαπούσε παράφορα κι όταν εκείνη ανακάλυψε πως αυτός μέρα με τη μέρα έχανε τα λογικά του, ήθελε να τον χωρίσει. Σε έναν μεγάλο τσακωμό, την έσφαξε. Ήταν τόση η μανία του που στη συνέχεια έσφαξε τους γονείς και την γάτα της».

«Χριστέ μου», ακούστηκαν τα υπόλοιπα μέλη της παρέας.

«Στη σοφίτα την έσφαξε. Κρατούσε στην αγκαλιά της σφαγιασμένο το νεκρό ζώο, τη γάτα της. Στα μισογκρεμισμένα σκαλοπάτια που οδηγούν στην εξώπορτα, έσφαξε τον πατέρα της που ακούγοντας τις φωνές έτρεξε  να βοηθήσει και στην καγκελόπορτα της αυλής, κρατώντας στα χέρια της την αλυσίδα από το λουκέτο, βρήκανε τη μάνα. Έτρεχε να γλιτώσει από τη μανία του και να καλέσει σε βοήθεια, όταν της πέταξε από μακριά το μαχαίρι. Τη βρήκε στην αριστερή ωμοπλάτη. Από τα πιο τραγικά γεγονότα που έχουν συμβεί στον τόπο μας».

«Τι κρίμα». Είπε προβληματισμένα η Χαρά και κοίταξε το σπίτι με δυσπιστία μιας και δεν διέκρινε την ύπαρξη σοφίτας.

«Κι εκείνος;» Ρώτησε η Νέλλη, μια γλυκιά κοπέλα από την παρέα.

«Εκείνος τι;» Αποκρίθηκε ξαφνιασμένος ο Πετρής.

«Είπες πως αυτοκτόνησε. Που αυτοκτόνησε; Κατάλαβε τι είχε συμβεί; Μετανόησε;»

«Τον βρήκαν μετά από τρεις μέρες σε ένα ορεινό ρέμα, κοντά στην κορυφή του βουνού. Είχε κόψει τις φλέβες του. Κανείς δεν ξέρει αν μετανόησε, αν κατάλαβε τι είχε κάνει, τι είχε συμβεί, αν τον έζωσαν οι Ερινύες. Κανείς δεν πήγε στην κηδεία του, ούτε οι γονείς του. Λουλούδια στον τάφο του, δεν άφησε κανένας».

«Παιδιά φτάνει, δεν αντέχω άλλο τέτοια δράματα, φόνους κτλ. Το στομάχι μου διαμαρτύρεται και το μόνο που θέλω να ακούω τέτοια ώρα είναι η λέξη "πρωινό"». Ακούστηκε η φωνή του Βασίλη, ενός ξανθού ψηλόλιγνου αγοριού, μέλος της παρέας.

«Δίκιο έχεις». Είπε η Χαρά και η παρέα των πέντε κίνησε για το χωριό.

Πίσω τους ακούστηκαν έντονοι θόρυβοι από τη σοφίτα...

Μα το σπίτι, δεν είχε σοφίτα...

 

 


 
Αυτή ήταν η δική μου συμμετοχή στο δρώμενο "Μια Ιδέα-Μια Έμπνευση" Δεύτερος κύκλος που κάνει ο Γιάννης μας.

Ιδιαιτέρως χαρούμενη που δημιούργησα μετά από καιρό μια ιστορία.
Ευχαριστώ Γιάννη μου, για τη δυνατότητα της έμπνευσης και της δημιουργίας.
 
Καλημέρα και καλό μήνα, εκφραστικοί μου!
Να είστε καλά!

