Το φως δεν έρχεται για να σε σώσει.
Έρχεται αθόρυβα, σαν κάποιος να άνοιξε μια πόρτα που νόμιζες κλειστή για πάντα.
Μπαίνει ανάμεσα στις ρωγμές σου, εκεί που δεν περίμενες να υπάρχει τίποτα,
και κάθεται πάνω σου σαν μυστικό που περίμενε να ειπωθεί.
Στο φως βλέπεις τα χέρια σου όπως είναι...
Πληγωμένα, κουρασμένα, γεμάτα ίχνη από αγάπες που δόθηκαν και χάθηκαν.
Κι όμως, υπάρχει μέσα τους μια δύναμη που δεν ήξερες ότι υπήρχε.
Το φως δεν κρίνει. Δεν επιβάλλεται.
Σου δείχνει ποιο παιδί κρύβεις μέσα σου, αυτό που γελούσε χωρίς φόβο,
που έπαιζε σαν να μην υπήρχε αύριο, και που τώρα, μέσα στα χρόνια, θυμάσαι σαν όνειρο.
Μερικές φορές το φως καίει, γιατί σου αποκαλύπτει αυτά που ήθελες να ξεχάσεις.
Κάποιες άλλες φορές σε αγκαλιάζει, σαν να λέει: Κράτησες τόσα πολλά μέσα σου και τώρα ήρθε η στιγμή να τα δεις όλα καθαρά.
Κι όταν μένεις αρκετά μέσα του, αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι το φως δεν φεύγει.
Μένει, σιωπηλά, σαν φρουρός των στιγμών που αγαπήθηκαν και χάθηκαν,
σαν μάρτυρας της καρδιάς σου που δεν σταμάτησε ποτέ να πιστεύει.
Το φως δεν αλλάζει τον κόσμο γύρω σου.
Σου δείχνει πώς να ζεις μέσα στον κόσμο σου,
πώς να κρατάς την αλήθεια σου με θάρρος, και πώς να αγαπάς χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα.
Ξέρεις,
το σκοτάδι δεν είναι τελικά εκεί για να σε φοβίσει. Μάλλον έρχεται να
σε βρει όταν έχεις αφήσει πίσω όλα αυτά που δεν μπορείς πια να σηκώσεις
στις πλάτες σου. Όταν οι πληγές σου, ανοιχτές και ωμές, δεν θέλεις ούτε
εσύ ο ίδιος να τις κοιτάξεις. Σε αγκαλιάζει, ναι, αλλά με μια
τρυφερότητα σχεδόν απαλότητα. Σαν να σου ψιθυρίζει: «Μπορείς να μείνεις
εδώ… Δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν». Και μέσα σ’ αυτή
τη σιωπή -την περίεργη, βαριά σιωπή- οι φωνές σου γίνονται ξαφνικά πιο
καθαρές. Ακούς την καρδιά σου να χτυπά, με έναν τρόπο που ίσως δεν το
είχες προσέξει πολύ καιρό τώρα. Και τότε, ίσως για πρώτη φορά, νιώθεις
πόσο πολύ την έχεις ξεχάσει, εσένα τον ίδιο.
Το σκοτάδι δεν είναι
απλώς μια κενή απουσία. Είναι σαν ένας τόπος μέσα σου, που σου
προσφέρει χώρο να βρεις ξανά το ποιος είσαι. Είναι χρόνος, ένας χρόνος
να αφήσεις πίσω φόβους που κουβαλάς χωρίς να τους θυμάσαι, στιγμές που
σε πόνεσαν βαθιά, αγάπες που χάθηκαν και σε άφησαν με άδεια χέρια. Κάθε
φορά που μένεις μέσα σε εκείνο το σκοτάδι, κάτι μικρό και αθέατο
αναδύεται. Ένα παιδί που ποτέ δεν έχασε την ελπίδα του, μια δύναμη
κρυμμένη πίσω από δάκρυα και απώλειες, μια φωνή που σου θυμίζει, ακόμη
και όταν νομίζεις πως όλα τελείωσαν, πως η ζωή δεν σταματά εκεί.
Το
σκοτάδι δεν είναι εχθρός που σε καταπίνει. Είναι ένας δάσκαλος που σου
μαθαίνει πώς να αντέχεις, πώς να ξαναμαθαίνεις την αγάπη, πώς να γίνεις
και πάλι ολόκληρος, ακόμη κι αν φαίνεται πως έχεις σπάσει σε χιλιάδες
κομμάτια. Και κάπου στις πιο αβέβαιες, στις πιο κρυφές σκιές, εκεί
ξεπηδά η αντοχή που είχες μέσα σου όλον αυτόν τον καιρό. Μια δύναμη που
σε παίρνει απ’ το χέρι και σε οδηγεί ξανά στο φως. Τι περίεργο, έτσι;
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