ΕΚΦΡΑΣΟΥ Κική

Καλημέρα και καλή εβδομάδα, εκφραστικοί μου. Ελπίζω να σας βρίσκω όλες και όλους καλά.     Έφτασε η «μεγάλη» μέρα και με βρίσκει, όπως συχνά συμβαίνει πριν από κάτι δημιουργικό, με μια παράξενη θλίψη. Είναι εκείνη η στιγμή λίγο πριν κάνω κάτι που αγαπώ βαθιά, κάτι που με γεμίζει δύναμη και χαρά. Μοιάζει αντιφατικό, το ξέρω, αλλά κάθε φορά που πλησιάζω να ζήσω αυτό που κάποτε ονειρεύτηκα και για το οποίο πάσχισα πολύ, με κατακλύζει μια μελαγχολία. Μαζί της έρχονται και ερωτήματα, όπως το «ποια είμαι;», «πού πηγαίνω;», «γιατί το κάνω αυτό;». Κι όμως, ευτυχώς, όλα αυτά αρχίζουν να σβήνουν μόλις φτάσει εκείνη η στιγμή. Γιατί, όσο άγχος ή ακόμη και τρόμο κι αν νιώθω πριν, μόλις ξεκινήσει η εκδήλωση, είναι σαν να γίνεται κάτι μαγικό και ξαφνικά όλα καταλαγιάζουν, όλα βρίσκουν τη θέση τους. Και κάπως έτσι, μέχρι την επόμενη ευχή, την επόμενη πρό(σ)κληση και ο κύκλος ξεκινά ξανά από την αρχή. Αλλά προφανώς είναι πια μέρος της ζωής μου και τον αγαπώ.   Σήμερα, λοιπόν, σας περιμένω...

Καλημέρα, εκφραστικοί μου. Ελπίζω να σας βρίσκω όλους και όλες καλά. Έχω καιρό να μπω στο blog, πολύ περισσότερο αν σκεφτεί κανείς πως οι δύο τελευταίες μου αναρτήσεις ήταν προγραμματισμένες, και ομολογώ πως μου φαίνεται λίγο παράξενο που έμεινα τόσο καιρό μακριά, χωρίς καν να καταλάβω πώς πέρασε ο χρόνος. Όμως μάλλον το είχα ανάγκη. Καμιά φορά η σιωπή είναι κι αυτή μια μορφή φροντίδας. Μια μικρή παύση για να πάρει ανάσα το μυαλό, να ξεκουραστεί η καρδιά και να βρουν χώρο μέσα μας σκέψεις, όνειρα και καινούριες ιστορίες. Και κάπως έτσι επιστρέφω σιγά σιγά εδώ, στον μικρό μας χώρο, εκεί όπου μοιραζόμαστε σκέψεις, συναισθήματα και μικρά κομμάτια από τον κόσμο μας και  με μεγάλη χαρά και συγκίνηση ανακοινώνω την κυκλοφορία του δεύτερου παιδικού μου εποχιακού παραμυθιού από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές. Μετά τον Ντεν, το ελάφι που ήθελε να γίνει τάρανδος, ο Τσίτσος, το πασχαλινό αυτό αυγό, θα σας ταξιδέψει σε έναν κόσμο γεμάτο χρώματα, φως, μυρωδιές και οικογενειακή τρυφερότη...