Σχόλια

  1. Κική μου!
    Να συνέλθω απ' την ανατριχίλα και το διάχυτο τρόμο, καλή μου φίλη. Τι επάνοδος ήταν αυτή! Θυμάμαι πριν χρόνια, όταν είχαμε κάνει ένα δρώμενο στη συγγραφή σεναρίου και τότε είχες διαπρέπει με ένα διήγημα κλειστού φόβου.
    Η αφήγησή σου ξεκινά τυλιγμένη στο φως της φύσης και ήρεμων συναισθημάτων. Οι προσδοκίες της Μαρίας, το χωριό, η ομορφιά του περιβάλλοντος, το ανέβασμα στο παλιό σπίτι. Η πρώτη αναφορά με τη σοφίτα έχει γίνει από τον κυρ-Μανώλη στο καφενείο αλλά τίποτα δεν προμηνύει για τον τρόμο, που ακολουθεί.
    Μια τραγωδία, τυλιγμένη στο αίμα και στο αδιέξοδο των ψυχαναγκασμών μας, ζωντανεύει στην αφήγησή σου.
    Η ανατροπή είναι τέτοια, που σού κόβει την ανάσα και η αλήθεια έρχεται να παγώσει το αίμα. Άραγε πού να βρίσκεται η σοφίτα.
    Σε ευχαριστώ, με την καρδιά μου, Κική μου, ειλικρινά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιάννη μου, σε ευχαριστώ πολύ για καλά σου λόγια αλλά κυρίως σε ευχαριστώ που μέσω της πρόσκλησής σου και της κεντρικής πλοκής που μας έδωσες, με έκανες να γίνω και πάλι ενεργή σε ένα είδος που τόσο μου αρέσει και γοητεύτομαι.
      Χαίρομαι πολύ που νιώθω τη χαρά και την περηφάνια στον λόγο σου!
      Ομολογώ πως γράφοντας αυτή την ιστορία, πέρασα ακριβώς από τα στάδια που με τον τρόπο σου προανέφερες.
      Από την αρχή της πλοκής μου υπήρχε μέσα στο μυαλό μου μια σοφίτα, που όμως, δεν υπήρχε στο ορατό μου πεδίο.
      Αυτή την οδηγία λοιπόν και ακολούθησα.
      Να είσαι καλά και να μας εμπνέεις!
      Και πάλι, ευχαριστώ βαθιά!

      Διαγραφή
    2. Κική μου, αν κατάφερα να σε ενεργοποιήσω ξανά στη συγγραφή του είδους αυτού του διηγήματος, τότε μια ακόμα φορά να νιώσω έντονη τη συγκίνηση και τη χαρά. Η επιλογή της σοφίτας σαν κάτι, που αιωρείται στη σφαίρα του πραγματικού ή φανταστικού είναι εξαιρετική και η όλη ατμόσφαιρα ξαφνικά, εντελώς ξαφνικά, μετατρέπεται από κάτι ήρεμο και γαλήνιο σε κάτι αποτρόπαιο και φρικιαστικό. Μπράβο κορίτσι μου, ειλικρινά.

      Διαγραφή
    3. Ναι Γιάννη μου, με ενεργοποίησες για τα καλά.
      Μάλιστα, μου άρεσε τόσο πολύ η όλη διαδικασία που θέλησα να στείλω συμμετοχή και για τον πρώτο κύκλο του διαδικτυακού αυτού δρώμενου.
      Θεωρώ ότι μου επιτρέπεις να το κάνω, οπότε σύντομα θα έχεις νέα μου για εκεί.
      Ευχαριστώ και πάλι.
      Να έχεις μια όμορφη μέρα.

      Διαγραφή
    4. Φυσικά και να το κάνεις, Κική μου! Χαίρομαι τόσο πολύ, να το ξέρεις, αν κατάφερα κάτι τέτοιο. Είναι δώρο και τιμή για μένα, το λέω ξανά. Είμαι εδώ να απολαμβάνω τις πνευματικές σου δημιουργίες. Καλησπέρα κορίτσι μου.

      Διαγραφή
  2. Επειδή είμαι λάτρης του παραφυσικού, δε σου κρύβω πως την αγάπησα την καλογραμμένη σου ιστορία Κική μου. Είχε έντονα συναισθήματα, ειδικά τη στιγμή της συνάντησης και της περιγραφής των περιστατικών σε εμάς.
    Είχε σασπένς, ανατροπή... μπράβο σου!
    Πολύ ωραία η συμμετοχή σου και σε ευχαριστούμε.
    Καλό μεσημέρι :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρίνα μου, σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια και κυρίως που αγάπησες την ιστορία μου και αναφέρθηκες στα έντονα συναισθήματα που ήθελα πολύ να περάσω.
      Χαίρομαι ιδιαίτερα που σε είδα στο μπλοκ μου.
      Θα σου ευχηθώ καλή συνέχεια και αναμένω τη δική σου συμμετοχή με λαχτάρα.
      Να είσαι καλά!

      Διαγραφή
  3. Καταπληκτικο Κικη μου! Πολυ ατμοσφαιρικο, μυστηριο, χιλια μπραβο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ιστορία που διαβάζεται τη νύχτα!
    Ευτυχώς όμως τη διάβασα το μεσημέρι κι έτσι δεν φοβήθηκα με όσα μας αποκάλυψες..
    Υπήρξε άραγε η Μαρία ή τη φαντάστηκε ο κυρ Μανώλης;
    Μπράβο Κική μου για τη συμμετοχή σου.
    Σε φιλώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα Ρένα μου.
      Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.
      Υπήρξε η Μαρία αλλά με έναν ιδιαίτερο τρόπο.
      Νομίζω πως θα χρειαστεί να κάνω μία νέα ανάρτηση και να απαντήσω στα εύλογα ερωτήματά σας.
      Σε φιλώ τρυφερά

      Διαγραφή
  5. Θρίλερ σωστό, Κική μου! Με όλες τις ψυχολογικές διαβαθμίσεις το διάβασα και ο επίλογος ήταν συγκλονιστικός. Καθόλου αναμενόμενο το τέλος, είχε μια γερή δόση μυστηρίου και όλα αυτά τα στοιχεία που συνθέτουν έναν υπεραισθητό διάκοσμο, μυστηριακό και απόκοσμο.
    Πολλά πολλά συγχαρητήρια για τη δυναμική σου επανεμφάνιση στα δρώμενά μας!
    Καλό μήνα, Κική μου ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα και καλό μήνα Μαρία μου.
      Ευχαριστώ από καρδιάς για τα όμορφα λόγια σου, ιδιαίτερη τιμή να προέρχονται από εσένα!
      Σου στέλνω μια τεράστια αγκαλιά.

      Διαγραφή
  6. Κι εκεί που απολαμβάνω διαβάζοντας την περιγραφή της φύσης, του χωριού και του εγκαταλειμμένου σπιτιού, να και ο αρραβωνιατικός που οι διάλογοι άρχισαν να με υποψιάζουν. Και μετά μπαμ...ήλθε σαν βροντή που με τρόμαξε η αλήθεια της Μαρίας.
    Απορία 1η: Πού είναι η σοφίτα που λένε όλοι;
    Απορία 2η: ο καφετζής ποια είδε; Μια πεθαμένη; Μήπως κι αυτός είναι από τους νεκρούς;
    Χρειάζομαι λίγο χρόνο να συνέλθω.
    Μα να σου πω πρώτα μπράβο, το περί΄μενα ότι η συμμετοχή σου θα μας ταρακουνούσε.
    Πολύ ζωντανό και ωραίο Κική μου
    Τα φιλιά μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα Αννούλα μου, αγαπημένη.
      Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου, γλύκανε τη ψυχή μου!
      Θα κάνω μία νέα επεξηγηματική ανάρτηση και θα απαντήσω στις εύλογες ερωτήσεις τόσο τις δικές σου όσο και των υπόλοιπων φίλων.
      Σου στέλνω μια τεράστια αγκαλιά

      Διαγραφή
  7. Τελικά ποια ήταν η γυναίκα που πήγε στο χωριό, μίλησε και αγκαλιάστηκε με τον καφετζή και έπειτα εξαφανίστηκε; Και ρωτάω τον συγγραφέα που είναι και ο πρωταγωνιστής του πρώτου δρώμενου. Κι αυτή η σοφίτα πώς είναι ανύπαρκτη αλλά φυτρώνει μέσα στη μέση σαν το κερασάκι στην τούρτα; Λοιπόν Κική μου ανατρίχιασα και θα ορκιζόμουν ότι νιφάδες έχουν κάτσει πάνω στην σηκωμένη μου τρίχα! Τι να πω κορίτσι μου παραστατικότατο και όμορφο! Πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Kαλημέρα Μαίρη μου! Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου!
      Θα κάνω μία νέα επεξηγηματική ανάρτηση και θα απαντήσω στις εύλογες ερωτήσεις τόσο τις δικές σου όσο και των υπόλοιπων φίλων.
      Σου στέλνω μια τεράστια αγκαλιά.

      Διαγραφή
  8. Επίκαιρη γραφή ( λόγω των ατελείωτων γυναικοκτονιών), ανατριχιαστική ιστορία, που δημιουργεί ανάμικτα συναισθήματα, με σασπένς σαν ταινία θρίλερ ( όλα ξεκινούν ειδυλλιακά και καταλήγουν τραγικά, με μια απόλυτα τρομακτική ιστορία).
    Βέβαια τα ερωτήματα παραμένουν, όπως η αρχική ηρωίδα, ποια ήταν τελικά; Διότι πουθενά δεν φαίνεται ότι ήταν αποκύημα της φαντασίας κάποιου, εκτός κι αν μου διαφεύγει.
    Πάντως πέτυχες το μέγιστο. Να με κρατήσεις στην ιστορία ως το τέλος, τα συναισθήματα να είναι δυνατά και εναλλασσόμενα, και να ... ανατριχιάσω με την ιστορία της σφαγής
    Νάσαι καλά, Κική.... δυνατή ιστορία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βασίλειε καλημέρα. Ευχαριστώ για την παρουσία και το σχόλιό σου.
      Τιμή τα λόγια σου για εμένα. Χαίρομαι ιδιαίτερα που κατάφερε η ιστορία να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον σου.
      Σχετικά με τα ερωτήματα που έχετε πολλοί φίλοι αναφέρει, σκέφτομαι σε μια επεξηγηματική ανάρτηση να εξηγήσω τι έχει συμβεί, από τη δική μου τουλάχιστον οπτική.
      Να είσαι καλά και να έχεις μια όμορφη μέρα.

      Διαγραφή
  9. Θα συμφωνήσω πως πρόκειται για μια ιστορία με δυνατά συναισθήματα και εντελώς απρόσμενο τέλος, με εμφανή την διαφορά του ¨είναι¨ και του ¨φαίνεσθαι. Δική μου απορία, αν ο καφετζής είναι υπαρκτό πρόσωπο; Όμορφα δομημένο κείμενο, που αγγίζει τα όρια του θρίλερ. Συγχαρητήρια Κική μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα Αννίκα μου, ευχαριστώ από καρδιάς για το σχόλιό σου.
      Θα απαντήσω σε επεξηγηματική ανάρτηση στις εύλογες απορίες σας!
      Φιλιά πολλά

      Διαγραφή
  10. Κική μου ένα θρίλερ σε όλο του το μεγαλείο η συμμετοχή σου με το σασπένς να αγγίζει ταβάνι... με όλα όσα χρειάζεται μια ταινία του Χίτσκοκ... προπαντός η σκηνή που πετάει το μαχαίρι και καρφώνεται στην ωμοπλάτη της μητέρας...αποκύημα φαντασίας ή σοφίτα που λείπει, αλλά μπορεί να υπάρχει στο βάθος κάθε σαλεμένου μυαλού.
    Ότι και ΝΑ ΕΊΝΑΙ κ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συνεχίζω...ότι και να είναι Κική μου, πολύ δυνατή η συμμετοχή σου μας ταρακούνησε !μπράβο σου!
      Καλό μήνα να έχεις και καλή συνέχεια σε ότι κάνεις! καλό σου βραδάκι. φιλιά!

      Διαγραφή
    2. Kαλημέρα σμαραγδένια μου! Ευχαριστώ από καρδιάς για τα τόσο όμορφα λόγια σου!
      Σου στέλνω μια τεράστια αγκαλιά!

      Διαγραφή
  11. Κική μου η ιστορία σου είναι από αυτές που μου αρέσουν να διαβάζω και να δημιουργώ το σκηνικό στο μυαλό μου.
    Είναι όμορφα δομημένη και ενδιαφέρουσα καθώς δεν διαφαίνεται από την αρχή η κατάληξή της.
    Μπράβο!
    Φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα Ελένη μου.
      Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια!
      Να είσαι καλά.
      Σου στέλνω την αγαπη μου

      Διαγραφή
  12. Εξαιρετική η συμμετοχή σου, Κική μου, και πολύ ατμοσφαιρική. Την διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον και δεν φαντάστηκα την ανατροπή, παρά μόνο όταν την διάβασα. Ήταν σαν να παρακολουθούσα επεισόδιο σειράς μυστηρίου, μπράβο! Το μόνο που με έκανε να "μαγκωθώ" λίγο καθώς την διάβαζα, ήταν το πόσο επίκαιρο ήταν το συμβάν που περιγράφεις (όχι το υπερφυσικό, το άλλο). Μπράβο και πάλι!
    Πολλά φιλάκια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. To καταλαβαίνω αυτό που λες, Πίπη μου. Έχει επιρροές.
      Ευχαριστώ για το σχόλιο και την επίσκεψή σου!
      Να είσαι καλά και να ξέρεις πως μου αρέσει πολύ η γραφή σου!

      Διαγραφή
  13. Μου άρεσε πολύ. Με ξάφνιασε και με συνεπήρε η ανάγνωσή της. Ένιωσα πως διαβάζω το διήγημα ενός φτασμένου συγγραφέα. Μπράβο Κική!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΣΤΗΝ ΚΑΣΤΟΡΙΑ ΠΗΓΑΖΕΙ ΑΓΑΠΗ!

    Έως το τέλος του κόσμου λοιπόν... Έως.... Και μεταφορικά και κυριολεκτικά Σαν επιφώνημα... Πάντα ένα επιφώνημα.. Ένα επιφώνημα θαυμασμού, απόγνωσης, πολλών συναισθημάτων και ένωσης... Πάντα Ένωσης! ~~ Η Αγάπη Δηλώνει Πιστεύω - Κική Κωνσταντίνου Εκδόσεις Ανατολικός Η πανέμορφη φωτογραφία μας έρχεται από τα τρυφερά και δημιουργικά χεράκια μιας γυναίκας που αγαπώ και θαυμάζω! Κι όπως η ίδια μου είπε, άργησε αλλά έχει τη θέση που του αξίζει, επειδή περίμενε, υπομονετικά και καρτερικά! Ευχαριστώ ολόψυχα αγαπημένη μου, Alexandra Mouriopoulou !         Η κατανομή του χώρου ήταν άρτια μοιρασμένη και δομημένη στις δύο πλευρές με σκοπό και τα δύο μέρη να είναι ίδια. Ότι υπήρχε στη μία πλευρά υπήρχε και στην άλλη. Ακόμη και οι πετρούλες που στόλιζαν τις ρίζες των μεγάλων δέντρων ήταν ίδιες μεταξύ τους. Ήταν προφανές! Το πρόσωπο που είχε αναλάβει την φροντίδα και την επιμέλεια του κήπου εκτός από το ότι αφιέρωνε πάρα πολύ χρόνο σε αυτόν, για κάποιο ιδιαίτερο λόγο ήθελε και τα δύο

ΔΙΑΦΟΡΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΜΠΛΟΚΟΓΕΙΤΟΝΙΑΣ ΜΑΣ

Κρατώ στα χέρια μου το Λογοτεχνικό Ημερολόγιο 2020 απο το Λογοτεχνικό Περιοδικό της Κεφαλλονιάς "Κέφαλος" , όπου συμμετέχω με τρία έργα μου. Ξεφυλλίζοντας το, ανάμεσα σε τόσους δημιουργούς και έργα, νιώθω υπερήφανη και ευγνώμων. Τα συγχαρητήρια μου, σε όλους! Eπίσης, ΕΔΩ, μπορειτε να διαβασετε μια υπέροχη συνέντευξη του δικού μας "Σκρουτζάκου"  Giannis Koutris !! Συγχαρητήρια αγαπημένε μου φίλε! Ακόμη, σας έχω δύο εξαιρετικές προτάσεις, δικών μας πάλι, αγαπημένων προσώπων! "Στα παπούτσια των άλλων¨" το νέο βιβλίο της Μαρίας Κανελλάκη, εκδ. 24γραμματα Ανατομικές ιστορίες παντός καιρού και εδάφους, σε ποικιλία δερμάτων και χρωμάτων, για όλες τις (χ)ώρες και για όλα τα πέλματα. Η νέα τάξη υποδημάτων θέλει έντονες αντιθέσεις και άτολμους βηματισμούς. Σ’ αυτό το καλαπόδι κατασκευάστηκαν και οι ιστορίες του βιβλίου. Ψηλοτάκουνες γόβες για «φλατ» ήρωες και παπούτσια γδαρμένα για ανθρώπους-λουστρίνια. Ολοκαίνουργια

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να